Άγιοι Έρωτες: Τα χρόνια της οργής

Άγιοι Έρωτες #2

by George Michailides, Γιώργος Μιχαηλίδης

1914-1922. Τα χρόνια της οργής! Η Ιστορία σαν καταιγίδα θα παρασύρει τους ήρωές μας, θα παρασύρει τον τόπο μας, θα ανατρέψει τα πάντα και θα χρειαστεί τιτάνια προσπάθεια για να σταθεί όρθιος ο Ελληνισμός και να συνεχίσει την πορεία του μέσα σ' αυτά τα δίσεκτα χρόνια.

Μέσα από τους καπνούς του πολέμου, μέσα από τα ερείπια της καταστροφής, ο Περικλής Ζυγομαλάς, η αγαπημένη του Αριστέα, ο Ανδρέας Σταφυλοπάτης και η αγαπημένη του Φωτεινή, ο Δήμος Κρανιάς και ένα κορίτσι, η "Αθηναία" από την Παλαιά Φώκαια της Μικράς Ασίας, η Ελλάδα και ο Γεράσιμος, θα βιώσουν τη φρίκη, το θάνατο και το πένθος κρατώντας αυτό που τους έμαθε η συνείδηση τους. Προορισμός τους να ζήσουν Άγιους Έρωτες. Γιατί Άγιος είναι ο έρωτας των ανθρώπων για την πατρίδα, για τη γνώση, για την αξιοπρέπεια, για άλλους ανθρώπους, για την ίδια τη ζωή.

631 pages, Paperback

First published January 1, 2013

About the author

Greek: Γιώργος Μιχαηλίδης

Reviews

[Dionisis Karachalios · Rating 5 out of 5]

Ως αναγνώστης δεν γίνεται να μη θαυμάσεις την οργάνωση και εκτέλεση του Β´ τόμου.Ο συγγραφέας φροντίζει να δίνει οδηγίες για τη παραμικρή λεπτομέρεια σύμφωνα με ντοκουμέντα της εποχής,ένα ατού και των δύο βιβλίων είναι ότι ο πυρήνας του στηρίζεται σε πραγματικά στοιχεία.

Ένα πλήθος ιστορικών στοιχείων και μια διείσδυση στο ψυχικό συναισθηματικό κόσμο των ηρώων ώστε να ταυτίζεσαι μαζί τους και πολλά αλλά που σε προσελκύουν από τη πρώτη στιγμή.Ο συγγραφέας κατορθώνει να δώσει αυθεντικές λεπτομερείς εικόνες σε μια σκοτεινή ατμόσφαιρα της εποχής,τις άθλιες συνθήκες της ζωής,της προσφυγιάς,του πολέμου και του θανάτου,το φόβο,τις δολοπλοκίες και η σχεδόν απόλυτη ισχύς όσων κινούνται στους κύκλους της εξουσίας περιγράφονται με απόλυτα ρεαλιστικό τρόπο και γλώσσα.

Είναι απόλυτα φυσιολογικό μετά από 1200 σελίδες να αισθανθείς:θυμό,οργή,εγκλωβισμό,απογοήτευση,θλίψη,ντροπή,φόβο,αγωνία,χάσιμο του εαυτού,πτώση και ουρλιαχτό.Όλη αυτή η "ενοχοποίηση" των αισθημάτων,προκαλεί τις αισθήσεις του αναγνώστη παράλληλα με τους χαρακτήρες που είναι τόσο ανθρώπινοι και πλήρως σκιαγραφημένοι που μοιάζουν να αναδύονται μέσα από τις σελίδες,αλλά...ο Γ.Μιχαηλίδης δεν απολογείται για την ανθρώπινη φύση ούτε δικαιολογεί εγκλήματα και ποταπές βαναυσότητες,ωστόσο η κατάδυση του στις σκοτεινές γωνιές της ψυχής ηρώων και αναγνωστών,σε αυτή τη σκληρή ιστορική εποχή «είναι ανατριχιαστική αλλά και αφυπνιστική για σκέψη».

Όλη αυτή η καταστροφή της Μικρασίας,το κάψιμο,τη σφαγή της Σμύρνης (εκατερωθεν) και γενικά η Ελληνική Ιστορία,εξοργίζει,θλίβει,απελπίζει και πονά.

[Chaido Rizou (Lentza-Rizos)]

Το δεύτερο βιβλίο της τριλογίας ΑΓΙΟΙ ΕΡΩΤΕΣ διατρέχει με ιστορική ακρίβεια την ταραγμένη περίοδο 1914-1922 στην Ελλάδα και σε τόπους που ανθούσε ο Ελληνισμός (Ρωσία, Μικρά Ασία). Παρακολουθώντας τη ζωή και τη δράση των ηρώων που γνωρίσαμε στο πρώτο βιβλίο της τριλογίας (Τα Μεγάλα Χρόνια, 1890-1915) συμμετέχουμε στα νεώτερα δράματα του Ελληνισμού, με αφετηρία τον διωγμό των Ελλήνων της Μικράς Ασίας το 1914 και την Βουλγαρική εισβολή το 1916.
Με μυθιστορηματική πλοκή, αλλά με ιστορική ακρίβεια, περιγράφεται η Οκτωβριανή Επανάσταση βιωμένη από τους Έλληνες της Ρωσικής διασποράς. Και, κυρίως, ο εθνικός διχασμός και η Μικρασιατική καταστροφή.
Οπως και στο προηγούμενο βιβλίο, εντυπωσιάζει η λεπτομερής περιγραφή, με κινηματογραφικό τρόπο, των μαχών, η ακρίβεια των γεγονότων, και η τεκμηριωμένη ερμηνεία των ιστορικών εξελίξεων. Ο τρόπος γραφής μοναδικός, γλώσσα που εναλλάσσεται από απλή δημοτική σε λόγια. Και όπου, μέσα στην αφήγηση του συγγραφέα, παρεισφρύουν λέξεις, στίχοι, φράσεις, τόσο δεμένες με το κείμενο, που μόνο όταν φτάσεις στο τέλος του βιβλίου, στις «Σημειώσεις», πληροφορείσαι και αντιλαμβάνεσαι ότι είναι φράσεις παρμένες από γνωστά κείμενα (Ώρα της αμφιβολίας και η ψυχή του γκρεμιζόταν μέσα στο τέναγος της απουσίας εκείνης, που να, τώρα χάθηκε εκεί, .......-ο αιθέρας μιας παμπάλαιας στιγμής που φτερούγισε κι εχάθη σαν άγγελος Κυρίου). Ε, ναι μέσα στην ρομαντική περιγραφή του συγγραφέα, ο στίχος «ο αιθέρας μιας παμπάλαιας στιγμής που φτερούγισε κι εχάθη σαν άγγελος Κυρίου» είναι του Γιώργου Σεφέρη από « Το ύφος μιας μέρας», όπως πληροφορούμαστε στις «Σημειώσεις» . «Χιόνιζε. Χιόνι πυκνό, παχύ, κατέβαινε σιωπηλό , αργό, ύπουλο σαν κολόνα ορθή». Στίχος του Αλέξανδρου Μπλοκ από το έργο του «Οι Δώδεκα» σε απόδοση Γιάννη Ρίτσου.)
Ενα βιβλίο που με αριστοτεχνική δομή και γραφή μας βάζει μπροστά στις συλλογικές μας εθνικές μνήμες. Πικρό, όπως και η ιστορία μας.