What do you think?
Rate this book
Ιστορίες του Καγάντο #1
Ο όρκος του μάγου
Ένας μυστηριώδης μάγος, ο Άλαντορ, συγκεντρώνει μια ομάδα από πολύ διαφορετικά μεταξύ τους άτομα, για να ταξιδέψουν στον κόσμο του Καγάντο και να αποκτήσουν τρία σπάνια υλικά. Στόχος του μάγου να κατασκευάσει ένα μαγικό σπαθί, το μόνο όπλο που μπορεί να εξολοθρεύσει τον ανίκητο δράκο που φυλάει έναν αμύθητο θησαυρό.
Το ταξίδι τους κάθε άλλο παρά εύκολο είναι. Δύο επικίνδυνοι εκτελεστές βρίσκονται στα χνάρια ενός από τους συντρόφους του μάγου, σκορπίζοντας παντού τον θάνατο, ενώ ο βασιλιάς των ερυθρόδερμων ορκ μετά από μια μάχη τραυματίζεται σοβαρά. Αυτό θα προκαλέσει μια σειρά από γεγονότα που θα αλλάξουν μια για πάντα το μέλλον του Καγάντο.
Το ταξίδι τους κάθε άλλο παρά εύκολο είναι. Δύο επικίνδυνοι εκτελεστές βρίσκονται στα χνάρια ενός από τους συντρόφους του μάγου, σκορπίζοντας παντού τον θάνατο, ενώ ο βασιλιάς των ερυθρόδερμων ορκ μετά από μια μάχη τραυματίζεται σοβαρά. Αυτό θα προκαλέσει μια σειρά από γεγονότα που θα αλλάξουν μια για πάντα το μέλλον του Καγάντο.
506 pages, Paperback
Published December 1, 2015
2 people are currently reading
41 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 15 of 15 reviews
December 1, 2017
3,5/5 αστεράκια
October 2, 2017
Το πρώτο βιβλίο του Βασίλη Κρουστάλη, μας δείχνει έναν συγγραφέα που αγαπάει αυτό που κάνει!
Δεν είμαι ο πλέον ειδικός για να μιλήσω για ηρωϊκή φαντασία, αλλά μπορώ να σας πω με σιγουριά αυτό: "Ο Όρκος του Μάγου" με ταξίδεψε σε μέρη μακρινά, γεμάτα περιπέτειες, κινδύνους, όμορφες γυναίκες και μυστηριώδης ξένους -το διάβασα στις καλοκαιρινές μου διακοπές το Σεπτέμβρη και ήταν ότι έπρεπε!
Aν μπορώ να πω κάτι για το συγγραφέα Βασίλη Κρουστάλη (γιατί σαν άνθρωπο να σας πω ότι είναι απλά εξαιρετικό παιδί) είναι αυτό: Σε ταξιδεύει! Η ιστορία που πλάθει στο Καγάντο είναι πολυεπίπεδη, γεμάτη χαρακτήρες, παράλληλες ιστορίες, με αιματηρές σκηνές και πηγαίο χιούμορ -με έκανε να στραφώ στην ηρωική φαντασία μετά από καιρό! Η γραφή του έχει και αδυναμίες, θα ήταν αφύσικο να μην είχε, στο πρώτο του βιβλίο. Αλλά είναι ένας συγγραφέας που αγαπάει αυτό που κάνει και έχει πολλά να δώσει! Η κοσμοπλασία του Κρουστάλη είναι απλά απίστευτη!
Να σημειώσω και το πολύ όμορφο εξώφυλλο από την μαιτρ Δήμητρα Πέππα, όπως και την προσεγμένη έκδοση, των εκδόσεων Λυκόφως.
Βασίλη με το καλό το δεύτερο βιβλίο!
Δεν είμαι ο πλέον ειδικός για να μιλήσω για ηρωϊκή φαντασία, αλλά μπορώ να σας πω με σιγουριά αυτό: "Ο Όρκος του Μάγου" με ταξίδεψε σε μέρη μακρινά, γεμάτα περιπέτειες, κινδύνους, όμορφες γυναίκες και μυστηριώδης ξένους -το διάβασα στις καλοκαιρινές μου διακοπές το Σεπτέμβρη και ήταν ότι έπρεπε!
Aν μπορώ να πω κάτι για το συγγραφέα Βασίλη Κρουστάλη (γιατί σαν άνθρωπο να σας πω ότι είναι απλά εξαιρετικό παιδί) είναι αυτό: Σε ταξιδεύει! Η ιστορία που πλάθει στο Καγάντο είναι πολυεπίπεδη, γεμάτη χαρακτήρες, παράλληλες ιστορίες, με αιματηρές σκηνές και πηγαίο χιούμορ -με έκανε να στραφώ στην ηρωική φαντασία μετά από καιρό! Η γραφή του έχει και αδυναμίες, θα ήταν αφύσικο να μην είχε, στο πρώτο του βιβλίο. Αλλά είναι ένας συγγραφέας που αγαπάει αυτό που κάνει και έχει πολλά να δώσει! Η κοσμοπλασία του Κρουστάλη είναι απλά απίστευτη!
Να σημειώσω και το πολύ όμορφο εξώφυλλο από την μαιτρ Δήμητρα Πέππα, όπως και την προσεγμένη έκδοση, των εκδόσεων Λυκόφως.
Βασίλη με το καλό το δεύτερο βιβλίο!
December 28, 2015
Το βιβλίο αυτό είναι απόδειξη ότι μια καλή κοσμοπλασία και μια ενδιαφέρουσα ιστορία δεν μπορούν να δώσουν πόντους σε ένα βιβλίο που του λείπει η τεχνική, το ύφος και οι πιστευτοί χαρακτήρες.
Δύο είναι τα μεγαλύτερά του ελαττώματα, τα αμέτρητα και κακότεχνα φλας-μπακ, και οι διάλογοι που, λυπάμαι, αλλά κάποιες φορές μου θυμίζουν το Ρετιρέ (η πιο κακή στιγμή, όταν ψαχουλεύουν στην σπηλιά του δράκου για θησαυρούς, η κλέφτρα βρίσκει κάτι ασημένια βέλη, τα δίνει στην ξωτικιά και της λέει "σου πάνε πολύ τα καινούργια σου όπλα", σα να ψωνίζουν από το Ζάρα.). Κι είναι πραγματικά κρίμα, γιατί η παράλληλη ιστορία με τους ερυθρόδερμους ορκ έχει ένα κάποιο ενδιαφέρον (όπως επίσης κι η κοσμοπλασία, το ξαναλέω, έχει κάνει φοβερή δουλειά, την οποία ωστόσο δεν την παρουσιάζει με την τέχνη που της αξίζει).
Δύο είναι τα μεγαλύτερά του ελαττώματα, τα αμέτρητα και κακότεχνα φλας-μπακ, και οι διάλογοι που, λυπάμαι, αλλά κάποιες φορές μου θυμίζουν το Ρετιρέ (η πιο κακή στιγμή, όταν ψαχουλεύουν στην σπηλιά του δράκου για θησαυρούς, η κλέφτρα βρίσκει κάτι ασημένια βέλη, τα δίνει στην ξωτικιά και της λέει "σου πάνε πολύ τα καινούργια σου όπλα", σα να ψωνίζουν από το Ζάρα.). Κι είναι πραγματικά κρίμα, γιατί η παράλληλη ιστορία με τους ερυθρόδερμους ορκ έχει ένα κάποιο ενδιαφέρον (όπως επίσης κι η κοσμοπλασία, το ξαναλέω, έχει κάνει φοβερή δουλειά, την οποία ωστόσο δεν την παρουσιάζει με την τέχνη που της αξίζει).
January 9, 2017
Αν δεν έχετε όρεξη να διαβάσετε μια παντελώς αφελή ιστορία φαντασίας, μη μπείτε καν στον κόπο να το ξεκινήσετε. Ο Όρκος του Μάγου είναι ότι κλισέ μπορείτε να φανταστείτε σε μια D&D campaign και παρουσιασμένο με όσο πιο άκομψο τρόπο γίνεται. Και δεν αναφέρομαι στις περιγραφές, αυτές παλεύονται μεταξύ μέτριου και καλού. Είναι το ύφος με το οποίο παρουσιάζονται.
Όπως γίνεται σε όλες τις κλισέ ιστορίες τέτοιου τύπου, ξεκινάμε σε ένα καπηλειό, όπου μας περιγράφεται το πώς είναι ο χώρος και το τι κάνουν όλοι εκεί μέσα. Ένας από τους κλισέ τυχοδιώκτες της ιστορίας δίνει ένα χρυσό νόμισμα στον ταβερνιάρη για να του πει που είναι ο καλύτερος οπλουργός της πόλης και μετά φεύγει να τον βρει. Κατευθείαν γίνεται φανερό το πόσο λίγο νοιάζεται ο συγγραφέας να κάνει τον αναγνώστη να ενδιαφερθεί για ότι συμβαίνει. Γιατί περιγράφει το καπηλειό ή τον ταβερνιάρη, ή τον τυχοδιώκτη να τον ρωτάει, όταν κανένα από αυτά δεν παίζει ρόλο, μιας που ο τυχοδιώκτης αμέσως φεύγει από εκεί και ποτέ ξανά δε βλέπουμε τούτο το μέρος; Γιατί δεν ξεκινάει κατευθείαν με το που βρίσκει τον οπλουργό και μας δίνει μια παντελώς άχρηστη σκηνή;
Και όχι, δε χτίζει ατμόσφαιρα με αυτές τις περιγραφές, γιατί δεν έχουμε καμία ιδέα για το τι σκέφτονται ή νιώθουν οι χαρακτήρες σε αυτόν τον κόσμο ως τώρα. Για την ακρίβεια, δεν έχουμε απολύτως καμία ιδέα για το τι είναι και τι θέλουν. Επίσης, τι διάβολο οικονομική κρίση έχει βαρέσει τούτο το μέρος που χρειάζεται να πληρώσεις ένα ολάκερο χρυσό νόμισμα για μια ασήμαντη πληροφορία που και μια γιαγιά στο δρόμο μπορεί να σου πει; Τι θα πληρώνουν για ένα απλό γεύμα δηλαδή, την σπλήνα τους;
Άντε λες, θα το σώσει σαν οι τυχοδιώκτες πάνε στον οπλουργό. Μπα, που τέτοια τύχη. Ξανά, μας περιγράφει αναλυτικά το σιδηρουργείο ενώ αμέσως φεύγουν κι από εκεί. Ο οπλουργός μάλιστα δέχεται να τους ακολουθήσει χωρίς να έχει ιδέα τι στο κόρακα θέλουνε να κάνουνε με το πανίσχυρο μαγικό όπλο που θέλουν να τους φτιάξει. IQ ραδικιού δηλαδή. Να τονίσω ότι δεν γίνεται εσκεμμένα αυτό για να γελάσουμε. Δεν είναι αστείο, δεν διαβάζουμε παρωδία, ο συγγραφέας θέλει να πάρουμε αυτές τις σκηνές στα σοβαρά.
Αυτό που το κάνει ακόμα πιο άκομψο είναι το πόσο ψεύτικα περιγράφουνε μύθους και αναδρομές στο παρελθόν. Δεν αλλάζει η σκηνή, ούτε μας δίνεται ένα γραπτό κείμενο. Όχι κύριοι, ο αφηγητής είναι πάντα ένας από τους χαρακτήρες και τα περιγράφει όλα λες και απομνημόνευσε ταξιδιωτικό φυλλάδιο. Είναι παντελώς ψεύτικο για, κατά τα άλλα, ελεύθερο λόγο.
Και άντε λες, θα το σώσει σε ενδιαφέρον ιστορίες. Ούτε καν εκεί. Στην αναδρομή, για κάποιο λόγο κατηγορούνε κάποιον καθαριστή ότι είναι κατάσκοπος επειδή ξέρει μαγεία… μέσα σε μια σχολή μαγείας. Αδιανόητο, το ξέρω. Μα είναι δυνατόν να είναι κάτι άλλο κάποιος με μαγεία μέσα σε ένα κτήριο που όλοι είναι μάγοι; Και μου αρέσει που ένας τον τραβάει από το χέρι στον διευθυντή χωρίς καν να διανοηθεί ότι αν πραγματικά είναι κατάσκοπος επειδή ξέρει μαγεία, δε θα καθόταν σαν ηλίθιος να τον σέρνουνε όπου λάχει. Θα έσκαγε αστροπελέκια και θα την κοπανούσε από το παράθυρο.
Και άντε λες, θα το σώσει στις μάχες. Κάτι κάνει εκεί, το ομολογώ, ιδίως αν ο αναγνώστης γνωρίζει τα ξόρκια στα οποία αναφέρονται. Και πάλι το χαλάει όταν έχει να κάνει με τακτική. Είναι για παράδειγμα μια φάση που τους την πέφτουν Ορκ και είναι περικυκλωμένοι. Οι ήρωες μεταμφιέζονται με μαγεία σε Ορκ και λένε ότι θα πάνε να φέρουνε γιατρό για τους πληγωμένους. Που ρε ακούστηκε γιατρός για Ορκ, κανείς τους δε το βρήκε αυτό παράξενο; 20 στην μπλόφα ρολάρανε;
Μετά πάνε στην διπλανή πόλη που για να περάσουνε την πύλη τους ζητάνε 30 ασημένια νομίσματα, κάτι που τους φάνηκε πολύ ακριβό. Ρε πλάκα μου κάνεις, πριν μερικές ώρες δεν σπαταλήσανε ένα χρυσό για μια απλή ερώτηση; Εδώ κωλώσανε; Πάλι καλά που δεν έπρεπε να πουλήσουν το κορμί τους για μια βδομάδα σε κάνα οίκο ανοχής.
Μέσα στην πόλη ένας άγνωστος τρέχει στον οπλουργό και τον παρακαλά να τον σώσει από πειρατές. Ο οπλουργός ευχαρίστως το κάνει, ενώ έχει ήδη αποκαλύψει ότι είναι ένας εγκληματίας που κρύβεται από τον νόμο. Οπότε, άλφα, γιατί να βοηθήσει έναν άγνωστο έτσι ξαφνικά ενώ δεν είναι κάνας άγιος, και, βήτα, γιατί να τραβήξει τόσο την προσοχή του νόμου ενώ κρύβεται; Μα καμιά λογική πια;
Τόσην ώρα που τα γράφω όλα αυτά ξέρετε πόσο από το βιβλίο έχω καλύψει; Το ένα δέκατο. Καλά ακούσατε, είναι πεντακόσιες σελίδες και βρήκα τόσα για να γκρινιάξω σε πενήντα. Αν συνεχίσω μέχρι τέλους, θα έχω μια νουβέλα. Οπότε σταματάω εδώ όπου φαντάζομαι πως πήρατε χαμπάρι ότι δυο λαλούν και τρεις χορεύουν σε τούτο το βιβλίο. Καμία λογική, ψεύτικοι διάλογοι, κλισέ σκιαγράφηση χαρακτήρων, και όλα είναι σαν μια περιγραφή κάποιας campaign που παίζανε μερικοί φοιτητές για την πλάκα τους. Μπορεί αυτοί να σπάνε πλάκα που διαβάζουνε τις τρέλες που τους πετούσε ο dungeon master, αλλά για οποιονδήποτε άλλο η ιστορία είναι απαράδεκτα αδιάφορη και κακοσχεδιασμένη.
Όπως γίνεται σε όλες τις κλισέ ιστορίες τέτοιου τύπου, ξεκινάμε σε ένα καπηλειό, όπου μας περιγράφεται το πώς είναι ο χώρος και το τι κάνουν όλοι εκεί μέσα. Ένας από τους κλισέ τυχοδιώκτες της ιστορίας δίνει ένα χρυσό νόμισμα στον ταβερνιάρη για να του πει που είναι ο καλύτερος οπλουργός της πόλης και μετά φεύγει να τον βρει. Κατευθείαν γίνεται φανερό το πόσο λίγο νοιάζεται ο συγγραφέας να κάνει τον αναγνώστη να ενδιαφερθεί για ότι συμβαίνει. Γιατί περιγράφει το καπηλειό ή τον ταβερνιάρη, ή τον τυχοδιώκτη να τον ρωτάει, όταν κανένα από αυτά δεν παίζει ρόλο, μιας που ο τυχοδιώκτης αμέσως φεύγει από εκεί και ποτέ ξανά δε βλέπουμε τούτο το μέρος; Γιατί δεν ξεκινάει κατευθείαν με το που βρίσκει τον οπλουργό και μας δίνει μια παντελώς άχρηστη σκηνή;
Και όχι, δε χτίζει ατμόσφαιρα με αυτές τις περιγραφές, γιατί δεν έχουμε καμία ιδέα για το τι σκέφτονται ή νιώθουν οι χαρακτήρες σε αυτόν τον κόσμο ως τώρα. Για την ακρίβεια, δεν έχουμε απολύτως καμία ιδέα για το τι είναι και τι θέλουν. Επίσης, τι διάβολο οικονομική κρίση έχει βαρέσει τούτο το μέρος που χρειάζεται να πληρώσεις ένα ολάκερο χρυσό νόμισμα για μια ασήμαντη πληροφορία που και μια γιαγιά στο δρόμο μπορεί να σου πει; Τι θα πληρώνουν για ένα απλό γεύμα δηλαδή, την σπλήνα τους;
Άντε λες, θα το σώσει σαν οι τυχοδιώκτες πάνε στον οπλουργό. Μπα, που τέτοια τύχη. Ξανά, μας περιγράφει αναλυτικά το σιδηρουργείο ενώ αμέσως φεύγουν κι από εκεί. Ο οπλουργός μάλιστα δέχεται να τους ακολουθήσει χωρίς να έχει ιδέα τι στο κόρακα θέλουνε να κάνουνε με το πανίσχυρο μαγικό όπλο που θέλουν να τους φτιάξει. IQ ραδικιού δηλαδή. Να τονίσω ότι δεν γίνεται εσκεμμένα αυτό για να γελάσουμε. Δεν είναι αστείο, δεν διαβάζουμε παρωδία, ο συγγραφέας θέλει να πάρουμε αυτές τις σκηνές στα σοβαρά.
Αυτό που το κάνει ακόμα πιο άκομψο είναι το πόσο ψεύτικα περιγράφουνε μύθους και αναδρομές στο παρελθόν. Δεν αλλάζει η σκηνή, ούτε μας δίνεται ένα γραπτό κείμενο. Όχι κύριοι, ο αφηγητής είναι πάντα ένας από τους χαρακτήρες και τα περιγράφει όλα λες και απομνημόνευσε ταξιδιωτικό φυλλάδιο. Είναι παντελώς ψεύτικο για, κατά τα άλλα, ελεύθερο λόγο.
Και άντε λες, θα το σώσει σε ενδιαφέρον ιστορίες. Ούτε καν εκεί. Στην αναδρομή, για κάποιο λόγο κατηγορούνε κάποιον καθαριστή ότι είναι κατάσκοπος επειδή ξέρει μαγεία… μέσα σε μια σχολή μαγείας. Αδιανόητο, το ξέρω. Μα είναι δυνατόν να είναι κάτι άλλο κάποιος με μαγεία μέσα σε ένα κτήριο που όλοι είναι μάγοι; Και μου αρέσει που ένας τον τραβάει από το χέρι στον διευθυντή χωρίς καν να διανοηθεί ότι αν πραγματικά είναι κατάσκοπος επειδή ξέρει μαγεία, δε θα καθόταν σαν ηλίθιος να τον σέρνουνε όπου λάχει. Θα έσκαγε αστροπελέκια και θα την κοπανούσε από το παράθυρο.
Και άντε λες, θα το σώσει στις μάχες. Κάτι κάνει εκεί, το ομολογώ, ιδίως αν ο αναγνώστης γνωρίζει τα ξόρκια στα οποία αναφέρονται. Και πάλι το χαλάει όταν έχει να κάνει με τακτική. Είναι για παράδειγμα μια φάση που τους την πέφτουν Ορκ και είναι περικυκλωμένοι. Οι ήρωες μεταμφιέζονται με μαγεία σε Ορκ και λένε ότι θα πάνε να φέρουνε γιατρό για τους πληγωμένους. Που ρε ακούστηκε γιατρός για Ορκ, κανείς τους δε το βρήκε αυτό παράξενο; 20 στην μπλόφα ρολάρανε;
Μετά πάνε στην διπλανή πόλη που για να περάσουνε την πύλη τους ζητάνε 30 ασημένια νομίσματα, κάτι που τους φάνηκε πολύ ακριβό. Ρε πλάκα μου κάνεις, πριν μερικές ώρες δεν σπαταλήσανε ένα χρυσό για μια απλή ερώτηση; Εδώ κωλώσανε; Πάλι καλά που δεν έπρεπε να πουλήσουν το κορμί τους για μια βδομάδα σε κάνα οίκο ανοχής.
Μέσα στην πόλη ένας άγνωστος τρέχει στον οπλουργό και τον παρακαλά να τον σώσει από πειρατές. Ο οπλουργός ευχαρίστως το κάνει, ενώ έχει ήδη αποκαλύψει ότι είναι ένας εγκληματίας που κρύβεται από τον νόμο. Οπότε, άλφα, γιατί να βοηθήσει έναν άγνωστο έτσι ξαφνικά ενώ δεν είναι κάνας άγιος, και, βήτα, γιατί να τραβήξει τόσο την προσοχή του νόμου ενώ κρύβεται; Μα καμιά λογική πια;
Τόσην ώρα που τα γράφω όλα αυτά ξέρετε πόσο από το βιβλίο έχω καλύψει; Το ένα δέκατο. Καλά ακούσατε, είναι πεντακόσιες σελίδες και βρήκα τόσα για να γκρινιάξω σε πενήντα. Αν συνεχίσω μέχρι τέλους, θα έχω μια νουβέλα. Οπότε σταματάω εδώ όπου φαντάζομαι πως πήρατε χαμπάρι ότι δυο λαλούν και τρεις χορεύουν σε τούτο το βιβλίο. Καμία λογική, ψεύτικοι διάλογοι, κλισέ σκιαγράφηση χαρακτήρων, και όλα είναι σαν μια περιγραφή κάποιας campaign που παίζανε μερικοί φοιτητές για την πλάκα τους. Μπορεί αυτοί να σπάνε πλάκα που διαβάζουνε τις τρέλες που τους πετούσε ο dungeon master, αλλά για οποιονδήποτε άλλο η ιστορία είναι απαράδεκτα αδιάφορη και κακοσχεδιασμένη.
August 20, 2017
Αν έπρεπε να πω τι είναι ‘Ο Όρκος του Μάγου’ σε κάποιον που δεν ξέρει, θα έλεγα ένα καλογραμμένο βιβλίο DnD. Όποιος έχει χαθεί σε παιχνίδια ρόλων ή σε αντίστοιχα βιβλία(βλέπε Drizzt Do ‘Urden κτλ), θα απολαύσει σίγουρα αυτό το βιβλίο. Καθόλου κουραστικό και με αρκετά ενδιαφέρουσα ιστορία σε κάνει να θέλεις και την συνέχεια(μια και είναι το πρώτο από μία σειρά βιβλίων). Η ώρα του αναγνώστη περνάει ευχάριστα και σίγουρα αν το ξεκινήσει θα δυσκολευτεί πολύ να το αφήσει.
Το μοναδικό που με ξένισε αρκετά ήταν οι πολλές παρόμοιες σκηνές μάχης. Δεν ξέρω αν ήθελα λιγότερες μάχες (είμαι μεγάλος οπαδός των μαχών σε βιβλία), αλλά θα ήθελα να μην είναι τόσο μονότονες. Αν και μάλλον είναι πολύ δύσκολο κάτι τέτοιο. Ακόμη και ο δάσκαλο του είδους Salvatore πολλές φορές πιστεύω ότι επαναλαμβάνεται. Μάλλον ζητάω πάρα πολλά.
Σε γενικές γραμμές πάντως, ‘Ο Όρκος του Μάγου’ είναι ένα πολύ καλό βιβλίο για τους οπαδούς του είδους και το προτείνω ανεπιφύλακτα.
Το μοναδικό που με ξένισε αρκετά ήταν οι πολλές παρόμοιες σκηνές μάχης. Δεν ξέρω αν ήθελα λιγότερες μάχες (είμαι μεγάλος οπαδός των μαχών σε βιβλία), αλλά θα ήθελα να μην είναι τόσο μονότονες. Αν και μάλλον είναι πολύ δύσκολο κάτι τέτοιο. Ακόμη και ο δάσκαλο του είδους Salvatore πολλές φορές πιστεύω ότι επαναλαμβάνεται. Μάλλον ζητάω πάρα πολλά.
Σε γενικές γραμμές πάντως, ‘Ο Όρκος του Μάγου’ είναι ένα πολύ καλό βιβλίο για τους οπαδούς του είδους και το προτείνω ανεπιφύλακτα.
July 6, 2020
Μια περιπέτεια που θυμίζει έντονα d&d από την αρχή ως το τέλος. Ευκολοδιάβαστη, ένα ευχάριστο διάλειμμα μετά από κάποια αληθινά "βαριά" αναγνώσματα. Η κοσμοπλασία είναι προσεγμένη, ωστόσο πολλά στοιχεία/ λεπτομέρειες χρειάζονται προσοχή, ώστε να υπάρχει περισσότερη αληθοφάνεια. Τα flashbacks του Άλαντορ που δίνουν τις πληροφορίες για το παρελθόν του θα μπορούσαν να έχουν συμπτυχθεί σε μια ενότητα, γιατί μου έδιναν την αίσθηση της ασυνέχειας. Οι περιγραφές σε αυτά τα flashbacks θα χρειάζονταν λίγη παραπάνω δουλίτσα. Ωστόσο οι ήρωες είναι ευχάριστοι και για τους gamers είναι οικείες μορφές και τους συναντάμε με χαμόγελο. Ενδιαφέρουσες κάποιες σημειολογικές αναφορές στα ονόματα, που δεν είμαι βέβαιη ότι ο συγγραφέας επέλεξε συνειδητά, αλλά είχε πλάκα να τις ανακαλύπτω. Έχω τη συνέχεια στα χέρια μου και ανυπομονώ να τη διαβάσω.
October 9, 2016
3.5 αστέρια.
Η κοσμογονία έχει το ενδιαφέρον της, υπάρχουν κάποιες σκηνές που μπορείς άνετα να θαυμάσεις, αλλά υπήρξαν και σημεία που δεν με έπειθε.
Είναι ένα ιδιαίτερο βιβλίο που πολλές φορές με μπέρδεψε και δεν μπορούσα να καταλάβω εάν ο συγγραφέας θέλει και παίζει με τους διαλόγους.
Με σιγουριά μπορώ να πω πως το βιβλίο δεν είναι ακριβώς το είδος που λατρεύω, αλλά υπήρχαν φορές που γέλασα - με την καλή έννοια - με τις διαμάχες μεταξύ των χαρακτήρων και τις ατάκες που πετούσαν ο ένας στον άλλον. Οι λάτρεις του είδους θα περάσουν καλά.
Η κοσμογονία έχει το ενδιαφέρον της, υπάρχουν κάποιες σκηνές που μπορείς άνετα να θαυμάσεις, αλλά υπήρξαν και σημεία που δεν με έπειθε.
Είναι ένα ιδιαίτερο βιβλίο που πολλές φορές με μπέρδεψε και δεν μπορούσα να καταλάβω εάν ο συγγραφέας θέλει και παίζει με τους διαλόγους.
Με σιγουριά μπορώ να πω πως το βιβλίο δεν είναι ακριβώς το είδος που λατρεύω, αλλά υπήρχαν φορές που γέλασα - με την καλή έννοια - με τις διαμάχες μεταξύ των χαρακτήρων και τις ατάκες που πετούσαν ο ένας στον άλλον. Οι λάτρεις του είδους θα περάσουν καλά.
October 5, 2018
Ανατρεπτική πλοκή, ο συγγραφέας έχει χτίσει έναν ωραίο κόσμο και κρατάει το ενδιαφέρον του αναγνώστη. Δεν είναι καθόλου προβλέψιμο καθώς γίνονται πράγματα που σπάνε τα στερεότυπα (πχ ο πρωταγωνιστής δεν είναι τόσο καλό παιδί όσο νομίζαμε αρχικά). Ακολουθούμε μια ετερόκλητη παρέα όπου οι χαρακτήρες είναι πολύ διαφορετικοί μεταξύ τους. Ο καθένας έχει τα δικά του κίνητρα αλλά παρ'όλα αυτά υπάρχει μια ισορροπία και δεν καταντάει χαοτικό γιατί όλα συνδέονται κατά κάποιον τρόπο.
September 15, 2019
Ο Παναγιώτης μας παρουσιάζει μια ιστορία φαντασίας με πλούσια κοσμογονία.
Το ατού με τις αναλαμπές στο παρελθόν μας χαρίζει ένα παράθυρο στα πεπραγμένα του παρελθόντος και συναντάμε πολλά και γοητευτικά πλάσματα.
Έχει ένα πλάνο στο μυαλό του για την εξέλιξη της ιστορίας και φαίνεται ότι ξέρει ποιά θα είνα η κατάληξη πράγμα που δείχνει ότι δεν προχωράει στα τυφλά.
Θα ήθελα πολύ να τον δώ και σε Επιστημονική Φαντασία.
Το ατού με τις αναλαμπές στο παρελθόν μας χαρίζει ένα παράθυρο στα πεπραγμένα του παρελθόντος και συναντάμε πολλά και γοητευτικά πλάσματα.
Έχει ένα πλάνο στο μυαλό του για την εξέλιξη της ιστορίας και φαίνεται ότι ξέρει ποιά θα είνα η κατάληξη πράγμα που δείχνει ότι δεν προχωράει στα τυφλά.
Θα ήθελα πολύ να τον δώ και σε Επιστημονική Φαντασία.
January 10, 2016
Έχοντας διαβάσει το βιβλίο και πολλά άλλα αυτής της λογοτεχνίας, πρόκειται για μια εξαιρετική δουλειά. Καταπληκτική κοσμοπλασία με πολλές φυλές, ενδιαφέροντες χαρακτήρες και παιδιά αυτό που προσωπικά προτιμώ...πολλές μάχες. Το απόλαυσα. Ενα μυθιστόρημα που ταιριάζει περισσότερο στους λάτρεις του Salvatore. Περιμένω την συνέχεια.
February 6, 2017
Τρομερό βιβλίο!! Από την στιγμή που το ξεκίνησα δεν μπορούσα να το αφήσω από τα χέρια μου. Οι δυνατές μάχες , η λεπτομερής κοσμοπλασια και οι καλογραμμένες προσωπικότητες των πολλών πρωταγωνιστών του, το καθιστούν ένα απαραίτητο ανάγνωσμα για τους λάτρεις της επικής λογοτεχνίας. Όσο για το εντελώς αναπάντεχο τέλος του ... τι να πω! Ανυπομονώ για την συνέχεια!
December 26, 2020
Μια κινηματογραφική ιστορία, ένα σενάριο γεμάτο εικόνες, πλοκή που δε σταματά λεπτό να σε συναρπάζει, άρτια δομημένοι ήρωες, απαιτούμενη δράση για ένα βιβλίο φαντασίας με ζωντανές περιγραφές, μια ολόκληρη κοσμοπλασία την οποία γνωρίζεις χιλιοστό προς χιλιοστό. Ένα μυθιστόρημα που διαβάζεται απνευστί και αξίζει να ταξιδέψεις στις σελίδες του.
December 1, 2021
Εγώ αυτό το είδος δεν είχα σκοπό να το διαβάσω ποτέ γιατί θεωρούσα βάναυσο τον κόσμο του φανταστικού.....πως βρέθηκε στα χέρια μου αυτό το βιβλίο είναι άλλη ιστορία....θα πω πως αγάπησα την κάθε γραμμή του, έκανα τρομερές εικόνες και ταξίδεψα σε κοσμους τρομερούς.
Εξαιρετική κοσμοπλασια, εξαιρετικοί ήρωες, και ο τρόπος που είναι γραμμένο σε κάνει να μην βαριέσαι ποτέ . Εκεί που έχεις αγωνία...μια ατάκα σε κάνει να χαλαρώσεις και να πάρεις χρόνο να καθαρίσει ο νους από την ένταση.
Μέσα σε αυτό το βιβλίο βρήκα:
ΠΕΡΙΠΈΤΕΙΑ
ΔΡΑΣΗ ΚΑΙ ΑΝΤΊΔΡΑΣΗ ΜΕ ΑΠΊΣΤΕΥΤΟΥΣ ΚΑΙ ΠΡΩΤΟΓΝΩΡΟΥΣ ΤΡΟΠΟΥΣ,ΧΙΟΥΜΟΡ...
ΧΊΛΙΑ ΜΠΡΑΒΟ ΣΤΟ ΣΥΓΓΡΑΦΈΑ.
Υ.Γ. ΗΔΗ ΕΧΩ ΞΕΚΙΝΉΣΕΙ ΤΟ 2ο βιβλίο
Εξαιρετική κοσμοπλασια, εξαιρετικοί ήρωες, και ο τρόπος που είναι γραμμένο σε κάνει να μην βαριέσαι ποτέ . Εκεί που έχεις αγωνία...μια ατάκα σε κάνει να χαλαρώσεις και να πάρεις χρόνο να καθαρίσει ο νους από την ένταση.
Μέσα σε αυτό το βιβλίο βρήκα:
ΠΕΡΙΠΈΤΕΙΑ
ΔΡΑΣΗ ΚΑΙ ΑΝΤΊΔΡΑΣΗ ΜΕ ΑΠΊΣΤΕΥΤΟΥΣ ΚΑΙ ΠΡΩΤΟΓΝΩΡΟΥΣ ΤΡΟΠΟΥΣ,ΧΙΟΥΜΟΡ...
ΧΊΛΙΑ ΜΠΡΑΒΟ ΣΤΟ ΣΥΓΓΡΑΦΈΑ.
Υ.Γ. ΗΔΗ ΕΧΩ ΞΕΚΙΝΉΣΕΙ ΤΟ 2ο βιβλίο
January 27, 2025
Πρώτη δημοσίευση εδώ: https://www.dominicamat.gr/2025/01/bl...
Αφιέρωμα στην τριλογία του Βασίλη Κρουστάλη: ''Ιστορίες του Καγάντο''
Μαγεία... Είτε πιστεύουμε στην ύπαρξη εκείνης και τις όποιες δυνατότητές της είτε όχι, δεν παύει να μας προκαλεί μία ανατριχίλα, όπως και μία γαργαλιστική αίσθηση τόσο στο θυμικό όσο και στο λογικό κομμάτι της σκέψης μας. Άλλωστε, τί νόημα θα είχε η πραγματικότητα, εάν δεν υπήρχε και η μαγεία ώστε να μας κάνει να ταξιδεύουμε -ακόμη και μέσω των βιβλίων- σε κόσμους φανταστικούς κι εκτός ορίων; Δεν μπορώ να μιλήσω εξ ονόματος όλων, μα ούσα λάτρης της μαγείας και της φανταστικής λογοτεχνίας, ήθελα εδώ και πάρα πολύ καιρό να διαβάσω την τριλογία του συγγραφέα Βασίλη Κρουστάλη, με τίτλο ''Ιστορίες του Καγάντο'', η οποία αποτελείται από τα βιβλία ''Ο όρκος του μάγου", ''Στις φλόγες του πολέμου" και ''Η οργή του δαίμονα" (όλα κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Λυκόφως) που ανήκουν στο είδος της επικής φαντασίας. Ένα λογοτεχνικό είδος με το οποίο δεν είμαι τόσο εξοικειωμένη, αλλά θέλω να το γνωρίσω παραπάνω και επ'ευκαιρία να ''συναντήσω'' και τον συγγραφέα σε αναγνωστικό επίπεδο. Τί λέτε; Πάμε να τα γνωρίσουμε μαζί μέσα από ένα περιεκτικό αφιέρωμα;
Η τριλογία οι ''Ιστορίες του Καγάντο'' ξεκινούν να μας εισάγουν σε αυτόν τον μαγικό κόσμο της επικής φαντασίας μέσα από το πρώτο βιβλίο, που φέρει τον τίτλο ''Ο όρκος του μάγου". Ο δημιουργός -παρά τις όποιες μικρές και δικαιολογημένες συγγραφικές αδυναμίες του κειμένου- γνωρίζει εξ αρχής τον κόσμο που θέλει να ''χτίσει'' κι εκεί μέσα να ξεδιπλωθεί όλο το κουβάρι της υπόθεσης. Το στοιχείο της φαντασίας, η αγωνία, η περιπέτεια και η ατελείωτη δράση έρχονται και κάνουν αισθητή την παρουσία τους με έντονο -θα πω- τρόπο από τις πρώτες, κιόλας, σελίδες του βιβλίου. Ναι, προσωπικά -ως αναγνώστρια- με είχε, ήδη, κερδίσει στα σημεία και δεν μπορούσα παρά να μην αφεθώ να μου ''διηγηθεί'' όχι τα μελλούμενα, αλλά αυτήν την επική ιστορία που θα είχαμε την ευκαιρία να ζήσουμε συντροφιά με τα πρόσωπα του βιβλίου. Ναι, το ξέρω. Το αντιφατικό δίπολο καλό-κακό δεν είναι και ό,τι πιο πρωτότυπο υπάρχει, μα να που ο συγγραφέας καταφέρνει και του δίνει άλλες διαστάσεις χάρη στο παρόν έργο. Στα θετικά, λοιπόν, του βιβλίου θα κατέτασσα τους έξυπνους και γεμάτους ατάκες διαλόγους μεταξύ των προσώπων, την έμφαση του συγγραφέα στην περιγραφή των μαχών, τα απαραίτητα πισωγυρίσματα στο χρόνο για να έχουμε μία πιο ολοκληρωμένη εικόνα, όπως και την παρουσία πολλών πλασμάτων και φυλών...
Περιγραφή:
Ένας μυστηριώδης μάγος, ο Άλαντορ, συγκεντρώνει μια ομάδα από πολύ διαφορετικά μεταξύ τους άτομα, για να ταξιδέψουν στον κόσμο του Καγάντο και να αποκτήσουν τρία σπάνια υλικά. Στόχος του μάγου να κατασκευάσει ένα μαγικό σπαθί, το μόνο όπλο που μπορεί να εξολοθρεύσει τον ανίκητο δράκο που φυλάει έναν αμύθητο θησαυρό.
Το ταξίδι τους κάθε άλλο παρά εύκολο είναι. Δύο επικίνδυνοι εκτελεστές βρίσκονται στα χνάρια ενός από τους συντρόφους του μάγου, σκορπίζοντας παντού τον θάνατο, ενώ ο βασιλιάς των ερυθρόδερμων ορκ μετά από μια μάχη τραυματίζεται σοβαρά. Αυτό θα προκαλέσει μια σειρά από γεγονότα που θα αλλάξουν μια για πάντα το μέλλον του Καγάντο....
https://vivliovamon.blogspot.com/2025...
Αφιέρωμα στην τριλογία του Βασίλη Κρουστάλη: ''Ιστορίες του Καγάντο''
Μαγεία... Είτε πιστεύουμε στην ύπαρξη εκείνης και τις όποιες δυνατότητές της είτε όχι, δεν παύει να μας προκαλεί μία ανατριχίλα, όπως και μία γαργαλιστική αίσθηση τόσο στο θυμικό όσο και στο λογικό κομμάτι της σκέψης μας. Άλλωστε, τί νόημα θα είχε η πραγματικότητα, εάν δεν υπήρχε και η μαγεία ώστε να μας κάνει να ταξιδεύουμε -ακόμη και μέσω των βιβλίων- σε κόσμους φανταστικούς κι εκτός ορίων; Δεν μπορώ να μιλήσω εξ ονόματος όλων, μα ούσα λάτρης της μαγείας και της φανταστικής λογοτεχνίας, ήθελα εδώ και πάρα πολύ καιρό να διαβάσω την τριλογία του συγγραφέα Βασίλη Κρουστάλη, με τίτλο ''Ιστορίες του Καγάντο'', η οποία αποτελείται από τα βιβλία ''Ο όρκος του μάγου", ''Στις φλόγες του πολέμου" και ''Η οργή του δαίμονα" (όλα κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Λυκόφως) που ανήκουν στο είδος της επικής φαντασίας. Ένα λογοτεχνικό είδος με το οποίο δεν είμαι τόσο εξοικειωμένη, αλλά θέλω να το γνωρίσω παραπάνω και επ'ευκαιρία να ''συναντήσω'' και τον συγγραφέα σε αναγνωστικό επίπεδο. Τί λέτε; Πάμε να τα γνωρίσουμε μαζί μέσα από ένα περιεκτικό αφιέρωμα;
Η τριλογία οι ''Ιστορίες του Καγάντο'' ξεκινούν να μας εισάγουν σε αυτόν τον μαγικό κόσμο της επικής φαντασίας μέσα από το πρώτο βιβλίο, που φέρει τον τίτλο ''Ο όρκος του μάγου". Ο δημιουργός -παρά τις όποιες μικρές και δικαιολογημένες συγγραφικές αδυναμίες του κειμένου- γνωρίζει εξ αρχής τον κόσμο που θέλει να ''χτίσει'' κι εκεί μέσα να ξεδιπλωθεί όλο το κουβάρι της υπόθεσης. Το στοιχείο της φαντασίας, η αγωνία, η περιπέτεια και η ατελείωτη δράση έρχονται και κάνουν αισθητή την παρουσία τους με έντονο -θα πω- τρόπο από τις πρώτες, κιόλας, σελίδες του βιβλίου. Ναι, προσωπικά -ως αναγνώστρια- με είχε, ήδη, κερδίσει στα σημεία και δεν μπορούσα παρά να μην αφεθώ να μου ''διηγηθεί'' όχι τα μελλούμενα, αλλά αυτήν την επική ιστορία που θα είχαμε την ευκαιρία να ζήσουμε συντροφιά με τα πρόσωπα του βιβλίου. Ναι, το ξέρω. Το αντιφατικό δίπολο καλό-κακό δεν είναι και ό,τι πιο πρωτότυπο υπάρχει, μα να που ο συγγραφέας καταφέρνει και του δίνει άλλες διαστάσεις χάρη στο παρόν έργο. Στα θετικά, λοιπόν, του βιβλίου θα κατέτασσα τους έξυπνους και γεμάτους ατάκες διαλόγους μεταξύ των προσώπων, την έμφαση του συγγραφέα στην περιγραφή των μαχών, τα απαραίτητα πισωγυρίσματα στο χρόνο για να έχουμε μία πιο ολοκληρωμένη εικόνα, όπως και την παρουσία πολλών πλασμάτων και φυλών...
Περιγραφή:
Ένας μυστηριώδης μάγος, ο Άλαντορ, συγκεντρώνει μια ομάδα από πολύ διαφορετικά μεταξύ τους άτομα, για να ταξιδέψουν στον κόσμο του Καγάντο και να αποκτήσουν τρία σπάνια υλικά. Στόχος του μάγου να κατασκευάσει ένα μαγικό σπαθί, το μόνο όπλο που μπορεί να εξολοθρεύσει τον ανίκητο δράκο που φυλάει έναν αμύθητο θησαυρό.
Το ταξίδι τους κάθε άλλο παρά εύκολο είναι. Δύο επικίνδυνοι εκτελεστές βρίσκονται στα χνάρια ενός από τους συντρόφους του μάγου, σκορπίζοντας παντού τον θάνατο, ενώ ο βασιλιάς των ερυθρόδερμων ορκ μετά από μια μάχη τραυματίζεται σοβαρά. Αυτό θα προκαλέσει μια σειρά από γεγονότα που θα αλλάξουν μια για πάντα το μέλλον του Καγάντο....
https://vivliovamon.blogspot.com/2025...
January 5, 2025
Ο 'Όρκος του μάγου' είναι ένα υπέροχο βιβλίο γεμάτο χιούμορ, πανέξυπνες ατάκες και κακόφημα καπηλειά! Και μάχες, πολλές μάχες! Οι ατάκες μεταξύ δυο χαρακτήρων με έκαναν να γελάσω με τη ψυχή μου και είναι ένα κομμάτι που δεν το συναντάμε συχνά σε βιβλία. Με γρήγορη ροή, ζωντανούς χαρακτήρες και χωρίς περιττή περιγραφή, ο κύριος Κρουστάλλης μας εισάγει στον κόσμο του Καγάντο όπου ξεκινάει η σύγκρουση του καλού και του κακού. Βάζοντας τη δική του πινελιά καταφέρνει να μην είναι κοινότοπο και να αποκτά αυτή η σύγκρουση το δικό της νόημα. Με ένα απρόσμενο plot twist στο τέλος μας προετοιμάζει για την συνέχεια που θα ακολουθήσει στο επόμενο έπος. Ένα βιβλίο που σίγουρα πρέπει να υπάρχει στη βιβλιοθήκη σας!
Displaying 1 - 15 of 15 reviews