What do you think?
Rate this book
Vraag het aan de bliksem
Danny is de eerlijkste jongen van de wereld. Hij houdt van alle mensen om zich heen, zeker als ze hem van pas komen. Hij is ook ontzettend behulpzaam, hij helpt het lot graag een handje. We kunnen het alleen maar betreuren dat de hond van de bovenbuurvrouw daarbij het loodje moest leggen. Het leven is een spel, waarbij elke zet telt.
Danny laat geen enkele kans onbenut om op te klimmen. Zijn vermoeide ouders zijn een eeuwige inspiratiebron. Hij beschrijft ze dan ook met tragisch leedvermaak. Zijn relaas is steeds zo oprecht als de omstandigheden van hem vragen.
Vraag het aan de bliksem is een eigentijdse bildungsroman waarin de optimistische en vindingrijke Danny begerig aan zijn toekomst timmert. Geregeld botsen zijn ambities en vloeibare moraal met zijn schuldgevoel en kwetsbaarheid. Hunkerend naar een groter geheel toetst hij zijn verhaal aan de geschiedenis.
Danny laat geen enkele kans onbenut om op te klimmen. Zijn vermoeide ouders zijn een eeuwige inspiratiebron. Hij beschrijft ze dan ook met tragisch leedvermaak. Zijn relaas is steeds zo oprecht als de omstandigheden van hem vragen.
Vraag het aan de bliksem is een eigentijdse bildungsroman waarin de optimistische en vindingrijke Danny begerig aan zijn toekomst timmert. Geregeld botsen zijn ambities en vloeibare moraal met zijn schuldgevoel en kwetsbaarheid. Hunkerend naar een groter geheel toetst hij zijn verhaal aan de geschiedenis.
- GenresRoman
221 pages, Paperback
First published September 7, 2015
1 person is currently reading
57 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 4 of 4 reviews
April 2, 2016
Boekrecensie 'Vraag het aan de bliksem' - Carmien Michels
Door Lore Evens (https://loreevens.wordpress.com/)
Carmien Michels (1990) is een woordkunstenaar uit Leuven maar je kan haar ook gerust de ontdekking van de laatste jaren binnen de Vlaamse schrijvers noemen. Michels studeerde Woordkunst aan het Koninklijk Conservatorium van Antwerpen. Ondertussen dwarrelt Michels van geschreven woord naar gesproken woord, maar of ze een talent is vraagt u? Dat staat volgens mij vast. Michels kan ondertussen ook al een aantal prijzen op haar naam schrijven. Met haar eerste boek ‘We zijn water’ (2013) behaalde ze de shortlist van de Debuutprijs en De Bronzen Uil 2014. Knap werk! Nu is haar tweede roman ‘Vraag het aan de bliksem’ (2015) aan de beurt… En dat ook dit boek de ambitie heeft veel prijzen in de wacht te slepen, zoveel is zeker!
In ‘Vraag het aan de bliksem’ gaat het over Danny, een veertienjarige jongen die zijn weg probeert te vinden in het leven. Danny woont bij zijn ouders in een appartement, maar dat bevalt hem niet zo. Zijn moeder doet enkel haar eigen zin, terwijl zijn vader vaak zwijgend en depressief rondloopt en niets inbrengt tegen het gedrag van zijn moeder. Beide ouders hebben zelden tot nooit oog voor wat Danny doet, en veel aandacht en liefde hoeft hij dus niet te verwachten. Dat Danny zijn ouders niet als voorbeeldfiguur moet nemen als hij het wilt maken in het leven, is hem allang duidelijk. Bovendien heeft hij ook nooit begrepen dat ze hem ‘Danny’ hebben genoemd, terwijl hij veel liever David had geheten.
“Als mijn ouders hun hersenen hadden gebruikt toen ze mijn naam kozen, had ik David geheten, naar de herdersjongen die bloeddorstige wolfshonden verjoeg door keien naar hun koppen te slingeren en beroemd werd toen hij de reus Goliath velde. Een steen tegen het gigantische voorhoofd. Bam. Dood.” (Vraag het aan de bliksem, blz. 5)
Kortom, dat het hem vanuit zijn perspectief nooit heeft meegezeten met zijn ouders is u ondertussen wellicht ook al duidelijk. Danny heeft daarentegen wel ambities in het leven en besluit niet bij de pakken te blijven zitten. Hij wilt niet eindigen zoals zijn ouders en hoopt in de toekomst een (zeer) hoge maatschappelijke functie te krijgen en – laten we het zeggen zoals het is – bakken met geld te verdienen. Hij beseft dat dit geen gemakkelijke opgave is, maar hij heeft een plan voor ogen. Hij gaat bij de oudere generatie die in het appartement woont allerlei klusjes doen en hoopt op die manier – natuurlijk – later (lees: hoe sneller hoe liever) een deel van hun erfenis (lees: hun hele erfenis) te krijgen. Doordachte jongen, die Danny! Maar wat zal zijn geweten daarvan vinden?
En doordacht is direct ook een toepasselijk woord om het geheel van het boek te omschrijven. Zowel de titel, het verhaal als de schrijfstijl van Michels zijn in één woord doordacht te noemen.
De titel van het boek sprak me onmiddellijk aan: ‘Vraag het aan de bliksem’ heeft iets mysterieus want het geeft namelijk niet onmiddellijk prijs waar het verhaal over gaat. Ik hou in zekere zin wel van die onvoorspelbaarheid en diepzinnigheid: wat betekent dat ‘Vraag het aan de bliksem’? Het deed mij nadenken waarover het verhaal zou kunnen gaan en ondanks dat het verhaal over het gewone leven van een veertienjarige jongen gaat vind ik het verhaal niet eentonig of voorspelbaar. Integendeel, de diepzinnigheid van in de titel blijft ook aanwezig in het verhaal want Danny denkt na over de dingen in zijn leven en doet de dingen die mogelijks als gewoon en alledaags lijken steeds opnieuw met een doordachte reden.
Ook Michels haar schrijfstijl valt te omschrijven als doordacht. Het verhaal leest vlot en is niet moeilijk om te begrijpen. Ze speelt met woorden die enerzijds makkelijk begrijpbaar zijn en anderzijds toch zodanig mooi worden gebracht. Zo gebruikt ze – zoals hieronder te lezen is – niet het woord ‘herinneringen’ of iets dergelijks maar omschrijft ze het als ‘de kamer der onvergetelijke ontmoetingen’. Mooi, toch?!
“Mijn eerste ontmoeting met het kraaienmeisje en haar moeder kon ik overduidelijk onderbrengen in de kamer der onvergetelijke ontmoetingen. Nu ik er voor de eerste keer van had geproefd, keek ik er werkelijk naar uit nog vaker deuren in mijn gezicht gegooid te krijgen.” (Vraag het aan de bliksem, blz. 113)
En als je dat kan als schrijver… heb je meteen mijn aandacht!
Op zoek naar meer boekrecensies? Lees: https://loreevens.wordpress.com/
Door Lore Evens (https://loreevens.wordpress.com/)
Carmien Michels (1990) is een woordkunstenaar uit Leuven maar je kan haar ook gerust de ontdekking van de laatste jaren binnen de Vlaamse schrijvers noemen. Michels studeerde Woordkunst aan het Koninklijk Conservatorium van Antwerpen. Ondertussen dwarrelt Michels van geschreven woord naar gesproken woord, maar of ze een talent is vraagt u? Dat staat volgens mij vast. Michels kan ondertussen ook al een aantal prijzen op haar naam schrijven. Met haar eerste boek ‘We zijn water’ (2013) behaalde ze de shortlist van de Debuutprijs en De Bronzen Uil 2014. Knap werk! Nu is haar tweede roman ‘Vraag het aan de bliksem’ (2015) aan de beurt… En dat ook dit boek de ambitie heeft veel prijzen in de wacht te slepen, zoveel is zeker!
In ‘Vraag het aan de bliksem’ gaat het over Danny, een veertienjarige jongen die zijn weg probeert te vinden in het leven. Danny woont bij zijn ouders in een appartement, maar dat bevalt hem niet zo. Zijn moeder doet enkel haar eigen zin, terwijl zijn vader vaak zwijgend en depressief rondloopt en niets inbrengt tegen het gedrag van zijn moeder. Beide ouders hebben zelden tot nooit oog voor wat Danny doet, en veel aandacht en liefde hoeft hij dus niet te verwachten. Dat Danny zijn ouders niet als voorbeeldfiguur moet nemen als hij het wilt maken in het leven, is hem allang duidelijk. Bovendien heeft hij ook nooit begrepen dat ze hem ‘Danny’ hebben genoemd, terwijl hij veel liever David had geheten.
“Als mijn ouders hun hersenen hadden gebruikt toen ze mijn naam kozen, had ik David geheten, naar de herdersjongen die bloeddorstige wolfshonden verjoeg door keien naar hun koppen te slingeren en beroemd werd toen hij de reus Goliath velde. Een steen tegen het gigantische voorhoofd. Bam. Dood.” (Vraag het aan de bliksem, blz. 5)
Kortom, dat het hem vanuit zijn perspectief nooit heeft meegezeten met zijn ouders is u ondertussen wellicht ook al duidelijk. Danny heeft daarentegen wel ambities in het leven en besluit niet bij de pakken te blijven zitten. Hij wilt niet eindigen zoals zijn ouders en hoopt in de toekomst een (zeer) hoge maatschappelijke functie te krijgen en – laten we het zeggen zoals het is – bakken met geld te verdienen. Hij beseft dat dit geen gemakkelijke opgave is, maar hij heeft een plan voor ogen. Hij gaat bij de oudere generatie die in het appartement woont allerlei klusjes doen en hoopt op die manier – natuurlijk – later (lees: hoe sneller hoe liever) een deel van hun erfenis (lees: hun hele erfenis) te krijgen. Doordachte jongen, die Danny! Maar wat zal zijn geweten daarvan vinden?
En doordacht is direct ook een toepasselijk woord om het geheel van het boek te omschrijven. Zowel de titel, het verhaal als de schrijfstijl van Michels zijn in één woord doordacht te noemen.
De titel van het boek sprak me onmiddellijk aan: ‘Vraag het aan de bliksem’ heeft iets mysterieus want het geeft namelijk niet onmiddellijk prijs waar het verhaal over gaat. Ik hou in zekere zin wel van die onvoorspelbaarheid en diepzinnigheid: wat betekent dat ‘Vraag het aan de bliksem’? Het deed mij nadenken waarover het verhaal zou kunnen gaan en ondanks dat het verhaal over het gewone leven van een veertienjarige jongen gaat vind ik het verhaal niet eentonig of voorspelbaar. Integendeel, de diepzinnigheid van in de titel blijft ook aanwezig in het verhaal want Danny denkt na over de dingen in zijn leven en doet de dingen die mogelijks als gewoon en alledaags lijken steeds opnieuw met een doordachte reden.
Ook Michels haar schrijfstijl valt te omschrijven als doordacht. Het verhaal leest vlot en is niet moeilijk om te begrijpen. Ze speelt met woorden die enerzijds makkelijk begrijpbaar zijn en anderzijds toch zodanig mooi worden gebracht. Zo gebruikt ze – zoals hieronder te lezen is – niet het woord ‘herinneringen’ of iets dergelijks maar omschrijft ze het als ‘de kamer der onvergetelijke ontmoetingen’. Mooi, toch?!
“Mijn eerste ontmoeting met het kraaienmeisje en haar moeder kon ik overduidelijk onderbrengen in de kamer der onvergetelijke ontmoetingen. Nu ik er voor de eerste keer van had geproefd, keek ik er werkelijk naar uit nog vaker deuren in mijn gezicht gegooid te krijgen.” (Vraag het aan de bliksem, blz. 113)
En als je dat kan als schrijver… heb je meteen mijn aandacht!
Op zoek naar meer boekrecensies? Lees: https://loreevens.wordpress.com/
October 1, 2019
“Onszelf niet te serieus nemen. Weet dat je geweten even vloeibaar is als de whisky in mijn glas. Slik al je schaamtes en spijt ‘s avonds door en begin elke dag opnieuw met wikken en wegen van wat je wel en niet kan en wil en mag en moet. Doe vooral af en toe iets onverwachts.” (p. 159)
August 12, 2018
Danny is veertien en van plan om de wereld te veroveren met niets meer dan zijn onwrikbare logica en vindingrijkheid. Zijn vader is een saaie kerel zonder ambities en nu ook zonder job. Zijn moeder is gek dus Danny is vooral blij wanneer ze hem allebei met rust laten zodat hij zijn queeste naar geld, veel geld, in alle rust kan voortzetten. Hij besluit de vele oudjes in zijn appartementsgebouw aan hem gehecht te maken zodat ze hun erfenis op zijn naam zullen zetten, wat leidt tot onverwachte inzichten en - hallelujah! - rijkdom.
We zijn water was Carmien Michels debuut en zo andes dan Vraag het aan de bliksem dat ik nooit zou geloven dat het door dezelfde persoon was geschreven. Danny is zo levensecht op papier gezet en het hele verhaal getuigt van zoveel humor dat het een plezier was om te lezen. Al mis ik wel een diepere betekenis; de boodschap had nog iets duidelijker naar voren mogen komen.
We zijn water was Carmien Michels debuut en zo andes dan Vraag het aan de bliksem dat ik nooit zou geloven dat het door dezelfde persoon was geschreven. Danny is zo levensecht op papier gezet en het hele verhaal getuigt van zoveel humor dat het een plezier was om te lezen. Al mis ik wel een diepere betekenis; de boodschap had nog iets duidelijker naar voren mogen komen.
December 26, 2015
Het vreemde is dat toen ik het boek dichtsloeg me wat verward voelde. Wat had ik nu gelezen, wat wilde de schrijfster met dit boek? Ik heb me zeer geamuseerd met het boek, Danny is onweerstaanbaar ondanks zijn soms iets te ver gaande handelingen die je hem echter snel weer kunt vergeven. Zijn humoristische, nuchtere, soms logische kritiek en inzicht op zijn omgeving, de mensen en zijn ouders zijn heerlijk om te lezen Toch miste ik iets.
Mogelijk is dat gevoel aanwezig omdat het een coming of age verhaal is. Daar ben ik niet gek op. Die boeken laten een jongere iets meemaken wat hen raakt, wat de boel flink op zijn kop zet. Er gebeurt iets waardoor het kind plotsklaps de volwassen wereld ziet in al zijn kale, lastige, moeilijke werkelijkheid. De schok is enorm, het slaat in als een bom en dan... eindigt het boek! Maar dan begint in mijn ogen de hele reis pas. Hoe ga je met dat nieuw verworven inzicht om? Het stoort me elke keer weer. Je leest zelden hoe een jongere zo'n schok doorstaat.
Op het eind van dit boek gebeurt hetzelfde. Danny ontdekt iets waardoor voorgaande gebeurtenissen door hem ineens met andere ogen gezien moeten worden. Hoe hij die nieuwe informatie verwerkt, had ik ook graag gelezen. Die ontwikkeling en het aanvaarden van die werkelijkheid had het boek voor mij aantrekkelijker gemaakt. Nu rest het gevoel dat het verhaal niet af is.
Maar dat neemt niet weg dat ik het boek goed geschreven is en ik het wel met enorm veel plezier gelezen heb en zeker aan iedereen zal aanraden.
Mogelijk is dat gevoel aanwezig omdat het een coming of age verhaal is. Daar ben ik niet gek op. Die boeken laten een jongere iets meemaken wat hen raakt, wat de boel flink op zijn kop zet. Er gebeurt iets waardoor het kind plotsklaps de volwassen wereld ziet in al zijn kale, lastige, moeilijke werkelijkheid. De schok is enorm, het slaat in als een bom en dan... eindigt het boek! Maar dan begint in mijn ogen de hele reis pas. Hoe ga je met dat nieuw verworven inzicht om? Het stoort me elke keer weer. Je leest zelden hoe een jongere zo'n schok doorstaat.
Op het eind van dit boek gebeurt hetzelfde. Danny ontdekt iets waardoor voorgaande gebeurtenissen door hem ineens met andere ogen gezien moeten worden. Hoe hij die nieuwe informatie verwerkt, had ik ook graag gelezen. Die ontwikkeling en het aanvaarden van die werkelijkheid had het boek voor mij aantrekkelijker gemaakt. Nu rest het gevoel dat het verhaal niet af is.
Maar dat neemt niet weg dat ik het boek goed geschreven is en ik het wel met enorm veel plezier gelezen heb en zeker aan iedereen zal aanraden.
Displaying 1 - 4 of 4 reviews