Ο Παράδεισος

by Alberto Moravia, Αλμπέρτο Μοράβια

Με τον τίτλο "Ο παράδεισος" ο Μοράβια μας δίνει 34 διηγήματα, με ηρωίδες σημερινές γυναίκες. Μέσα στο άγχος, την αβεβαιότητα και την ανία, οι ηρωίδες των διηγημάτων προσπαθούν να βρουν την ισορροπία τους. Η ρίζα του κακού, ο σύγχρονος τρόπος ζωής, δημιουργεί πλάσματα χαμένα, ανίκανα να χαρούν τον έρωτα. Η διήγηση είναι αφαιρετική και η συμπεριφορά των ηρωίδων είναι, όπως πάντα στον Μοράβια, φροϋδική, ή, πιο σωστά, έντονα ψυχοπαθολογική.

Genres: Short Stories, Fiction

262 pages, Paperback

First published January 1, 1970

About the author

Alberto Moravia, born Alberto Pincherle, was one of the leading Italian novelists of the twentieth century whose novels explore matters of modern sexuality, social alienation, and existentialism. He was also a journalist, playwright, essayist and film critic.
Moravia was an atheist, his writing was marked by its factual, cold, precise style, often depicting the malaise of the bourgeoisie, underpinned by high social and cultural awareness. Moravia believed that writers must, if they were to represent reality, assume a moral position, a clearly conceived political, social, and philosophical attitude, but also that, ultimately, "A writer survives in spite of his beliefs".

Reviews

[Rosanna]

Da tanto non leggevo Moravia. Il mio primo autore da bambina, quello che ancora oggi preferisco ai vari Volo-Gramellini-e chissà chi altri, bravi a dirti cose come 'quando una donna non ti sorride più vuol dire che non sei più in contatto con la sua anima' (non so se questo scrivono i suddetti ma ci siamo capiti): la banalità del cuore, i bei pensieri esasperati fino a fare proseliti.
Avevo dimenticato la maestria con cui Moravia prende il mio posto di donna, pure a volte strana, parlando per me. La sua capacità di entrare in quest'anima e viversela dal di dentro, senza aver bisogno di osservarla al microscopio parlando con l'amica del cuore. E ne aveva tante di amiche lui, non solo del cuore, a tutte ha carpito non i segreti ma la piccola essenza, attraverso i corpi e gli umori di questi.
34 piccoli racconti al femminile. Figure di donne al limite, ai limiti della e nella loro quotidianità. Belle. Persino belle. Anche belle.

[Encar]

neurosis bien

[Μιχάλης Παπαχατζάκης · Rating 3 out of 5]

Ο Μοράβια περιγράφει μια παρηκμασμένη κοινωνία, παρηκμασμένη και στην κορυφή της, όσον αφορά τα ήθη της. Και πραγματοποιεί κατά μέτωπο επίθεση, μέσω των διηγημάτων και των γυναικείων χαρακτήρων που επέλεξε για να απομυθοποιήσει τελικά αυτήν την φαινομενική σε μας τους πιο κάτω ευδαιμονία. Ίσως κάποιος με καλές γνώσεις ψυχανάλυσης να εκτιμήσει πολύ το βιβλίο αυτό και να εξετάσει την κάθε περίπτωση ξεχωριστά. Στο σύνολό του όμως, κυριαρχεί η αρνητική διάθεση στον αναγνώστη: Καταλαβαίνει ότι υπάρχει πρόβλημα, αλλά δεν βλέπει (όπως και οι γυναίκες των πρωτοπρόσωπων διηγημάτων) κάποια καλή λύση.

[Fotini Koumantou · Rating 3 out of 5]

Στην πραγματικότητα, 2.5 αστέρια. Γράψιμο αδιάφορα στεγνό και χαρακτήρες μονοδιάστατοι, κάτω απο μία απαράλλακτη, επί ~35 διηγήματα, αφηγηματική ομπρέλα, η οποία ισοπεδώνει και αφομοιώνει κάθε ηρωίδα. Αν η συλλογή αυτή προοριζόταν για έναν λίβελο της πρώιμης αστικής κοινωνίας, με εστίαση στις εμπειρίες γυναικών, καταλήγει μία ρηχή καρικατούρα της «Γυναίκας» μέσα από το αδαές ανδρικό βλέμμα.

[Raquel · Rating 3 out of 5]

Contos interessantes de um enfant terrible da literatura italiana.

[athanasia · Rating 3 out of 5]

ας τα κάνουμε 3.5

[José Van Rosmalen · Rating 3 out of 5]

De Italiaanse schrijver Alberto Moravia schreef de verhalen die in deze bundel zijn opgenomen eind jaren zestig van de vorige eeuw. Het zijn 34 korte verhalen die gemeenschappelijk hebben dat ze vrouwelijke hoofdpersonen hebben. De verhalen spelen allemaal in een grootstedelijke omgeving, met name in Rome. Moravia had communistische opvattingen en bekritiseerde de burgerlijke samenleving. Hoewel de verhalen vanuit vrouwelijk perspectief zijn geschreven, heb ik als lezer toch de indruk dat ze met een mannelijke pen zijn geschreven. Vaak gaat het om uiterlijkheden, over de aantrekkelijke vormen, het willen behagen, maar ook om het manipuleren, spelletjes die mensen met elkaar spelen. Ik vind de verhalen zeker nog wel leesbaar. Moravia schreef wat hij ongetwijfeld als moderne verhalen beschouwde, met minirokken, met snelle auto’s, met glamour. Je krijgt al lezend associaties met Italiaanse films uit die jaren. Maar juist omdat ze toen zo modern leken, zijn de verhalen toch niet tijdloos, enigszins gedateerd dus. Daarom geef ik drie sterren. Trefwoorden: Rome, jaren zestig, maatschappelijke rol vrouw.