O κήπος με τις μουριές

by Καίτη Οικονόμου

Ο Νίκος δεν ήταν για τη Λίνα ένα απλό γειτονόπουλο που έπαιζε μαζί του στην αυλή με τις μουριές. Ήταν η πρώτη της αγάπη. Και, πριν από αυτό, ήταν ο μυστικοσύμβουλος και μέντοράς της, καθώς την περνούσε εννέα ολόκληρα χρόνια και στα μάτια της φάνταζε παντογνώστης. Αργότερα, όταν η εφηβεία ωρίμασε το νεανικό της κορμί, ο Νίκος της έμαθε τα μυστικά του έρωτα και του πάθους. Λίγο μετά όμως, στα δεκαοχτώ της χρόνια, η Λίνα πέρασε από την απόλυτη ευτυχία στην απόλυτη απελπισία, όταν εκείνος την εγκατέλειψε γνωρίζοντας ότι στα σπλάγχνα της μεγάλωνε το παιδί τους.

Οι δοκιμασίες της όμως δε σταμάτησαν εκεί. Μια σειρά από ανείπωτες τραγωδίες και απώλειες αγαπημένων προσώπων ρήμαξαν τα νιάτα της, την πέταξαν στην ορφάνια και την άφησαν ολομόναχη και αβοήθητη, να πρέπει να σταθεί όρθια για να θρέψει το πλάσμα που είχε φέρει στον κόσμο.

Η Λίνα μάτωσε από τη σκληρή δουλειά αλλά, εφτά χρόνια αργότερα, στεκόταν επιτέλους στα πόδια της κι ένας καινούργιος έρωτας φώτισε με το λαμπερό του φως τη μαυρισμένη της καρδιά. Η τύχη είχε αρχίσει επιτέλους να της χαμογελά.

Και τότε, έκανε ξαφνικά την εμφάνισή του και πάλι ο Νίκος, διεκδικώντας ξανά την καρδιά της και το παιδί του.

Genres: Romance, Fiction

448 pages, Paperback

First published February 10, 2006

About the author

Eργάστηκε για πολλά χρόνια ως μεταφράστρια δεκάδων έργων παγκοσμίως αναγνωρισμένων συγγραφέων για ενηλίκους και παιδιά, μεταξύ των οποίων και της αγαπημένης σειράς βιβλίων του Χάρι Πότερ.
Έγραψε οκτώ μυθιστορήματα, τα οποία αγαπήθηκαν από χιλιάδες αναγνώστες. Από τις Εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ κυκλοφορούν τα έργα της ΛΕΥΚΗ ΟΡΧΙΔΕΑ, ΤΟ ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ ΤΗΣ ΜΑΓΙΣΣΑΣ, ΕΡΩΤΑΣ ΠΟΛΕΜΟΣ και Η ΚΑΡΔΙΑ ΘΥΜΑΤΑΙ. Το τελευταίο, μάλιστα, τιμήθηκε με το «Βραβείο Βιβλίου Public 2014» στην κατηγορία «Μεγάλες Συγκινήσεις».

Reviews

[Γιώτα Παπαδημακοπούλου · Rating 4 out of 5]

Έχουν περάσει πολλά χρόνια από τότε που διάβασα για πρώτη φορά το "Ο κήπος με τις μουριές" της αγαπημένης και αείμνηστης Καίτης Οικονόμου, και αυτό που θυμάμαι με βεβαιότητα, είναι η γλύκα που μου είχε αφήσει, όπως κάθε της έργο, άλλωστε. Σήμερα, ξαναδιαβάζοντας την επανέκδοσή του από τις εκδόσεις Ψυχογιός, που αποτελούσαν το συγγραφικό σπίτι της αδικοχαμένης συγγραφέως τα τελευταία χρόνια της ζωής της, διαπίστωσα πως το συναίσθημα παρέμεινε ίδιο, ίσως διαποτισμένο με μια δόση νοσταλγίας και πικρίας στη σκέψη πως πλέον δεν θα μπορέσω να διαβάσω κάποιο νέο δημιούργημά της. Βέβαια, οι άνθρωποι που αγαπήθηκαν πολύ δεν ξεχνιούνται ακόμα κι αν έχουν φύγει, και το ίδιο ισχύει και για τα έργα τους, που με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, πάντα θα μιλάνε στην καρδιά μας.

Η Λία και ο Νίκος γνωρίζονται από παιδιά, καθότι μεγαλώνουν ουσιαστικά στον ίδιο κήπο. Εκείνος, εννιά χρόνια μεγαλύτερός της, αποτελεί για την ίδια, εκτός από έναν καλό φίλο, τον μέντορα και συμβουλάτορά της, τον άνθρωπο που θαυμάζει όσο κανέναν. Τα αισθήματα αυτά δεν αργούν να μεταμορφωθούν σε αγάπη και η Λία, δεν αργεί να μεταμορφωθεί στα χέρια του Νίκου σε γυναίκα. Ο έρωτάς τους δυνατός και μεγάλος, και τίποτα δεν μοιάζει να μπορεί να σκιάσει την ευτυχία που η Λία νιώθει. Τότε είναι που η μοίρα τής δείχνει το σκληρό της πρόσωπο, με την οικογένειά της να καταστρέφεται οικονομικά, να πρέπει να αντιμετωπίσει μία απρόσμενη μετακόμιση και μία ακόμα πιο απρόσμενη εγκυμοσύνη, την οποία καλείται να περάσει μόνη της αφού ο Νίκος δεν σκοπεύει να θυσιάσει το μέλλον του για το παιδί αυτό. Τα χρόνια περνάνε και η Λία, με κόπους και αγώνες, καταφέρνει να ξαναφτιάξει τη ζωή της. Όταν όλα, όμως, δείχνουν να πηγαίνουν καλά για εκείνη, ο Νίκος επιστρέφει ξανά για να διεκδικήσει, τόσο την ίδια όσο και το παιδί που κάποτε απαρνήθηκε.

Η ιστορία του βιβλίου αρκετά συνηθισμένη. Μία από αυτές που θα μπορούσε να έχει συμβεί στον καθένα από εμάς. Αυτό είναι ένα στοιχείο που θα μπορούσε να την καθιστά βαρετή και όμως, χάρη στην μοναδικά τρυφερή πένα της Καίτης Οικονόμου, καταφέρνει να μας αγγίξει και να μας συγκινήσει και πάνω απ' όλα, επιτυγχάνει τον ανώτερο σκοπό της που δεν είναι άλλος από το να μπούμε στα παπούτσια των πρωταγωνιστών και να αναρωτηθούμε τι θα είχαμε κάνει εμείς αν ήμασταν στη θέση τους. Ποιες αποφάσεις θα είχαμε πάρει; Ποιο μονοπάτι της ζωής μας θα είχαμε επιλέξει; Άραγε, θα κάναμε τα ίδια λάθη κι αν ναι, θα μαθαίναμε μέσα από αυτά; Έστω και καθυστερημένα, θα προσπαθούσαμε να διεκδικήσουμε το δικαίωμα που έχει κάθε άνθρωπος, να είναι ευτυχισμένος;

Μέσα από το πρώτο της αυτό μυθιστόρημα, η Καίτη Οικονόμου κατόρθωσε να δώσει μια νέα πνοή στα σύγχρονα μυθιστορήματα, ξεφεύγοντας από την πεπατημένη της εποχής όπου πρωτοκυκλοφόρησε. Με τρυφερότητα, ευαισθησία αλλά και κατανόηση, η συγγραφέας αγκάλιασε τους ήρωές της, τα πάθη και τα λάθη τους, και τελικά, την ίδια τη ζωή, όπως έκανε πάντα, άλλωστε, μέσα από κάθε της βιβλίο στη συνέχεια της συγγραφικής της καριέρας. Ήρωες αληθινοί, που διαπράττουν σφάλματα και παρασύρονται, που πέφτουν αλλά βρίσκουν και πάλι τη δύναμη να σταθούν στα πόδια τους. Ήρωες της καθημερινότητας περιτριγυρισμένοι από άλλους ανθρώπους που δεν είναι απλά παρατηρητές της ζωής και των καταστάσεων που αυτή περικλείει, αλλά που συμμετέχουν ενεργά και προσθέτουν το δικό τους λιθαράκι σε μια πορεία αυτογνωσίας και επιλογών.

"Ο κήπος με τις μουριές" είναι ένα βιβλίο που θίγει πολύ εύστοχα θέματα απλά, καθημερινά, σύγχρονα, χωρίς να καταφεύγει σε περιττές φλυαρίες ή φτηνές προσπάθειες εντυπωσιασμού. Μέσα από τις σελίδες του, μπορεί κανείς να αναγνωρίσει στοιχεία της σύγχρονης ελληνικής οικογένειας, των δεσμών και των σχέσεων που αναπτύσσονται μέσα σε αυτήν, αλλά και της προσωπικής αλήθειας που κρύβει ο καθένας από εμάς βαθιά μέσα του, κυνηγώντας την πραγμάτωση του δικού του παραμυθιού. Αξίζει, λοιπόν, να το διαβάσετε και κυρίως, αξίζει να το αγαπήσετε και να το τοποθετήσετε σε μια αρκετά υψηλή θέση στην καρδιά σας και ποιος ξέρει... Ίσως μέσα από την ανάγνωσή του, να ανακαλύψετε πράγματα ακόμα και για τον ίδιο σας τον εαυτό.

[Haidoulina · Rating 4 out of 5]

Πολύ όμορφη ιστορία.... Εξαιρετικά γραμμένη... Αλλά το τέλος ήταν λειψό... Μετά από τόσα πάθη ήθελα να δω λίγη περισσότερη ευτυχία στο τέλος....

[Νίνα Δοδούδη · Rating 5 out of 5]

Μια μουριά στην αυλή της συγγραφέως, υπήρξε η αφορμή για τη συγγραφή του συγκεκριμένου της βιβλίου! Αυτής της τόσο ωραίας ιστορίας, για έναν μεγάλο εφηβικό έρωτα! Οι εφηβικοί έρωτες εκρύγνυνται σαν αστέρια, λάμπουν εκτυφλωτικά για ένα διάστημα, αλλά είναι βραχύβιοι κι όταν σβήσουν, αφήνουν μόνο ένα μικρό, σκληρό, μαύρο σβόλο - μια γλυκόπικρη ανάμνηση στην καρδιά! Γιατί έτσι είναι ο έρωτας... γλυκόπικρος! Η ηρωίδα, μια κοπέλα που από την απόλυτη ευτυχία, βρίσκεται στην απόλυτη απελπισία και κατορθώνει με μεγάλο κόπο και πληρώνοντας μεγάλο τίμημα να σταθεί στα πόδια της ! Ο ήρωας, γοητευτικός, καλλιεργημένος , αλλά ....και τόσο μεγάλος εγωιστής! Αλλά οφείλω να ομολογήσω, ότι αν και νευρίασα πολλές φορές, μαζί του, τον ΛΑΤΡΕΨΑ! Και οι δύο ταλαιπωρούνται σε αυτή την ιστορία, μέχρι να έρθει η πολυπόθητη λύτρωση! Υπέροχο ανάγνωσμα, μια μαγευτική ιστορία για μια αγάπη που έχει γραφτεί με ανεξίτηλα γράμματα στη καρδιά μου!!!

[Maria · Rating 4 out of 5]

Κρατώντας στα χέρια μου το βιβλίο «Ο Κήπος με τις Μουριές» δεν μπορώ παρά να αισθανθώ συγκίνηση και νοσταλγία. Πρόκειται για την επανέκδοση του πρώτου βιβλίου που έγραψε η αγαπημένη Καίτη Οικονόμου. Τότε, δέκα χρόνια νωρίτερα, την γνώριζα ως μεταφράστρια του λατρεμένου μου Χάρι Πότερ. Μόλις έμαθα την κυκλοφορία του πρώτου της λογοτεχνικού έργου θέλησα να το διαβάσω και ερωτεύτηκα για πάντα τη γραφή της. Χαίρομαι ιδιαίτερα που οι εκδόσεις Ψυχογιός επανακυκλοφόρησαν το συγκεκριμένο βιβλίο, κρατώντας τον υπέροχο τίτλο του και προσφέροντας του ένα μαγευτικό εξώφυλλο.

Το βιβλίο μας διηγείται την ιστορία της Λίνας και του Νίκου. Γειτονόπουλα, μεγαλωμένα στον ίδιο κήπο, ο έρωτας δε θα μπορούσε παρά να κατακτήσει τις καρδιές τους. Η οικονομική καταστροφή της οικογένειας της Λίνας και η μετακόμιση τους σε άλλο σπίτι, καθώς και η σημαντική διαφορά ηλικίας των δύο νέων -η οποία έχει ως συνέπεια τη διαφοροποίηση των μελλοντικών τους στόχων- οδηγεί τη σχέση τους σε αδιέξοδο. Η απρόσμενη εγκυμοσύνη την Λίνας και το ακαδημαϊκό μέλλον του Νίκου τους χωρίζει για πάντα. Χρόνια αργότερα η μοίρα τους φέρνει και πάλι κοντά. Για πόσο άραγε;

Ξαναδιαβάζοντας το βιβλίο θυμήθηκα τους λόγους που αγάπησα τόσο την πένα της Καίτης Οικονόμου. Όσοι έχουν διαβάσει το συγκεκριμένο, πρώτο της, βιβλίο δε θα μπορούσαν να μείνουν ασυγκίνητοι. Σε αυτό έδωσε τα πρώτα δείγμα της εξαιρετικής της πένας, αλλά και της συγγραφικής ταυτότητας που διαμόρφωσε στη μετέπειτα λογοτεχνική της πορεία. Αν και έφυγε νωρίς από κοντά μας, το έργο της είναι χαρακτηριστικό. Η ίδια με τις ιστορίες της, τη γραφή και τους ήρωες που δημιούργησε εισήγαγε, κατά τη γνώμη μου, στη σύγχρονη ελληνική λογοτεχνία μια πιο μοντέρνα γραφή και οπτική σε σχέση με τις αισθηματικές ιστορίες. Στο βιβλίο «Ο Κήπος με τις Μουριές» θέτονται τα θεμέλια για τις πολυπρόσωπες αφηγήσεις και τη φυσιολατρία που παρατηρούμε στις ιστορίες της. Ταυτόχρονα, αντιλαμβανόμαστε το πόσο σημαντικοί είναι οι δευτερεύοντες χαρακτήρες που «αγκαλιάζουν» ένα βιβλίο. Η Καίτη Οικονόμου τους πρόσεχε ιδιαίτερα φροντίζοντας να μην είναι ποτέ τους χάρτινοι.

«Ο Κήπος με τις Μουριές» αποτελεί ένα από τα αγαπημένα μου βιβλία. Όχι μόνο για τις λυρικές περιγραφές του, την τόσο πολυσύνθετη πρωταγωνίστρια του και τον άψογο χειρισμό των οικογενειακών σχέσεων, αλλά για την υπέροχη ιστορία αγάπης που μας διηγείται και φυσικά για το τέλος του. Ένα τέλος μοναδικό, παράξενα τρυφερό και λυτρωτικό το οποίο μας ταξιδεύει –μέσω της διακειμενικότητας- σε μεγάλες ιστορίες αγάπης της κλασσικής λογοτεχνίας.

[Σέβη · Rating 4 out of 5]

Κάθε φορά που διαβάζω βιβλία της συγγραφέως στενοχωριέμαι τόσο για τις ιστορίες που είχε να γράψει μα δεν τα κατάφερε. Ωστόσο αυτές που μας άφησε είναι όλες διαμάντια. Τα βιβλία της Οικονόμου , ο τρόπος της μου δείχνει ολοκάθαρα γιατί αγαπώ την αισθηματική λογοτεχνία. Για τα απλα γεγονότα και όχι τα περίπλοκα, τα άπιαστα. Όπως και με τα υπόλοιπα δικά της, έτσι κι αυτό ��ο διάβασα σε λιγότερο από ένα 24ωρο. Άνετα θα έπαιρνε 5 αστέρια γιατί έκανε την καρδιά μου να ραγίσει και το στομάχι μου να σφιχτεί άπειρες φορές....οι 2 τελευταίες σελίδες κάπως με ενόχλησαν ...τα αισθηματα της Λίνας για τον Νίκο... Ειλικρινά μετά το ' μου το είπε ένας αγγελος' είναι το δεύτερο αγαπημένο μου !

[Emily · Rating 2 out of 5]

Έχοντας γνωρίσει τη συγγραφέα ως μεταφράστρια, ήθελα κάποια στιγμή να τη δω και στην απέναντι όχθη.
Δύσκολη η όχθη ομολογουμένως.
Στρωτό το γράψιμο αλλά μηδενική η έμπνευση.
Χιλιοειπωμένες ιστορίες, άφθονα κλισέ και αναγνωστική ανία.
Ευτυχώς που το εξώφυλλο ξεφεύγει από το αναμενόμενο με τη γυναικεία μορφή, κατά κανόνα με μακριά μαλλιά, που ατενίζει θάλασσα/προκυμαία/τρένο/δρόμο/δέντρα/βαλίτσα/βουνό/καράβι/κ.ο.κ.

[Christiana Hadji · Rating 3 out of 5]

Παρόμοια πλοκή με άλλα μυθιστορήματα της ίδιας συγγραφέως, δηλαδή η βασανισμένη πρωταγωνίστρια που απομένει μόνη για να μεγαλώσει το παιδί της και που βρίσκει, στο τέλος, την δικαίωση και την ευτυχία που της αξίζει. Διαβάζεται εύκολα και ευχάριστα, αλλά μην περιμένετε κάποιο λογοτεχνικό αριστούργημα.

[Pseudargyros · Rating 5 out of 5]

Από τα πιο ωραία βιβλία που έχω διαβάσει, δεν έχω καν λόγια να πω παραπάνω. Η Καίτη Οικονόμου είναι αξιάρα.

[Maria · Rating 5 out of 5]

Σαν πρώτη επαφή με την συγγραφέα ομολογώ ότι έπαθα πλάκα με την γραφή της. Άμεση, απλή,καθαρή και ζωντανή. Με ρεαλισμό και ευαισθησία περιγράφει κάθε πράξη και επίπτωση που συμβαίνει στην ιστορία της! Η Λίνα γνωρίζει τον Νίκο..μέντορας, φίλος και τελικά ο μεγάλος της έρωτας...Ο Νικος φεύγει και της αφήνει ένα μεγάλο "δώρο". Το βιβλίο μας μιλάει για τον αγώνα της Λίνας να πάρει τις σωστές αποφάσεις, να βρει την πραγματική ευτυχία και να αποφασίσει αν ο έρωτας που ένιωσε κάποτε με τον Νίκο μπορεί να ξαναζωντανέψει, παρά τον πόνο που της προκάλεσε. Με προβλημάτισε ο Νίκος πολύ... και να πω ότι μου θύμισε την σημερινή μας εποχή που πολλοί άνδρες είναι ευθυνοφόβοι..έτσι και ο Νίκος... το πρόβλημά του ήταν η αδυναμία να αγαπήσει υπεύθυνα..να αναλάβει ευθυνες και να μην κλειστεί στο καβούκι του. Α, ρε Νίκο!

[gigi_booksworld · Rating 5 out of 5]

Το διάβασα το 2008 και ακόμα θυμάμαι τη γλύκα που μου είχε αφήσει. Δεν ήθελα να βγω απο το σπίτι, αν δεν έφτανα μέχρι το τέλος, για να μάθω τι θα γίνει.

[Mk · Rating 2 out of 5]

Φαινόταν απ'την αρχή το πράγμα που πήγαινε, έτσι; 

Γενικά μου αρέσει η Οικονόμου. Ίσως φταίει ότι στην νεαρή ηλικία των 12 διάβασα το " Μου το είπε ένας άγγελος" και αφού μάζεψα την τεράστια στοίβα με βρεγμένα χαρτομάντηλα που περιέργως είχε συσσωρευτεί ολόγυρα μου, αποφάσισα ότι όταν θέλω να διαβάσω κάτι πολύ ήπιο θα πιάνω Οικονόμου.

Αυτό το βιβλίο ήταν απόρροια εκείνης της απόφασης.

Ευκολοδιάβαστο βιβλίο, με προβλεπέ υπόθεση και αρκετά κλισέ. Τίποτα το ιδιαίτερο. Δεν υπήρχε κάτι να με ξετρελάνει ή να με χαλάσει σε αξιοσημείωτο βαθμό, πέρα από το τέλος. Ενώ όπως είπα το υπόλοιπο βιβλίο ήταν αρκετά προβλέψιμο και λίγο έως πολύ μπορώ να πω, μελό, το τέλος δεν ακολούθησε το προβλεπόμενο κλισέ.
Μπορείτε να διαβάσετε περισσότερες κριτικές και άρθρα εδώ: https://heshotme.wordpress.com/

[LITSATS · Rating 4 out of 5]

Αγαπώ την αισθηματική λογοτεχνία, αγαπώ πολύ την Οικονόμου και λυπάμαι που δεν πρόλαβε να μας χαρίσει κι άλλα δημιουργήματα της.
Όπως όσα εργα της έχω διάβασει έχουν στρωτό γράψιμο, απλές ιστορίες, ίσως προβλέψιμες αλλά έτσι μου αρέσουν, έτσι και αυτό λοιπόν το οποίο το διάβασα μέσα σε λιγότερο απο 24 ώρες, και αυτό σίγουρα σημαίνει κάτι....
Θύμωσα με καποιες συμπεριφορές χαρακτήρων,ζεστάθηκε η καρδιά μου με τις συμπεριφορές άλλων και γενικά πέρασα πολύ όμορφα μέχρι λίγο πριν το τέλος......γιατί το τελος ήταν ξενέρα!!!!!
Δεν κατάλαβα ούτε τι ήθελε να πει ο ποιητής,ούτε πως έκανε στροφή 180 μοιρών η ηρωίδα,οχι μου άφησε ερωτήματα....ήταν τέλος χωρίς τέλος και αυτό δεν μ'αρεσει σε τέτοιου είδους μυθιστορήματα
Προτιμούσα ένα άσχημο τέλος απ' αυτό το τέλος.... τελεία!!!!

[Aggelikh Aggeli · Rating 5 out of 5]

πρωτη φορα το διαβασα το 2008...εως σημερα το 2016..το εχω διαβασει καπου 10 φορες...ειναι απλη καθημερινη ιστορια αλλα αυτο που κανει την διαφορά είναι οι χαρακτηρες των ηρωων η Λιζα που ενηλικιωνεται αποτομα και αναγκαζεται να ωριμασει σε εναν δυσκολο κοσμο χωρις να χασει την αξιοπρέπεια της και ο ανώριμος νέος ο Νίκος ...σαν παραμυθι

[Ioannafr · Rating 4 out of 5]

αρκετα καλο!! σπαστικο μεχρι το τελος..αλλα ειναι ωραιο!!

[Cleochris · Rating 1 out of 5]

Πολύ κλισέ, πολύ μελόδραμα και ανόητο τέλος. Σε όλο το βιβλίο χτίζει τον χαρακτήρα της πρωταγωνιστριας ως περηφανο, αξιοπρεπή κλπ. Και ενώ έχει πρόθεση να δεχθεί την πρόταση του Πέτρου να γίνουν οικογένεια, όταν αρρωσταίνει ο γιος της, ντρέπεται να αναζητήσει τον Πέτρο μέσω της ιδιαιτέρας του, για να μην μαθευτεί κάτι που ούτως ή άλλως θα μαθευόταν πολύ σύντομα, και δεν ντράπηκε να ζητήσει βοήθεια από την οικογένεια αυτού που μισούσε με όλην της την ψυχή. Γκρέμισε σε ένα λεπτό όλο τον χτίσιμο που έκανε μέχρι τότε. Επίσης όταν κάποιος αρρωσταίνει τόσο σοβαρά με πνευμονία, πρέπει να εισαχθεί σε ΜΕΘ, όχι να μένει στο σπίτι 3 εβδομαδες. Άλλο ένα σημείο που δεν κατάλαβα, γιατί αρνήθηκε να παντρευτεί τον Πέτρο; Τέλος, ούτε ένα λεπτό δεν πειστηκα για την "αγάπη" του Νίκου. 6 χρόνια δεν ενδιαφέρθηκε να μάθει αν γέννησε, αν ζει, αν πέθανε και ξαφνικά της στέλνει αφιερώσεις αγάπης με ένα βιβλίο. Κι αυτή που τον θεωρούσε τον υπαίτιο για ο,τι κακό τη βρήκε, αποφάσισε ότι τον αγαπάει. Όχι. Με απογοήτευσε και με εκνεύρισε αυτό το βιβλίο.

[Ηρώ Φουτζοπούλου · Rating 4 out of 5]

Όμορφη συναισθηματική ιστορία. Πολλές φορές σκληρή αλλά αυτό την κάνει κ πιο ρεαλιστική στα μάτια μας.
Συμπάθησα πολύ την κεντρική ηρωίδα που ήταν γεμάτη σθένος και αξιοπρέπεια. Δεν συμπάθησα τον πρωταγωνιστή (Νίκο) με θύμωσε πολύ σε πάρα πολλά σημεία. Προσωπικά θα προτιμούσα η ηρωίδα να καταλήξει με τον Πέτρο κ όχι με τον Νίκο. Αλλά παρ ολ αυτά σε αφήνει μ ένα αίσθημα γλυκιάς λύτρωσης πως όλα πια θα πάνε καλά. Μου άρεσε πολύ η γραφή της Οικονόμου και θα ψάξω κ άλλα βιβλία της.

[Ευαγγελία · Rating 3 out of 5]

Ένα ευκολοδιάβαστο μυθιστόρημα με ωραία πλοκή.

[Δήμητρα Κότογλου · Rating 4 out of 5]

Ηταν το πρώτο μυθιστόρημα που διάβασα σε μεγάλη ηλικία και το λατρεψα!

[Βασιλική Νικολάου · Rating 5 out of 5]

Ειλικρινά, είναι μια όμορφη ιστορία. Μέσα από αυτό το βιβλίο γνώρισα την Λίνα ως παιδί, έφηβη, γυναίκα και μητέρα. Γνώρισα όλα της τα στάδια και όλες τις εκδοχές της. Γνώρισα μια γλυκιά κοπέλα η οποία αναγκαστικά υψώνει έναν τοίχο στα συναισθήματα της για να σταματήσει να πληγώνεται. Από την άλλη ο Νίκος είναι ένας κλειστός άνθρωπος. Έχει γνώσεις, είναι έξυπνος αλλά δεν εκφράζεται γεγονός που με προβλημάτισε. Ωστόσο, οι χαρακτήρες είναι τόσο ρεαλιστικοί.

Η αφήγηση της κυρίας Οικονόμου μου δημιουργεί πάρα πολλά συναισθήματα. Κάθε φορά καταφέρνει και αγγίζει την ψυχή μου τόσο με την απλότητα του λόγου της όσο και με τη ζωντάνια των διαλόγων. Ζω μέσα από τους ήρωες και πραγματικά αυτό είναι υπέροχο.

Βρες ολόκληρη την κριτική μου στο blog μου (https://bookmelody894813361.wordpress...)

[Chrisa · Rating 2 out of 5]

Δεν τρελάθηκα. Οκ για να περάσεις την ώρα σου.

[Marianna · Rating 4 out of 5]

Όχι,όχι,όχι ΔΕΝ το δέχομαι αυτό το τέλος!!Ένα αστεράκι μείον..
Παρόλα αυτά είναι ένα όμορφο διήγημα με την πρωταγωνίστρια να σε θυμώνει όσο δεν παίρνει!

[Pandelis Mitsis · Rating 3 out of 5]

Ευχάριστο ανάγνωσμα, αλλά το τέλος με την αλλαγή 180 μοίρες συγκεκριμένου χαρακτήρα το βρήκα ... χαζό.

[Σοφία Λεοντιάδου · Rating 3 out of 5]

Έχοντας διαβάσει σύνολο 5/8 βιβλία της παρατηρώ μια απίστευτη έλλειψη πρωτοτυπίας και καθώς είναι αυτό το πέμπτο χωρίς να διαφέρει ποιοτικά τόσο από τα υπόλοιπα θα υποστεί σκληρότερη κριτική:

- οι άντρες πρωταγωνιστές είναι πάντα εμφανίσιμοι και πλούσιοι

- οι γυναίκες δεν είναι ποτέ φιλόδοξες επαγγελματικά

- οι τρίτοι που διεκδικούν τους πρωταγωνιστές χαρακτηρίζονται πάντα ως "δεν τον έλεγες ωραίο με την ακριβή έννοια του όρου, αλλά ήταν ...γοητευτικός"

- επαναλαμβάνονται συνεχώς φράσεις όπως "στρογγγυλεψε τα μάτια του", "τραγανά κερασενια χείλη"

Στο συγκεκριμένο βιβλίο έμεινα λίγο παραπάνω απογοητευμένη. Πέρα από τα στερεότυπα και τα κλισέ που σε όλες τις περιπτώσεις έχουν οι χαρακτήρες των βιβλίων της, πρώτη φορά διαδραματίζεται μια πράξη βίας (χαστούκι), η οποία δεν είχε τις συνέπειες που θα ανέμενε κανείς από το χτίσιμο των χαρακτήρων, ενώ όλο το υπόλοιπο βιβλίο είναι απολύτως προβλέψιμο.

Δεν είναι αναγκαίο οι χαρακτήρες να καταλήγουν με τον πρώτο έρωτα που αναφέρει το βιβλίο. Ναι, ΑΚΟΜΑ, και αν είναι ο πατέρας των παιδιών τους.

3/5 γιατί είναι ότι πρέπει για ανάλαφρη ανάγνωση αλλά μέχρι εκεί. Πιάνει βαριά θέματα χωρίς να μπορεί να τα υποστηρίξει.

[Zoi Loves Books · Rating 5 out of 5]

Πραγματικά δεν έχω λόγια για αυτό το βιβλίο, μου άρεσε αρκετά διότι είναι κάτι σύγχρονο που γίνεται στις μέρες μας αρκετές φορές αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.
Το βιβλίο μιλάει για μια έφηβη κοπέλα που ερωτεύεται στη ουσία τν γείτονα της και μένει έγκυος όμως όταν το ανακαλύπτει αυτό ο Νίκος (ο γείτονας-αγορι της) δεν θέλει να περιορίσει τα όνειρα του οπότε με τον τρόπο του την εγκαταλείπει χωρίς να έχει μαζί της μια τυπική τηλέφωνικη επικοινωνία.. η Λίνα περνάει από 40 κύματα οικονομικες δυσκολίες , απώλεια αγαπημένων ανθρώπων της αλλά βρίσκει τον τρόπο να σταθεί στα πόδια της μαζί με το παιδί της.. όλα στην ζωή της φαινόταν να πηγαίνουν προς το καλό να έχει βρει ξανά τον έρωτα ώσπου εμφανίζεται ξανά στη ζωή της ο Νίκος που θέλει να διεκδικήσει το παιδί τους αλλά κ εκείνη την ίδια.
Για την Λίνα θα αλλάξει ξανά η ζωή της από μια στιγμή στην άλλη.. με ποιον τρόπο? Θα το ανακαλύψετε όταν το διαβάσετε..
Όσο αφορά για το τέλος της ιστορίας θα ήθελα να μάθαινα περισσότερες πληροφορίες για την συνέχεια που θ είχαν στη ζωή τους κ οι 3 κύριοι χαρακτήρες της ιστορίας..

[Katerina Rina · Rating 5 out of 5]

✨✨✨✨✨/5

🫐Είναι και κάποια βιβλία χωμένα βαθιά στην βιβλιοθήκη μας που κάποιες φορές ζητάνε και αυτά την προσοχή μας. Βιβλία που είναι διαβασμένα χρονάκια πριν, από κάποιους ίσως όχι, αλλά μας έχουν χαρίσει κάτι μοναδικό για να έχουμε να θυμόμαστε.

🫐Ετσι είναι και ο κήπος με τις μουριές. Όσα χρόνια και αν περάσουν θα έχει μια ξεχωριστή θέση για εμένα. Είναι από τα βιβλία που με έκαναν να αγαπήσω λίγο παραπάνω τα ρομάντζα. Βιβλίο γεμάτο αγάπη, έρωτα, πόνο και προδοσία.
Η Λινά ξερει τον Νίκο από μικρό παιδί όταν ακόμη ανέβαινε τον φράχτη του σπιτιού της που ενωνόταν με τον δικό του μόνο και μόνο για τα μούρα του δέντρου. Και εκείνος εκεί με το σοβαρό του ύφος να προσπαθεί να την τρομάξει, κάτι που δεν κατάφερε ποτέ.

🫐Και τα χρόνια περνάνε και κάτι αλλάζει ανάμεσα τους. Η Λινά δεν είναι το μικρό κοριτσάκι πλέον και ο Νίκος δεν είναι απλά ο γείτονας της.

🫐Μια είναι μαζί μια δεν είναι. Μια κρύο, και μια ζέστη ο Νίκος προς την Λινά. Αλλά εκείνη τον λατρεύει. Και όλα αλλάζουν όταν φεύγει αφήνοντας την πίσω με κάτι δικό του εν άγνοια του γιατί έτσι ήθελε κ εκείνος να πιστεύει.

🫐Όλα άλλαξαν στην ζωή τους εκτός από τα συναισθήματα τους. Μια αγάπη που έμεινε στάσιμη. Μια αγάπη που δεν είχε το θάρρος να συνεχίσει.

🫐Γνώρισα την Λινά, μια κοπέλα, νέα, υπέροχη δυναμική. Μια Λινά ως παιδί, έφηβη, γυναίκα και μητέρα.
Και γνώρισα και ένα Νίκο, έναν κλειστό χαρακτήρα, έξυπνο, φιλόδοξο και όνειρα για τον μέλλον.

«Και δεν σου φαινόταν..»
«Τι;»
«Ότι είσαι τόσο βαριά…. Όταν σε έβλεπα να σκαρφαλώνεις νόμιζα πως ήσουν πούπουλο Τώρα όμως που έπεσες πάνω μου…»
«Ε;»
« Λυπάμαι που θα σε στεναχωρήσω, αλλά είσαι κάτι μεταξύ οδοστρωτήρα και ελέφαντα….μου αρέσει που τσιμπάς»

Όταν άρχισε να καθαρίσει τις γρατζουνιές στο πόδι της, η Λίνα πόνεσε και άρχισε να διαμαρτύρεται, να το σπρώχνει και να τραβιέται. Ο Νίκος νευρίασε και της τράβηξε ένα τσουλούφι.
«Θα σκάσεις επιτέλους! Δεν φτάνει που κοντέψαμε να σκοτωθούμε και οι δυο…»
« Ποιος σου είπε να παραστήσεις τον ιππότη;»
« Αυτό είναι το ευχαριστώ, κωλόπαιδο;»

[Eirini Dermitzaki · Rating 3 out of 5]

Καλογραμμένο μεν συνηθισμένο δε. Ωραία και στρωτή γραφή,χωρίς λεπτομέρειες που κουράζουν.Η απόδοση των χαρακτήρων και της ελληνικής νοοτροπίας αρκετά επιτυχημένη.Κατά τα άλλα καμία πρωτοτυπία στην υπόθεση.Διαβάζεται όμως ευχάριστα και ίσως σου δημιουργήσει μια νοσταλγία για τα εφηβικά σου χρόνια και τα πρώτα καρδιοχτύπια.

[Feniared · Rating 5 out of 5]

Μου το χάρισε μία φίλη και τυχαία ξεκίνησα να το διαβάζω γιατί δεν είχα κάτι άλλο εκείνη την εποχή.Το τελείωσα μεσα σε 3 μερες, αναρωτώμενη γιατι δεν το είχα αρχίσει νωρίτερα. Πολύ όμορφη ιστορία. Με συνεπήρε αυτός ο νεανικός έρώτας.Καταπληκτική και απλή γραφή. Θα ήθελα λιγο ακόμα ...ίσως γι΄αυτό και δεν ευχαριστήθηκα το τέλος.

[Anna Maria Zachou Totolidou · Rating 3 out of 5]

Εξαιρετικά γραμμένο, ωραια πλοκή και ομαλό πέρασμα στις σκηνές. Με προβλημάτισε λιγο ο απίστευτα περήφανος χαρακτήρας της Λίνας. Αφαιρώ δυο αστέρια γιατί δεν με συγκίνησε όσο περίμενα και επειδή το τέλος ηρθε κάπως απότομα χωρις πολλές λεπτομέρειες στις πολυ τελευταίες σελίδες. Ωραια για καθημερινό διάβασα χωρια πολλά πολλά.

[Konina · Rating 5 out of 5]

Τέλεια πένα.
Απλή, κατανοητή, χωρίς περιττή φλυαρία, με απίστευτη ροή.
Δεν ήθελα να σταματήσω να διαβάζω! Δημιουργείται η αγωνία για την συνέχεια. Βασικά το ίδιο πάθαινα με όλα τα βιβλία της Οικονόμου που έχω διαβάσει.
Έρωτες που βιώνονται σε κάθε κύτταρο χωρίς να απαιτούνται οι λέξεις για τους ντύσουν.
Από τα καλύτερα που διάβασα φέτος.

[Agapi Nikolaou · Rating 4 out of 5]

Υπέροχο μυθιστόρημα..και ευχάριστο ! Περιγράφει πολυ ομορφα τα βιωματα μιας μονογονεϊκης οικογενειας.. καθώς και τα συναισθήματα της μητερας..μεγαλη δυναμη να χεις μεγαλειο ψυχης και να συγχωρείς.. ηταν απο τα καλυτερα βιβλια της συγγραφέως! Τουλάχιστον απο οσα διαβασα εγω!!