Die Salzsäule

by Leopoldo Lugones, Jorge Luis Borges (editor)

Una colección de siete cuentos del escritor argentino, historias que van desde la ficción científica hasta la recreación imaginativa de pasajes bíblicos, y terminando con una inolvidable historia de amor.

Genres: Short Stories, Fantasy

101 pages, Hardcover

First published January 1, 1906

About the author

Leopoldo Lugones Argüello (13 June 1874 - 18 February 1938) was an Argentine writer and journalist.

Reviews

[Argos]

Babil Kitaplığı’ndan bir diğer öykü kitabı. Nedense dinsel temalı, İncil hikayelerine dayanan öyküler içimi karartıyor sevmiyorum. Bu kitaptaki yedi öykünün altısı böyle. Ancak bir yarı bilimkurgu olan ilk öykü Yzur ilginç, bir de Abdera’nın Atları adlı öykü mitolojik öğeler taşıyor ilgi çekici buldum. Son bir not Borges neden faşist yazarları seviyor anlamadım, 1938’de intihar eden Lugones de 1930’lu yıllarda faşizmi desteklemiş. Gerçi Arjantindeki faşist generaller ile arasını hep iyi tuttuğu da bilinmektedir.

[Mehmet]

Cok sevdiğim Borges, Tüm Arjantin edebiyatını tek kişiye indirecek olsaydık, o kişi Lugones olurdu demiş. Ben onu neden daha önce okumadığımı düşünürken fark ettim ki Latin Amerika edebiyatı Türkiye'de yeterince tanınmıyor. İran edebiyatına, Hint edebiyatına Arap edebiyatına duyduğumuz ilgisizlik ile ayni sebepten. Ingilizce ile yazılmış edebiyatın da neredeyse onda dokuzu gözardı edilerek yalnızca ucuz romanlar, bilim kurgu, ergen edebiyatı ön plana alınıyor. Bunun artan yaygınlığı gözümüzü daha da kör ediyor. Halbuki bilim kurguda Sovyet edebiyatı nasıl unutulduysa; bir zamanlar oldukça popüler olan ve fakat saman alevi gibi sönüp giden kolonyal romanlar; yani sömürgelerde geçen romanlar gibi bugünün vampir kuşağı ucuz romanları da unutulacak ve bu kirliliğin içinde gerçek edebiyata ulaşmaya çalışan okur benim gibi Borges'u Lugones'i zor keşfedecek.
Dost Kitabevi'nin şahane kapak tasarımları ve kolay kolay ödün vermediği (belki de hiç ödün vermediği mi demeliydim) saman kağıdı ile bastığı bu fantastik serinin okuduğum ilk kitabı ve beni hayal kırıklığına uğratmadı. Kitabın en etkileyici öyküsü kanımca konuş(a)mayan maymunlarla ilgili olandı ve zihnimde pek çok soru işareti bıraktı okuduktan sonra. Kitaba ismini veren öyküde ise dini kaynaklardan beslenen bir öykü daha da gizemli ve baharatlı hale getirilmiş.
Serinin diğer kitaplarını da okumak için coşkulu bir merak uyandırmasının yanı sıra; Borges'un o büyülü dünyasının kaynaklarına ulaşmış gibi bir sevinç de verdi.

[Alberto Martín de Hijas]

Muy buenos cuentos de temática fantástica. A pesar de los años transcurridos desde su publicación original, siguen siendo originales y sorprendentes, y Lugones los remata con un estilo exquisito y lleno de matices. No sorprende que a Borges le gustaran tanto.

[Roberta]

Sono 9 racconti brevi e inquietanti, spesso risolti nell'ultima frase.
Si comincia con una scimmia, forzata a diventare uomo, e si arriva a cavalli un po' troppo intelligenti. Ci sono un paio di storie bibliche, incentrate su Sodoma, Gomorra e la moglie di Lot da cui la raccolta prende il titolo, e un piacevole omaggio a Dante, con la "vera" storia di Paolo e Francesca. Si conclude con una strana storia d'amore, intensissima perché sempre soppressa.

Ottimo volume di un'altrettanto ottima collana.

[Aslı Can]

Öykü kitaplarını okuduktan sonra zamanla öykülerin içeriklerini unutsam da bazı imgeler kalıyor aklımda. Bazıları ise tamamen silinip gidiyor ve kitaba dair aklımda hiçbir şey kalmadığını fark ediyorum. Yzur ve Abdera'nın Atları adlı hikayeler benim için ilgi çekiciydi ve zaman geçse de aklımda kalacağını düşünüyorum.

[Anto_s1977]

I racconti non sono il mio genere preferito e non so gustarli molto.
Nonostante si tratti di fantascienza, in alcuni di questi racconti l'elemento magico è proprio ridotto, ma sono comunque scritti in modo impeccabile, è innegabile.
Tra i 5 di questa raccolta, mi è piaciuto di più "Un fenomeno inesplicabile", mentre il primo "Yzur" mi ha trasmesso molta tristezza

[Benito]

Una sabia selección de Borges exquisitamente publicada por Siruela. Lugones en su máxima expresión de preciosismo y entrega a la forma del lenguaje, desenvolviéndose en tramas entre el misterio y el retrato psicológico.

[Ayça]

ozellikle ates yagmuru muhtesem bir oyku. her biri birbirinden guzel hikayeler.

[Mickdemaria]

Sette bei racconti sette in questo volume dell' argentino Lugones, pioniere della fantascienza sud-americana, anarchico, massone, fascista, poeta, ellenista, suicida per amore....
Autore dalle mille sfaccettature Lugones riversa in questi racconti alcuni dei suoi interessi, talvolta rielaborando con penna felice alcuni miti antichi come la pioggia di fuoco su Sodoma e Gomorra e la punizione di Lot (Pioggia di fuoco, La statua di sale) o rielaborando il V canto di Dante (Francesca), altre volte con storie originali come nel divertente Yzur, una sorta di reverse engineering evoluzionistico che tenta di rispondere alla domanda: È l' uomo che ha inventato il linguaggio o il linguaggio che ha inventato l'uomo?
Momenti di lieve poesia come in "Nonna Giulietta", di fanta-mitologia come ne " I cavalli di Abdera" o primi esempi di narrativa breve di genere misterioso (Un fenomeno inesplicabile) rendono questo volume una gustosa scoperta di un importante autore troppo poco conosciuto da questa parte dell'oceano.
Voto: 7,5

[Jimena]

La prosa de Lugones es genuinamente irreprochable. No es de extrañar que Borges le tuviese tan honesta admiración. El estilo, los temas, la inteligencia que envuelve todos sus relatos, es fácil ver dónde estas mentes coincidían. Sobre estos relatos no tengo más que decir salvo que los lean y expedienten ustedes mismos.

[Luzadriana Nuñez]

Puede resumirse como el padre místico-mitológico y fantástico que dejó su legado cuentístico a Borges.

[Oğuz Kayra]

Arjantin edebiyatını bir yazara indirgesek bu kesinlikle Lugones olurdu demiş Borges. Çok çok iyi öyküler var bu kitapta. Özellikle ilk iki öykü okuduktan sonra meşale yaktırtıyor.

[G. İlke]

İlk öykü "Yzur" insanlar gibi konuşturulmaya çalışılan bir şempanzenin konuşamamasından ziyade konuşmaması üzerine. İş yıkılacak üzerlerine, ben olsam ben de konuşmazdım.
İkinci öykü "Ateş Yağmuru" sıradan bir şehirde bir anda başlayan ve gittikçe şiddetini arttırarak şehrin felaketine sebep olan olağanüstü "yanan bakır yağmuru" hakkında. Arka arkaya felaketleri yaşadığımız şu günlerde oldukça gerçekçi ve korkunç bir hikâye.
Üçüncü öykü "Tuzdan Heykel"de, arkasına baktığı için tuzdan bir heykele dönen Lut'un karısını vaftiz ederek kurtaran keşişin hikâyesini okuyoruz.
Dördüncü öykü "Ahtera'nın Atları" hem maddi hem manevi açıdan şehir için paha biçilemez derecede önemli olan atların ayaklanması ve hem şehre hem de insanlara verdikleri zarar hakkında. Truva atının içinden at çıkması gibi bir durum yani, çok acayip.
Beşinci öykü "Açıklanamayan Bir Olay"da içindeki maymunu keşfeden bir adamın öyküsü anlatılıyor. Eh, karşı çıkan adam da olayı açıklayamadığına göre havada olağanüstü bir şeylerin olduğuna inanmaktan başka çaremiz kalmıyor.
Altıncı öykü "Francesca" geçmişin normlarını göz önüne aldığımızda kısa bir aşk hikayesi aslında. Trajik elbette, tüm gerçek aşk hikayeleri gibi.
Yedinci öykü "Jülyet Nine" ise, bir teyze ve yeğen arasında yıllar boyunca süren ama asla dile getirilemeyen platonik aşkı konu ediniyor.
Öykülerin neredeyse hepsini çok sevdim. Babil kitaplığının en iyilerinden. Okumanızı tavsiye ederim. =)

[Hasan Kan]

Tuzdan Heykel 7 öyküden oluşan bir seçki, bi oturmada okunup bitirilecek kadar da akıcı öykülerden oluşuyor.
Kitabın en ilgi çeken öyküsü Yzur, bu öyküdeki anlatıcı bir maymuna konuşmayı öğretme çalışma saplantısına düşen biri. Maymunların evrimini ters şekilde kurgulayarak maymunların aslında ilk zamanlarında konuşmayı bildiklerini ama zamanla baskın tür olan insanın da sebep olmasıyla konuşmayı unuttuklarını söylüyor ve öykünün son cümlesi bu unutmaya insanın sebep olduğunu bir kez daha vurguluyor.
Bunun haricindeki Ateş Yağmuru, Abdera’nın Atları ve Açıklamayan Bir Olay da güzel öyküler.
Okumaya değer bir kitap ancak Borges’in elinin değdiği birçok eser gibi mitolojik ve dinsel birçok referans var, bu yüzden bana yer yer anlamsız gelen yerler de oldu.

[Elif]

Bu kitabı okuyana kadar ismini duymadığım bir yazardı Lugones. Kitapta yedi hikaye bulunuyor, benim için en değişik ve güzel olanları Yzur ile Ateş Yağmuru hikayeleriydi. Son hikaye Büyükanne Juliet’in en incelikli aşk hikayelerinden olduğu konusunda ise Borges ile aynı şekilde düşünmüyorum ben; aksine hiç sevemedim.

[Yomi]

Muy buenos los relatos, lástima que no fueron tanto para mi:(

[Eugenio Gomez-acebo]

Colección de relatos de Leopoldo Lugones, escritor argentino al que Borges rendía admiración sin límites. Y se nota por qué: escribe de manera similar al gran Borges, con continuas referencias cultas y una prosa precisa, cristalina y a veces un poco barroca. Y tanta referencia culta acaba aturdiendo. Quizá me gustan más los cuentos de Borges, mucho más redondos. Borges decía que su prosa es "fundamentalmente verbal: no hay una página de su labor que no pueda leerse en voz alta, y que no haya sido escrita en voz alta". En Argentina el día del escritor se celebra en la fecha de su nacimiento.

Me ha divertido mucho su primer cuento, Yzur, sobre un hombre que afirma que los monos no hablan porque no quieren. Memorable final. Siguen dos relatos semi-bíblicos; la lluvia de fuego (sobre Gomorra) y la estatua de sal, donde se alude al relato bíblico de Lot, pero con un misterio insólito. Los caballos de Abdera es un relato culto sobre una época perdida en la que los caballos y los hombres convivían, dando paso a todo tipo de atrocidades hasta un final mitológico. Un fenómeno inexplicable es una divertida vuelta de tuerca a los asuntos espirituales hindúes. Francesca es un relato para iniciados en la Divina Comedia que no conseguí digerir. Y Abuela Julieta es un curioso cuento de amor.

[Supi Flor]

7 cuentos que exhiben diferentes matices del ser humano. Lo extraño y lo poético conviven en estos relatos cortos y concisos.

Una única observación: por la época de escritura, a veces es necesario reponer vocabulario, así como puede resultar un obstáculo el discurso floreado de Lugones.

Un imprescindible.

[Roquentin]

İncilden izler barındıran bir eser. Okunabilir fakat okunmasını önceliklendireceğim kadar etkilemedi beni. Luis Borges'in yazarın ilettiği bir sözünden hareketle okudum bu kitabı: "Yaşamının efendisi olan insan, ölümünün de efendisidir" fakat zannediyorum ki bu söz kitaptan bağımsız bir yerde söylenmiş olmalı. Bu kitaptan hareketle Arjantin edebiyatını yüceltemeyeceğim.

[Sebastian]

Los cuentos son buenos, pero ninguno me llegó a interesar o enganchar, puede que el primero (Yzur) sea el que más me gustó.
El estilo, similar al de Borges, acá me terminó cansando siendo demasiado sobrecargado por momentos.

[Efe Emir]

fena değil

[Aseret Aldrete]

Es un cuento breve que nos remonta a la época de Sodoma y Gomorra. Lo he escuchado en audiolibro por lo que la narración me ayudó muchísimo a seguirlo.

[Joel Saa'C]

Regular.

2⭐

[Rodrigo Sanchez Fernandez]

Genial escritor, ✍️

[Rata Encrespada]

no se, no entendí mucho desde que aparece el demonio, a partir de ahí no entendí nada siendo honesta

[Emms]

mejor que la lluvia de fuego, no por mucho

[Massimo Baudone]

Qualcosa meno.

[Lucia Calderon]

Lo escuche en audiolibro. La verdad tiene 3 estrellas porque no me gustó el final

[Pianobikes]

“El proyecto del maligno fue sutil. Una preocupación tenaz asaltó desde aquella noche el espíritu del santo. ¡Bautizar la estatua de sal, libertar de su suplicio aquel espíritu encadenado” ~ La estatua de sal de Leopoldo Lugones.

La estatua de sal es un breve relato compilado en este libro. Breve y extraño y hace referencia a Ruth, la mujer de Lot, que se convirtió en una estatua de sal al mirar hacia atrás en su salida de Sodoma –la versión bíblica de la curiosidad mató al gato–. Con esta referencia en mente, el protagonista de esta historia es un fraile que se va a vivir a una cueva en las montañas. Allí se dedica a orar con el objetivo de convertirse en puro y santo. Sin embargo, la tentación aparece y le anima a crecerse bautizando a la estatua de sal y librando a Ruth de su maleficio.

Como una estatua me quedé yo después de leer este relato. En primer lugar por su abrupto final y, en segundo, porque no me dijo absolutamente nada. No sé si es que me he perdido en la leyenda de Ruth o qué pero estoy para que también me quiten el embrujo de este relato que, he visto, es considerado como uno de los más señalados de este autor.

En fin, que menos mal que en este viaje salino me acompañaron mis compañeras de #clasicosflash porque si no, sigo petrificada y con la tensión arterial por las nubes que la sal es mala compañera cardiovascular.

[Fabio]

Pagine di rara sofferenza paleografica
E ora come la valuto, questa raccolta di racconti fantastici-ma-non-troppo di Lugones?
Versione breve: sarebbero quattro stelle quasi piene, se non fosse per le digressioni paleografiche di Francesca: dato che mi hanno provocato fastidio fisico, e oggi è stata una giornata stressante, sforbiciata. Il resto è comunque valido, a tratti molto valido.

Versione lunga:
Il curatore, il caro J.L.B., considera Lugones un monumento della letteratura argentina ( «nella sua opera si ritrovano i nostri ieri, e l'oggi, e forse il domani» ), un intellettuale dagli interessi variegati ( «fu poeta, narratore, critico, storiografo, lessicografo, oratore, e senza troppa fortuna ellenista e traduttore di Omero. Gli piaceva "scoprire" e incoraggiare i giovani poeti. [...] studiò le teorie di Einstein. Fu anche maestro e giornalista», e tanto altro ancora ), con i risultati più felici nel campo della poesia. I suoi racconti fantastici ( ca. 1906 ), influenzati da Poe e Wells, «profetizzano e superano ciò che noi denominiamo fantascienza». Tutto bene fin qui. Fine digressione contestualizzante.

Belli, i racconti. Roviniamo la sorpresa ai potenziali lettori, dai - via con il solito riassuntino! Le danze si aprono con Yzur, in cui uno scienziato cerca di restituire a una scimmia la parola perduta, il linguaggio smarrito nel corso dell'evoluzione - vai a capire perché, ma mi viene in mente il faceto dottor Moreau, anche se la vivisezione non c'entra, le ibridazioni neppure; sarà perché in un eccesso di nervosismo punisce il primate che si rifiuta di collaborare? O per il disperato tentativo di umanizzazione del povero scimpanzé? - sia come sia, la scimmia Yzur forse parla, forse no, e il protagonista forse impazzisce, forse no. Il dubbio rimane. Non ci strappiamo i capelli, che ne restano pochi.

Che noia questi riassunti, però. Velocizziamo: si prosegue in crescendo, con rivisitazioni bibliche ( La pioggia di fuoco e l'ottimo La statua di sale ), poi si fa un salto nella mitologia greco-romana - prendendo ispirazione da un sonetto non esaltante, pare, uscito dalla penna di tale José-Maria Heredia, cubano - con I cavalli di Abdera e l'intervento risolutivo di tale Eracle/Ercole ( vedi alla voce Ercole, cavalle di Diomede per gli antefatti ). Un fenomeno inesplicabile, nonostante il tono pacato e misurato, richiama alla mente il mesmerismo di Poe: ancora una volta si tratta di un'impressione.

Tutto bene, quindi. Punta di diamante, per ora, i due racconti di ispirazione biblica ( Sodoma & Gomorra revisited in pratica ). Ora si arriva alla ripresa del mito di Paolo e Francesca: aspettative alte, vengono preparati i fazzoletti e del cioccolato per ristorarsi dopo l'inevitabile eccesso di romanticismo. Francesca. Neppure venti righe, e compare una misteriosa pergamena del XIII secolo, contenente la vera storia...in effetti Dante di fantasia ne aveva assai...ah, le difficoltà di lettura del documento ( sogghigno da frequentatore di pergamente dugentesche )...no, no, no, no! Non descrivere la pergamena! Smettila! «lettere gotiche»? No, fermati! Non provare nemmeno a parlare di abbreviazioni, non portare esempi, lascia perdere...
...
...
...
...
Ecco, ti odio Lugones! Tre pagine di pura sofferenza fisico-paleografica. Nausea. Camionate di Citrosodina.
...
[ non hai letto quelle tre pagine, non le hai lette. Non esistono ]
...
Si conclude con lo straziante Nonna Giulietta, delicata storia di un amore impossibile troppo a lungo rimandato. Il titolo poteva essere migliore, ma il racconto è toccante.

I matrimoni d'anime, molto più frequenti di quanto si creda, non vengono consumati finché il segreto di amarezza che v'è in ciascuno dei consorti spirituali, e che è per così dire il pudore della tristezza, non si arrende all'incanto confidenziale delle intimità.