Για πολλούς οι θέσεις του γάλλου παιδιάτρου Αλντό Ναουρί είναι αιρετικές: προτρέπει τις μαμάδες να πάψουν να "ασκούν γοητεία" στα παιδιά τους, τους μπαμπάδες να μην αρκούνται στο ρόλο του παρατηρητή, και τους δύο γονείς να δώσουν έμφαση στη μεταξύ τους σχέση. Στηλιτεύει τη "γλυκερή ψευδοστοργή" των σημερινών γονιών, που δεν διαπαιδαγωγεί αλλά συντηρεί την αίσθηση της παιδικής παντοδυναμίας υπονομεύοντας το μέλλον. Στη σύγχρονη επιταγή "Μπορείς και δικαιούσαι να τα έχεις όλα" ο Αλντό Ναουρί αντιτάσσει: "Δεν μπορείς να τα έχεις όλα, αλλά μπορείς να παλέψεις για να έχεις όσο το δυνατόν περισσότερα". Στα συνεχή "ναι" των γονιών που διαλύουν τον ατομικό ψυχισμό και τον κοινωνικό ιστό αντιπαραβάλλει ένα "όχι" που καταφάσκει στη ζωή!
Λίγο βαρετό. Η θεωρία είναι αρκετή.Όμως αν σημειώσεις τις 10-12 βασικές συμβουλές που αναφέρει θα αναθεωρήσεις το πως μεγαλώνουμε τα παιδιά, τι κάνουμε λάθος και πως μπορούμε με απλές ενέργειες και πειθαρχία να βελτιώσουμε τη σχέση μας με τα παιδιά και να τους δείξουμε ότι είναι τα παιδιά μας και είμαστε οι γονείς τους. Έτσι απλά!
Διάβασα ένα βιβλίο γεμάτο αναχρονιστικες απόψεις, συντηρητισμό, και άφθονα λογικά άλματα, ατελείωτη θεωρία που δεν βασίζεται όμως σε έρευνα, ούτε σε βιβλιογραφία, ενώ υποστηρίζει ότι αφενός η γυναίκα οφείλει να είναι ο αποκλειστικός φροντιστής του παιδιού (« το θυληκό όν αντλεί ατόφια ευχαρίστηση ικανοποιώντας τις ανάγκες εντός τρίτου ατόμου» ενώ «το αρσενικό όν είναι ένα βαθύτατα εγωιστικό πλάσμα, το οποίο για να επενδύσει σε οποιονδήποτε τομέα θα πρέπει να ελπίζει ως αντάλλαγμα σεξουαλική ικανοποίηση»), της καταλογίζει επίσης και την αποκλειστική ευθύνη για τα πάντα σχετικά με το παιδί!
Τα δύο αστεράκι αντί για ένα, είναι γιατί αγγίζει θέματα όπως τον παιδοκεντρισμό, την έλλειψη πειθαρχίας, κλπ. και τα προβλήματα που προκαλεί στην κοινωνία, δυστυχώς όμως τα προσεγγίζει με τόση ανεπάρκεια!
Je ne partage pas toutes ses idées mais sa reflexion apporte un éclairage interéssant sur la place que notre société accorde à l'enfant et les liens avec la société de consommation...
Το βιβλίο αυτο θα το χαρακτηριζα Back to basics. Μιλαει για την εκπαιδευτικη προσσεγγιση που πρεπει να έχουν οι γονείς, αυτονοητη κατ'εμε, και απαραίτητη για την ανατροφη ανθρώπων που ενδιαφέρονται οχι μονο για τον εαυτό τους αλλα και για το ευρύτερο κοινωνικό πλαίσιο.
Το ενδιαφέρον στο βιβλίο αυτό είναι ο παραλληλισμός της εκπαιδευτικης προσσεγισης με βιολογικες διαδικασιες διανθισμενες με ψυχολογικες παρατηρήσεις.
Στο τελος τού βιβλίου, ο συγγραφέας προσφέρει εναν οδηγο επιβιωσης των απαιτικων καταστασεων.
Σίγουρα ο αναγνώστης εχει να κερδισει διαβαζωντας αυτό το βιβλιο, διότι θα τον προβλημάτισει για την ανατροφη που ελαβε, για αυτην που προκειται να δωσει ή εχει δωσει αλλα και πως η εκάστοτε ανατροφη μπορεί να δημιουργησει τυράννους ή αγγελους στην κοινωνια μας.
Στην αρχή του βιβλίου, το πιο θεωρητικό κομμάτι, προσπαθεί να κερδίσει τον αναγνώστη με τη συχνή χρήση επιτηδευμένου λόγου συνυφαίνοντας τη θεωρία με την προσωπική του άποψη και εμπειρία, κάτι που διακρίνεται και στη συνέχεια, χωρίς να μπορεί να αντιληφθεί ο αναγνώστης αν ότι γράφεται στο παρόν βιβλίο,είναι προϊόν ερευνών ή αποκύημα της προσωπικής εμπειρίας και γνώμης του συγκεκριμένου παιδιάτρου. Ωστόσο, παραμένει ένα πολύ ωραίο βιβλίο, όπου στο θεωρητικό κομμάτι,σε κάθε συμβουλή του παραθέτει και την αντίστοιχη στοχοθεσία της! Ένα βιβλίο για επαναλαμβανόμενη ανάγνωση και χρήση,ιδιαίτερα από νέους γονείς!
Ο Άλντο Νάουρι, μέσα από την εμπειρία του ως παιδίατρος, αλλά και με την εξειδίκευση του στην ψυχανάλυση, σκιαγραφεί την ψυχολογία των παιδιών στα πρώτα τους χρόνια (0-3) και δίνει τις δικές του συμβουλές στους γονείς, ώστε να μπορέσουν να το οριοθετήσουν, να το διαπαιδαγωγησουν και εν τέλει να συμβάλλουν στην ανάπτυξη ενός ενήλικα λειτουργικού, απαλλαγμένο από αγκυλώσεις, φοβίες και απατηλές φαντασιώσεις. Κατανοώ και τα θετικά και τα αρνητικά σχόλια που έχω διαβάσει. Ίσως σε κάποιους φανεί δογματικός, υπέρ τω δέον αυστηρός, ή και άδικος ως προς τo ρόλο που επιφυλάσσει στη μητέρα. Προσωπικά θεωρώ ότι είναι αρκετά συνεπής στην επιχειρηματολογία του. Ελπίζω ο καθένας, διαβάζοντας το, να συμπληρώσει/βελτιώσει τα στοιχεία που του λείπουν και να κατανοήσει καλύτερα τον εαυτό του, που νομίζω είναι και ο αυτοσκοπός.
Αν εξαιρέσεις κάποιες απόψεις που μου φάνηκαν υπερβολικές (όπως ο φοβος των παιδιών για το θανατο) στις περισσότερες περιπτώσεις συνιστά το ... αυτονόητο. Κοινή λογική και μακριά από υπερβολές.
Υπέροχο βιβλίο! Απήλαυσα ιδιαίτερα το πρώτο μέρος του βιβλίου, το πιο θεωρητικό, διαβάζοντας το οποίο μπόρεσα να κατανοήσω καλύτερα τις προτάσεις σε καθημερινά προβλήματα του δεύτερου μέρους.
Βιβλίο που έρχεται από την ψυχαναλυτική εμπειρια και πρακτική του συγγραφέα χρήσιμο και ενδιαφέρον. Το τι θα εφαρμόσει ο καθένας υπόκειται στη κοινή λογική και την δική του προσέγγιση αλλά τα μεγαλα θέματα που αναπτυσει έχουν ενδιαφέρον .
Le début s'annonce bien, comme "les filles et leurs mères". Mais je n'aime pas son style jargonnant et ses idées strictes sur la tétine, le doudou, la veilleuse, le biberon, la nudité...