Prólogo de Piero Gelli Traducción de Fernando González García
Poeta de las Cenizas es un texto autobiográfico brutal, descarnado, episódico, en el que vemos a Pasolini recorrer momentos importantes de su pasado, ganglios vitales de su creatividad: el Friuli de Casarsa, la madre, la muerte del hermano, la relación con el padre, la fuga a Roma, las primeras publicaciones, los procesos: acontecimientos que el lector italiano de entonces conocía bien, o por estar diseminados en muchas obras, o por pertenecer a la crónica diaria. Además de ello, el autor explica su compleja relación con la poesía y el cine, reflexionando sobre obras tan fundamentales en la creación contemporánea como Teorema. Poeta de las cenizas se convierte así en un intenso retrato de Pasolini, de su voluntad de enfrentarse al poder en todas sus formas, y también en un largo poema de asombrosa modernidad.
Cuando el 2 de noviembre de 1975 el cuerpo destrozado de Pasolini fue hallado en el hidropuerto de Ostia, al horror y al dolor por esa muerte, rápidamente convertida en simbólica por mitografías literarias y religiosas, le siguió una especie de sorpresa, de turbación, de vacío para todos los que, de distintas maneras y por motivos diferentes, habían recorrido su propia existencia cultural reflejándose en aquella presencia dominante, ineludible, en el escándalo con el que aparecía en el candelero y en el que inevitablemente moría.
Italian poet, novelist, critic, essayst, journalist, translator, dramatist, film director, screenwriter and philosopher, often regarded as one of the greatest minds of XX century, was murdered violently in Rome in 1975 in circumstances not yet been clarified. Pasolini is best known outside Italy for his films, many of which were based on literary sources - The Gospel According to Saint Matthew, The Decameron, The Canterbury Tales...
Pasolini referred himself as a 'Catholic Marxist' and often used shocking juxtapositions of imagery to expose the vapidity of values in modern society. His essays and newspaper articles often critized the capitalistic omologation and also often contributed to public controversies which had made him many enemies. In the weeks leading up to his murder he had condemned Italy's political class for its corruption, for neo-fascist terrorist conspiracy and for collusion with the Mafia and the infamous "Propaganda 2" masonic lodge of Licio Gelli and Eugenio Cefis.
His friend, the writer Alberto Moravia, considered him "the major Italian poet" of the second half of the 20th century.
Ein langes, von Allen Ginsberg inspiriertes autobiographisches Peom, eine Kollage, in der Pasolini seinen eigenen Tod vorwegnimmt und ein schonungslos offenes Interview mit Alberto Monrovia füllen diesen schmalen Band und errichten ein wunderbares Denkmal für dieses sonderbare Universalgenie.
Poemetto autobiografico incompiuto scritto a seguito del suo viaggio negli Stati Uniti e presentato come un'ipotetica risposta ad un intervistatore americano. La tragica morte di Pasolini fu solo l'ultimo dei motivi che lasciò l'opera alla stato incompleto ma la sua forza traspare tutta. Il testo si presenta come una presentazione di Pasolini, delle sue idee, delle sue opere e convinzioni al pubblico statunitense quale lo conosceva all'epoca esclusivamente per i suoi film (non per niente, il titolo voluto da Pasolini era Who is me). Nel poemetto Pasolini non solo si racconta, dall'infanzia in Friuli, alla morte del fratello Guido, ai primi passi a Roma e alle sue opere e l'impegno civile, ma esprime anche il suo amore per l'America, paradossale apparentemente per un marxista, ma scaturito dalla giovane vivacità del paese e delle sue controculture (Pasolini stesso definirà la sinistra americana come la più "La sinistra più bella che un marxista, oggi, possa scoprire.") e che sentiva affine alla Beat Generation e vedeva Ginsberg come un fratello. Un'opera spesso dimenticata di un grande autore da riscoprire assolutamente.
Pier Paolo Pasolini, Who is me, Poeta das Cinzas⭐️⭐️ Este poema biobibliográfico conta como o cineasta comeu o pó da estrada na longa travessia da pobreza da infância na Itália fascista e hipócrita até à adesão ao marxismo e a um humanismo artístico e existencial. “A coisa mais importante da minha vida foi a minha mãe / (a ela se juntou só agora Ninetto) / Em ‘42, numa cidade em que o meu país é tão igual a si mesmo / que parece um país de sonho, com a grand espirais da impoeticidade (…)” “Nenhum artista, em país nenhum, é livre”. POSFÁCIO: “Who is Me - Poeta das Cinzas é um bom exemplo da condição desabrida e frontal que caracterizou a e escrita de Pasolini; uma excelente síntese dos seus tópicos fundamentais no plano da análise social e política, um resumo das questões que mais o preocuparam ao nível da criação artística em geral. Muito do que anteviu como riscos da massificação das identidades sociais e da construção artificial de necessidades pelo mercado, bem como da perda de capacidade crítica por parte de uma massa orientada para o consumo, pode ajudar-nos a compreender melhor os riscos da manipulação no mundo em que vivemos agora. O seu pensamento mantém-se inquietantemente actual, e o mesmo acontece com a fluência descontraída dos versos deste testemunho. Lê-lo é voltar ao passado e acompanhar a vida a todos os títulos excepcional do seu autor, mas também nos permite perceber melhor quem somos e o@mundo em que vivemos.”Rosa Maria Martelo
"que compõe verdadeiramente a Itália, experimentou um ódio profundo por aquele mundo subproletário: o ódio pela diversidade, um ódio indistinto e global por mim e pelas minhas personagens. Com o meu primeiro filme, que se intitulava «Accattone», aquele ódio transformou-se num verdadeiro e real sintoma de racismo.> Não houve ainda oportunidade para tal, nem a mínima oportunidade, os meus romances a isso levaram. Experimentei aquilo que experimentava um negro em Chicago, o terror. Mas eu esqueço depressa, e todos os terrores se transformam apenas numa coisa por cima e atrás de mim, uma coisa especial, aquela coisa, e assim a arrumei a um canto e a sofri nas vísceras: abriu-se-me uma úlcera, de que mais cedo ou mais tarde hei de morrer. Rude golpe no sonho interrompido da minha juventude! A burguesia italiana ao meu redor é um bando de assassinos. Certamente, não espero melhor receção por parte da burguesia americana."
Excerto de "Who is me - poeta das cinzas"
***
Tudo na forma e conteúdo recorda a poesia de Allen Ginsberg (que Pasolini menciona, mais do que uma vez, neste seu poema autobiográfico).
Reseña N°68 del 2024 CUANDO EL CINE Y LAS LETRAS COMPARTEN UN ESPACIO, SUCEDE ESTO
Luego de leer La nueva juventud, necesitaba este poemario para comprender mejor y cerrar baches sobre su vida, tanto en su juventud como en su etapa adulta (que fue mi primer acercamiento con su filmografía). Había escuchado, cuando era estudiante universitario, a varios de mis compañeros decir que había escrito poesías, pero creía que jamás fueron traducidas al español... hasta ahora. Desde que laburo en una librería, descubrí títulos que jamas creí encontrar, llamémosle JOYAS PERDIDAS. En esta ocasión, ante una traducción mejor que en el otro poemario, se comprende mejor su ideología y su estilo de vida. Con esto no quiero decir que coincida con él, sino que fue necesario pars entender sus películas ya que, recordando la sinopsis del otro libro anteriormente mencionado, era ateo, comunista y homosexual: tres condiciones que para la Italia Cristiana y conservadora de la época le ha jugado en contra gran parte de su existencia. En fin, una propuesta para un grupo selecto que no tiene desperdicio.
FRASES DESTACADAS
Cierto, cuánto importa, incluso en el sentido más miserable una situación económica. El hecho de que yo fuera rico de cultura y de amor no tenía importancia. El hecho de que, algunos días, (...) mi perfil económico, si bien inestable y loco, era, (...) en muchos aspectos, semejante al de la gente entre la que yo habitaba: en eso éramos verdaderamente hermanos, o al menos semejantes.
(...) el cine no es solamente una experiencia lingüística, sino también, en tanto que búsqueda lingüística, una experiencia filosófica.
UNA VITA IMPOETICAMENTE POETICA “Poeta delle Ceneri” di Pier Paolo Pasolini
Una biografia in versi. Sembra quasi un controsenso questo poemetto, una delle opere minori, postume e incompiute di Pasolini, la cui unica copia dattiloscritta è conservata oggi a Firenze, nel Gabinetto Vieusseux. Mai data alle stampe, mai nemmeno presentata all’editore, di certo l’autore contava di lavorarci ancora, se la sua tragica morte non avesse chiuso quest’opera, così come tante altre, al posto suo. Lo stato di bozza si evince non solo dalle parole mancanti, dalle frasi virgolettate, dai segni grafici per annotare un ampliamento del paragrafo, ma anche dalla durezza, dalla viscosità della poesia. Viscosità che è tratto tipico e topico del Pasolini poeta, che costringe il lettore ad inerpicarsi per i versi aspri, difficili, tortuosi e a inciampare nelle parole forti, pretestuose, che niente hanno di poetico se non la loro impoeticità, così come le immagini descritte, immagini di violenza, di fatica, di sudore e sporcizia, immagini della vita della povera gente e della periferia delle grandi città. In questa piccola opera - edita per la prima sulla rivista letteraria “Nuovi Argomenti” per merito di Enzo Siciliano, uno dei primi biografi di Pasolini, e poi pubblicata nel 2010 dalla Archinto Editore - l’oggetto non è il sottoproletariato, non sono i quartieri suburbani, ma è la stessa vita del poeta, che egli stesso fa assurgere così ad una dimensione lirica. Perché tutto può diventare poesia attraverso la penna di un grande poeta. Pasolini è ossessionato dalla poesia, ed è ossessionato dalla sua inattualità: la poesia nel senso canonico del termine è giunta alla fine della sua epoca, e allora lui la cerca nella narrativa, la ritrae nei film, la plasma nei suoi versi impervi, la incastona nella verità della realtà, tentando in ogni modo di darle nuova vita, nuova linfa, facendosi poeta con le sue ceneri, con ciò che ne rimane. E al tempo stesso, si fa vate della vita che scorre sotto i suoi occhi: ‹‹Mi pareva che l’Italia, la sua descrizione e il suo destino, / dipendesse da quello che io ne scrivevo, / in quei versi intrisi di realtà immediata […]››. Non solo una biografia, ma anche una confessione, un testamento di poetica impoeticità, questa piccola opera sconosciuta: ‹‹vi ho raccontato queste cose / in uno stile non poetico / perché tu non mi leggessi come si legge un poeta››, perché ‹‹le azioni della vita saranno solo comunicate, / e saranno esse, la poesia››. Per conoscere veramente Pasolini, per conoscere l’uomo Pasolini, non si può assolutamente prescindere dalla lettura di questo testo, e per entrare nel suo mondo, non si può fare a meno di accettare, insieme a lui, che la poesia, la vera poesia, è la vita.
"Et aujourd'hui, je vous dirai que non seulement il faut s'engager dans l'écriture, mais dans la vie : il faut résister dans le scandale et dans la colère, plus que jamais, naïfs comme des bêtes à l'abattoir, tourmentés comme des victimes, justement : il faut dire plus fort que jamais le mépris envers la bourgeoisie, hurler contre sa vulgarité, cracher sur l'irréalité qu'elle a choisie comme seule réalité, ne pas céder d'un acte ni d'un mot, dans la haine totale contre elle, ses polices, ses magistratures, ses télévisions, ses journaux."
"- enquanto poeta, serei poeta das coisas. As ações da vida serão só comunicadas, e serão, elas, a poesia, pois, repito, não existe outra poesia senão a ação real (só estremeces quando a encontras nos versos, ou nas páginas de prosa, quando a evocação delas é perfeita.) Não o farei com gozo. Terei sempre o remorso daquela poesia que é ela mesma ação, na sua separação das coisas, na sua música que não exprime nada a não ser a própria árida e sublime paixão por si mesma."
Aquesta autobiografia en vers és una porta per accedir a l'univers de Pier Paolo Pasolini. Des de la relació amb el seu pare fins la relació amb la llengua i nacionalitat italianes, passant pel procés creatiu del poeta i cineasta, Poeta de les Cendres és un retrat episòdic que ens apropa una rellevant figura del segle passat, compromès amb el seu temps.
Primer acercamiento a la poesia de Pasolini, este librito es una gran carta a si mismo ? donde escribe pasado, presente y sueños de su vida y para italia. Me gusto mucho, en especial la primera parte donde cuenta su historia
“… el feixisme no tolerava els dialectes, símbols de la inacabada unitat del país on he nascut, realitats inadmissibles i impúdiques en el cor dels nacionalistes.”
"Därför skulle jag ändå bara vilja leva även om jag är poet, därför att livet uttrycker sig också genom sig självt. Jag skulle vilja uttrycka mig genom exempel. Kasta min kropp in i striden. Men om livets handlingar är uttryck är också uttrycket en handling."