เทพธิดากลางเดือนคล้อย

大清 #5

by 燦非, ชั่นเฟย, Wisnu (Translator)

ข้อดีเพียงประการเดียวของการที่เขา ‘สุ่ยเยวี่ย’ ได้เกิดมาเป็นบุตรชายท่านอ๋องคือการได้เรียนวาดภาพซึ่งเป็นสิ่งที่เขาชื่นชอบจากอาจารย์ผู้มากความสามารถหลายท่าน

ทว่าที่ผ่านมาผลงานของเขามักถูกวิพากษ์ว่าดูเงียบเหงา แฝงไว้ด้วยความรู้สึกอัดอั้นตันใจและเป็นทุกข์อยู่เสมอ ก็ใครไหนเล่าจะรู้และเข้าใจว่าเขาต้องเผชิญกับเรื่องใดบ้างในวังอ๋องแห่งนี้

กระทั่งได้พบเด็กสาวคนหนึ่งที่หลงใหลในภาพวาดของเขายิ่งนัก... นับแต่นั้นทุกลายเส้นจากปลายพู่กันที่เขาบรรจงสร้างสรรค์ก็เปลี่ยนแปลงไปไม่เหมือนเดิม...

ดุจชีวิตถูกเติมเต็มเมื่อมีนางเข้ามาแต้มสีสัน ทว่ารอบตัวเขาเต็มไปด้วยผู้ไม่ประสงค์ดี ใครไหนเลยจะยอมให้เขาสมหวัง ได้อยู่กับนางผู้เป็นที่รักอย่างสงบสุข!

304 pages, Paperback

First published June 1, 2011

Reviews

[Patrawan Dear]

#เทพธิดากลางเดือนคล้อย / ซั่นเฟย

เป็นเรื่องรักหักมุม ที่ได้ดั่งใจคนอ่าน เหวี่ยงอารมณ์ได้พองาม ผลงานของผู้เขียนไม่อาจคาดหวังน้อยไปกว่านี้ ห้าเล่มแล้วยังไม่ซ้ำแนว และมีอะไรที่ไม่ธรรมดาอยู่เสมอ

รักเลยค่ะ :)

[Lily 百合花 · Rating 5 out of 5]

ชื่อเรื่อง – เทพธิดากลางเดือนคล้อย (沉月畫仙) ชุดรักในราชวงศ์ชิง 5 (大清 5)
ผู้แต่ง – ชั่นเฟย (燦非) เขียน Wisnu แปล


ตัวละคร
ตันชิง อายุ 16 ปี ⇒ 18 ปี
สุ่ยเยวี่ย อายุ 18 ปี ⇒ 20 ปี


รีวิวหลังอ่าน

ห่างหายจากการอ่านชุดนี้ไปนานมาก ยังอ่านไม่ครบนะ คือเหลือเล่มนี้กับ “กรุ่นกลิ่นกลางรอยจำ” อ่านไม่เรียงด้วย แทบจะจำอะไรไม่ได้ด้วย ฮ่าๆ ต้องกลับไปอ่านรีวิวตัวเองทวนความจำไปด้วย ว่าใครเป็นใครกันนะ

สรุปว่าข้าพลาดมากกกกกกกกกกก เล่มนี้สนุกมากกกกกกก ข้าชอบมากๆๆ มากแบบที่ว่าเฮ้ยยยย อ่านสนุกมากๆ มากจนหยุดอ่านไม่ได้อ่ะ ถึงจะทำใจเตรียมรับความดราม่าของเรื่อง (รู้ว่ามี เพราะเปิดบทนำมา เป็นช่วงท้ายๆ เรื่องล่ะ แล้วค่อยเล่าย้อนไป) ซึ่งพอไปถึงช่วงดราม่า กลับคิดว่ายังขยี้ได้ไม่หนักเท่าที่ควร ทั้งๆ ที่เรื่องที่เจอมันหนักมากนะ 555+ แต่โดยรวมก็ยังชอบอยู่ดี เพราะทำให้อ่านแล้วทั้งรักและสงสารพระนางมากๆ อ่ะ

สาเหตุที่ทิ้งชุดนี้ไปนาน เพราะว่าเจอกับเรื่อง “นาวากลางสายหมอก” เข้าไปนี่แหละ อ่านไปก็มึนงงไป แม้จะชอบเต๋อเจิน (ดันจำชื่อได้แม่นมาก 555+) แต่ตอนอ่านนั้นรู้สึกเนือยๆ เบื่อๆ จนทำใจอยู่นานถึงหยิบเรื่องที่เหลือมาอ่านนี่แหละ แล้วก็พบว่าตัวเองพลาดไปไง ฮาา

จริงๆ ตอนเปิดบทนำมา ก็คุ้นชื่อจิ่นเฟิ่งสุดๆ คุ้นจนต้องหยุดอ่านก่อน แล้วไปเปิดรีวิวเรื่องอื่นๆ ในชุดที่ GoodReads ที่ตัวเองเขียนไว้ 555+ ก็พบว่าไม่ใช่แค่คุ้น เพราะฮีคือคู่จิ้นของเต๋อเจิน และเป็นพระเอกในเรื่อง “เล่ห์รักกลางม่านใจ” ไงล่ะ 555+

สรุปง่ายๆ นะ สุ่ยเยวี่ยคือหนึ่งในสี่แกงค์เป้ยเล่ย ที่มีโผล่ไปใน “นาวากลางสายหมอก” มั้งนะ 55+ ไม่รู้ล่ะ ต้องกลับไปเปิดย้อนเอาอีกที ซึ่งเรื่องราวใน “เทพธิดากลางเดือนคล้อย” นี้ คือเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นก่อนที่จะได้เป็นเป้ยเล่อ และได้เข้าแกงค์ 4 ชายงาม ฮ่าๆๆๆๆ

เอาจริงๆ เราก็งงๆ กับไทม์ไลน์ของแต่ละเรื่องเหมือนกันนะ อ่านแล้วก็อยากให้ใครก็ได้ช่วยจัดไทม์ไลน์ของชุดนี้ให้หน่อย ข้างงหนักมากจริงๆ

เรื่องนี้แอบลังเลนะว่าจะให้ 4 หรือ 5 ดาวดี เพราะตอนอ่านคืออ่านแล้วหยุดไม่ได้ สนุกมาก แล้วก็รู้สึกชอบที่สุดในชุดนี้ล่ะ (ยังไม่รู้ว่าเราจะชอบ “กรุ่นกลิ่นกลางรอยจำ” เท่าเรื่องนี้ไหม) ถึงจุดที่อยากจะหักคะแนนก็คือ พอถึงช่วงดราม่ากลับขยี้ไม่สุด 555+ เหมือนพูดข้ามๆ ไป ประเด็นหลักของเรื่อง ก็เอ่ยลอยๆ แบบที่ว่าเออ เอ็งต้องคิดตามเองนะว่าเรื่องจริงๆ มันเป็นยังไง อย่าได้รู้ทั้งหมดจากที่เขาบรรยายมา ฮ่าๆๆๆๆ เรียกง่ายๆ คือต้องตีความเอานะจ๊ะ

แล้วรู้สึกว่าตอนจบก็รวบรัดไปเลย อดอ่านเจอแกงค์สี่เป้ยเล่อเลย ฮ่าๆๆๆๆ ยังดีที่ได้เจอทั้งเต๋อเจินและจิ่นเฟิ่ง แล้วอีกคนใครหว่า ลืมได้อีก 555+ เรียกสี่เป้ยเล่อ แต่ก็จำได้ไม่ครบคนนี่นะ

แต่ถึงจะมีจุดที่ให้บ่นก็ตาม เราก็ชอบความรักระหว่างพระนาง ทั้งสองเติมเต็มให้กันและกันในสิ่งที่ทั้งคู่ขาดเหมือนๆ กัน ในด้านความรักความอบอุ่นจากคนในครอบครัว เพราะต้องอยู่ในครอบครัวที่ไม่มีใครสนใจใยดีเลย แถมมีแค่สองคนนี้เท่านั้นที่จะเข้าใจในกันและกันได้อย่างมากถึงมากที่สุดด้วย

สิ่งที่คนที่สร้างเรื่องร้ายๆ ขึ้นมาเนี่ย โอ๊ยยยย อ่านแล้วโมโห ทำไมเลวขนาดนี้คะ นี่ก็ยังสงสัยหลายๆ จุดอยู่ ก็ไม่รู้ว่าถามไป ใครจะตอบเราได้ ฮ่าๆ แต่เดี๋ยวเราจะถามไว้ในส่วนของสปอยล์ละกันนะ

ชอบท่านตาของสุ่ยเยวี่ยมากๆ เลยอ่ะ เสียดายว่าโผล่มาแค่ฉากเดียว อยากให้ตาหลานได้คุยกันหลายๆ ฉากจังเลย

สุ่ยเยวี่ยเองก็น่ารักมากๆ เป็นท่านชายขี้อาย ฮ่าๆๆๆๆ ชอบก้มหน้าเขินอายอยู่เรื่อย อ่านแล้วอยากหยิกแก้ม กร๊ากกกกกกก ตันชิงก็เป็นนางเอกที่น่ารักสดใส และมองโลกในแง่ดีสุดๆ

โดยรวมแล้วคือชอบมากค่ะ มากจนรู้สึกว่าเสียดายจัง ที่ฉันดองเรื่องนี้มานานมาก มากจนแอบคิดว่า ไม่น่าดองเลยเรา ฮ่าๆๆๆ

ช่วงนี้เป็นช่วงที่เราตามอ่านพวกที่เป็นชุดๆ ที่เราอ่านค้างไว้แล้วยังปิดชุดไม่ครบนะ อยากจะให้มันจบๆ ชุดไป จะได้ไม่ค้างคา และจะได้ไม่ด่าตัวเองในภายหลังว่า มัวแต่ดองจนพลาดของดี ฮ่าๆๆๆๆๆ รวมถึงทำให้การอ่านไม่สะเปะสะปะ เปิดอ่านชุดโน้นชุดนี้ไปเรื่อย แล้วไม่ยอมปิดเซ็ตสักที ฮ่าๆๆๆ

[สปอยล์]

เปิดบทนำมาด้วยความที่สุ่ยเยวี่ยโดนทำร้ายอย่างหนักในคุกของศาลราชวงศ์ ได้จักรพรรดิรับสั่งให้จิ่นเฟิ่งพาตัวมาพบ ต่อมาก็ให้รักษาเขาให้หาย รวมถึงมือของเขาที่บาดเจ็บหนักด้วย และเก็บตัวไม่ให้พบกับใคร

ตัดฉากกลับไปก่อนหน้านี้ สุ่ยเยวี่ยเป็นท่านชายสามแห่งวังชิ่งชินอ๋อง มีข่าวลือในทางที่ไม่ดีเกี่ยวกับเขามากมาย ท่านอ๋องก็ไม่สนใจในตัวเขาเลย แม่ของเขาเป็นพระชายารอง ที่ตอนแรกเป็นที่โปรดปราน ต่อมาก็โดนเมิน จนป่วยตายจากไป สุ่ยเยวี่ยวาดรูปเก่งมาก เป็นเพราะพรสวรรค์ของเขา โดยตอนที่เขาได้เรียนวาดรูปนั้น เป็นช่วงที่ท่านอ๋องทุ่มเทให้กับพระชายารองแบบสุดๆ เขาเลยได้ประโยชน์จากการเรียนวาดรูปนี้

รูปวาดทุกรูปของเขาดูมีชีวิตชีวา และเหมือนเคลื่อนไหวได้ เมื่อตันชิง คุณหนูสี่แห่งตระกูลมู่จา (เราแอบสงสัยว่าทำไมตระกูลมู่จา ทำไมนามสกุลถึงเป็นตันอ่ะ) ได้มากับพี่สาวที่วังท่านอ๋อง แต่นางไม่เป็นที่สนใจของคนในครอบครัวเช่นกันนะ ได้โผล่มาเจอกับสุ่ยเยวี่ย แรกทีเดียวไม่รู้ว่าใคร แต่นางชอบในฝีมือวาดของเขา เลยขอดูตอนเขาวาด ตอนแรกโม่เจา (คนสนิทของสุ่ยเยวี่ย มีโม่จวี๋อีกคน) จะไม่ยอมให้เข้ามายุ่งเกี่ยว แต่สุ่ยเยวี่ยอนุญาต พอตันชิงได้ดูลายเซ็นที่เขาเขียนไว้ตอนท้ายว่า 月 (เยวี่ย) ก็รู้ว่าเป็นสุ่ยเยวี่ย เขาเองก็ไม่คิดว่าเธอจะรู้จักเขาด้วย

นางชื่นชอบผลงานของเขามากๆๆ มากจนปลาบปลื้มดีใจ มีแนะนำที่ๆ มีดอกกล้วยไม้สวยๆ ให้เขาไปวาดภาพด้วย นางแอบวาดกบเลียนแบบเขา เขาเห็นเข้าก็ขำหนักมาก แล้วทั้งสองก็ได้พัฒนาความสัมพันธ์กันไปเรื่อยๆ โดยไม่เคยได้จับมือกัน สุ่ยเยวี่ยวาดภาพ ตันชิงตั้งชื่อภาพไรงี้

จนมาวันหนึ่งนางได้ไปร้านของเถ้าแก่จู แล้วก็ขายผ้าเช็ดหน้าของแม่เพื่อเอาเงินไปซื้อยาให้แม่ แม่ที่ไม่มีใครสนใจ เธอเองก็เป็นลูกที่ไม่เป็นที่รักของคนในครอบครัว สุดท้ายได้เงินไปซื้อยาให้แม่ และคนที่ซื้อไว้ก็คือสุ่ยเยวี่ย แล้ววันที่มีงานแสดงภาพ ก็มีงานของคุณชายจันทร์กระจ่าง งานที่ออกมามีชีวิตชีวามากๆ แต่ตันชิงก็รู้อยู่ดีว่าเป็นงานของสุ่ยเยวี่ย แม้สไตล์การวาดจะแตกต่างจากเดิมก็ตาม พอรู้ก็มีแอบเรียกไปคุยกัน ฮ่าๆๆๆๆๆ

หลังจากนั้นความสัมพันธ์ก็มากขึ้น โดยได้จับมือถือแขนกัน กอดจูบกันที่หลังป่า แล้วก็ลึกซึ้งขึ้นเรื่อยๆ จนมีอะไรกัน (มั้ง เราก็เดาเอา ใช่แหละมั้ง) 555+ จนเขาตัดสินใจที่จะสู่ขอเธอในงานไหว้พระจันทร์ที่มีงานเลี้ยงของสองตระกูล

เพราะพี่รองของนางได้หมั้นหมายกับสุ่ยอี้ พี่ใหญ่ของสุ่ยเยวี่ย แต่แท้จริงแล้วสุ่ยเซวียน ท่านชายรองลงมา กลับรักชอบกับตันหลิน พี่รองของตันชิง โดยทั้งสองลักลอบพบกันและจูบกันบ่อยๆ ในป่า แล้วตันชิงก็บังเอิญไปเจอก่อนหน้านี้ (และในป่าอีกรอบพร้อมสุ่ยเยวี่ย) ส่วนในวันงานเลี้ยงนั้น สุ่ยคนพี่ทั้งสองก็รู้ว่าสุ่ยเยวี่ยชอบกับตันชิง สุ่ยอี้อยากชิงตันชิงมาให้ได้ เขาได้มอบปากกาวาดภาพให้ตันชิงไป โดยมารู้ทีหลังว่าที่ตันชิงหาซื้อ เพราะจะซื้อให้กับสุ่ยเยวี่ยต่างหาก เขาเลยแค้นใจมาก

สุ่ยอี้บอกให้มีการประลองในงานนี้ เพราะกะจะหักหน้าสุ่ยเยวี่ย ไม่มีใครรู้ว่าสุ่ยเยวี่ยรู้เรื่องกำลังภายในและการต่อสู้โดยใช้กระบี่ ซึ่งได้เรียนมาจากท่านตาที่เป็นแม่ทัพที่ซีอัน และท่านตาก็ให้เขาหมั่นฝึกซ้อมบ่อยๆ ซึ่งสุดท้ายแล้วสุ่ยเยวี่ยก็ทำได้ดีพอๆ กับสุ่ยอี้ และทำให้ทุกคนตกใจ สุ่ยอี้ขอรางวัลเป็นการเลื่อนงานแต่งกับตันหลินไปเป็นปีหน้า ส่วนสุ่ยเยวี่ยก็พูดสู่ขอตันชิง ซึ่งท่านอ๋องก็ยินดีด้วย (ดูเหมือนทุกอย่างจะเงียบสงบเกินไปนะ)

แล้วทั้งสองก็ได้หมั้นกัน แฮปปี้กันดี แต่แล้ววันหนึ่งสุ่ยเซวียนวางแผนการให้โม่เจาเลิกอวดฉลาด ด้วยการหลอกว่าเกิดเรื่องกับสุ่ยเยวี่ยและเถ้าแก่จู ทำให้โม่เจาตามตันชิงไปหาสุ่ยเยวี่ย ตันชิงโดนวางยา แล้วสุดท้ายสุ่ยเยวี่ยและทุกคนก็พบว่ากำลังโดนสุ่ยอี้จะข่มขืน (โดนไหมอ่ะนั่น ไม่รู้อ่ะ ตอนหลังตันชิงก็บอกว่าไม่รู้เหมือนกัน เพราะสลบกับตื่นไรงี้ แต่ไม่เป็นไรแล้วนะไรงี้ สุ่ยเยวี่ยไม่ต้องกังวลไปนะ บลาๆๆ)

ท่านอ๋องโวยวายกล่าวหาตันชิงทำให้ตระกูลท่านอ๋องมัวหมอง ตันชิงถูกพาตัวกลับไป แล้วจากนั้นมาทั้งสองก็ไม่ได้ติดต่อกันอีกเลย จริงๆ ตันชิงส่งจดหมายมาให้ แต่สุ่ยเยวี่ยไม่ได้ตอบกลับ พอส่งมาฉบับหลังก็มีแค่ประโยคสั้นๆ ที่เหมือนเอ่ยคำลา ในวันที่ครอบครัวนางโดนใส่ร้ายจนโดนเนรเทศไปอยู่นอกเมือง สุ่ยเยวี่ยตามไปนะ แต่ก็โดนพ่อแม่ห้ามไม่ให้ออกมาเจอ สุ่ยเยวี่ยก็ได้แต่ตะโกนเรียกชื่อเท่านั้น

สุ่ยเยวี่ยเปลี่ยนไป ให้โม่เจากับโม่จวี๋ออกไปด้วย โดยให้เงินไปทำอย่างอื่น ทั้งสองไม่อยากจากไป แต่ก็จำต้องจากไปเพราะเป็นคำสั่งจากสุ่ยเยวี่ย สุ่ยเยวี่ยวางแผนการที่ทำให้ท่านอ๋องเจอเรื่องไม่ดีติดกันหลายๆ เรื่อง ทั้งเรื่องขุนนาง เรื่องสุ่ยอี้โดนแอบเอาจดหมายที่เกี่ยวกับสินบนไป ทำให้โดนโทษมากมาย ต่อมาก็มีภาพที่ท่านอ๋องกำลังมีอะไรกับสาวใช้ของสุ่ยเยวี่ย (ที่มีข่าวลือว่า สาวใช้โดนสุ่ยเยวี่ยย่ำยี) แพร่ไปทั่ว ท่านอ๋องเสียชื่อหนักมาก แล้วก็รู้ทันทีว่าใครเป็นคนวาด (ว่าแต่ขุนนางที่เอาภาพของคุณชายกระจ่างฟ้ามาให้ท่านอ๋อง เปิดมากลายเป็นภาพโป๊ แล้วโดนลงโทษ จะเป็นไงเนี่ย)

สุ่ยเยวี่ยโดนท่านอ๋องจับตัวไป แล้วก็ลงโทษอย่างหนัก โดนจับขังในศาลราชวงศ์ และโดนทำร้ายจนมือเท้าเกือบจะใช้งานไม่ได้ ดีว่าจักรพรรดิให้จิ่นเฟิ่งพาตัวออกมาก่อน ซึ่งช่วงนี้เล่าสั้นๆ อ่ะ ไม่ได้เน้นรายละเอียดอะไร จนถึงตอนที่สุ่ยเยวี่ยเจอจักรพรรดิครั้งแรก ก็เมินเฉย แต่จักรพรรดิก็สั่งให้รักษาตัวให้ดี

ตันชิงตามหาสุ่ยเยวี่ย โดยใช้เงินจากการขายรูป (ลืมเล่าว่าเถ้าแก่จูโดนสั่งให้หนีไปก่อนจะโดนท่านอ๋องทำร้าย หนีไปทันฉิวเฉียดเลยแหละ แล้วสุดท้ายก็กลับมาทำร้านต่อ) มาตามหาสุ่ยเยวี่ย เจอจิ่นเฟิ่งก็ไม่ยอมให้เข้าพบสุ่ยเยวี่ย แถมบอกว่าเขาไม่ต้องการพบใคร เต๋อเจินอยู่ด้วย ตันชิงเลยขอร้องเขาแทน เต๋อเจินยอมพาเข้าไป

พอเข้าไปได้ยินสุ่ยเยวี่ยไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่อ นางเลยโผล่ไปเลยจ้า แล้วจากนั้นทั้งสองก็กอดจูบกันดูดดื่ม พูดปรับความเข้าใจกัน และมีรอยยิ้มกลับมาอีกครั้ง จิ่นเฟิ่งบอกว่ารู้นะว่าเต๋อเจินจะทำแบบนี้ ก็เลยปล่อยไป ฮ่าๆ ก็พูดยั่วกันไปมา ชวนจิ้นวายจริงๆ แหละคู่นี้อ่ะ

สุ่ยเซวียนจริงๆ แค่วางแผนเพื่อแกล้งโม่เจาเท่านั้น แบบให้กระอักเลือดกับความอวดฉลาดไรงี้ แต่แผนการทำลายชื่อเสียงของตันชิงนั้น กลับเป็นท่านอ๋องทำขึ้นมา ท่านอ๋องรักท่านแม่ของสุ่ยเยวี่ย แต่ท่านแม่ไม่ได้รัก เขาเลยแค้นมาก ก็ทำลายและแก้แค้นสุ่ยเยวี่ย ตอนหลังสุ่ยเซวียนเลยเอาตัวเองไปอยู่นอกเมือง คงจะไปหาตันหลินแหละ

สุ่ยเยวี่ยได้เข้าเฝ้าจักรพรรดิอีกครั้ง ปกติห้ามมองหน้าไง แถมคราวแรกที่เจอก็บาดเจ็บหนักจนมองไม่ชัด มาคราวนี้เงยหน้าไปมองก็ตกใจ เพราะเขาคือคนในรูปวาดของท่านแม่ ที่ท่านแม่สั่งให้เผาทิ้ง แต่สุ่ยเยวี่ยก็จำหน้าได้จนวาดออกมาอีกครั้งได้อ่ะ แท้จริงแล้วก็คงเป็นพ่อของสุ่ยเยวี่ยแหละ ก็งงนะว่าทำไมไม่ดึงดันเอาท่านแม่มานะ เหอๆๆๆ ท่านอ๋องร้ายมากจริงๆ อ่ะ

แต่เพราะภาพที่สุ่ยเยวี่ยแพร่ออกไป ก็ทำให้ตระกูลนั้นเละเทะเลย ก็สั่นสะเทือนไปหมดเลย สุดท้ายสุ่ยเยวี่ยได้เป็นลูกบุญธรรมของท่านอ๋องที่ไม่มีบุตร และได้เป็นเป้ยเล่อ โดยได้แต่งงานกับตันชิง และอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุข สุขแบบสุดๆ ด้วยนะ เช่นการวาดรูปตามร่างกายนาง ล่าสุดก็คือการวาดบนแผ่นหลัง 555+ แต่ขำอ่ะที่บอกว่าวาดแล้วมองไม่เห็น จะเอากระจกมาตั้งไว้ไรงี้ ซึ่งช่วงหลังๆ ก็ออกมารวบรัด แอบเสียดายนะ อยากให้ช่วงหวานๆ เยอะกว่านี้จังเลยนะ

Start 18.49 น. Tue 10 Oct 2017
End 7.50 น. Thu 12 Oct 2017
Review Date 16.34 น. Thu 12 Oct 2017

[Nok Yung · Rating 5 out of 5]

เป็นความรักที่หวานละมุนละไมของคนสองคนที่ถูกกีดกันจากครอบครัว จากความโดดเดี่ยวเปลี่ยวเหงา พอได้มาพบคนรู้ใจก็เหมือนได้กลับมาชีวิตใหม่อีกครั้ง แต่..กลับไม่ได้ง่ายดายขนาดนั้น เมื่อมีคนไม่ปล่อยให้พวกเค้าทั้งสองมีความสุขสมหวังดังใจ!!

อ่านตอนแรกรู้สึกอบอุ่นหัวใจไปกับความรักของ 'สุ่ยเยวี่ย'และ'ตันชิง' ที่ค่อยๆเปิดใจให้กันผ่านความงามของภาพวาดและความละเมียดละไมของบทกลอน แต่ขณะที่อิ่มเอิบใจ..'ชั่นเฟย'ก็สร้างความรู้สึกบีบคั้น จนเราเสียน้ำตาให้กับทั้งคู่ T_T เหตุการณ์อาจไม่ได้รุนแรงมาก แต่เราสะเทือนใจแทนสุ่ยเยวี่ย ทั้งๆที่ตนกำลังจะหลุดจากมืดหม่นไปสู่ความสว่างสดใส แต่กลับถูกกระชากให้จมดิ่งไปสู่ความมืดมิดอีกครั้ง เมื่อนางในดวงใจถูกกระทำการหยามเกียรติ!! เราว่ามันร้ายแรงกว่าการโดนทำร้ายเองเสียอีก

นอกจากนักเขียนจะทำให้คนอ่านมีอารมณ์ร่วมแล้ว ยังหักมุมได้ดี (ผิดจากที่คาดเดาตอนแรก) เลยให้คะแนนเต็มค่ะ

[Or_O · Rating 4 out of 5]

ถ้าอ่านเรียงลำดับเล่มจะพอรู้มาก่อนว่าส���่ยเยวี่ยคือคนที่วาดรูปเก่งในแก๊งเพื่อนหนุ่มทั้งหลาย

แต่ถึงไม่เคยอ่านเล่มอื่นในชุด ก็แยกอ่านได้ ไม่ต้องกลัว และไม่งงด้วย

เรื่องนี้ย้อนกลับไปเล่าสมัยสุ่ยเยวี่ยยังอยู่ในวัยหนุ่มกระเตาะ ใช้ชีวิตเหมือนกระต่ายในกรง นั่งวาดรูปเล่นเรื่อยเปื่อย ไม่เรียกร้องอะไร ไม่นำพาสิ่งไหน ใช้ชีวิตเงียบเหงา มีบ่าวคู่ใจสองคนคอยรับใช้

เป็นหนุ่มหน้ามน ปกติทำหน้าเฉยๆ แต่พอยิ้มถึงเห็นว่ามีลักยิ้มด้วย นิสัยขี้อาย เขินง่าย (อ่านแล้วอยากแกล้งให้เขินเล่น ฮ่าๆ) โดยรวมนิสัยหนุ่มขี้อาย แต่ก็ไม่ใช่เหนียมไปหมดทุกเรื่องน่ะค่ะ

ส่วนนางเอก ตันชิง เป็นคนที่ขี้อายในบางครั้ง กล้าหาญในบางที นิสัยอยู่กึ่งกลางระหว่างเรียบร้อยกับกล้าหาญ

พอสุ่ยเยวี่ยมาเจอตันชิง ที่ร่าเริง สดใส แถมชื่นชมภาพวาดของเขาอย่างเปิดเผยเลยประทับใจ สนใจ อยากรู้จัก และรักกันค่ะ

ความรักของทั้งคู่ค่อยเป็นค่อยไป ไม่หวือหวาโลดโผน ออกแนวค่อยๆ หวานขึ้น หวานขึ้นเรื่อยๆ

แล้วหักดิบเปลี่ยนเป็นขม

เพราะตัวพระเอกมีปมในครอบครัว แม่ตายไปโดยทิ้งปริศนาไว้ พ่อก็ไม่สนใจไยดี พอรักนางเอกที ถึงมาทราบความจริงเข้า

ความจริงอะไรนั้น เหล่าท่านต้องลองอ่านดู

ท้ายเล่ม เกือบพีค แบบอ่านแล้วเบิกตากว้าง ฮะ?! อะไรนะ?! เสียตรงแค่เกือบ แหม มาทำเป็นปล่อยให้คิด ทิ้งปริศนาไว้ จากจะให้ห้าเพราะความพีค มามีความลับกระซ้งกระซิบไม่บอกเรา เอาไปสี่พอ

4

ถ้าไม่มีต่อขยายความ ก็คงเป็นอย่างที่คิดๆ กันไว้ค่ะ กล้านะคะคนเขียน ฮึ!

สรุปเรื่องนี้เป็นแนวรักหวานขม ปนเรื่องในครอบครัวและระหว่างครอบครัว มีเอี่ยวเรื่องอื่นด้วยเล็กน้อย โผล่สองหน่อในแก๊งคือจิ่นเฟิ่งกับเต๋อเจินมานิดหน่อย เป็นเรื่องก่อนสุ่ยเยวี่ยจะมาเข้ากลุ่มแก๊งเป้ยเล่อก็ว่าได้

ดราม่าพอสมควร แต่ไม่มากขนาดน้ำตาตก มีฉากขำๆ โผล่มาให้อมยิ้มบ้าง

ชั่นเฟยยังเป็นนักเขียนที่โอชอบ และคิดว่ามีของคนหนึ่ง จะว่ายังไงดี ในความธรรมดา มันไม่ธรรมดานะ

อ่านละมุนอิงละเมียด เคล้าคลอถ้อยคำผ่านภาพเขียน

[Kittenlittle · Rating 4 out of 5]

เรื่องนี้เริ่มต้นจากความรักที่อ่อนหวาน ละมุนละไมของพระนาง แล้วเรื่องค่อยๆ เข้มข้นขึ้น เป็นความขัดแย้งภายในครอบครัว การแก้แค้น การแย่งชิงอำนาจในราชสำนัก โดยคนที่บงการเบื้องหลังที่คาดไม่ถึง

ในเล่มนี้เนื้อเรื่องตอนแรกดูเอื่อยๆ แต่ค่อยๆทวีความเข้มข้นขึ้นมาอย่างผิดคาดเลยทีเดียว จากเท่าที่อ่านงานของชั่นเฟยมา รู้สึกว่าพระนางจะต้องมีสักคนหรือทั้งคู่ที่จะต้องปมเกี่ยวกับความขัดแย้งภายในครอบครัว ซึ่งเล่มนี้ก็มีเช่นกันทั้งฝ่ายพระเอกและนางเอก ทำให้เนื้อเรื่องสนุกและน่าติดตามดี

เรื่องความรักของพระนางก็โอเคเลย ค่อยๆรักกัน ดูอ่อนหวาน ลุ่มลึกดี พระเอกเป็นคนขี้อาย มีฝีมือในการวาดภาพ นางเอกก็ดูร่าเริงสดใสอ่อนหวานดี ในเรื่องไม่มีฉากทะเลาะกันให้ปวดหัว มีแต่คนสองคนที่รักกัน เข้าใจกัน ดูอ่อนโยนดีค่ะ

[หลังอ่านของน้ำฝน · Rating 5 out of 5]

ดราม่าน้ำตาคลอเลย สงสารพระ/นางมาก ถ้าจะเล่นหนักกันขนาดนี้ (กระซิก) อย่าเรียกว่าคนแย่ๆ คนเห็นแก่ตัวเลย เรียกว่าเลวจะเหมาะสมกว่า....

หลังอ่านเพิ่มเติม : https://wp.me/p6yYEv-hs