What do you think?
Rate this book
Νειρολόι
Ο πατέρας έφευγε ταξίδι. Φτάσαμε μαζί στο σταθμό να τον αποχαιρετήσω. Μπήκε στο τρένο, κόσμος πολύς, χωνόταν ανάμεσα σε όρθιους επιβάτες, προχωρούσε στο διάδρομο να βρεί χώρο να σταθεί· τον ακολουθούσα εγώ απο την αποβάθρα, τον κοιτούσ' απ' τα παράθυρα καρέ καρέ, ένιωθα μάλιστα αυτήν τη σινεφίλ τη θλίψη του αποχωρισμού. Δέν ήξερα πού θα πήγαινε· κάτι μού 'λεγε οτι θά 'ταν για πολύ πάντως, απ' τους αποχωρισμούς που και ν' ακολουθήσει κάποτε σμίξιμο ξανά, οι άνθρωπ' είναι άλλοι, άλλαξαν για τα καλά, κι ούτ' οι ίδιοι ξέρουν πόσο.
Όταν σπάσει τελικά η στάμνα η γεμάτη στοργή, πείσμα, τύψεις και παράπονο, χύνονται αυτά ξανά πίσω στον χώρο. Μουλιάζει ο χώρος ως τα θεμέλια και τόσο μπορεί να διαβρώσει την επίφαση, που να κάνει την πόλη πάλι χωριό, τη μοναξιά εγγύτητα, το ταξίδι στάση και το όνειρο ανάμνηση. Όταν όλα πάλι στεγνώσουν, είναι ο χώρος πια αλλιώς.
Όταν σπάσει τελικά η στάμνα η γεμάτη στοργή, πείσμα, τύψεις και παράπονο, χύνονται αυτά ξανά πίσω στον χώρο. Μουλιάζει ο χώρος ως τα θεμέλια και τόσο μπορεί να διαβρώσει την επίφαση, που να κάνει την πόλη πάλι χωριό, τη μοναξιά εγγύτητα, το ταξίδι στάση και το όνειρο ανάμνηση. Όταν όλα πάλι στεγνώσουν, είναι ο χώρος πια αλλιώς.
91 pages, Paperback
Published December 1, 2015
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 4 of 4 reviews
January 29, 2016
Πρόζα ποιητική, ονειρική και πένθιμη.
Ένα αυτοαποκαλούμενο σπονδυλωτό αφήγημα, μικρές ιστορίες που συνδέονται άρρηκτα μεταξύ τους, αυτόνομες αλλά συνάμα στραμμένες γύρω από έναν συγκεκριμένο θεματικό πυρήνα.
Η γλώσσα του θυμίζει την λεξιπλαστική γραφή του Σκαρίμπα, προσεγγίζει τον προφορικό λόγο και ξεφεύγει από τα στενά όρια της γραμματικής της γραπτής έκφρασης. Σε καμία περίπτωση, βέβαια, αυτή η ιδιαιτερότητα δεν καθιστά δύσκολο το κείμενο, παρά του δίνει μια παραμυθιακή νότα.
Τα χρονικά άλματα είναι συχνά, παρελθόν και παρόν συγχέονται, ενώ ο τόπος της Θεσσαλονίκης λειτουργεί σαν σκηνικό· η έμφαση βρίσκεται στον αφηγητή και στη σχέση του με τον πατέρα του. Τα όνειρα μπλέκονται με τα γεγονότα, με τις αναμνήσεις του αφηγητή, αριστοτεχνικά, προκαλώντας παραισθησιακή ατμόσφαιρα, παράλληλα με τη ρευστότητα του χρόνου και του χώρου, η οποία προσδίδει στην ιστορία ζωντάνια κι αισθητική ομορφιά.
Ένα αυτοαποκαλούμενο σπονδυλωτό αφήγημα, μικρές ιστορίες που συνδέονται άρρηκτα μεταξύ τους, αυτόνομες αλλά συνάμα στραμμένες γύρω από έναν συγκεκριμένο θεματικό πυρήνα.
Η γλώσσα του θυμίζει την λεξιπλαστική γραφή του Σκαρίμπα, προσεγγίζει τον προφορικό λόγο και ξεφεύγει από τα στενά όρια της γραμματικής της γραπτής έκφρασης. Σε καμία περίπτωση, βέβαια, αυτή η ιδιαιτερότητα δεν καθιστά δύσκολο το κείμενο, παρά του δίνει μια παραμυθιακή νότα.
Τα χρονικά άλματα είναι συχνά, παρελθόν και παρόν συγχέονται, ενώ ο τόπος της Θεσσαλονίκης λειτουργεί σαν σκηνικό· η έμφαση βρίσκεται στον αφηγητή και στη σχέση του με τον πατέρα του. Τα όνειρα μπλέκονται με τα γεγονότα, με τις αναμνήσεις του αφηγητή, αριστοτεχνικά, προκαλώντας παραισθησιακή ατμόσφαιρα, παράλληλα με τη ρευστότητα του χρόνου και του χώρου, η οποία προσδίδει στην ιστορία ζωντάνια κι αισθητική ομορφιά.
November 13, 2016
Σχέση πατέρα - γιου. Όνειρα μπλεγμένα με την πραγματικότητα δηλώνοντας την παρουσία του πατέρα κατά την απουσία του.
Δυστυχώς η γραφή - δηλαδή τα λάθος σημεία στίξης και η ορθογραφία (επίτηδες) - με εμπόδισε να απολαύσω το κείμενο ή σε κάποια σημεία να το ακολουθήσω. Παρόλο που ακολούθησα τη συμβουλή του συγγραφέα να διαβάσω φωναχτά το κείμενο κόμπιαζα στις αποστρόφους. Κατά τα άλλα το κείμενο είναι πάρα πολύ συναισθηματικό, και θα μπορούσε να ήταν ακόμα και αν δεν υπήρχε αυτός ο διαφορετικός τρόπος γραφής.
Δυστυχώς η γραφή - δηλαδή τα λάθος σημεία στίξης και η ορθογραφία (επίτηδες) - με εμπόδισε να απολαύσω το κείμενο ή σε κάποια σημεία να το ακολουθήσω. Παρόλο που ακολούθησα τη συμβουλή του συγγραφέα να διαβάσω φωναχτά το κείμενο κόμπιαζα στις αποστρόφους. Κατά τα άλλα το κείμενο είναι πάρα πολύ συναισθηματικό, και θα μπορούσε να ήταν ακόμα και αν δεν υπήρχε αυτός ο διαφορετικός τρόπος γραφής.
October 30, 2016
Τρία θέματα αποτελούν αυτήν τη μικροσκοπική συλλογή μικροσκοπικών αφηγημάτων:
α) η περιγραφή ονείρων που διατηρεί την υφή του ονείρου, πχ ήταν λέει το σπίτι της Ανάληψης, αλλά ο δρόμος ήταν στο Μόναχο. Αυτό το βρήκα εμπνευσμένο, διότι δεν εξορθολογίζει το όνειρο - άλλωστε τι (ο)νειρολό(γε)ι(ο) θα ήταν αυτό, αν εξορθολογίζαμε τα όνειρα; Τοποθεσίες συγχέονται, σκοποί μεταβάλλονται, άνθρωποι συμπτίσσονται σε έναν, περιγραφή πραγματικών ονείρων. Αν δεν πρόκειται για τέτοια, πραγματικά όνειρα δηλαδή, ο Καράδαης παραδίδει μαθήματα αληθοφάνειας εδώ.
β) ο θάνατος του πατέρα. Η απουσία, ο πόνος, η θλίψη, η αγωνία ότι άφησες πράγματα στη μέση, η επανάληψη της καθημερινότητας που την κατακερματίζει η συνειδητοποίηση της απώλειας. Η λέξη του τίτλου, Νειρολόι, είναι ύπουλα όμοια με τη λέξη μοιρολόι. Κι έτσι έπρεπε.
γ) οι γλωσσικές επιλογές. Συνήθως δε με ενοχλούν, I am game για κάθε είδους πειραματισμούς. Εδώ οι διαφορετικές ορθογραφίες κι οι παράξενες επιλογές χρήσης της αποστρόφου υπηρετούν -πέρα από την προσωπική στάση του συγγραφέα έναντι της γλώσσας- και την ίδια την προφορικότητα, το αλλοπρόσσαλλο του ονείρου. Ο εγκέφαλος που ονειρεύεται δεν έχει τις ίδιες γλωσσικές ανάγκες/δεξιότητες με τον ξύπνιο.
Μου άρεσε; Ναι, πολύ, με τάραξε, με συγκίνησε, με προβλημάτισε. Την πάλεψα μαζί του; Όχι. Είναι βαρύ κείμενο, θέλει άπειρη προσοχή, περιέχει, ίσως, τις τριπλάσιες ιστορίες απ' όσες θα άντεχα. Το μοτίβο κουράζει, πρέπει να το διαβάσεις σπαστά για να πεις ότι δεν μπούκωσες από τη γλώσσα, το όνειρο, το μοιρολόι.
α) η περιγραφή ονείρων που διατηρεί την υφή του ονείρου, πχ ήταν λέει το σπίτι της Ανάληψης, αλλά ο δρόμος ήταν στο Μόναχο. Αυτό το βρήκα εμπνευσμένο, διότι δεν εξορθολογίζει το όνειρο - άλλωστε τι (ο)νειρολό(γε)ι(ο) θα ήταν αυτό, αν εξορθολογίζαμε τα όνειρα; Τοποθεσίες συγχέονται, σκοποί μεταβάλλονται, άνθρωποι συμπτίσσονται σε έναν, περιγραφή πραγματικών ονείρων. Αν δεν πρόκειται για τέτοια, πραγματικά όνειρα δηλαδή, ο Καράδαης παραδίδει μαθήματα αληθοφάνειας εδώ.
β) ο θάνατος του πατέρα. Η απουσία, ο πόνος, η θλίψη, η αγωνία ότι άφησες πράγματα στη μέση, η επανάληψη της καθημερινότητας που την κατακερματίζει η συνειδητοποίηση της απώλειας. Η λέξη του τίτλου, Νειρολόι, είναι ύπουλα όμοια με τη λέξη μοιρολόι. Κι έτσι έπρεπε.
γ) οι γλωσσικές επιλογές. Συνήθως δε με ενοχλούν, I am game για κάθε είδους πειραματισμούς. Εδώ οι διαφορετικές ορθογραφίες κι οι παράξενες επιλογές χρήσης της αποστρόφου υπηρετούν -πέρα από την προσωπική στάση του συγγραφέα έναντι της γλώσσας- και την ίδια την προφορικότητα, το αλλοπρόσσαλλο του ονείρου. Ο εγκέφαλος που ονειρεύεται δεν έχει τις ίδιες γλωσσικές ανάγκες/δεξιότητες με τον ξύπνιο.
Μου άρεσε; Ναι, πολύ, με τάραξε, με συγκίνησε, με προβλημάτισε. Την πάλεψα μαζί του; Όχι. Είναι βαρύ κείμενο, θέλει άπειρη προσοχή, περιέχει, ίσως, τις τριπλάσιες ιστορίες απ' όσες θα άντεχα. Το μοτίβο κουράζει, πρέπει να το διαβάσεις σπαστά για να πεις ότι δεν μπούκωσες από τη γλώσσα, το όνειρο, το μοιρολόι.
December 28, 2016
Μέ τράβηξε ό τίτλος, αλλά απογοητεύτηκα. Ως επί τό πλείστον τό βρήκα ξιπασμμένο σέ στύλ πανεπιστημιακού. Η αλήθεια είναι ότι μάλλον μέ ενόχλησε αυτή η αντίθεση μέ τό ότι ό πρωταγωνιστής θά μπορούσε νά χαρακτηριστεί ως λίγο πηδηχτούλης! (Αν καί συνήθως τά δύο πάνε μαζί! ) π.χ Οταν αρχίζει καί χαρακτηρίζει τήν θεία 'πορνογιαγιά'. ( άν καί γέλασα)
Αλλά η ιδιότροπη γραφή μέ σύγχησε περισσότερο, δέν έχω καταλάβει σέ ποιό σκοπό ακριβώς εξυπηρετεί η χρήση αυτής τής γραφής π.χ τηλόραση αντί γιά τηλεόραση.
Αλλά η ιδιότροπη γραφή μέ σύγχησε περισσότερο, δέν έχω καταλάβει σέ ποιό σκοπό ακριβώς εξυπηρετεί η χρήση αυτής τής γραφής π.χ τηλόραση αντί γιά τηλεόραση.
Displaying 1 - 4 of 4 reviews