Kroeglopen

by Simon Carmiggelt

Verzameling van 40 deels eerder verschenen kroegverhalen.

Genres: Fiction, Short Stories, Humor

149 pages, Paperback

First published July 1, 1962

About the author

Simon Carmiggelt (1913-1987) groeide op in zijn geboortestad Den Haag. Hij begon als journalist, aanvankelijk bij Het Vaderland, in 1932 bij Vooruit, de Haagse editie van het socialistische dagblad Het Volk, als toneel- en filmrecensent. Daar begon hij Haagse ‘cursiefjes’ te schrijven, onder de titel ‘Kleinigheden’.

Tijdens de Tweede Wereldoorlog raakte Carmiggelt via vrienden in Amsterdam betrokken bij het illegale blad Het Parool, waar hij instond voor de productie en de verspreiding. In het laatste oorlogsjaar was hij ook redacteur.

Na de bevrijding kreeg Carmiggelt bij Het Parool de leiding over de kunstrubriek. Vanaf oktober 1946 publiceerde hij weer zijn korte verhalen, aanvankelijk drie keer per week, later elke dag, die hij ondertekende met zijn nom de plume Kronkel. Tot zijn dood in 1987 verschenen er ruim 10.000. Hiervan koos hij er jaarlijks vijftig uit die hij in boekvorm publiceerde bij uitgeverij De Arbeiderspers. Hij las zijn verhalen ook voor, eerst voor de Vara-radio, later ook voor de Vara-televisie. Zijn populariteit nam zeer toe en bleek blijvend. In 1961 ontving hij de Constantijn Huygens-prijs en in 1974 de P.C. Hooft-prijs voor zijn gehele oeuvre.

Reviews

[José Van Rosmalen · Rating 4 out of 5]

In 1961 publiceerde Carmiggelt zijn eerste bundel kroegverhalen. Ze spelen zich voornamelijk af in Amsterdam. De verhalen zijn voldoende gevarieerd en het is zestig jaar na verschijnen nog altijd de moeite waard om ze te lezen. Ze nemen je mee naar vervlogen tijden. Als oudere lezer kan ik ze goed plaatsen, ik weet niet of dat voor jongere lezers ook geldt. Achter veel verhalen zit verdriet dat men door drank probeert te verdringen, zoals huwelijksproblemen en frustraties in het werk. Een kastelein in een kroeg moet de drinkers tegemoet komen en vooral geen impertinente vragen stellen die de illusie van gelukzaligheid kan verstoren. Carmiggelt bezocht vooral in zijn jonge jaren veel kroegen en observeerde daarbij veel mensen die hij met liefde beschrijft.

[Matthieu Wegh · Rating 4 out of 5]

?De kronkels van Carmiggelt zeggen me wel iets, maar het is vaag omdat ik te jong was om de humor te begrijpen op het moment dat hij ook op tv kwam. Maar toch nieuwsgierig naar deze bundel met kronkels over het kroegleven dus.
🤔Ik heb mij zeker vermaakt met de meeste columns die soms ook herkenbaar treffend de verschillende stadia van beschonkenheid en gemoed (verlegen-trots-boos en neerslachtig) van de drinkers aangeven. Ook de zelf verzonnen woorden als "gebreitnerd"(naar een Duitse voetballer denk ik) zijn leuk om te lezen. Enkele columns begreep ik niet helemaal, waren sommige woorden mij te lastig of onbekend, maar de meeste columns waren zeker leuk, leuker dan ik van te voren verwacht had.
p83: "Want als je hypocritisch over alcoholmisbruik wilt horen praten, moet je in een kroeg gaan."
=> Een Stoet van Dwergen ligt ook nog in mijn boekenkast en ga ik later zeker nog eens lezen.
MW9/3/25

[Tim Weemhoff · Rating 4 out of 5]

Wat een zalige verhalenbundel, Kroeglopen (1962) van Simon Carmiggelt. Korte verhalen annex columns, geschreven onder zijn pseudoniem Kronkel, in het Parool. Tijd terug voor 2 euro mee gegrist bij antiquariaat Kok op de Oude Hoogstraat.

De verhalen voelen vertrouwd aan, zijn soms ontroerend, maar altijd met een geestige, bitterzoete ondertoon. Tikkie gedateerd wellicht, maar op een uiterst prettige manier. Scherpe observaties en een feilloze woordkeuze met een neusje voor in onbruik geraakte woorden.

Het doet me qua sfeer wel wat denken aan deel I van het Bureau van Voskuil dat ik vorig jaar las. Ook omdat het gesitueerd is in het centrum van Amsterdam, in de vele kroegen aan de grachten, de Zeedijk, in de Jordaan en op Kattenburg. En o o, wat worden er een boel jonge/oude klares, sherry en cognac verslonden in deze bundel. Drinkers van diverse pluimage voert Carmiggelt op en al zijn helden hebben zo hun onhebbelijkheden en charmes.

Ik weet niet of je hem met Tsjechov kunt vergelijken, maar ik heb het sterke vermoeden dat Carmiggelt in ieder geval beïnvloed is. En wat leest het allemaal vlot weg. Ontdekking.

Favorieten: Huiler / Kleine romance / Gerda / Avondje uit / Geluk.

[benthe shit]

wat een slecht boek zeg pfff

[Arjan Van Noort · Rating 3 out of 5]

Zouden ze nog bestaan, de kroegen van Carmiggelt? Kroegen waar al dertig jaar dezelfde kastelein zijn jenever schenkt aan een een stuk of acht “vaste jongens”, met als enige variatie het sterven van een van hen, aan de drank of op miraculeuze wijze aan iets anders. Het is een wereld op zichzelf, vervuld van somberte en levens die het leven zelf hebben opgegeven. Kroegen waar mensen die voor hun plezier drinken niet welkom zijn. Elke dag zijn er een paar uur van geluk, als de eerste drankjes genuttigd worden en de zachte roes opkomt waarin alle moeilijkheden en mislukkingen tijdelijk oplossen. Daarna komt de dronkenschap, vaak gepaard met boosheid, en dan de vergetelheid van de laveloosheid. De volgende dag begint het weer van voren af aan. Toch weet Carmiggelt (misschien wel als een van hen) er met empathie over te schrijven, maakt het niet mooier dan het is, maar ziet het als levens met een eigen kwaliteit en eigenaardige waardigheid. Ook na 60 jaar nog de moeite waard, al is het qua taal en tempo gedateerd.

[Koen Goovaerts · Rating 3 out of 5]

Dit boekje kreeg ik van mijn goede vriend Dirk die het vond toen hij het huis van zijn overleden vader had opgeruimd. Carmiggelt las ik voor het eerst op mijn 20, hij beviel me onmiddellijk en nu meer dan dertig jaar later blijft de kwaliteit overeind. Kroegverhalen dus, geschreven in een sobere maar trefzekere stijl. Carmiggelt bezit de kwaliteit in enkele zinnen een bepaalde sfeer op te roepen. Het café als wijkplaats voor mensen die in hun persoonlijk leven schipbreuk hebben geleden, waar ze in hun waarde worden gelaten. Een goede kastelein ( wordt dit woord vandaag nog gebruikt ? ) is iemand die dus zijn klanten goed kan inschatten en ze naar huis stuurt wanneer balorigheid dreigt te onstaan. Leuke typeringen ook, Bvb. een kastelein met het uiterlijk van een ziek nijlpaard. Carmiggelt kon het natuurlijk wel weten, hij zijn frequenteerde zijn leven lang de kroegen in en buiten Amsterdam.

[Karin Behaegel · Rating 4 out of 5]

Dit verhalenboek is opgebouwd uit allemaal cursiefachtige caféverhalen van een bladzijde of 3, die stuks voor stuk schitterend geschreven zijn ... Heb het graag gelezen, al ben ik niet zo vertrouwd met het thema ...

[Anita · Rating 4 out of 5]

Pure nostalgie. Carmiggelt las vroeger op tv een verhaaltje voor. Hij kon beelden vertellen en ik ging weer echt terug in die tijd. Heerlijk

[Jan Geerling · Rating 3 out of 5]

Ik vond zijn boekje over Parijs iets leuker, maar het is toch lekker leesvoer over een aparte wereld uit vervlogen tijden. De humor van Carmiggelt is soms subtiel en dan weer smakelijk.

[Mick Van Rijk · Rating 5 out of 5]

toe aan een neutje

[Merel · Rating 4 out of 5]

Zeer vermakelijke anekdotes!

[Paul Heetebrij · Rating 4 out of 5]

Luchtige verhalen voor dagen dat het te warm is voor wat anders.
Uit 1962, een Amsterdam dat niet meer is.

[Ernest Teuningway]

'andere tijden' en 'buiten de deur' waren sterk

[Ellemiek · Rating 5 out of 5]

Nog steeds grappig en scherp! Ik luister er naar op de fiets en moet steeds lachen. Andere mensen kijken me aan of ik gek ben maar het is zo geestig! Ik ben van plan om meer van hem te lezen/luisteren."