What do you think?
Rate this book
فلسفه زندگی: تاملاتی در باب حیات، معنا و اخلاق
فلسفۀ زندگی مجموعهای است از چند جستار یا مقالۀ فلسفی که مطابق تقسیمبندی رایج در حوزۀ «فلسفۀ اخلاق» قرار میگیرد. هميلتن برداشتی وسیع از مفهوم «اخلاق» در نظر دارد. او از جمله دربارۀ رازِ زادن و مردن، معنای حیات و پوچی زندگی، تقدیر و سرنوشت، نسبیگرایی، و ترس از مرگ بحث میکند. همینطور دربارۀ دو جنبۀ مهم از حیات انسان، یعنی خواب و آمیزش جنسی که در بررسیهای فلسفی کمتر مورد توجه بودهاند، تحلیلهای جالبی ارائه میدهد.
همیلتن کاملاً به این مسئله توجه دارد که «زندگی بسیار بسیار پیچیدهتر و در برابر توضیح مقاومتر از آن است که بتوان با مطالعۀ کتب دانشگاهی دربارۀ فلسفۀ اخلاق درکی کامل یا رضایتبخش از آن بهدست آورد». اما میکوشد که به قول ویتگنشتاین «تعبیر خود را از امور» به دست دهد. او در این راه ذوق و حساسیت ادبی را در کنار نظم و منطق فلسفی به کار میگیرد و بحث را جابهجا با نقل قولهای شایسته از آثار شکسپیر، داستایفسکی، جورج الیوت، د. ه. لارنس، پروست، ت. س. الیوت، فیلیپ لارکین و بسیاری دیگر غنا میبخشد و از این رهگذر وجه تازهای از رابطۀ میان فلسفه و ادبیات را برای خواننده روشن میکند.
همیلتن کاملاً به این مسئله توجه دارد که «زندگی بسیار بسیار پیچیدهتر و در برابر توضیح مقاومتر از آن است که بتوان با مطالعۀ کتب دانشگاهی دربارۀ فلسفۀ اخلاق درکی کامل یا رضایتبخش از آن بهدست آورد». اما میکوشد که به قول ویتگنشتاین «تعبیر خود را از امور» به دست دهد. او در این راه ذوق و حساسیت ادبی را در کنار نظم و منطق فلسفی به کار میگیرد و بحث را جابهجا با نقل قولهای شایسته از آثار شکسپیر، داستایفسکی، جورج الیوت، د. ه. لارنس، پروست، ت. س. الیوت، فیلیپ لارکین و بسیاری دیگر غنا میبخشد و از این رهگذر وجه تازهای از رابطۀ میان فلسفه و ادبیات را برای خواننده روشن میکند.
- GenresPhilosophy
312 pages, Hardcover
First published September 14, 2001
11 people are currently reading
115 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 12 of 12 reviews
January 22, 2016
آلن دوباتن جایی از کتاب «چگونه پروست...» میگه که «هرگز نباید فرصت نقل قول کردن از دیگران را از دست داد، زمانی که مطلب را بهتر از خودمان بیان کرده اند.» خوب اگه میخواید ببینید این حرف چقدر میتونه بیربط باشه میتونید این کتاب رو بخونید. جستارهای کتاب عین کشتی سکانبریده در حال لنگرپرانی (شما بگو نقلقولپرانی) به سمت مخاطب هست و جای اینکه منطق روایی جستارها به نقلقولها سر و شکل بده، این نقلقولها هستن که میانداری میکنن. به قول فوتبالیها با اینکه جملهها هر کدوم علی کریمیای هستن واسه خودشون اما در خدمت تیم نیستن. بنابراین خودتونو آمادهی دریازدگی کنید
...
کتاب یه درآمد قابل تامل و خوب داره که نوک کلفت انتقادش رو به سمت فلسفهی دانشگاهی گرفته. بعد از اون باید ورق زد و ورق زد تا رسید به بخشهایی که دزاژ نقلقولها پایین اومده؛ یعنی بخشهایی که قاعدتا چندان در «چارچوب» فلسفی نمیگنجه (این چارچوب توی فصل درآمد کتاب داستانها داره)؛ یعنی فصلهای رابطه جنسی و نیاز به خواب. فصل رابطهی جنسی یکی دو تا ایدهی خوب داشت که گوشهای نوشتم که بعدها روشون فکر کنم و بیشتر دربارهشون بخونم. فصل نیاز به خوابش هم ادبیترین فصل کتاب هست که گویا تونسته نمونهی خوبی باشه برای ادبی فلسفیدن؛ نمیدونم
...
و اما شاید بهترین نکتهی کتاب برای منی که فلسفه تخصص و دغدغهم نیست این باشه که چطور میشه بیمغلقگویی متن ادبی رو خوانش فلسفی کرد. کتاب نمونههای خوبی داره از این خوانش برای قطعههایی از رمانهای داستایفسکی و ملویل و بقیه همپالکیان که میشه ازشون یاد گرفت
...
و اما در تحلیل نهایی: یه ناکامی دیگه از سلسله ناکامیهای گلگشتهای بیسرانجام برای خوندن یه کتاب درست و درمون تو حوزهی اخلاق عملی
...
کتاب یه درآمد قابل تامل و خوب داره که نوک کلفت انتقادش رو به سمت فلسفهی دانشگاهی گرفته. بعد از اون باید ورق زد و ورق زد تا رسید به بخشهایی که دزاژ نقلقولها پایین اومده؛ یعنی بخشهایی که قاعدتا چندان در «چارچوب» فلسفی نمیگنجه (این چارچوب توی فصل درآمد کتاب داستانها داره)؛ یعنی فصلهای رابطه جنسی و نیاز به خواب. فصل رابطهی جنسی یکی دو تا ایدهی خوب داشت که گوشهای نوشتم که بعدها روشون فکر کنم و بیشتر دربارهشون بخونم. فصل نیاز به خوابش هم ادبیترین فصل کتاب هست که گویا تونسته نمونهی خوبی باشه برای ادبی فلسفیدن؛ نمیدونم
...
و اما شاید بهترین نکتهی کتاب برای منی که فلسفه تخصص و دغدغهم نیست این باشه که چطور میشه بیمغلقگویی متن ادبی رو خوانش فلسفی کرد. کتاب نمونههای خوبی داره از این خوانش برای قطعههایی از رمانهای داستایفسکی و ملویل و بقیه همپالکیان که میشه ازشون یاد گرفت
...
و اما در تحلیل نهایی: یه ناکامی دیگه از سلسله ناکامیهای گلگشتهای بیسرانجام برای خوندن یه کتاب درست و درمون تو حوزهی اخلاق عملی
January 29, 2020
یه قسمت هایی از کتاب واقعا برام ملال اور بود و فقط سریعا یه نگاه میکردم و رد میشدم ،در کل میتونست خیلی خیلی بهتر باشه!با توجه به عنوان، این کتاب توانایی تبدیل شدن به یه اثر محبوب و مفید رو داشت اما متاسفانه اینطوری نبود...نقل قول های زیادی از فیلسوفای معروف دیده میشد،نویسنده گفتگوهایی از نمایشنامه ها و کتاب ها رو که در ارتباط با موضوع هایی که راجع بهشون بحث میشدگلچین و استفاده کرده بود،،اما به نظرم یکی دیگه از دلایلی که باعث شد با کتاب ارتباط برقرار نکنم،(علاوه بر گفت و گو ها و نتیجه گیری های پراکنده اش)این بود که این کتاب رو توی زمان درستی نخوندم و خب مسلما اونجوری که باید از خوندن و فهمیدنش لذت نبردم....
اینم یه کتاب فلسفی دیگه برای منی که تازه یکسال هست که فهمیدم فلسفه خوانی چیزیه که میتونه جواب سوالایی که توی ذهنم دارم رو بده و ذهنم رو باز کنه...🌿⚡️
اینم یه کتاب فلسفی دیگه برای منی که تازه یکسال هست که فهمیدم فلسفه خوانی چیزیه که میتونه جواب سوالایی که توی ذهنم دارم رو بده و ذهنم رو باز کنه...🌿⚡️
May 14, 2021
271 صفحه نقل قول.
Read
March 29, 2023این کتاب مجموعهای از جستارها دربارهی زایش، معنای زندگی، سرنوشت، نسبیگرایی و ترس از مرگه که در دستهبندی فلسفهی اخلاق قرار میگیرند.
بیشتر قسمتهای فلسفی کتاب، نقل قول از دیگرانه و اگر تحمل نقلقولخوانیهای پیوسته رو داشته باشید «فلسفهی زندگی» شروع خوبی برای فلسفهخوانیه. جاهایی هم هست که حرف خود نویسنده است و خب اونجاها شکل مطالب کمی از فلسفه فاصله گرفته. در مجموع، به نظرم از اون کتابهاییه که خوانندگانش دو دسته میشن: عاشقان و بیزاران.😅
(من تو دستهی دومم چون نقلقولهای پراکنده انقدر زیاد بود که احساس میکردم بمب اتم زدن وسط یک کتابخانه و بعد تلاش کردن خرده کاغذها رو بهم بچسبونن. نتیجهی تلاششون هم شده این کتاب!)
این کتاب برای عامه نوشته شده و نباید انتظار فلسفهی دانشگاهی رو ازش داشت. هر چند که ظاهرا هدف هم فاصله گرفتن از فلسفهی دانشگاهی بوده چون نویسنده در مقدمه به فلسفهی دانشگاهی انتقاد کرده.
بزرگترین نقطهی ضعف کتاب احتمالا ترجمهی اونه. تمیز و یکدست نیست و خیلی جاها قشنگ تابلوئه که اگر کتاب رو به زبان اصلیش بخونی خیلی بهتر مطلب رو متوجه میشی.
نقطهی قوت کتاب هم اینه که گاهی جملات و نقلقولها ممکنه وادارمون کنه به مسائل از دریچهی متفاوتی نگاه و به زندگی جور دیگهای فکر کنیم.
بیشتر قسمتهای فلسفی کتاب، نقل قول از دیگرانه و اگر تحمل نقلقولخوانیهای پیوسته رو داشته باشید «فلسفهی زندگی» شروع خوبی برای فلسفهخوانیه. جاهایی هم هست که حرف خود نویسنده است و خب اونجاها شکل مطالب کمی از فلسفه فاصله گرفته. در مجموع، به نظرم از اون کتابهاییه که خوانندگانش دو دسته میشن: عاشقان و بیزاران.😅
(من تو دستهی دومم چون نقلقولهای پراکنده انقدر زیاد بود که احساس میکردم بمب اتم زدن وسط یک کتابخانه و بعد تلاش کردن خرده کاغذها رو بهم بچسبونن. نتیجهی تلاششون هم شده این کتاب!)
این کتاب برای عامه نوشته شده و نباید انتظار فلسفهی دانشگاهی رو ازش داشت. هر چند که ظاهرا هدف هم فاصله گرفتن از فلسفهی دانشگاهی بوده چون نویسنده در مقدمه به فلسفهی دانشگاهی انتقاد کرده.
بزرگترین نقطهی ضعف کتاب احتمالا ترجمهی اونه. تمیز و یکدست نیست و خیلی جاها قشنگ تابلوئه که اگر کتاب رو به زبان اصلیش بخونی خیلی بهتر مطلب رو متوجه میشی.
نقطهی قوت کتاب هم اینه که گاهی جملات و نقلقولها ممکنه وادارمون کنه به مسائل از دریچهی متفاوتی نگاه و به زندگی جور دیگهای فکر کنیم.
April 19, 2022
بله زندگی پیچیدهتر از اونه که بخوایم توضیحش بدیم، اما گهگاهی فکر کردن به این پیچیدگی میتونه زندگی رو معنادار میکنه. این کتاب فرصت این فکر کردن رو به ما میده. نویسنده تحلیلهای جالبی در مورد وجوه مختلف زندگی داره که بنظرم قابل تامله.
Read
April 14, 2019مردمانی که تمام زندگیشان را روی یک تاس، یک هوس و تمنای شدید شرط میبستند و دنیای ملالانگیز فعلی خالی از چنین مردمانی است. آیا جهان عقلانی امروز، جهانی پوچ و بیمعنی است؟ د.
این کتاب «فلسفه زندگی» را هم کریستوفر همیلتون نوشته با نگاه انتقادی به همین جامعه مدرن و در آن از ترس از مرگ، پوچی و معنای زندگی، فلسفه سکس، نیاز به خواب، اخلاق و دیگر چیزها میگوید با تکههایی فراموش نشدنی از داستایوفسکی، شکسپیر، کافکا، پروست، هانریش بل، برگمن و دیگران. سرشار است از نقل قول و تکههای درهم ادبیات و هنر، انگار که بیشتر وامدار آنها باشد تا فلسفه و تفکر خودش. انگار تنها ادبیات و هنر است که زور این را دارد با این مفاهیم دست و پنجه نرم کند و قطعا شکستخورده اما تا انتهای جان خودش رفته، با پوچی زندگی بجنگد که
چیزی غیر هنر هم، توان تاب جنگ با زندگی و پیچیدگیهاش را ندارد.
این کتاب «فلسفه زندگی» را هم کریستوفر همیلتون نوشته با نگاه انتقادی به همین جامعه مدرن و در آن از ترس از مرگ، پوچی و معنای زندگی، فلسفه سکس، نیاز به خواب، اخلاق و دیگر چیزها میگوید با تکههایی فراموش نشدنی از داستایوفسکی، شکسپیر، کافکا، پروست، هانریش بل، برگمن و دیگران. سرشار است از نقل قول و تکههای درهم ادبیات و هنر، انگار که بیشتر وامدار آنها باشد تا فلسفه و تفکر خودش. انگار تنها ادبیات و هنر است که زور این را دارد با این مفاهیم دست و پنجه نرم کند و قطعا شکستخورده اما تا انتهای جان خودش رفته، با پوچی زندگی بجنگد که
چیزی غیر هنر هم، توان تاب جنگ با زندگی و پیچیدگیهاش را ندارد.
This entire review has been hidden because of spoilers.
May 23, 2021
دوره مردمانی تمام زندگیشان را روی یک تاس، یک هوس و تمنای شدید شرط میبستند تمام شده و دنیای ملالانگیز فعلی ما که خالی از چنین مردمانی است. آیا جهان عقلانی امروز، جهانی پوچ و بیمعنی است؟ زندگی، آنطور که جامعه مدرن تجربهاش میکند، خیلی شبیه فیلم قاره هفتم هانکه است: خانواده متوسط و معمولی که تصمیم میگیرند برای فرار از روزمرگی به استرالیا بروند اما در نهایت خود را دستهجمعی میکشند. حالا مرگ ما تدربجی است و به شکل استعاری. با هر کس که حرف میزنی، با آنها که میفهمند که دارند از جامعه بازی میخورند، از یکجور نارضایتی میگویند. یک ملال و حس بیاثری. مسنترها برایت از نارضایتیشان از مصرفگرایی نسل جدید میگویند و جوانترها از این که تسلیم دیوانسالاری مضحکانه شدهاند. از سر و کار داشتن با نهادهای بوروکراتیک جای آدمهای واقعی با تجربههای ناب. اجبار برای تبعیت از هنجارها. از کنار آمدن و مصالحه. از بیاصالتی ناشی از تساهل و دنبالهروی از جامعه و همرنگ دیگران شدن.
با اینکه اتفاقا کارها در مجموع درست و منطقی انجام میشود اما فرد حس میکند تاثیر چندانی در چیزی ندارد. گاهی این صدای پوچی پسزمینه فراموش میشود (مثلا در سرگرمی و ورزش کار فکری و تجربههای جمعی محافظت شده) ولی زود بازمی گردد مثلا زمان بلایای طبیعی و از آن بدتر روزمرگی. جوانترها میروند دنبال مارکس و مقصر دانستن سرمایهداری و مسنترها از نبودن ارزشهای گذشته شکایت میکنند. پرسش اصلی این است که در نهایت اینها برای چیست؟ این همه رنج و ملال برای چه؟ انگار فرد در جامعه مدرن به دنبال معنایی برای وجود داشتنش میگردد اما هیچ جا آن را نمیابد. دوره مردمانی تمام زندگیشان را روی یک تاس، یک هوس و تمنای شدید شرط میبستند تمام شده و دنیای ملالانگیز فعلی ما که خالی از چنین مردمانی است.
کتاب فلسفه زندگی را هم کریستوفر همیلتون نوشته با همین نگاه به جامعه مدرن و در آن از ترس از مرگ، پوچی و معنای زندگی، سکس، نیاز به خواب، اخلاق و دیگر چیزها میگوید با تکههایی از داستایوفسکی، شکسپیر، کافکا، پروست، هانریش بل، برگمن و دیگران. به شکل اغراق شدهای سرشار است از نقل قول و تکههای درهم از ادبیات و شعر و هنر، انگار که نویسنده بیشتر وامدار آنها باشد تا فلسفه و تفکر خودش. شاید هم انگار که تنها ادبیات و هنر است که زور این را دارد با این مفاهیم دست و پنجه نرم کند - مغلوب و شکستخورده از زندگی اما «تا انتهای جان خودش رفته»، با زندگی روزمره بجنگد که انگار غیر از هنر هم، چیزی توان و تاب درافتادن با زندگی مدرن و پیچیدگیهاش را ندارد.
با اینکه اتفاقا کارها در مجموع درست و منطقی انجام میشود اما فرد حس میکند تاثیر چندانی در چیزی ندارد. گاهی این صدای پوچی پسزمینه فراموش میشود (مثلا در سرگرمی و ورزش کار فکری و تجربههای جمعی محافظت شده) ولی زود بازمی گردد مثلا زمان بلایای طبیعی و از آن بدتر روزمرگی. جوانترها میروند دنبال مارکس و مقصر دانستن سرمایهداری و مسنترها از نبودن ارزشهای گذشته شکایت میکنند. پرسش اصلی این است که در نهایت اینها برای چیست؟ این همه رنج و ملال برای چه؟ انگار فرد در جامعه مدرن به دنبال معنایی برای وجود داشتنش میگردد اما هیچ جا آن را نمیابد. دوره مردمانی تمام زندگیشان را روی یک تاس، یک هوس و تمنای شدید شرط میبستند تمام شده و دنیای ملالانگیز فعلی ما که خالی از چنین مردمانی است.
کتاب فلسفه زندگی را هم کریستوفر همیلتون نوشته با همین نگاه به جامعه مدرن و در آن از ترس از مرگ، پوچی و معنای زندگی، سکس، نیاز به خواب، اخلاق و دیگر چیزها میگوید با تکههایی از داستایوفسکی، شکسپیر، کافکا، پروست، هانریش بل، برگمن و دیگران. به شکل اغراق شدهای سرشار است از نقل قول و تکههای درهم از ادبیات و شعر و هنر، انگار که نویسنده بیشتر وامدار آنها باشد تا فلسفه و تفکر خودش. شاید هم انگار که تنها ادبیات و هنر است که زور این را دارد با این مفاهیم دست و پنجه نرم کند - مغلوب و شکستخورده از زندگی اما «تا انتهای جان خودش رفته»، با زندگی روزمره بجنگد که انگار غیر از هنر هم، چیزی توان و تاب درافتادن با زندگی مدرن و پیچیدگیهاش را ندارد.
May 10, 2020
چون معمولن یادم میره کتابایی که میخونم رو، و هم نظرم در موردشونو، اینجا میخوام بنویسم، از آخرین کتابی که خوندم(همینه) شروع کردم. مطالبی که مطرح میشد معمولن سوالای من هم بود، حتی برخیش رو خیلی بهتر باز کرده بود جوری که میگفتم مرسی، همینی که من میخواستم بگمو فلان. اما خب خیلی جاها یهو بحث تموم میشد و من هنوز تشنه بودم. ترجمه رو هم کلن ندید گرفتم چون به نظرم افتضاح بود.
July 13, 2019
A deeply fascinating and useful book on the philosophy of life, and the life of philosophy. Thought-provoking and inspirational in its poking of the most important things we can possibly think about as humans. The Fear of Death chapter is particularly interesting.
January 5, 2022
اونقدری که انتظارشو داشتم باهاش حال نکردم
و برام اصلا روون نبود
و برام اصلا روون نبود
partially-read
August 11, 2019فصل مربوط به مرگ را خواندم. به نظرم آمد كه يكسري مثال از ادبيات آورده و كنار هم گذاشته. به همين دليل خواندنش را خيلي حياتي تلقي نكردم.
شايد در ايامي كه فراغت بيشتري باشد بخش هاي ديگري از آن را بخوانم.
شايد در ايامي كه فراغت بيشتري باشد بخش هاي ديگري از آن را بخوانم.
October 20, 2017
کتاب عالی هست فقط دو فصل آخر کتاب فاقد واقع بینی علمیه
Displaying 1 - 12 of 12 reviews