What do you think?
Rate this book
Винни-Пух и все-все-все
Цикл сказок Алана Александра Милна рассказывает о веселых похождениях друзей — Кролика, поросёнка Пятачка, мальчика Кристофера Робина. И конечно, знаменитого плюшевого медведя Винни-Пуха, который больше всего на свете любит мёд и сочинять стихи.
240 pages, Hardcover
First published October 14, 1926
18 people are currently reading
87 people want to read
About the author
A.A. Milne
1,844 books3,688 followersAlan Alexander Milne (pronounced /ˈmɪln/) was an English author, best known for his books about the teddy bear Winnie-the-Pooh and for various children's poems.
A. A. Milne was born in Kilburn, London, to parents Vince Milne and Sarah Marie Milne (née Heginbotham) and grew up at Henley House School, 6/7 Mortimer Road (now Crescent), Kilburn, a small public school run by his father. One of his teachers was H. G. Wells who taught there in 1889–90. Milne attended Westminster School and Trinity College, Cambridge, where he studied on a mathematics scholarship. While there, he edited and wrote for Granta, a student magazine. He collaborated with his brother Kenneth and their articles appeared over the initials AKM. Milne's work came to the attention of the leading British humour magazine Punch, where Milne was to become a contributor and later an assistant editor.
Milne joined the British Army in World War I and served as an officer in the Royal Warwickshire Regiment and later, after a debilitating illness, the Royal Corps of Signals. He was discharged on February 14, 1919.
After the war, he wrote a denunciation of war titled Peace with Honour (1934), which he retracted somewhat with 1940's War with Honour. During World War II, Milne was one of the most prominent critics of English writer P. G. Wodehouse, who was captured at his country home in France by the Nazis and imprisoned for a year. Wodehouse made radio broadcasts about his internment, which were broadcast from Berlin. Although the light-hearted broadcasts made fun of the Germans, Milne accused Wodehouse of committing an act of near treason by cooperating with his country's enemy. Wodehouse got some revenge on his former friend by creating fatuous parodies of the Christopher Robin poems in some of his later stories, and claiming that Milne "was probably jealous of all other writers.... But I loved his stuff."
He married Dorothy "Daphne" de Sélincourt in 1913, and their only son, Christopher Robin Milne, was born in 1920. In 1925, A. A. Milne bought a country home, Cotchford Farm, in Hartfield, East Sussex. During World War II, A. A. Milne was Captain of the Home Guard in Hartfield & Forest Row, insisting on being plain 'Mr. Milne' to the members of his platoon. He retired to the farm after a stroke and brain surgery in 1952 left him an invalid and by August 1953 "he seemed very old and disenchanted".
He was 74 years old when he passed away in 1956.
A. A. Milne was born in Kilburn, London, to parents Vince Milne and Sarah Marie Milne (née Heginbotham) and grew up at Henley House School, 6/7 Mortimer Road (now Crescent), Kilburn, a small public school run by his father. One of his teachers was H. G. Wells who taught there in 1889–90. Milne attended Westminster School and Trinity College, Cambridge, where he studied on a mathematics scholarship. While there, he edited and wrote for Granta, a student magazine. He collaborated with his brother Kenneth and their articles appeared over the initials AKM. Milne's work came to the attention of the leading British humour magazine Punch, where Milne was to become a contributor and later an assistant editor.
Milne joined the British Army in World War I and served as an officer in the Royal Warwickshire Regiment and later, after a debilitating illness, the Royal Corps of Signals. He was discharged on February 14, 1919.
After the war, he wrote a denunciation of war titled Peace with Honour (1934), which he retracted somewhat with 1940's War with Honour. During World War II, Milne was one of the most prominent critics of English writer P. G. Wodehouse, who was captured at his country home in France by the Nazis and imprisoned for a year. Wodehouse made radio broadcasts about his internment, which were broadcast from Berlin. Although the light-hearted broadcasts made fun of the Germans, Milne accused Wodehouse of committing an act of near treason by cooperating with his country's enemy. Wodehouse got some revenge on his former friend by creating fatuous parodies of the Christopher Robin poems in some of his later stories, and claiming that Milne "was probably jealous of all other writers.... But I loved his stuff."
He married Dorothy "Daphne" de Sélincourt in 1913, and their only son, Christopher Robin Milne, was born in 1920. In 1925, A. A. Milne bought a country home, Cotchford Farm, in Hartfield, East Sussex. During World War II, A. A. Milne was Captain of the Home Guard in Hartfield & Forest Row, insisting on being plain 'Mr. Milne' to the members of his platoon. He retired to the farm after a stroke and brain surgery in 1952 left him an invalid and by August 1953 "he seemed very old and disenchanted".
He was 74 years old when he passed away in 1956.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 7 of 7 reviews
July 20, 2019
пятачок
November 3, 2025
Չգիտեմ՝ ինչ էր եղել, Լուսին Եղիազարյանը մի օր քնելուց առաջ, թե՝ Վինի Պուխն եմ ուզում պատմես։ Ես էլ գուգլեցի ու գտա Գրապահարանում ամբողջական հայերեն թարգմանությունը, սկսեցինք կարդալ, օրը մեկական գլուխ, Պուխն էլ պաշտոնապես դարձավ Թուխ։
Մի կողմից՝ մի հրաշալի տեքստ, անգլիական մանկական գրականություն at its finest։ Մյուս կողմից՝ տեղ-տեղ ահասարսուռ ռուսիզմներ, որոնցից մազերս բիզ-բիզ են կանգնում (Ահա և բոլորը - Вот и все; միայն կրունկներն էին փայլատակում - только пятки блестели - ու նման բաներ)։
Իսկ հետո ես պարզեցի սարսափելին․ Բորիս Զախոդերը, որի ռուսերեն տեքստից թարգմանվել ա հայերեն «Թուխը», ոչ էլ թարգմանել ա Միլնի օրիգինալը, այլ փոխադրել ա։ Այսինքն՝ բռնել ու իրա ուզածով փոխել, կտրել, ավելացրել, պակասացրել ա, ասում են՝ որովհետև փոխադրության համար հոնորարը ավելի մեծ էր, քան թարգմանության (Գուդվինի ու Բուռատինոյի մասին գիտեի վաղուց, բայց ընդեղ գոնե վերնագրերը փոխած էին)։ Ասենք, երկու գլուխը ընդհանրապես ընդգրկված չի, որտև ըստ Զախոդերի՝ անհետաքրքիր են եղել, իսկ Թուխի ոտանավորները (որոնք մենք անգիր գիտեինք սովետական մուլտից), զրոյից հորինել դրել ա գրքի մեջ։ Վայ, Սովետ դու Սովետ․․․ (Շնորհակալ լինենք, որ Քրիստոֆեր Ռոբինին չի բնաջնջել, ոնց որ մուլտում)։
Մի կողմից՝ մի հրաշալի տեքստ, անգլիական մանկական գրականություն at its finest։ Մյուս կողմից՝ տեղ-տեղ ահասարսուռ ռուսիզմներ, որոնցից մազերս բիզ-բիզ են կանգնում (Ահա և բոլորը - Вот и все; միայն կրունկներն էին փայլատակում - только пятки блестели - ու նման բաներ)։
Իսկ հետո ես պարզեցի սարսափելին․ Բորիս Զախոդերը, որի ռուսերեն տեքստից թարգմանվել ա հայերեն «Թուխը», ոչ էլ թարգմանել ա Միլնի օրիգինալը, այլ փոխադրել ա։ Այսինքն՝ բռնել ու իրա ուզածով փոխել, կտրել, ավելացրել, պակասացրել ա, ասում են՝ որովհետև փոխադրության համար հոնորարը ավելի մեծ էր, քան թարգմանության (Գուդվինի ու Բուռատինոյի մասին գիտեի վաղուց, բայց ընդեղ գոնե վերնագրերը փոխած էին)։ Ասենք, երկու գլուխը ընդհանրապես ընդգրկված չի, որտև ըստ Զախոդերի՝ անհետաքրքիր են եղել, իսկ Թուխի ոտանավորները (որոնք մենք անգիր գիտեինք սովետական մուլտից), զրոյից հորինել դրել ա գրքի մեջ։ Վայ, Սովետ դու Սովետ․․․ (Շնորհակալ լինենք, որ Քրիստոֆեր Ռոբինին չի բնաջնջել, ոնց որ մուլտում)։
July 3, 2018
This was one of my favorite books as a child - I could rattle off all of Winnie the Pooh's songs from memory, and have very fond memories of my grandfathers reading this aloud to me. My family ended up doing a skit based on this book at a party, which inspired me to reread it (besides, I don't read enough in Russian). I found it just as enchanting as I remember it, and Pooh is just as lovable as ever. (That said, I absolutely couldn't stand Eeyore, but that may be because I have a few of those in my real life.)
I was also surprised at what a melancholy ending the book has - that's pretty emotional stuff for an innocuous kids book! Milne's plays for grown-ups have much happier endings than this. But either way, that doesn't take away from what a joy it was to return to the Wood with Pooh.
I was also surprised at what a melancholy ending the book has - that's pretty emotional stuff for an innocuous kids book! Milne's plays for grown-ups have much happier endings than this. But either way, that doesn't take away from what a joy it was to return to the Wood with Pooh.
July 1, 2015
Who doesn't know Winnie the Pooh? No one.
Some way or another the little bear and his friends are well known.
I first read this book, now, at age 23.
And I loved it) sure all the characters seem much diffrent with their minuses and pluses, the story has a diffrent side to a grown reader.
Sweet old story of this little bear will never get old, there always will be something to learn from these little adventures, for kids and maybe even more for grown ups.
Some way or another the little bear and his friends are well known.
I first read this book, now, at age 23.
And I loved it) sure all the characters seem much diffrent with their minuses and pluses, the story has a diffrent side to a grown reader.
Sweet old story of this little bear will never get old, there always will be something to learn from these little adventures, for kids and maybe even more for grown ups.
August 13, 2018
Սիրում էի էս գիրքը՝ իր դեղնած էջերով ու ուրախ նկարներով։ Մանկությանս ամենաբարի գրքերից մեկը։
July 3, 2019
My favorite childhood book
April 22, 2024
Поразительно, насколько эта книжка богаче советского мультика. Правда, Иа-Иа тут совершенно невозможный токсик, но в остальном такое прекрасное и смешное!
Иа вытащил хвост из воды и помахал им.
— Я так и думал, — сказал он. — Ничего не чувствует. Онемел. Вот до чего дошло. Он окоченел. Ну что ж, если это никого не беспокоит, значит, так и должно быть.
— Бедный мой ослик! Я его сейчас вытру, — сказал Кристофер Робин. Он достал носовой платок и начал вытирать хвост.
— Спасибо, Кристофер Робин. Ты здесь единственный, кто понимает в хвостах. Остальные не способны думать. Вот в чем их беда. У них нет воображения. Для них хвост это не хвост, а просто добавочная порция спины.
— Не горюй, Иа! — сказал Кристофер Робин, растирая хвост изо всех сил. — Так лучше?
— Пожалуй, так он чувствует себя хвостом. Чувствует, что ты им владеешь. Если ты понимаешь, что я хочу сказать.
— Привет, Иа! — сказал Пух, подойдя со своей Осью.
— Привет, Пух. Спасибо за внимание. Я думаю, что через день-два я опять сумею им владеть.
— Чем владеть? — спросил Пух.
— Тем, о чем мы говорили.
— А я ни о чем не говорил, — сказал Пух, недоумевая.
— Значит, я опять ошибся. А я думал, ты сказал, как тебя огорчает история с моим хвостом, и спросил, не мог бы ты чем-нибудь помочь.
— Нет, — сказал Пух чистосердечно. — Это был не я. — Он подумал немножко и, желая помочь выяснить вопрос, добавил: Наверно, это был кто-нибудь другой.
— Ну что ж, тогда поблагодари его от моего имени, когда вы увидитесь.
Иа вытащил хвост из воды и помахал им.
— Я так и думал, — сказал он. — Ничего не чувствует. Онемел. Вот до чего дошло. Он окоченел. Ну что ж, если это никого не беспокоит, значит, так и должно быть.
— Бедный мой ослик! Я его сейчас вытру, — сказал Кристофер Робин. Он достал носовой платок и начал вытирать хвост.
— Спасибо, Кристофер Робин. Ты здесь единственный, кто понимает в хвостах. Остальные не способны думать. Вот в чем их беда. У них нет воображения. Для них хвост это не хвост, а просто добавочная порция спины.
— Не горюй, Иа! — сказал Кристофер Робин, растирая хвост изо всех сил. — Так лучше?
— Пожалуй, так он чувствует себя хвостом. Чувствует, что ты им владеешь. Если ты понимаешь, что я хочу сказать.
— Привет, Иа! — сказал Пух, подойдя со своей Осью.
— Привет, Пух. Спасибо за внимание. Я думаю, что через день-два я опять сумею им владеть.
— Чем владеть? — спросил Пух.
— Тем, о чем мы говорили.
— А я ни о чем не говорил, — сказал Пух, недоумевая.
— Значит, я опять ошибся. А я думал, ты сказал, как тебя огорчает история с моим хвостом, и спросил, не мог бы ты чем-нибудь помочь.
— Нет, — сказал Пух чистосердечно. — Это был не я. — Он подумал немножко и, желая помочь выяснить вопрос, добавил: Наверно, это был кто-нибудь другой.
— Ну что ж, тогда поблагодари его от моего имени, когда вы увидитесь.
Displaying 1 - 7 of 7 reviews