Μια συλλογη διηγηματων, με έμφαση στην Αγγλοσαξωνική Παραδοση, χωρις Αγιους Βασιληδες, χρυσοσκονη, φωτεινα λαμπιονια και blockbuster. Λιγο παλιακό, με εντονο διδακτισμό και μαλλον ξεπερασμενο. Μεγαλα ονοματα όπως ο Χεμινγουεη, ο Τουειν, Λοντον σε οχι τοσο χαρακτηριστικές στιγμες τους. Ξεχωρισα το ομοτιτλο Χριστουγεννιατικο Δειπνο του Ν. Χορθον με εντονες κοινωνικες και ψυχολογικές αναφορές, το χιουμοριστικό Μετά το δειπνο του Τζερομ Τζερομ μια ιστορία φαντασματων, τα Χριστουγεννα της Κάρεν (μια εκδοχη του Κοριτσιου με τα Σπιρτα) της νορβηγιδας Α Σκρά, το δακρυβρεχτο Σαλβέτ και Μπερναντού και το πιο αναλαφρο Οι τρεις ψυθιριστές λειτουργιες των Χριστουγεννων του Α. Ντωντέ (με καποιες "μπιχτές" για το εκκλησιαστικό κατεστημενο) και το ψυχολογικό θριλερ Μαρκάιμ του Στηβενσον. Η αληθεια ειναι οτι η αισθηση που σου αφηνει ειναι μαλλον, πικρή και σκοτεινή ενω την ατμοσφαιρα θα την χαρακτηριζα γοτθική, τόσο, που με κανει να σκεφτομαι: "κάτω από τις γιρλαντες, τις μπαλες και τα φώτα τα Χριστουγεννα ειναι μια θλιβερη γιορτή"