Κωδικός ελευθερία

by Γιάννης Φιλιππίδης, Νικόλας Τελλίδης (Photographer)

Με τις προσωπικές μου ελεύθερες αυτόνομες σκέψεις απέμεινα ξανά. Μακριά από επαγγελματίες που εμπορεύονται το συναίσθημα της ελπίδας, οι ίδιοι μόνο γνωρίζουν για το όφελος ποιανού εργάζονται.
Γιατί πολίτης ανάμεσα σ’ ένα λαό μιας πατρίδας, που η γη της ζεματάει όταν την περπατάς, όπως σε πλεούμενο λίγο πριν από τον οριστικό του αφανισμό, εγώ και πάλι θα θυμηθώ την πατρική καθοδήγηση να ταχθώ ξανά στο πλευρό του Ινδιάνου. Πλάι στον αδικημένο, η αντιπολιτευτική μου παρόρμηση ίσως φανεί χρήσιμη, αφού βλέπεις βοηθάει στο να μη μεθάς με καμιά εξουσία, να μη συγχωρείς κανέναν επίορκο.

Στην εποχή που μας βρήκαν ακόμη και οι ανεμοστρόβιλοι, ανοίγω προσωπικό διάλογο μαζί σου. Δες στ’ αλήθεια πόσους κοινούς τόπους έχουμε, πόσα κοινά αδιέξοδα, πόσα ανεκπλήρωτα θέλω. Σ’ όλα αυτά, οφείλουμε να κρατήσουμε αναπνοές, έτσι μόνο θα σταθούμε στα πόδια μας.
Θυμήσου ότι ευτυχισμένος δεν είσαι τη στιγμή που αποπληρώνεις τις τρέχουσες οφειλές σου, οι πραγματικές ανθρώπινες ανάγκες σου είναι αυτές που αφορούν τον αληθινό μας κόσμο. Λειτουργώντας μόνο σαν εισπράκτορες υπέρ του δημοσίου, χάνουμε τα όμορφα, εκλείπουν στιγμές ν’ αποτελέσουν στέρεες μελλοντικές μας μνήμες από μια ζωή όπως την αξίζουμε. Και δεν την παραδίδουμε σε κανέναν...

280 pages, Paperback

Published January 1, 2015

Reviews

[Πάνος Τουρλής · Rating 5 out of 5]

Έλα να ταξιδέψουμε μαζί, με όχημα τις λέξεις, στον κόσμο του Γιάννη Φιλιππίδη, ενός ταλαντούχου συγγραφέα που δεν παύει να με εκπλήσσει με κάθε νέο του βιβλίο. Φόρα καθαρό μυαλό, άδειασε την καθημερινότητά σου στο σιφόνι του χτες, πάρε την αγαπημένη σου φωτογραφία και άνοιξε το νέο βιβλίο που κυκλοφορεί από τον ξεχωριστό Άνεμο. Θα δεις ότι ο συγγραφέας γράφει με τον δικό του, ανεπανάληπτο τρόπο, κείμενα για την καθημερινότητα που τυλίγει κι εσένα. Γράφει για την ξεχασμένη γυναίκα στο δυάρι, για τις μυρωδιές της Ρόδου, τη μοναξιά της Σύμηε, το ηλιοβασίλεμα της Σαντορίνης, το παλιό του ραδιόφωνο, τη μητέρα του, τη σχέση ζωής με το «οριστικό του ταίρι» (μα τι ωραίο επίθετο!), για τα ψέματα της πολιτικής ζωής και την αλήθεια της άνοιξης, για τα απομονωμένα σώματα του σήμερα που κοντράρονται με τις ανοιχτές αγκαλιές του χτες και για πολλά άλλα που έπιασαν οι ευαίσθητες κεραίες του.

Χωρίς τα κείμενα να εντάσσονται στις αυστηρές φόρμες της λογοτεχνίας, ξεχύνονται αυθόρμητα και πηγαία, όχι άτακτα, από την πένα του κυρίου Φιλιππίδη και απλώνονται σε όλες τις σελίδες. Υπέροχα κείμενα, όμορφες εικόνες, ξεκάθαρα συναισθήματα, ποιητικά μονοπάτια μόνο για αυστηρούς οδοιπόρους. Και όλα αυτά συνοδεύονται από ανεπανάληπτες φωτογραφίες του Νικόλα Τελλίδη, ολοζώντανες, σχεδόν τρισδιάτατες, ποιητικές, λυρικές, ασπρόμαυρες, αδρές, υπέροχες! Ένα καταπληκτικό ανθολόγιο κειμένων που σίγουρα θα αγαπήσετε!

Ξεχώρισα την αυτοβιογραφία του συγγραφέα στα «Θαμπά οπτικά μου κέντρα», την τρυφερή ιστορία ενός νεαρού ζευγαριού στον «Χρόνο ενός τυχαίου απογεύματος» (αλήθεια, πόσο θα αντέξει το για πάντα του έρωτα απέναντι στις δυσκολίες και τις αντιξοότητες της σημερινής καθημερινότητας, της χωρίς λεφτά, χωρίς φαγητό, χωρίς αύριο;) και το «Η Αλεξάνδρα μου στον ουρανό», μια συγκλονιστική ιστορία της μητέρας του συγγραφέα.

Χαρακτηριστικά αποσπάσματα:

«Τι θα κάνουμε παρακάτω; Θα ταξιδέψουμε μαζί σε τόπους άφαντους από την πραγματικότητα που μας φθείρει...Σ’ αυτό το βιβλίο θα προσπαθήσουμε ν’ ανοίξουμε το παράθυρο μιας κοινής οπτικής...μαζί να μοιραστούμε σκέψεις και ήθη...» (σελ. 11).

«Η ζωή μου γλάρος που ονειρεύεται να ξαποστάσει στον φάρο, λίγο πριν συνεχίσει το ταξίδι του στον χειμωνιάτικο άνεμο» (σελ. 21).

«Κι όταν οι μισοί Έλληνες κοιμούνται με ψυχοφάρμακα κι οι άλλοι μισοί ίσως και να τα χρειάζονται, μίλα μου εσύ ελεύθερα για τη διακοπή καπνίσματος» (σελ. 40-41).

«Γιατί μόνο όταν είμαστε χαρουμενοι και υγιείς μπορεί να αισθάνεται ελεύθερη η ψυχή» (σελ. 75).

«Μόνη της κι ένα ποτήρι νερό στο κομοδίνο, ίσα για να τη σώσει από τη λαχανιασμένη αναπνοή. Πάντα μόνη της, εκεί, στο παλιό δυάρι στα Πατήσια» (σελ. 128-129).

[Evi Routoula · Rating 5 out of 5]

Το πρώτο βιβλίο του Γιάννη Φιλιππίδη που διαβάζω δεν είναι ούτε μυθιστόρημα αλλά ούτε διηγήματα, ούτε ποίηση ούτε δοκίμιο. Και όμως είναι κάτι ανάμεσα σε όλα αυτά. Και τι εννοώ; Μικρά κείμενα που συνδέονται μεταξύ τους αφού όλα αποτελούν εξομολογήσεις και σκέψεις του συγγραφέα, με ενιαία σκέψη όπως ένα μυθιστόρημα, σύντομα σαν τα διηγήματα και με άκρως ποιητική διάθεση.
Η γράφη του Γιάννη Φιλιππίδη είναι αποκαλυπτική, λυρική αλλά και ρεαλιστική ταυτόχρονα. Σκέψεις για την μοναξιά, την ασθένεια, την πολιτική, τον έρωτα, τις διακοπές και τα νησιά του Αιγαίου. Σκέψεις που σε αγγίζουν γιατί σου είναι γνωστές, γιατί τις έχεις σκεφτεί και εσύ, γιατί χτυπάνε τις πιο ευαίσθητες χορδές σου.
Όλα τα κείμενα συνοδεύονται από τις ασπρόμαυρες φωτογραφίες του Νικόλα Τελλίδη σε μια καλαίσθητη έκδοση.

[Γιώτα Παπαδημακοπούλου · Rating 4 out of 5]

Πραγματικά πιστεύω πως ορισμένα βιβλία δεν τα διαβάζεις όταν θες εσύ, μα όταν θέλουν εκείνα. Δεν επιλέγεις εσύ πότε είναι η κατάλληλη στιγμή για να τα πάρεις στα χέρια σου, μα είναι εκείνα που σε προσκαλούν με τρόπο μαγικό και νοερό να χαθείς στις σελίδες τους. Μια τέτοια περίπτωση είναι και το βιβλίο "Κωδικός ελευθερία" του Γιάννη Φιλιππίδη, το οποίο κυκλοφόρησε μερικούς μήνες πριν από την Άνεμος εκδοτική. Ένα βιβλίο που αν και το απέκτησα με το που κυκλοφόρησε, κάτι μου έλεγε βαθιά μέσα μου πως δεν ήμουν ακόμα έτοιμη να το διαβάσω. Και πράγματι, το ένστικτό μου, η εσωτερική μου φωνή, πείτε το όπως θέλετε, είχαν δίκιο, αφού οι σκέψεις, οι ανησυχίες, οι προβληματισμοί και το συναίσθημα του Γιάννη έπρεπε να φτάσουν σε μένα, όταν θα ήμουν έτοιμη να τ' αγκαλιάσω.

Ο Γιάννης Φιλιππίδης, για ακόμα μία φορά, αποδεικνύει πως όχι μόνο ξέρει να χειρίζεται πολύ καλά την ελληνική γλώσσα, αλλά πως μπορεί να την αποδώσει δημιουργώντας την ίδια στιγμή, εικόνες και συναίσθημα, οδηγώντας τα σε ένα πάντρεμα που δεν μπορεί να μην σε αγγίξει και τελικά, να μην σε συγκινήσει. Μας προσφέρει ένα βιβλίο αυτοβιογραφικό, αποτελούμενο από πολλά μικρά χωρία, διαφορετικής ταυτότητας και απόδοσης, ανάλογα με το που τον οδηγεί ο ειρμός της ελεύθερης σκέψης, όπως συμβαίνει με κάθε άνθρωπο. Κείμενα μικρά, γεμάτα ειλικρίνεια και προσωπικές αλήθειες, με τις λέξεις να ρέουν πάνω στο λευκό χαρτί αφήνοντας ένα σημάδι πιο βαθύ απ' αυτό που αφήνει το μελάνι. Ένα σημάδι που αγγίζει τα βάθη της ίδιας μας της συνείδησης. Και όλα αυτά, συνοδευόμενα από τις υπέροχες φωτογραφίες του Νικόλα Τελλίδη, που ντύνουν τις λέξεις του Γιάννη με τον πιο όμορφο και ιδανικό τρόπο.

Ο "Κωδικός ελευθερία" δεν είναι ένα συνηθισμένο, κοινότυπο -για τα δεδομένα της εποχής μας τουλάχιστον- λογοτεχνικό πόνημα. Είναι μια εκ βαθέων εξομολόγηση του συγγραφέα, μια κατάθεση σκέψεων, συναισθημάτων, προβληματισμών, αγωνιών μα και ελπίδας. Μια κατάθεση ψυχής, με ένα μέρος της να κατατίθεται στα χέρια σου προκειμένου να το επεξεργαστείς, να το κάνεις μέρος της δικιάς σου, επιτρέποντάς του ν' αγκαλιάσει το είναι σου, τις δικές σου σκέψεις, το δικό σου συναίσθημα, τους προβληματισμούς, τα άγχη, τις αγωνίες, μα και τις μικρές, κρυφές εκείνες ελπίδες που απελευθερώνουν το μυαλό και την καρδιά σου. Γιατί όταν η ψυχή μας παραμένει ελεύθερη κόντρα στα δεσμά που κάποιοι προσπαθούν να της φορέσουν, τότε παραμένει ελεύθερος και ο άνθρωπος και αυτό δεν είναι κάτι που απλά κληρονομείς, αλλά ένα δικαίωμα για το οποίο αξίζει να παλεύεις κάθε μέρα, ακόμα και με τον ίδιο σου τον εαυτό.

[Κατια Κρεμαστουλη · Rating 5 out of 5]

Τίτλος: "ΚΩΔΙΚΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ"
Συγγραφέας: Γιάννης Φιλιππίδης
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ:ΝΙΚΟΛΑΣ ΤΕΛΛΙΔΗΣ
άνεμος εκδοτική

✒
Σαν ημερολόγιο προσωπικό ξεδιπλώνονται οι σκέψεις,οι ανησυχίες,οι νοσταλγικές εικόνες,σε αυτό το βιβλίο.Ένα βιβλίο,που δεν είναι μυθιστόρημα,ούτε ίσως μορφή διηγημάτων...
Οι εκπληκτικές φωτογραφίες του Νικόλα Τελλίδη, ακουμπούν πάνω στη λυρική γλώσσα του συγγραφέα,δημιουργώντας -χωρίς υπερβολή-,ένα καλλιτέχνημα!
"Φύλλα ημερολογίου"τα ονοματίζει ο Γιάννης Φιλιππίδης..."Φύλλα" που σκεπάζουν και τη δική μας ζωή.
Πολίτης και ο ίδιος,σε μια χώρα που μαστίζεται από την οικονομική κρίση,με αστέγους στα παγκάκια,και πρόσφυγες σε μια αναζήτηση καλύτερης ζωής,με σκέψεις ελεύθερες και αυτόνομες,μας καλεί να συνεχίσουμε να ονειρευόμαστε...Να ταξιδεύουμε με νου που δεν φυλακίζεται σε μέρη απάτητα .Κοινούς τόπους να βρούμε μαζί,με χέρια ενωμένα και ανοιχτές αγκαλιές.Τις πραγματικές ανάγκες να θυμηθούμε απ' την αρχή.Αξίες της καθημερινής ζωής..Αυτές,που δεν "χώρεσαν" ποτέ,σε κάλπικες αλήθειες,σε πορτοφόλια αδειανά..Μνήμες να ξεθάψουμε και όμορφα ηλιοβασιλέματα αλλοτινών χρόνων.
"Πλάτη"να βάλουμε στα συναισθήματά μας τ'αληθινά,εκείνα που τ'αφήσαμε στην αφάνεια.Να μπούμε στη δράση ξανά,ντυμένοι τα δικά μας φτερά,με μια ανυπότακτη σκέψη.
Και το "δικό μας αληθινό"-όπως αγαπά ο αγαπημένος μου Γιάννης Φιλιππίδης να το ονοματίζει- να ταξιδέψει,βάζοντας τη δική του πινελιά,χρωματίζοντας έναν καινούργιο,όμορφο κόσμο..
.................
.."Το νου σου στο στόχο σου εσύ.Δεν έχεις;
Για αφέσου από τα πολλά
και ξανασκέψου το λίγο..
Στο έχω ξαναπεί:
ΕΠΙΚΕΝΤΡΩΣΟΥ ΣΤΑ ΣΗΜΑΝΤΙΚΑ..."
(Γιάννης Φιλιππίδης)
........