Лицом к лицу

by Chingiz Aitmatov

Действие происходит далеко от фронта, в предгорном аиле, но дыхание войны и здесь совершенно ощутимо. Дезертир Исмаил возвращается к семье — к жене, к сынишке. Жена солдата Сеиде радостно встречает Исмаила, с которым так мало пришлось быть вместе и с которым так жестоко разлучила их война. Но радость сразу же гаснет: черная тень стыда легла на всю семью.
Более чем 30 лет спустя автор вернулся к своей первой повести: "Повесть "Лицом к лицу" была напечатана в журнале "Октябрь", она получила читательское признание, и критика не обделила ее своим вниманием, но, повторяю, много времени прошло с тех пор, и все же я решил вернуться к ней и вспомнить то, от чего мне в свое время пришлось отказаться по цензурным соображениям, - от каких-то глав, каких-то поступков моих героев, которые прежде весьма осложнили бы судьбу моего произведения".

Genres: Audiobook, Turkish Literature, Fiction, Classics

142 pages, Hardcover

First published January 1, 1957

About the author

Chinghiz Aitmatov (Чингиз Айтматов, Tschingis Aitmatow, Čingiz Ajtmatov, Tšõngõz Ajtmatov, Cengiz Aytmatov, Tsjingiz Ajtmatov, Tchinguiz Aïtmatov, جنكيز ايتماتوف) was an author who wrote in both Russian and Kyrgyz. He was the best known figure in Kyrgyzstan literature.

Aitmatov's parents were civil servants in Sheker. The name Chingiz is the same as the honorary title of Genghis Khan. In early childhood he wandered as a nomad with his family, as the Kyrgyzstan people did at the time. In 1937 his father was charged with "bourgeois nationalism" in Moscow, arrested and executed in 1938.

Aitmatov lived at a time when Kyrgyzstan was being transformed from one of the most remote lands of the Russian Empire to a republic of the USSR. The future author studied at a Soviet school in Sheker. He also worked from an early age. At fourteen he was an assistant to the Secretary at the Village Soviet. He later held jobs as a tax collector, a loader, an engineer's assistant and continued with many other types of work.

In 1946 he began studying at the Animal Husbandry Division of the Kirghiz Agricultural Institute in Frunze, but later switched to literary studies at the Maxim Gorky Literature Institute in Moscow, where he lived from 1956 to 1958. For the next eight years he worked for Pravda. His first two publications appeared in 1952 in Russian: The Newspaper Boy Dziuio and Ашым. His first work published in Kyrgyz was Ак Жаан (White Rain) in 1954, and his well known work Jamilya appeared in 1958. 1980 saw his first novel The Day Lasts More than a Hundred Years; his next significant novel, The Scaffold was published in 1988. The Day Lasts More than a Hundred Years and other writings were translated into several languages.

Aitmatov suffered kidney failure and on 16 May 2008 was admitted to a hospital in Nuremberg, Germany, where he died of pneumonia on 10 June 2008, aged 79. His obituary in The New York Times characterized him as "a Communist writer whose novels and plays before the collapse of the Soviet Union gave a voice to the people of the remote Soviet republic of Kyrgyz" and adds that he "later became a diplomat and a friend and adviser to the Soviet leader Mikhail S. Gorbachev."

Chinghiz Aitmatov belonged to the post-war generation of writers. His output before Jamila was not significant, a few short stories and a short novel called Face to Face. But it was Jamila that came to prove the author's work. Louis Aragon described the novellete as the world's most beautiful love story, raising it even above Rudyard Kipling's World's Most Beautiful Love Story. Aitmatov's representative works also include the short novels Farewell, Gulsary!, The White Ship, The Day Lasts More Than a Hundred Years, and The Scaffold.

Aitmatov was honoured in 1963 with the Lenin Prize for Jamila and later he was awarded a State prize for Farewell, Gulsary!. Aitmatov's art was glorified by admirers. Even critics of Aitmatov mentioned high quality of his novels.

Aitmatov's work has some elements that are unique specifically to his creative process. His work drew on folklore, not in the ancient sense of it; rather, he tried to recreate and synthesize oral tales in the context of contemporary life. This is prevalent in his work; in nearly every story he refers to a myth, a legend, or a folktale. In The Day Lasts More Than a Hundred Years a poetic legend about a young captive turned into a mankurt serves a tragic allegory and becomes a significant symbolic expression of the philosophy of the novel.

A second aspect of Aitmatov's writing is his ultimate closeness to our "little brothers" the animals, for their and our lives are intimately and inseparably connected. The two center characters of Farewell, Gulsary! are a man and his stallion. A camel plays a prominent role in The Day Lasts More Than a Hundred Years; one of the key turns of the novel which decide

Reviews

[Burak Kuscu]

Kısacık bir kitaba ne kadar dram sığar ki?

Cengiz Aytmatov'un bu ilk eserini okurken insanın içi burkuluyor. Boğazı düğümleniyor. Bu eşsiz yazarın muhteşem cümleleriyle tanıştığı yetmezmiş gibi kendini küçük ama son derece etkileyici bir hikayenin içinde buluyor.

Tarihte yaşanmış savaşları meydanlarda erkekler mi verir gerçekten? Bu öykü cevabı tokat gibi vuruyor yüzümüze. Hayır. Kadınların savaşı çok daha çetindir.

Mutlaka okunması gereken bir yazar, mutlaka okunması gereken bir kitap.

[Irem 🍉]

2,75/5

[Jefi Sevilay]

Cengiz Aytmatov'dan yine Yeşilçam filmlerini aratmayacak hikayesinde asıl Seyde'ye çok üzüldüm ='( O arada kalmışlık, o ne yapacağını bilememe, o yeni evlendiği, sevdiği adama yardım etme gayesi ve o adamın artık bildiği adam olmaması.

Çok kısa zaten, okuyun işte.

[Semih Eker]

Cengiz Aytmatov, Kırgızistan’ın bir köyünde yeni evli bir çifti, evin erkeğinin savaşmak için gitmesi ve sonrasında yaşanan olayları işlemiş.

Ben şahsen Aytmatov'un eserlerinden çok büyük zevk alıyorum ve severek okuyorum. Bu eserinde de yine köy hayatı, geçim sıkıntısı ve savaşın kötü etkileri üzerinde durmuş.

Kitap oldukça kısa fakat konu ve akış olarak oldukça başarılı.

Kısa bir alıntı;

**Halkını felaket içinde bırakıp giden bir insan, istese de istemese de onun düşmanı olur...

[Caterina]

İki tür savaş var, biri askeri savaşlar diğeri askeri savasın içerisinde vicdanlarda verilen mücadele, açlık, yokluk ve bozulan ruh sağlığının hayata yansıması...

Aytmatov bu kısacık öyküde, o eşsiz kalemiyle savaşın öteki yüzünü anlatmış. Anlatmakla kalmamış, okuruna yaşatmayı da başarmış...

[Aysel Ibrahimova]

Aytmatov kiçicik bir hekayənin içinə dünyaları sığdırıb sanki. Hekayə irəlilədikcə gözümün qarşısında keçmiş Sovet dövrü filmləri, Azərbaycanın kənd mənzələri, kədərli hekayələri canlandı. Çox gözəl əsər idi.

[Fearless]

Cok acikliydi. Bir insanin değer verdiği kişiler icin yapabileceklerinin elbette bir sınırı yoktur. Ama bir insanin kendisine değer verildiği icin kendisi icin feda olunmasını beklemesinin bir sınırı olmalı.

Seyde uğrunda her türlü fedakarlığa katlandığı esi ve oğlu icin her seyi yaparken birinin bunlardan habersiz ve diğerinin tamamen kendi derdinde oldugunu farkettiginde kendisine de ne yaptığını anladı bence. Ama asil bunun olma şekli, yapilan haksızlıktan ziyade bir hak meselesi olunca Seyde daha fazla dayanamadı.

Vicdan en buyuk değişkenlik yaratan olgudur. Bu eserden bunu öğrendim.

[Büşra]

Bana biraz selvi boylum al yazmalımı hatırlattı..

[asude]

4.5/5

[Seyyah Kudema]

Askerden kaçan birinin nasıl insanlıktan çıktığını anlatıyor.

[Joy]

Beyefendi uzun soluklu romanlarda daha başarılı bence, detaylandırdığı dünyalar daha çok içine çekiyor beni.
Asker kocasının askerden kaçması ile Gerçi bilmediği yere ölüme neden gönderilir ki insan ? )Seyde’nin hikayesi anlatılıyor. Koca mevsim gibi günbegün değişiyor, Seyde ise olsun’ deyip yaşıyor.
Yatmadan önce okumalık, akıcı bir kitap.

[Edward Brogan]

cengiz aytmatov'un ilk eserlerinden olan ve bu nedenle diğer eserlerine göre kırgız ve orta asya kültürünün daha görünür olduğu kısa öyküsü.

seyde, ismail, totoy, mırzakul ve baydalı gibi karakterler vardır. öyküde asıl kahraman seyde'dir. güçlü ve karakterlidir. ancak eşi için aynı ifadeleri kullanmak oldukça güçtür.

yüz yüze savaşın cephe gerisindekileri anlatan kısa ve yoğun bir hikayedir.

--- spoiler ---

seyde eşini bir anda karşısında görür

"kaynanamın oğlu! kaynanamın oğlu!" diye mırıldandı.

dipnotta kırgız ve diğer türk boylarında kadınlar kocalarına isimleri ile seslenmezler açıklaması vardır.

eserde geçen diğer kültürel öğeleri aşağıda yazmaya çalıştım.

soyunca; müjde sevince, sevinçli haber için istenen armağan

koray: sık çalı.

yırcı: ozan

talkan : kavrulmuş ve iri öğütülmüş tahıl.

kurman : kurban

temir komuz : demir kopuz

baybiçe: hanım, evin hanımı.

çilde: zehheri, kışın en şiddetli zamanları

bavur : karaciğer
bavurum oy : canım, ciğerim oy.

apan: kaftan, üst giyim.

"atalar boş yere dememişler en büyük düşmanın öz kardeşindir diye"

--- spoiler ---

[Ali Ors]

Cengiz Aytmatov’un “Yüz Yüze” adlı eseri, savaşın insanlar üzerindeki etkisini ve insanın vicdanıyla verdiği mücadeleyi anlatan güçlü bir hikâyedir. Hikâyede, II. Dünya Savaşı sırasında cepheden kaçan İsmail adlı asker köyüne gizlice döner. Onun yokluğunda ise eşi Seyde, hem köydeki insanların baskısıyla hem de yaşadığı korku ve utanç duygusuyla mücadele eder. Seyde, bir yandan eşini korumaya çalışırken diğer yandan doğru olanı yapma konusunda büyük bir iç çatışma yaşar. Aytmatov bu hikâyede özellikle Seyde’nin vicdanıyla yüzleşmesini anlatır ve okuyucuya savaşın sadece cephede değil, insanların hayatında ve ruhunda da derin yaralar açtığını hatırlatır.

[Lars Fischer]

Starkes Buch, insbesondere wenn man bedenkt, dass es sich um das Erstlingswerk handelt (auch wenn der zweite Teil erst 1989 geschrieben und veröffentlicht wurde).

Die Sprache bereits knapp, klar, präzise und trotzdem so wunderbar poetisch. Der Blick auf die Menschen so klug, weise und verständig, als würde ein Alter schreiben.

Eigentlich sollte jedem klar sein, welche schlimmen Spuren Krieg in Menschen und ihren Seelen hinterlässt, in welche bitteren Nöte und existenziellen Konflikte er sie stürzt. Trotzdem wünschte ich dieses Buch als Pflichtlektüre für alle, die Krieg immer noch für ein legitimes Mittel politischer Auseinandersetzung halten.

[Moritz]

Wie auch schon bei Djamila ist die Sprache gewöhnungsbedürftig.
Dafür die Geschichte zwar plätschernd, aber packend.
Ich habe es in einem Rutsch verschlungen und es hat mir sehr gut gefallen.
Trotzdem, die Aufregung dieser neuen Welt ist nach Djamila schon ein wenig verbraucht und es ist dann doch nicht so packend, dass ich sage ich will es unbendingt in einigen Jahren nochmal lesen...

[Oya Güvercinci]

Aitmatov 60 sayfalık kısa bir hikayenin içine çok şey sığdırmış. O eşsiz kalemiyle Rusya-Almanya savaşına katılmak zorunda kalan Kırgız Türklerinin geride bıraktıkları ailelerini, bu ailelerin çektikleri yoklukları, köy hayatını anlatmış. Savaştan kaçan bir askerin yaşadıklarını, yavaş yavaş nasıl değiştiğini ve çevresine yaşattıklarını anlatmış. Sadece anlatmamış, yaşatmış.

[Dilek]

Savaş psikolojisi ile günleri geçiren küçük bir köyde Seyide ineğini de kaybeder. Eşi savaştan kaçıp gelmiş, orada yaşayan herkesle düşman olmuştur. Yaşadıkları yerden de göç etmek zorunda kalırlar, açlık ve sefalet de gelecek kaygılarını artırır.

[Gian Sz.]

Kurz und fesselnd beschreibt dieser Autor die Geschichte eines Deserteurs im 2. Weltkrieg und seiner Frau mit dem neugeborenen Sohn. Es wäre schön gewesen weiterzulesen, allerdings endet das Buch sehr abrupt, was mich als Leser etwas verwirrt hat.

[Demet Debbie White]

Bu kadar sade bu kadar gerçek… 👏🏻👏🏻👏🏻👏🏻👏🏻

[Umit]

Ata etmiş toplumlarda kadın olmak zor gerçekten. Empati yaprak okuyacağınız bir kitap olmadı dileğiyle

[Maila]

Hat mich einfach auf so wenig Seiten so in seinen Bann gezogen

[Anika]

Ich liebe Aitmatovs fesselnde Erzählweise und die Charakterentwicklung der Frau. Nach Dschamila eins seiner besten Werke.

[Filizar]

Diğer Aytmatov kitapları gibi güzel, sade, etkileyici..

[Aziza Kasenova]

A powerful story about powerful women and feelings.

[Bücherfrosch]

erzählt die Geschichte eines Deserteurs aus einem unterdrücktem zentralasiatischen Volk in der UDSSR.

[Burak Karaman]

“Bir insanın ne denli sevildiği en çok ayrılık anında belli olur.”

[Mehmet]

Karanlık sovyet zamanlarında sürkekli bir vicdan muhasebesi yaptırıyor. Kitap zamanı için iyi olabilir ama bir türk yazar yazsa 15 sayfada bitirirdi hikayeyi :)

[El]

the legend with another legendary story

[seiko]

en doğru kararı verdin.

[zellabla]

savaştan kaçan bir er ve eşinin ona yardım etme çabası. yine tam mutlu bir hayat sürecekken savaşa çağırılan köy erkekleri. bir defa okuyunca güzel fakat devamlı ve üst üste karşılaşınca sıkıcı bir konu.