What do you think?
Rate this book
Conquistadors
1532. Francisco Pizarre et ses hommes traversent les Andes. La chute de l’Empire inca sera un épisode inaugural de notre conquête du monde. En faire le récit, c’est accompagner ces mercenaires qui cherchèrent fortune et gloire loin de chez eux dans une aventure violente et hasardeuse ; mais c’est aussi entendre le bruit que fait un monde qui s’écroule.
Avec une puissance romanesque saisissante, Éric Vuillard montre comment cette épopée flamboyante et brutale ouvre une tragédie qui est la nôtre, et dans laquelle la mappemonde, Dieu, l’or et la poudre vont jouer les premiers rôles.
Avec une puissance romanesque saisissante, Éric Vuillard montre comment cette épopée flamboyante et brutale ouvre une tragédie qui est la nôtre, et dans laquelle la mappemonde, Dieu, l’or et la poudre vont jouer les premiers rôles.
389 pages, Paperback
First published August 19, 2009
32 people are currently reading
244 people want to read
About the author
Éric Vuillard
23 books332 followersBorn in Lyons in 1968, Éric Vuillard is a French author and film director. His books include Conquistadors (winner of the Ignatius J. Reilly prize 2010), and La Bataille de l'occident and Congo, for both of which he was awarded the 2012 Franz-Hessel prize and the 2013 Valery-Larbaud prize. Sorrow of the Earth is the first of his titles to be translated into English.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 11 of 11 reviews
December 29, 2024
"Conquistadores" es la cuarta novela de Éric Vuillard, justo anterior a "La batalla de Occidente" y se nota. En el sentido que Vuillard ha ido perfeccionando su fórmula cada ve más y este libro es más largo de lo habitual. Vuillard ha conseguido sintetizar sus ideas a lo largo del tiempo, de manera que "Conquistadores" se hace a veces un poco denso y repetitivo. No me entendáis mal, Vuillard es un excelente escritor y algunos párrafos son casi poéticos, pero con el tiempo ha aprendido a decir más con menos.
Esta es una semblanza de los conquistadores del Perú, de los españoles que destruyeron el imperio inca. No es una semblanza amable, pero tampoco injusta o cruel. Vuillard no trata a Pizarro como a un psicópata ni como alguien especialmente cruel, pero los españoles iban a por el oro y Vuillard no pasa por alto el hecho de que se esquilmó a ese pueblo. Simplemente se hizo por personas que no eran especialmente malvadas. Que es lo triste. De hecho, a veces Vuillard parece sentir compasión por los conquistadores, porque hicieron todo eso, destruyeron un imperio, y no consiguieron nada. Ni siquiera oro y gloria. Ambas cosas volaron de sus manos.
Lo dicho, no es un mal Vuillard, pero no es el mejor Vuillard.
Esta es una semblanza de los conquistadores del Perú, de los españoles que destruyeron el imperio inca. No es una semblanza amable, pero tampoco injusta o cruel. Vuillard no trata a Pizarro como a un psicópata ni como alguien especialmente cruel, pero los españoles iban a por el oro y Vuillard no pasa por alto el hecho de que se esquilmó a ese pueblo. Simplemente se hizo por personas que no eran especialmente malvadas. Que es lo triste. De hecho, a veces Vuillard parece sentir compasión por los conquistadores, porque hicieron todo eso, destruyeron un imperio, y no consiguieron nada. Ni siquiera oro y gloria. Ambas cosas volaron de sus manos.
Lo dicho, no es un mal Vuillard, pero no es el mejor Vuillard.
January 5, 2020
**"На весь час періоду завоювання розум опинився під владою божевілля"**
Очікував від роману про іспанське завоювання Південної Америки чогось більш героїчного і оповитого чарами.
І починаючи читати трохи розчарувався...
Але далі зрозумів, що автор, ґрунтовно дослідивши цю сторінку історії, не переказує по-новому легенди, а пропонує реально глянути на речі, що відбувалися на материку, який наповнили іспанці, ведені жагою золота.
Ерік Вуяр малює картини страждань. Страждань не тільки індіанців, та інків, а й самих іспанців.
Зображує кров боїв; червоні плями землі; інків, що тинялися у розпачі, коли їх Син Неба був повішений; іспанців замерзлих у Кордильєрах; іспанців, що трусилися біля стін фортець, коли навколо інки водили свої злобні хороводи; іспанців, що їли м'ясо своїх побратимів; іспанців, які просто шаленіли і втрачали здоровий глузд; іспанців, які різали один одному горлянки за якісь титули або грами золота; чоловіків, які ридали від нестерпних умов життя, від болю.
Сподобалось, що автор не маніпулює темою релігії. Він використовує біблійні сюжети для пояснення і кращого розуміння читачем якихось подій (порівнює Франсіско Пісарро із блудним сином), вводить священиків у книгу, показує наскільки нулячими місіонерами ті були, що інки навіть не розуміли про що вони говорять.
Автор вживає ідею Бога, і що іспанці прийшли на ці землі, щоб віддати народи під владу Йому. Але вдумливо прочитавши книгу розуміємо, що абсолютним богом для іспанців є золото і влада відповідно, а ніякий не Бог. Прагнення багатства - це корінь болі для багатьох народів за Еріком Вуяром.
**"БАГАТСТВО веде за собою цілий почет клопоту."**
+ Величезною перевагою книги можна назвати не просто опис подій, битв, втеч, сутичок, громадянських воєн, а те наскільки гармонійно і влучно вони переплітаються з описом стану душі і серця персонажів, живих людей. Автор вводить такі метафори та порівняння, що доволі часто треба зупинятися і думати, що він хотів цим сказати)
Як на мене геніально прописана сюжетна лінія Франсіско Пісарро. Автор зображує усе його життя: від малого байстрюка, що бігає болотистими вуличками іспанського села; юнака, якого зневажає батько, але той має величезні амбіції і хоче довести світу, що він не просто якийсь там позашлюбний син до сильного чоловіка, грози континенту, що вбиває і контролює інкських імператорів. І закінчує автор оповідь зображуючи його старим дідусем, що доглядає свій мандариновий садок та бігає берегом океану, намагаючись догнати хвилі, мінливі, як життя)
Читати варто, інколи важко, ніби іспанцям пробиратися через джунглі перуанських лісів та льодовики Анд, але всеодно варто)
Очікував від роману про іспанське завоювання Південної Америки чогось більш героїчного і оповитого чарами.
І починаючи читати трохи розчарувався...
Але далі зрозумів, що автор, ґрунтовно дослідивши цю сторінку історії, не переказує по-новому легенди, а пропонує реально глянути на речі, що відбувалися на материку, який наповнили іспанці, ведені жагою золота.
Ерік Вуяр малює картини страждань. Страждань не тільки індіанців, та інків, а й самих іспанців.
Зображує кров боїв; червоні плями землі; інків, що тинялися у розпачі, коли їх Син Неба був повішений; іспанців замерзлих у Кордильєрах; іспанців, що трусилися біля стін фортець, коли навколо інки водили свої злобні хороводи; іспанців, що їли м'ясо своїх побратимів; іспанців, які просто шаленіли і втрачали здоровий глузд; іспанців, які різали один одному горлянки за якісь титули або грами золота; чоловіків, які ридали від нестерпних умов життя, від болю.
Сподобалось, що автор не маніпулює темою релігії. Він використовує біблійні сюжети для пояснення і кращого розуміння читачем якихось подій (порівнює Франсіско Пісарро із блудним сином), вводить священиків у книгу, показує наскільки нулячими місіонерами ті були, що інки навіть не розуміли про що вони говорять.
Автор вживає ідею Бога, і що іспанці прийшли на ці землі, щоб віддати народи під владу Йому. Але вдумливо прочитавши книгу розуміємо, що абсолютним богом для іспанців є золото і влада відповідно, а ніякий не Бог. Прагнення багатства - це корінь болі для багатьох народів за Еріком Вуяром.
**"БАГАТСТВО веде за собою цілий почет клопоту."**
+ Величезною перевагою книги можна назвати не просто опис подій, битв, втеч, сутичок, громадянських воєн, а те наскільки гармонійно і влучно вони переплітаються з описом стану душі і серця персонажів, живих людей. Автор вводить такі метафори та порівняння, що доволі часто треба зупинятися і думати, що він хотів цим сказати)
Як на мене геніально прописана сюжетна лінія Франсіско Пісарро. Автор зображує усе його життя: від малого байстрюка, що бігає болотистими вуличками іспанського села; юнака, якого зневажає батько, але той має величезні амбіції і хоче довести світу, що він не просто якийсь там позашлюбний син до сильного чоловіка, грози континенту, що вбиває і контролює інкських імператорів. І закінчує автор оповідь зображуючи його старим дідусем, що доглядає свій мандариновий садок та бігає берегом океану, намагаючись догнати хвилі, мінливі, як життя)
Читати варто, інколи важко, ніби іспанцям пробиратися через джунглі перуанських лісів та льодовики Анд, але всеодно варто)
April 23, 2024
kitap hakkında gerek updatelerimde gerekse her arkadaş ortamımda atıp tuttuktan sonra biraz da buraya içimi dökmek istedim.
öncelikle şöyle başlamak istiyorum: SEN NASIL Bİʼ İŞKENCESİN ALLAH PEYGAMBER AŞKINA?!
kitabı ders sebebiyle okumak zorunda olmasam, %33ʼü görmeden #dnf yapmıştım bile ama el mecbur, bitmesi lazımdı. uzun zamandır böyle acılı biʼ okuma yaptığımı hatırlamıyorum. tekrarı yaşanmasın, amin.
gelelim benim bu denli acılar içinde kıvranıp sayıp sövme nedenime... histoire non-fiction nedir! roman nasıl kurgusuz olur? çok istiyorsan git tarih kitabı yaz diye çok söylenmiştim geçen dönem bu tabiri duyduğumda. o an ne kadar şanslı olduğumu asla bilmeden roman gibi roman okumuştum ders için. bu sefer, artislik yapacağım ya, hep aynı tarz olmasın diye gittim yazar değiştirdim.
evet, buldum belamı. aferin bana
şimdi kitap hakkında iki kallavi ödev yapmak için her şeyi eşelemem gerekmişti. bunun verdiği güçle istediğim gibi atıp tutma hakkını kendimde buluyorum, bayadır da kitap gömmemiştim.
yazarın üslubu ile başlayalım. kendisi, yukarıda da dediğim gibi ne roman, ne tarih diyebileceğimiz biʼ tarzda yazıyor, kendi tabiriyle récit (anlatı) bunlar. klasik tarih anlatılarında allanıp pullanan, sayfa sayfa anlatılan olaylardan ziyade kıyıda köşede kalmış, ya da kaybeden olduğu için tarihi yazamamış kişi ve grupların hikâyelerini anlatıyor.
bu noktada yazarın yaklaşımını şu şekilde özetleyebilirim: biʼ olay her ne kadar tarihsel olarak sayfa sayfa kitaplara konu olmamış olursa olsun, o olayı yaşayan kişi için sayfalarca anlatılacak etkinliktedir. yani kolektif olarak etki alanı küçük bile olsa, bireysel bazda o olayı yaşayan kişi sayısı önemsiz oluyor. bu bakımdan yaklaşımı takdire şayen kesinlikle, üzerine diyecek lafım yok.
yazım biçimi de impressionist olarak nitelendiriliyor, ki bence de öyle. kitabı okumak biʼ Monet tablosuna bakmak gibi, her şeyin ayrıntılarını bulamıyorsunuz ama ressamın fırça darbeleri sizin zihninizde biʼ şeyleri tetikliyor, size biʼ şeyler hissettiriyor. yazar da gerçekten kitap boyunca her şeyi olduğu gibi vermiyor, kesintili fırça darbeleri gibi aktarıyor olayları. parçalı biʼ anlatı tarzı var
bunlar, kitabın ve genel olarak yazarın artı yönleri. bu noktada türkçeye de çevrilen Yoksulların Savaşı kitabını okuyarak yazarla tanışmanızı tavsiye ederim. çünkü kısa biʼ kitap, yazarın bu artı ve yenilikçi üslubunu tanımak için birebir.
amaaa söz konusu kitap buradaki gibi uzun olunca işler biraz can sıkıcı biʼ hal alıyor, ki benim de burada yaşadığım tam olarak bu oldu!
kitap o kadar yordu ki beni, işkencenin elle tutulur haline dönüşüverdi biʼ anda. öncelikle kitabın üçte birinden hiç verim alamadım, yazarın o parçalı anlatısı o kadar yayılarak kendi içinde bütünlük oluşturdu ki sabır taşı olsa çatlar dedirtti. bazı şeylerin bir araya gelişini bu kadar uzatması okurken çok yordu, çünkü sürekli aklınızın kenarına not almanız gereken biʼ bilgi parçası var. ben zaten manuel not alarak okumak zorundaydım kitabı, ona rağmen zorlandım, biʼ de öylesine okumaya kalksaydım ne olurdu diye düşünmek istemiyorum.
dediğim gibi, bu parçalı anlatının en büyük sorunu benim için buydu. parçalı anlatı eserlerinde genel olarak bir büyük parçalı anlatı olur yanında belki birkaç şey daha. ama burada her şeyin birleşmesi gerekiyordu. gerek kolektif anlatının gerekse bireysel anlatının o kadar parçası vardı ki... biʼ de tek biʼ bireysel anlatıdan da söz edemiyorum, bir sürü isim var ve o kadar çok kişinin geçmişine geleceğine maruz kalıyoruz ki...
diğer biʼ işkence yönü zamansal akıştı. yani kitapta ileri geri gitmeler olur, buna diyeceğim yok ama burada her şey o kadar aşırıya kaçmış haldeydi ki kafayı yedim. sürekli yazara ters ters bakıp so what? diyesim geldi. örneklemek gerekirse, bir tapınağın talanını anlatıyor, hopp buradan geliyoruz süleyman tapınağına sonra kudüsʼün talanına, daha birçok örnek. hani buradaki amacı anlıyorum, bu ilk değil mesajı vermek istiyor yazar, ama her olaya biʼ örnek mi verseydin? zaten her fırsatta geçmiş menşeili örnek verdiğini düşünürsek, bari her seferinde tekte bıraksa mıydın sevgili yazar?
bu yine, anladım derdini deyip dişimi sıkarak geçtiğim kısım. PEKİ SEVGİLİ YAZAR, O HEYKELİN ŞİMDİ Bİʼ MÜZEDE SERGİLENMESİNDEN BİZE NE? ya da O KİLİSENİN ŞU AN TURİST ZİYARETLERİNİ KAÇ DOLARDAN YAPILDIĞI?? yav anlıyorum, derdin var, bak o zamanlar bu kadar önemli olan, uğruna savaşılan şeylerin zaman içinde ne denli değersiz olduğundan dert yanıyorsun vs ama es kaza anlattığın biʼ piyon askerin geçmişinden bahsedip ne şekilde sonunun geldiğine gerek var mıydı?
vallahi kitap boyunca bunları sorguladım. bunu koymasan ne değişirdi diye sordum içimden yazara. bu kadar uzatmak yerine bazı yerlerde az ve öz yapsaydın, baymadan bitseydi kitap?
neyse başıma ağrılar girdi bunun yüzünden, bitti, rahat ettim. ayrıca yazarın en çok eleştirilen yanı, anlatılarında teyit edilebilecek tarihsel gerçekleri kullanmadığı için ne kadarının kendi eklemesi ne kadarının gerçek oluşunu kestirebilmenin zorluğu. bence de eleştirilecek biʼ nokta çünkü yazar anlatacağı tarihsel gerçekleleri kendi işine geldiği gibi seçip kaleme alıyor. kurgu ve gerçeğin arasındaki çizginin bu kadar belirsiz olduğu bir anlatıda da çarpıtmaların oranı koca biʼ soru işareti
öncelikle şöyle başlamak istiyorum: SEN NASIL Bİʼ İŞKENCESİN ALLAH PEYGAMBER AŞKINA?!
kitabı ders sebebiyle okumak zorunda olmasam, %33ʼü görmeden #dnf yapmıştım bile ama el mecbur, bitmesi lazımdı. uzun zamandır böyle acılı biʼ okuma yaptığımı hatırlamıyorum. tekrarı yaşanmasın, amin.
gelelim benim bu denli acılar içinde kıvranıp sayıp sövme nedenime... histoire non-fiction nedir! roman nasıl kurgusuz olur? çok istiyorsan git tarih kitabı yaz diye çok söylenmiştim geçen dönem bu tabiri duyduğumda. o an ne kadar şanslı olduğumu asla bilmeden roman gibi roman okumuştum ders için. bu sefer, artislik yapacağım ya, hep aynı tarz olmasın diye gittim yazar değiştirdim.
evet, buldum belamı. aferin bana
şimdi kitap hakkında iki kallavi ödev yapmak için her şeyi eşelemem gerekmişti. bunun verdiği güçle istediğim gibi atıp tutma hakkını kendimde buluyorum, bayadır da kitap gömmemiştim.
yazarın üslubu ile başlayalım. kendisi, yukarıda da dediğim gibi ne roman, ne tarih diyebileceğimiz biʼ tarzda yazıyor, kendi tabiriyle récit (anlatı) bunlar. klasik tarih anlatılarında allanıp pullanan, sayfa sayfa anlatılan olaylardan ziyade kıyıda köşede kalmış, ya da kaybeden olduğu için tarihi yazamamış kişi ve grupların hikâyelerini anlatıyor.
bu noktada yazarın yaklaşımını şu şekilde özetleyebilirim: biʼ olay her ne kadar tarihsel olarak sayfa sayfa kitaplara konu olmamış olursa olsun, o olayı yaşayan kişi için sayfalarca anlatılacak etkinliktedir. yani kolektif olarak etki alanı küçük bile olsa, bireysel bazda o olayı yaşayan kişi sayısı önemsiz oluyor. bu bakımdan yaklaşımı takdire şayen kesinlikle, üzerine diyecek lafım yok.
yazım biçimi de impressionist olarak nitelendiriliyor, ki bence de öyle. kitabı okumak biʼ Monet tablosuna bakmak gibi, her şeyin ayrıntılarını bulamıyorsunuz ama ressamın fırça darbeleri sizin zihninizde biʼ şeyleri tetikliyor, size biʼ şeyler hissettiriyor. yazar da gerçekten kitap boyunca her şeyi olduğu gibi vermiyor, kesintili fırça darbeleri gibi aktarıyor olayları. parçalı biʼ anlatı tarzı var
bunlar, kitabın ve genel olarak yazarın artı yönleri. bu noktada türkçeye de çevrilen Yoksulların Savaşı kitabını okuyarak yazarla tanışmanızı tavsiye ederim. çünkü kısa biʼ kitap, yazarın bu artı ve yenilikçi üslubunu tanımak için birebir.
amaaa söz konusu kitap buradaki gibi uzun olunca işler biraz can sıkıcı biʼ hal alıyor, ki benim de burada yaşadığım tam olarak bu oldu!
kitap o kadar yordu ki beni, işkencenin elle tutulur haline dönüşüverdi biʼ anda. öncelikle kitabın üçte birinden hiç verim alamadım, yazarın o parçalı anlatısı o kadar yayılarak kendi içinde bütünlük oluşturdu ki sabır taşı olsa çatlar dedirtti. bazı şeylerin bir araya gelişini bu kadar uzatması okurken çok yordu, çünkü sürekli aklınızın kenarına not almanız gereken biʼ bilgi parçası var. ben zaten manuel not alarak okumak zorundaydım kitabı, ona rağmen zorlandım, biʼ de öylesine okumaya kalksaydım ne olurdu diye düşünmek istemiyorum.
dediğim gibi, bu parçalı anlatının en büyük sorunu benim için buydu. parçalı anlatı eserlerinde genel olarak bir büyük parçalı anlatı olur yanında belki birkaç şey daha. ama burada her şeyin birleşmesi gerekiyordu. gerek kolektif anlatının gerekse bireysel anlatının o kadar parçası vardı ki... biʼ de tek biʼ bireysel anlatıdan da söz edemiyorum, bir sürü isim var ve o kadar çok kişinin geçmişine geleceğine maruz kalıyoruz ki...
diğer biʼ işkence yönü zamansal akıştı. yani kitapta ileri geri gitmeler olur, buna diyeceğim yok ama burada her şey o kadar aşırıya kaçmış haldeydi ki kafayı yedim. sürekli yazara ters ters bakıp so what? diyesim geldi. örneklemek gerekirse, bir tapınağın talanını anlatıyor, hopp buradan geliyoruz süleyman tapınağına sonra kudüsʼün talanına, daha birçok örnek. hani buradaki amacı anlıyorum, bu ilk değil mesajı vermek istiyor yazar, ama her olaya biʼ örnek mi verseydin? zaten her fırsatta geçmiş menşeili örnek verdiğini düşünürsek, bari her seferinde tekte bıraksa mıydın sevgili yazar?
bu yine, anladım derdini deyip dişimi sıkarak geçtiğim kısım. PEKİ SEVGİLİ YAZAR, O HEYKELİN ŞİMDİ Bİʼ MÜZEDE SERGİLENMESİNDEN BİZE NE? ya da O KİLİSENİN ŞU AN TURİST ZİYARETLERİNİ KAÇ DOLARDAN YAPILDIĞI?? yav anlıyorum, derdin var, bak o zamanlar bu kadar önemli olan, uğruna savaşılan şeylerin zaman içinde ne denli değersiz olduğundan dert yanıyorsun vs ama es kaza anlattığın biʼ piyon askerin geçmişinden bahsedip ne şekilde sonunun geldiğine gerek var mıydı?
vallahi kitap boyunca bunları sorguladım. bunu koymasan ne değişirdi diye sordum içimden yazara. bu kadar uzatmak yerine bazı yerlerde az ve öz yapsaydın, baymadan bitseydi kitap?
neyse başıma ağrılar girdi bunun yüzünden, bitti, rahat ettim. ayrıca yazarın en çok eleştirilen yanı, anlatılarında teyit edilebilecek tarihsel gerçekleri kullanmadığı için ne kadarının kendi eklemesi ne kadarının gerçek oluşunu kestirebilmenin zorluğu. bence de eleştirilecek biʼ nokta çünkü yazar anlatacağı tarihsel gerçekleleri kendi işine geldiği gibi seçip kaleme alıyor. kurgu ve gerçeğin arasındaki çizginin bu kadar belirsiz olduğu bir anlatıda da çarpıtmaların oranı koca biʼ soru işareti
January 18, 2025
No lo he acabado, me quedan dos capítulos, pero ahí lo dejo. Vuillard es uno de mis favoritos….pero este libro se me ha hecho largo, denso, repetitivo. Entiendo que es uno de los primeros que escribió y después ha conseguido un estilo perfecto, por suerte
March 4, 2023
J’ai enfin fini ce livre ! La lecture fut laborieuse et les 2 premiers tiers très pénibles et le 3 à peine mieux! Livre verbeux, hésitant entre grandiloquence et galimatias. Il y a des phrases entières que je n’ai pas comprises !
Seule la vision des personnages principaux vue de près sauve le roman.
Bref, je n’ai pas aimé ce livre.
Seule la vision des personnages principaux vue de près sauve le roman.
Bref, je n’ai pas aimé ce livre.
March 19, 2025
Cuenta Vuillard la gesta de Francisco Pizarro, su cruel trato a los indígenas -magníficamente percibida la incredulidad de ellos, su incapacidad para entender la sinrazón de lo que sucede-, su ambivalente relación con el Inca, las rencillas entre conquistadores… El tono de la novela es diferente al de las posteriores, es menos contenido, más introspectivo y recargado quizá. Pero hay que leer esta epopeya de hombres de carne y hueso enfrentados a un mundo desconocido y la reacción de ese “nuevo” mundo. No es El orden del día, pero algo se intuye aquí
November 6, 2024
La conquista del Perú por Pizarro. Su imponente recorrido de la costa a la selva y la montaña. La victoria total sobre el imperio inca, a pesar del pequeño tamaño del ejército que le acompaña. Crueldad y codicia, sangre y oro para financiar la corona del Sacro Imperio para Carlos I y sus guerras en Europa.
January 30, 2025
Decepcionant. Havia llegit els altres llibres de Vuillard, amb un estil peculiar però interessant a l’hora de narrar esdeveniments històrics. En canvi , en aquest cas es perd en descripcions interminables i repetititives que fan perdre al lector l’atenció i l’interès, a part de ser excessivament llarg. S’ha fet difícil poder acabar de llegir-lo.
June 10, 2024
Un mélange historique et littérature qui ne fonctionne pas.
October 30, 2024
Fragmentario, confuso, aburrido... No sé a los demás, pero a mí no me conquistó nada. Ya te vale, Éric.
February 26, 2025
Relato leyenda negra. Indios buenos, blancos malos.
Displaying 1 - 11 of 11 reviews