Δεύτερο βιβλίο του Ζορζ Σιμενόν που διαβάζω φέτος, έκτο συνολικά. Και για ακόμη μια φορά δηλώνω ικανοποιημένος. Εντάξει, γενικά μου φάνηκε λιγάκι πιο αδύναμο σε σχέση με τα αμέσως δυο προηγούμενα που διάβασα ("Κόκκινα φώτα" και "Σεληνιασμός"), όπως και να'χει όμως πέρασα καλά. Η πλοκή κινούνταν με αργό ρυθμό και χωρίς ιδιαίτερες εξάρσεις, όμως κατάφερε να μου κρατήσει το ενδιαφέρον μέχρι το τέλος. Η γραφή μου φάνηκε πολύ καλή, οξυδερκής και διεισδυτική, χωρίς περιττές λεπτομέρειες και κουραστικές περιγραφές, ο Σιμενόν περιγράφει μόνο τα απαραίτητα. Το μικρό αυτό μυθιστόρημα δεν μπορώ να το χαρακτηρίσω ακριβώς αστυνομικό, ούτε φυσικά και θρίλερ. Κατά βάση είναι ένα κοινωνικό μυθιστόρημα με στοιχεία μυστηρίου και ελάχιστο σασπένς. Σίγουρα η όλη θεματολογία του βιβλίου, το ύφος της γραφής, καθώς και η ατμόσφαιρα, μπορώ να πω ότι είναι του γούστου μου. Αλλά όσοι θέλουν δράση, κάποιο φοβερό μυστήριο και τίποτα τρομερές ανατροπές και εκπλήξεις στην πλοκή, καλύτερα να ψάξουν αλλού.