Konstantin Paustovski schreef met Verhaal van een leven een van de mooiste egodocumenten uit de twintigste-eeuwse literatuur. Paustovski paart zijn ervaringen in de bloedigste en verschrikkelijkste episodes uit de Russische geschiedenis aan een buitengemeen goed ontwikkeld oog voor het schone, het ontroerende. Hartverscheurende tragiek en hartverwarmende liefde staan in zijn werk dan ook vaak naast elkaar. Dat verklaart misschien zijn immense succes in Nederland. De reeks vertalingen van Wim Hartog in de Privédomeinreeks werd zeer goed verkocht.
Maar nu is er de ‘onbekende Paustovski': Goudzand. Verhalen, dagboeken, brieven, zeshonderd pagina's nooit eerder in Nederlandse vertaling verschenen persoonlijke geschriften die Wim Hartog opdolf uit het Russische Verzameld werk en andere bronnen. Hartog laat Paustovski de ongelofelijke geschiedenis van diens eeuw vertellen. Voor de kenner een feest, voor wie nu met Paustovski kennismaakt een uitermate overtuigende inkijk in het werk van deze schrijver van wereldformaat.
Goudzand biedt een prachtige collectie van dagboek aantekeningen, journalistieke reportage's, blocnote aantekeningen, en literaire verhalen. In een ten geleide aan het begin van het boek schrijft de auteur:
"Voor een schrijver is het geheugen bijna alles. Het opgespaarde materiaal ligt er niet alleen maar opgeslagen. Het waardevolste blijft er als een toverzeef achter. Stof en molm vallen erdoor en worden door de wind weg gevoerd, en slechts het Goudzand blijft achter. En daarmee worden dan kunstwerken gemaakt."
Voor iemand zoals ik, die bijzonder genoten heeft van de memoires van Paustovski, is dit boek een enorme verdieping en biedt het een schat aan achtergrond informatie. De stijl van Paustovski is uniek: lyrisch, poëtisch en journalistiek. Die combinatie van factoren, en het feit dat hij in een historisch bijzonder interessante tijd leefde, maken zijn verhalen onweerstaanbaar. Als dit boek een ding heeft bereikt, dan is het een enorm verlangen bij mij om die prachtige memoires opnieuw allemaal, stuk voor stuk, met grote aandacht te herlezen.
Paustovski is een van de meest ‘menselijke’ schrijvers die ik ken. Zijn memoires geven al een prachtig maar soms wat gepolijst beeld van de bijzondere tijd waarin hij leefde. Door z’n brieven en dagboekaantekeningen kom je dichter op z’n huid en dat over zo’n lange tijd dat als je dan bij z’n laatste brief aankomt, waarin hij z’n nalatenschap regelt, de druk achter de ogen aanzienlijk wordt.
Na 30 bladzijden gestopt, het is een samenraapsel wat me niet zo boeit, in grote tegenstelling to zijn prachtige korte verhalen en indrukwekkende autobiografische boeken
Mooie compilatie van brieven, dagboekaantekeningen en korte notities. Geeft een mooi overzicht van moeilijke en tegelijkertijd gevarieerde leven van Paustovski in de soviettijd. Mooi vertaals.
Fascinerend overzicht van 60 jaar rusland, cultuur, paustovski. Moeizame start doordat ik de 7 delen autobiografie alweer pakweg 30 jaar geleden gelezen had, maar snap je eenmaal de opzet dan blijf je lezen. Wat wil je graag naar de plekken die hij beschrijft, wat een kleuren, geuren, en liefde voor het land. Maar ook, wat een andere cultuur - duidelijk dicht bij het hart van de eeuwenoude cultuur: iran, kazachstan, de balkan, en ook de huidige politiek: de Krim, oekraine. Onvoorstelbaar hoeveel paustovski reisde, maar hij niet alleen
This entire review has been hidden because of spoilers.