ห้วงยามแห่งความพ่ายแพ้

by เสกสรรค์ ประเสริฐกุล

ในชีวิตของผู้ชายมีอันใดที่เป็นภาระเท่ากับความปราชัย?

ทุกครั้งที่สมรภูมิภายนอกจบลงด้วยการพ่ายแพ้ สนามรบ 'ภายใน' จะต้องดำเนินไปอีกอย่างต่อเนื่องกระทั่งไม่มีวันสิ้นสุด ผู้ชายที่พ่ายแพ้ก็เหมือนนครที่ถูกยึดครอง ไม่มีใครสามารถปลดปล่อยเขาได้ นอกเสียจากเขาจะต้องปลดปล่อยตัวเอง

120 pages, Paperback

Published January 1, 2012

About the author

เสกสรรค์ ประเสริฐกุล เป็นอดีตผู้นำนักศึกษาในเหตุการณ์ 14 ตุลา พ.ศ. 2516 นักเขียนรางวัลศรีบูรพา เคยเข้าร่วมกับพรรคคอมมิวนิสต์แห่งประเทศไทย หลังเหตุการณ์ 14 ตุลา โดยมีชื่อจัดตั้งว่า "สหายไท" ในช่วง พ.ศ. 2518 - 2523 เสกสรรค์มีความเห็นขัดแย้งหลายประการกับกรรมการกลางของพรรคฯ และต่อมาได้แยกตัวออกจากพรรค ฯ และได้รับนิรโทษกรรมในเวลาต่อมาจากคำสั่งที่ 66/2523 ในขณะที่พลเอกเปรม ติณสูลานนท์ เป็นนายกรัฐมนตรี ปัจจุบันเป็นอาจารย์ประจำคณะรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์

Reviews

[ดินสอ สีไม้ · Rating 4 out of 5]

ที่ให้ดาวน้อยไม่ใช่เพราะหนังสือเล่มนี้ไม่ดี
แต่เป็นเพราะมันเชื่อมโยงถึงเราได้น้อยกว่าเล่มอื่น

[Jessada_K · Rating 5 out of 5]

ขอบคุณเธอที่ทำให้ฉันได้รู้จักกับงานของ อ.เสกสรรค์ และต่อไปนี้การอ่านงานของ อ.เสกสรรค์ ฉันจะนึกถึงเธอทุกครั้ง

[เอกภพ สิทธิวรรณธนะ · Rating 3 out of 5]

คือเรื่องสารภาพความพ่ายแพ้ของชายชรา ผู้ผ่านสมรภูมิเจ็บปวด ประสบความพ่ายแพ้ครั้งแรกและครั้งต่อมาอย่างซ้ำซ้อนน่าเห็นใจ บางทีมันอาจเป็นผลกรรมรับอันเป็นวิบากที่ผู้เขียนต้องจ่ายแลกกับการมีชีวิตรอดในยุทธภูมิประชาธิปไตย ไม่ว่าไปที่ใดก็เหมือนไม่อาจหลีกหนีจากกรอบคิดแห่งการต่อสู้ - แพ้ - ชนะ ไม้เว้นแม้แต่โมงยามแห่งการตกปลา ห้วงเวลาแห่งการชมรูปปั้นรูปเคารพ ไม่เว้นแม้แต่เรื่องเล่ารอบกองไฟ

ในฐานะคนอ่านที่ต้องมาเป็นสักขีพยานการพ่ายแพ้ของผู้เขียนบทแล้วบทเล่าจนครบเก้ารอบผมรู้สึกเป็นเกียรติและได้รับบทเรียนและความรู้สึกอันมีความหมาย ซึ่งจะเข้าใจได้ก็ต่อเมื่อได้สดับรับฟังจากผู้ชราผู้พ่ายแพ้เท่านั้น

[Tantannn · Rating 4 out of 5]

เสี้ยวหนึ่งของชีวิตที่เข้มข้นไปด้วยอุดมการณ์ทว่าโรแมนติก (ที่น่าจะยังคงมีอยู่จนถึงปัจจุบัน ถถ) ของเสกสรรค์ถูกหยิบขึ้นมาพิจารณาอีกครั้งเมื่อสิบปีล่วงเลยผ่าน

ความหลังของชีวิตบนภูร่องกล้าจนมาถึงความสนใจในมุมศิลปวัฒนธรรม เมื่อส่องผ่านประสบการณ์และความสังเกตสังกาในสังคมของผู้เขียน ทำให้ได้เห็นความร้อยเรียงและชวนให้ฉุกคิดหลายๆ อย่าง ตลอดจนแต้มแต่งไปด้วยความนอสตาลเจียอยู่ในทุกเส้นทางหน้ากระดาษที่ได้อ่านผ่านไป

ชอบความอินไซด์ที่เส้นทางการเล่าของหนังสือเล่มนี้ได้นำตัดผ่านไปยังชีวิตมุมอื่นๆ ของเสกสรรค์อีกมากมาย โดยเฉพาะอย่างยิ่ง บทที่พูดถึงนายผี ครอบครัวและลูกๆ ความ exclusive และ private ในความรู้สึกต่อ "หญิงสาวของผม" ความสนใจในสิ่งละอันพันละน้อยอย่างลูกเป้ง และการโฮมคัมมิ่งภูหินร่องกล้าอีกครั้งของแกมากจริง ๆ สนุกและเจือปนไปด้วยมุม nostalgic แทนผู้เขียนเลย