What do you think?
Rate this book
Αμαρτωλών Εκκλησία
Με πολλή χαρά παρουσιάζουμε κείμενα του π. Βαρνάβα Γιάγκου, εφημέριου του Ιερού Παναγίας Λαοδηγήτριας Θεσσαλονίκης.
Σε πρώτη ανάγνωση, πρόκειται για καταγραφές ομιλιών, που έχουν εκφωνηθεί κατά τις Κυριακές. Γρήγορα όμως ο αναγνώστης αντιλαμβάνεται, πως δεν πρόκειται για δείγματα ενός τετριμμένου κηρυγματικού λόγου, αλλά για πινακίδες μιας προσωπικής πνευματικής διαδρομής. Και όπως κάθε τι το προσωπικό, έτσι και στα κείμενα αυτά, καραδοκεί κάθε στιγμή η έκπληξη...
Μέσα από τα κείμενα γίνεται φανερός ο πόνος για τον θρησκευτικό άνθρωπο, εκείνον δηλαδή, που, αν και κρυμμένος πίσω από ευσέβεια και θεολογική κατάρτιση, φροντίζει ουσιαστικά μόνον το «εγώ» του, εξασφαλίζοντας στον εαυτό του, τον αυτοθαυμασμό, αλλά και την καταφρόνηση προς κάθε αποτυχημένο και αμαρτωλό.
...Κάθε σελίδα του βιβλίου αποπνέει λόγο αντισυμβατικό, αγωνία προσωπική για γνησιότητα στην πνευματική και εκκλησιαστική ζωή, προσήλωση στην λυτρωτική αποστολή της Εκκλησίας μας, ειλικρινή κατάθεση πνευματικής εμπειρίας, στοιχεία τα όποια πιστεύουμε ακράδαντα πως θα προσδώσουν στην πορεία του καθενός από εμάς, νέες προοπτικές!
"Άνθρωπος εύθικτος δεν έχει μπει σε διαδικασία μετανοίας.Άνθρωπος συγχώρησης,επιείκειας και κατανόησης είναι άνθρωπος Χριστού,έστω κι αν διαρκώς αμαρτάνει αλλά και διαρκώς μετανοεί.Την καρδιά μας θα δει ο Θεός.
Η καρδιά του ανθρώπου κρίνεται με αυτό το μέτρο.Αυτό της απλότητας,της ευθύτητας και της άνεσης.Είναι τελείως ακατανόητο να υπάρχει χριστιανός που να δυσκολεύεται να συνυπάρχει με τους άλλους ανθρώπους,να τον τρώνε οι λογισμοί,"πώς με είδε,πώς με κοίταξε,τι σκέφθηκε,πώς θα του φερθώ".Κατά τα άλλα μπορεί το βράδυ να κάνουμε εκατό μετάνοιες,να τρώμε αλάδωτα και να ερχόμαστε στην εκκλησία πέντε φορές την εβδομάδα και να κοινωνούμε!Πού είναι ο Χριστός;"
"Όταν ο άνθρωπος δεν είναι αδιάφορος για την αλήθεια,αλλά την ποθεί με όλες του τις δυνάμεις,τις ψυχικές,τις πνευματικές αλλά και τις σωματικές,τότε αυτός ο άνθρωπος,αυτό το "πρόσωπο" είναι έτοιμο για να δουλέψει ο Θεός επάνω του."
"Δεν σώζουμε τον άνθρωπο,αν φανερώνουμε διαρκώς τι κακό έχει μέσα του.Πέρα από το κακό πρέπει να φανερώνουμε και τι καλό έχει μέσα του,ώστε αυτό το καλό να ξεκινήσει και να προχωρήσει προς το καλύτερο."
(Αποσπάσματα από το βιβλίο)
Σε πρώτη ανάγνωση, πρόκειται για καταγραφές ομιλιών, που έχουν εκφωνηθεί κατά τις Κυριακές. Γρήγορα όμως ο αναγνώστης αντιλαμβάνεται, πως δεν πρόκειται για δείγματα ενός τετριμμένου κηρυγματικού λόγου, αλλά για πινακίδες μιας προσωπικής πνευματικής διαδρομής. Και όπως κάθε τι το προσωπικό, έτσι και στα κείμενα αυτά, καραδοκεί κάθε στιγμή η έκπληξη...
Μέσα από τα κείμενα γίνεται φανερός ο πόνος για τον θρησκευτικό άνθρωπο, εκείνον δηλαδή, που, αν και κρυμμένος πίσω από ευσέβεια και θεολογική κατάρτιση, φροντίζει ουσιαστικά μόνον το «εγώ» του, εξασφαλίζοντας στον εαυτό του, τον αυτοθαυμασμό, αλλά και την καταφρόνηση προς κάθε αποτυχημένο και αμαρτωλό.
...Κάθε σελίδα του βιβλίου αποπνέει λόγο αντισυμβατικό, αγωνία προσωπική για γνησιότητα στην πνευματική και εκκλησιαστική ζωή, προσήλωση στην λυτρωτική αποστολή της Εκκλησίας μας, ειλικρινή κατάθεση πνευματικής εμπειρίας, στοιχεία τα όποια πιστεύουμε ακράδαντα πως θα προσδώσουν στην πορεία του καθενός από εμάς, νέες προοπτικές!
"Άνθρωπος εύθικτος δεν έχει μπει σε διαδικασία μετανοίας.Άνθρωπος συγχώρησης,επιείκειας και κατανόησης είναι άνθρωπος Χριστού,έστω κι αν διαρκώς αμαρτάνει αλλά και διαρκώς μετανοεί.Την καρδιά μας θα δει ο Θεός.
Η καρδιά του ανθρώπου κρίνεται με αυτό το μέτρο.Αυτό της απλότητας,της ευθύτητας και της άνεσης.Είναι τελείως ακατανόητο να υπάρχει χριστιανός που να δυσκολεύεται να συνυπάρχει με τους άλλους ανθρώπους,να τον τρώνε οι λογισμοί,"πώς με είδε,πώς με κοίταξε,τι σκέφθηκε,πώς θα του φερθώ".Κατά τα άλλα μπορεί το βράδυ να κάνουμε εκατό μετάνοιες,να τρώμε αλάδωτα και να ερχόμαστε στην εκκλησία πέντε φορές την εβδομάδα και να κοινωνούμε!Πού είναι ο Χριστός;"
"Όταν ο άνθρωπος δεν είναι αδιάφορος για την αλήθεια,αλλά την ποθεί με όλες του τις δυνάμεις,τις ψυχικές,τις πνευματικές αλλά και τις σωματικές,τότε αυτός ο άνθρωπος,αυτό το "πρόσωπο" είναι έτοιμο για να δουλέψει ο Θεός επάνω του."
"Δεν σώζουμε τον άνθρωπο,αν φανερώνουμε διαρκώς τι κακό έχει μέσα του.Πέρα από το κακό πρέπει να φανερώνουμε και τι καλό έχει μέσα του,ώστε αυτό το καλό να ξεκινήσει και να προχωρήσει προς το καλύτερο."
(Αποσπάσματα από το βιβλίο)
389 pages, Paperback
First published April 1, 2015
1 person is currently reading
10 people want to read
About the author
π. Βαρνάβας Γιάγκου
3 books4 followersΥπεύθυνος του γραφείου νεοτητας της Ι. Μητροπόλεως Θεσσαλονίκης, ηγούμενος Ι. Μονής Αγίας Θεοδώρας, προϊστάμενος στον Ι.Ναό της Παναγίας Λαοδηγήτριας.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 2 of 2 reviews
December 16, 2023
[...]Οι άνθρωποι, με τα διάφορα κοσμικά συστήματα, θέλουν να γνωρίσουν τον άλλον, για να είναι χειριστικοί έναντί του, ενώ θα έπρεπε να γνωρίζουν τον άλλον για να τον αναπαύσουν, να δώσουν μάλλον τον εαυτό τους προς χρήση του άλλου, για να αναπαυτεί. [...]
[...]Το να αναζητώ το “θέλω” του άλλου ανθρώπου είναι σεβασμός στην ελευθερία του, σεβασμός στο πρόσωπό του, είναι ευγένεια ψυχής· δυνατότητα κατανόησης και δυνατότητα σχέσεως. Τί ευγενικό ερώτημα! “Θέλεις;”. Να ρωτούμε τον άλλον τα “θέλω” του, νά τόν κατανοούμε. [...]
[...]Δείκτης της πνευματικής ωριμότητος είναι αυτό δὲν υπάρχει τίποτε άλλο. Ας αφήσουμε κατά μέρος τις φιλοσοφίες, ας αφήσουμε κατά μέρος τις εξυπνάδες, τα δίκαιά μας, τις απόψεις μας και τις αρετές μας. Ένα πράγμα μένει: Ἡ καρδιά μας να είναι θετική πρός τον κάθε έναν, γνωστό καί άγνωστο. Να είμαστε “τσακωμένοι” με τη διάθεση να κρίνουμε και να ελέγξουμε τον κάθε ένα. Όχι όμως εξωτερικά αλλά από την καρδιά μας. [...]
[...]Ωριμότητα, λοιπόν, είναι να μπορέσει ο άνθρωπος να διαγνώσει οτι δια του πόνου αποκαλύπτεται η Ζωή στη ζωή μας. [...]
[...]Τα ψυχολογικά προβλήματα μην νομίσετε οτι είναι απλώς και μόνο μια κατάσταση που έχουν οι άνθρωποι κληρονομικά. Την δημιουργούμε κι εμείς οι ίδιοι. Την δημιουργούμε, όταν εμμένουμε στον εαυτό μας. Ὅταν θέλουμε να δικαιωθούμε στον εαυτό μας, όταν θέλουμε να δικαιωθούμε στο λογισμό μας. [...]
[...]Ποιός τυφλός δεν θα ζητήσει το φως του;». Η διαφορά όμως ποιά είναι; Οτι κάποιος “βιάζει” τον εαυτό του και κάποιος δεν το κάνει. Κάποιος ἐνεργοποιεί αυτή την ευθύνη κι αυτό τον πόθο της αναζήτησης που έχει μέσα του, και κάποιος τον ευνουχίζει. Ευνουχίζει αυτή όλη τη διάθεση για ζωή. Γι᾿ αυτό, ο άνθρωπος ο οποίος είναι τεμπέλης, για να καλύψει αυτή την ενοχή και αυτή τη μειονεξία του, αναπτύσσει θεωρίες, αναπτύσσει φιλοσοφίες. [...]
[...]Κάποια στιγμή, καθήμενοι στο σκότος, θα φιλοτιμηθούμε να ανοίξομε την πόρτα για να εισέλθει το φως, για να ενωθεί το πρόσκαιρο με το αιώνιο, για να επιβεβαιωθεί το σχέδιο της θείας οικονομίας, για να φανερωθούν τα μυστήρια του Θεού, για να γίνει η Εκκλησία των αμαρτωλων, Εκκλησία δικαίων. [...]
[...]Το να αναζητώ το “θέλω” του άλλου ανθρώπου είναι σεβασμός στην ελευθερία του, σεβασμός στο πρόσωπό του, είναι ευγένεια ψυχής· δυνατότητα κατανόησης και δυνατότητα σχέσεως. Τί ευγενικό ερώτημα! “Θέλεις;”. Να ρωτούμε τον άλλον τα “θέλω” του, νά τόν κατανοούμε. [...]
[...]Δείκτης της πνευματικής ωριμότητος είναι αυτό δὲν υπάρχει τίποτε άλλο. Ας αφήσουμε κατά μέρος τις φιλοσοφίες, ας αφήσουμε κατά μέρος τις εξυπνάδες, τα δίκαιά μας, τις απόψεις μας και τις αρετές μας. Ένα πράγμα μένει: Ἡ καρδιά μας να είναι θετική πρός τον κάθε έναν, γνωστό καί άγνωστο. Να είμαστε “τσακωμένοι” με τη διάθεση να κρίνουμε και να ελέγξουμε τον κάθε ένα. Όχι όμως εξωτερικά αλλά από την καρδιά μας. [...]
[...]Ωριμότητα, λοιπόν, είναι να μπορέσει ο άνθρωπος να διαγνώσει οτι δια του πόνου αποκαλύπτεται η Ζωή στη ζωή μας. [...]
[...]Τα ψυχολογικά προβλήματα μην νομίσετε οτι είναι απλώς και μόνο μια κατάσταση που έχουν οι άνθρωποι κληρονομικά. Την δημιουργούμε κι εμείς οι ίδιοι. Την δημιουργούμε, όταν εμμένουμε στον εαυτό μας. Ὅταν θέλουμε να δικαιωθούμε στον εαυτό μας, όταν θέλουμε να δικαιωθούμε στο λογισμό μας. [...]
[...]Ποιός τυφλός δεν θα ζητήσει το φως του;». Η διαφορά όμως ποιά είναι; Οτι κάποιος “βιάζει” τον εαυτό του και κάποιος δεν το κάνει. Κάποιος ἐνεργοποιεί αυτή την ευθύνη κι αυτό τον πόθο της αναζήτησης που έχει μέσα του, και κάποιος τον ευνουχίζει. Ευνουχίζει αυτή όλη τη διάθεση για ζωή. Γι᾿ αυτό, ο άνθρωπος ο οποίος είναι τεμπέλης, για να καλύψει αυτή την ενοχή και αυτή τη μειονεξία του, αναπτύσσει θεωρίες, αναπτύσσει φιλοσοφίες. [...]
[...]Κάποια στιγμή, καθήμενοι στο σκότος, θα φιλοτιμηθούμε να ανοίξομε την πόρτα για να εισέλθει το φως, για να ενωθεί το πρόσκαιρο με το αιώνιο, για να επιβεβαιωθεί το σχέδιο της θείας οικονομίας, για να φανερωθούν τα μυστήρια του Θεού, για να γίνει η Εκκλησία των αμαρτωλων, Εκκλησία δικαίων. [...]
November 23, 2025
Μια συλλογή κειμένων βασισμένων σε ομιλίες (κηρύγματα) του Αρχιμανδρίτη π. Βαρνάβα Γιάγκου, εφημέριου του Ιερού Ναού Παναγίας Λαοδηγήτριας Θεσσαλονίκης, που εκφωνήθηκαν κατά τις Κυριακάτικες Λειτουργίες. Μέσα από αυτά τα κείμενα, ο π. Βαρνάβας προσεγγίζει θέματα πνευματικής και εκκλησιαστικής ζωής, προσφέροντας σύγχρονες ερμηνείες και πρακτικές συμβουλές, με κέντρο τη λυτρωτική αποστολή της Εκκλησίας, η οποία απευθύνεται σε όλους τους ανθρώπους .
Το βιβλίο τονίζει τη θεμελιώδη χριστιανική αρχή της αγάπης, της ταπείνωσης και της συγχώρεσης, σε αντιδιαστολή με τον εγωισμό και την κατάκριση. Ο π. Βαρνάβας υπογραμμίζει την ανάγκη για γνησιότητα στην πνευματική ζωή, την προσωπική αγωνία για τη σωτηρία της ψυχής και τη λυτρωτική δύναμη της Εκκλησίας ως χώρου αποδοχής και μετάνοιας για όλους, ανεξαρτήτως λαθών. Επίσης, αναδεικνύει την επικαιρότητα του θείου λόγου στις σύγχρονες προκλήσεις, προσφέροντας μια αντισυμβατική, αλλά ειλικρινή κατάθεση πνευματικής εμπειρίας .
Το ύφος γραφής είναι άμεσο, απλό και ζεστό, προσαρμοσμένο στον προφορικό λόγο των ομιλιών, με μια ροή που κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον του αναγνώστη. Ο π. Βαρνάβας χρησιμοποιεί παραδείγματα από την καθημερινή ζωή και σύγχρονες ανησυχίες, καθιστώντας τα θεολογικά νοήματα προσιτά και κατανοητά σε ένα ευρύ κοινό. Η γλώσσα είναι σύγχρονη ελληνική, με λυρικές πινελιές και έντονο το προσωπικό, βιωματικό στοιχείο, που αποπνέει ειλικρίνεια και αγωνία για τον άνθρωπο .
Ο τρόπος γραφής που "μιλάει στην καρδιά" του αναγνώστη, προσφέρει παρηγοριά, ελπίδα και καθοδήγηση. Οι καλές κριτικές επαινούν το βιβλίο για τον τρόπο που "μιλάει στην καρδιά" του αναγνώστη, προσφέροντας παρηγοριά, ελπίδα και καθοδήγηση. αΑντισυμβατικόσ και ειλικρινήσ λόγος που απέχει από τον τυπικό, απρόσιτο εκκλησιαστικό λόγο και απαντήσεις σε σύγχρονα πνευματικά και υπαρξιακά ερωτήματα.
Σύσταση:Πολύ καλογραμμένο .
Το βιβλίο τονίζει τη θεμελιώδη χριστιανική αρχή της αγάπης, της ταπείνωσης και της συγχώρεσης, σε αντιδιαστολή με τον εγωισμό και την κατάκριση. Ο π. Βαρνάβας υπογραμμίζει την ανάγκη για γνησιότητα στην πνευματική ζωή, την προσωπική αγωνία για τη σωτηρία της ψυχής και τη λυτρωτική δύναμη της Εκκλησίας ως χώρου αποδοχής και μετάνοιας για όλους, ανεξαρτήτως λαθών. Επίσης, αναδεικνύει την επικαιρότητα του θείου λόγου στις σύγχρονες προκλήσεις, προσφέροντας μια αντισυμβατική, αλλά ειλικρινή κατάθεση πνευματικής εμπειρίας .
Το ύφος γραφής είναι άμεσο, απλό και ζεστό, προσαρμοσμένο στον προφορικό λόγο των ομιλιών, με μια ροή που κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον του αναγνώστη. Ο π. Βαρνάβας χρησιμοποιεί παραδείγματα από την καθημερινή ζωή και σύγχρονες ανησυχίες, καθιστώντας τα θεολογικά νοήματα προσιτά και κατανοητά σε ένα ευρύ κοινό. Η γλώσσα είναι σύγχρονη ελληνική, με λυρικές πινελιές και έντονο το προσωπικό, βιωματικό στοιχείο, που αποπνέει ειλικρίνεια και αγωνία για τον άνθρωπο .
Ο τρόπος γραφής που "μιλάει στην καρδιά" του αναγνώστη, προσφέρει παρηγοριά, ελπίδα και καθοδήγηση. Οι καλές κριτικές επαινούν το βιβλίο για τον τρόπο που "μιλάει στην καρδιά" του αναγνώστη, προσφέροντας παρηγοριά, ελπίδα και καθοδήγηση. αΑντισυμβατικόσ και ειλικρινήσ λόγος που απέχει από τον τυπικό, απρόσιτο εκκλησιαστικό λόγο και απαντήσεις σε σύγχρονα πνευματικά και υπαρξιακά ερωτήματα.
Σύσταση:Πολύ καλογραμμένο .
Displaying 1 - 2 of 2 reviews