Το νερό να γίνεις: Λόγια επί προσωπικού...

by Οδυσσέας Ιωάννου

Να ξαναψάξω για φύτρες σκοταδιού και κόμπους νερού στα βιβλία του Ντοστογέφσκι και του Καμύ.
Να πάρω το μέρος των λέξεων.
Να κάνω βόλτες με εκείνους που βουβάθηκαν τον τελευταίο χρόνο, που δεν καταλαβαίνουν τι συμβαίνει.
Να πάρω το μέρος της πραγματικότητας.
Να σαλιαρίζω με τον ήλιο όπου τον πετυχαίνω.
Να πάρω το μέρος του ξελογιάσματος.
Να ονειρεύομαι. Να πάρω το μέρος της μαστροπείας.
Να ξαναβάλω βινύλια στο πικάπ. Να πάρω το μέρος των απόντων.
Να κάνω ένα ακόμη μπάνιο στη θάλασσα.
Να πάρω το μέρος της πατρίδας μου.
Να φροντίσω εκείνα τα λουλούδια που έτσι κι αλλιώς δε βγάζουν χειμώνα. Να πάρω το μέρος του αίματος.
Να ζήσω με τις αναθυμιάσεις της επαναστατικότητάς μου.
Να πάρω το μέρος των χαρταετών.
Να συμμαζέψω το ντουλάπι με τα φάρμακα και τα δηλητήρια.
Να πάρω το μέρος των ζωγραφιών.
Να πω την αλήθεια για την πίστη, ψιλοβαρέθηκα...
Να πάρω το μέρος των πολύχρωμων μπαλονιών.
Να ησυχάσω λίγο, παρατράβηξε. Να πάρω το μέρος των παιδιών.
Να χαζεύω στον μεγάλο δρόμο.
Να πάρω το μέρος των παράξενων σχημάτων.
Να πάρω ένα παιχνιδάκι για τη μικρή.
Να πάρω το μέρος της. Οριστικά.

392 pages, Paperback

First published December 15, 2015

About the author

Ο Οδυσσέας Ιωάννου γεννήθηκε στην Αθήνα το 1967. Πέρασε από σχολείο, Πανεπιστήμιο, ωδείο, στρατό, για να καταλήξει στο ραδιόφωνο, κάνοντας καθημερινή εκπομπή επί 22 χρόνια, 6-8 το απόγευμα, στον “902 Αριστερά στα FM” και στον “ΜΕΛΩΔΙΑ 99.2”, τού οποίου υπήρξε διευθυντής από το 2000 έως το 2010.

Γράφει σε εφημερίδες και περιοδικά από το 1986. (Μουσική, Ένα, VOX, Μετρό, OZ, Ήχος, Μελωδία, Δίφωνο, Ριζοσπάστης, Αυγή, Καθημερινή).

Έχει συνεργαστεί ως στιχουργός τραγουδιών με τους Θάνο Μικρούτσικο, Βασίλη Παπακωνσταντίνου, Χαρούλα Αλεξίου, Γιώργο Νταλάρα, Σταμάτη Κραουνάκη, Γιάννη Μαρκόπουλο, Δημήτρη Μητροπάνο, Σωκράτη Μάλαμα, Μίλτο Πασχαλίδη, Διονύση Τσακνή, Λαυρέντη Μαχαιρίτσα, Γιώργο Ανδρέου, Δημήτρη Παπαδημητρίου, Χρήστο Θηβαίο, Μίνωα Μάτσα, Ελένη Τσαλιγοπούλου, Κώστα Λειβαδά, Βασίλη Λέκκα, Μάριο Φραγκούλη, Παντελή Θαλασσινό, Νίκο Ζούδιαρη, Γιάννη Κούτρα, Γιώργο Μεράντζα, Ρίτα Αντωνοπούλου κ.α Σήμερα, αρθρογραφεί στην Καθημερινή, το “Protagon.gr” και το Δίφωνο.

Reviews

[Kostas Zogopoulos · Rating 5 out of 5]

Υπάρχουν κάποια βιβλία που από την πρώτη τους σελίδα ‘‘μιλούν’’ με έναν τόσο άμεσο τρόπο σε αυτά που κουβαλάς μέσα σου, ώστε να μην νιώθεις καμία ‘‘ντροπή’’ που χρησιμοποιείς κάποια από τα χιλιοπαιγμένα κλισέ για να περιγράψεις αυτό που γεννήθηκε εντός σου, κατά τη διάρκεια της ανάγνωσης τους. Παίρνεις θάρρος, λοιπόν, από την οικειότητα που νιώθεις μαζί τους και, χωρίς να σε ενδιαφέρει το να διεκδικήσεις κάποιο Όσκαρ πρωτοτυπίας ή ευρηματικότητας, ξεστομίζεις φράσεις του στυλ ‘‘πρόκειται για ένα βιβλίο που μπορείς να έχεις συνεχώς στο κομοδίνο σου και κάθε βράδυ να διαβάζεις μερικές σελίδες του, χωρίς ποτέ να το βαρεθείς’’. Ή ‘‘το εν λόγω βιβλίο θα έπρεπε να διδάσκεται στα πανεπιστήμια ως μάθημα επιλογής’’. Ίσως ακόμα να χρησιμοποιήσεις και τη βασίλισσα των κλισέ ‘’Διαβάζοντας αυτό το βιβλίο ένιωσα σαν να το είχα γράψει εγώ ο ίδιος’’…

Η αλήθεια είναι πως για το ‘‘Το νερό να γίνεις: Λόγια επί προσωπικού...’’ του Οδυσσέα Ιωάννου έκανα, από τις πρώτες κιόλας σελίδες, όλες τις παραπάνω σκέψεις. Ένιωθα όμως λίγο άσχημα που η εσωτερική μου περιγραφή για το εν λόγω βιβλίο ήταν ‘‘λόγια αγάπης’’ που είχα πει και σε άλλα βιβλία κατά το παρελθόν. Ήθελα να του αφιερώσω κάτι καινούργιο, κάτι μοναδικό, όπως μοναδικός ήταν και ο δρόμος που μου άνοιξαν τα κείμενα του Οδυσσέα Ιωάννου. Αναζητούσα μια ‘‘παρθένα’’ περιγραφή για να ταιριάζει με τα αχαρτογράφητα σημεία προβληματισμού που μου φανέρωσε το βιβλίο αυτό…

Και κάπου λίγο μετά τη μέση του βιβλίου και αφού είχα ήδη γνωρίσει από πρώτο χέρι την ευθύτητα και την απόλυτη ‘‘γύμνια’’ των κειμένων, συνειδητοποίησα ότι το ‘‘Το νερό να γίνεις: Λόγια επί προσωπικού...’’ δεν είναι ένα βιβλίο που ένιωθα σαν να το είχα γράψει εγώ ο ίδιος… Είναι ένα βιβλίο που ένιωθα πως θα έγραφε ο πιο ελεύθερος εαυτός μου… Και για αυτό το λόγο το κατατάσσω στη κατηγορία των ‘‘βιβλίων-θυσαυρών’’…

[Leonidas Moumouris · Rating 4 out of 5]

Τον Ιωάννου όπου το πετύχω τον διαβάζω. Γράφει με έναν τρόπο πολύ εσωτερικό. Μερικές φορές πολύ βαρύ. Μάλλον γι αυτό μ' αρέσει. Με αναγκάζει να υπογραμμίζω τα βιβλία του. Το ίδιο συνέβη κι εδώ. Σε κείμενά του που έχουν δημοσιευθεί σε διάφορα μέσα σε -σχεδον- 20 χρόνια.

[Searchingthemeaningoflife Greece · Rating 5 out of 5]

[...]Αισιόδοξος και άφοβος είναι ο δημιουργικός, ακόμη κι αν προβλέπει πως η δημουργίκότητά του είναι νερό σε τρύπιο πιθάρι. Απαισιόδοξος και φοβισμένος όποιος φωνάζει πως όλα θα πανε καλά, αλλά έχει κολλήσει σε ένα παρόν-βάλτος.

- Γιατί ποιός καλύπτει το κενό του φόβου και της ελπίδας όταν αυτά εξαφανίζονται; Μόνο μία πραγματικότητα που πλησιάζει σε ένα από τα δυο άκρα: τον παράδεισο και την κόλαση. Και παραδείσους, δεν έχει ζήσει μέχρι τώρα η ανθρωπότητα.

- Κρατήσου. 'Οταν αισθάνεσαι ικανός για ωμή και τυφλή βία αδιακρίτως, και αναρωτιέσαι που πήγαν τόσα διαβάσματα, τόσες μουσικές, τόσα ποιηματα τώρα που τα θέλεις να πιαστείς για να μη γίνεις ζώο, ψάξε. Ψάξε καλά, ρε γαμώτο. Δεν έχει πάει χαμένη όλη η μέχρι τώρα ζωή σου· Καπου είναι όλα και είναι σωστά. Μη γίνεις λάθος. [...]