Ο Αρμένιος συγγραφέας Κερκόζ Χανταντζιάν, που υπογράφει το πρώτο διήγημα αυτής της συλλογής, όταν το 1936 κατηγορήθηκε για "περιφρόνηση προς το κράτος και το προλεταριάτο", τρόμαξε, καθώς ομολόγησε το 1992 σε συνέντευξή του σε γαλλικό περιοδικό. Αλλά η μητέρα του τον παρότρυνε να συνεχίσει τη συγγραφή και να ετοιμάζει αντίγραφα των κειμένων του για να τα ρίχνει κάτω από τις πόρτες των σπιτιών.
Το 1985 το έργο του εκδόθηκε συγκεντρωμένο υπό τον τίτλο Κείμενα κάτω από την πόρτα. Όπως έλεγε η μητέρα του, "πάντα κάποιος βρίσκεται να περιμένει ένα τέτοιο δώρο".
Μμμμ... Περίμενα κείμενα που να στηλιτεύουν το τότε καθεστώς και γι΄ αυτό να είχαν λογοκριθεί. Αυτό περιγράφει κι ο πρόλογος εξάλλου. Τη εξαιρέσει ενός-δυο, διάβασα παραμύθια με μεσαιωνικούς αφρικανούς βασιλείς και Μογγόλους βάναυσους πολέμαρχους και Πορτογάλους ταξιδευτές. Ίσως η στηλίτευση να είναι εκεί, υποδόρια, εγώ δεν την έπιασα καθόλου.
Τι υπέροχη ζεστή καφρίλα που ήταν αυτό το βιβλιαράκι. Τι βουτιά στην ψυχή όσων έζησαν την σταλινική ΕΣΣΔ, χωρίς να ανήκουν ιδεολογικά σε αυτήν. Τι καταπληκτική ιστορία αντίστασης με τις λέξεις, αντίστασης μέσω της δημιουργίας. Κάθε συγγραφέας που παραπονιέται ότι δεν εκδίδεται πρέπει να το διαβάσει αυτό το προσευχητάρι του "μπορώ". 20 χρόνια μετά κι ακόμα το θυμάμαι.