ดั่งเรือนร่างไร้องคาพยพ

by ภู กระดาษ

ในจุดเริ่มต้นของการดิ้นรนเพื่อให้มีชีวิตรอด โดยเฉพาะโอกาสแห่งการแสวงหาความเท่าเทียมที่มิใช่แค่เรื่องการเมืองได้ขยายขอบเขตครอบคลุมไปถึงโอกาสทางสังคมในระดับต่างๆ หากแต่เมื่อแสวงหายิ่งกลับพบว่าบุคคลในหน่วยสังคมเดียวกันกลับแฝงเร้นซึ่งการเบียดเบียน กดขี่ เอาไว้อย่างแนบเนียน ผ่านขนบ กฎหมาย และความเชื่อที่ซุกซ่อนคำอธิบายไว้

เพื่อความกระจ่างของการต่อสู้ดิ้นรนบนพื้นฐานของการเอาตัวรอดท่ามกลางความแปลกแยก “ภู กระดาษ” จึงรังสรรค์เรื่องสั้นจำนวน 11 เรื่อง ฝากไว้ให้บรรณพิภพได้รู้จัก หลังจากแสดงพลังผ่านนวนิยายเรื่อง “เนรเทศ” จนเป็นที่กล่าวถึงของนักอ่านมาหลายต่อหลายครั้ง ภายใต้รวมเรื่องสั้น “ดั่งเรือนร่างไร้องคาพยพ”

เนื้อหาของหนังสือเล่มนี้ กล่าวถึงการผจญชีวิตของคนเล็กคนน้อย จับประเด็นเปรียบเทียบไว้ด้วยความมหัศจรรย์ทางภาษาที่ทิ้งปริศนาไว้ด้วยการกล่าวถึงความหมายบางอย่าง ซ้ำแล้ว ซ้ำเล่า แม้อาจเป็นกลวิธีน่าเบื่อหน่าย แต่สุดท้ายก็ทำให้ผู้อ่านเริ่มมองเห็นเค้าลางของจุดเริ่มต้นที่ว่า ปมปัญหาที่ทำให้ตัวละครเหล่านั้นต้องเวียนวนอยู่บทความทุกข์ยาก เกิดขึ้นจากพรหมลิขิต โชคชะตา ฟ้าดินกลั่นแกล้ง หรือเกิดจากโครงสร้างทางสังคมแห่งความไม่เท่าเทียมที่มาในรูปของกฎหมาย การเมืองซึ่งตีบตันจนมองไม่เห็นแสงสว่างที่ปลายอุโมงค์ การตกเป็นเบี้ยล่างของสังคมที่คล้ายว่าตกเป็นทาส คล้ายตกอยู่ในประเทศเจ้าอาณานิคม ต้องทำตามสิ่งที่ทำตามกันมาอย่างเชื่องๆ เก็บซ่อนคำถามเพื่อท้วงทวงสิทธิอันชอบธรรมของตนในเวลาอันเหมาะสมกันแน่

รวมเรื่องสั้นเล่มนี้ จึงเป็นอีกปรากฏการณ์ทางวรรณกรรมสำหรับนักเขียนที่ทำงานอย่างต่อเนื่อง ยืนหยัดที่จะใช้ภาษาอันเป็นแบบฉบับของตน พ่วงด้วยคำนำเสนอจาก “มนทกานติ รังสิพราหมณกุล” แห่งรายการ diva cafe ทั้งการันตีคุณภาพจากนักอ่านซึ่งอยู่ในแวดวงวรรณกรรมหลายท่าน

272 pages

Published December 1, 2015

Reviews

[top. · Rating 1 out of 5]

มันคงเป็นหนังสือที่สนุกและมีคุณค่าทางโลกวรรณกรรมเรื่องหนึ่ง แต่ผมเพลียกับการเล่าเรื่องแบบไม่รู้ว่าใครกำลังเล่าอยู่มาก เรื่องของอีกคนกลายเป็นเรื่องของอีกคนไปตั้งแต่เมื่อไร ยิ่งเรื่องดั่งเรือนร่างฯ นี่วนกันสิบตลบ ไม่รู้ใครเป็นใคร รวมไปถึงการตั้งชื่อตัวละคร และการกล่าวถึงชื่อและนามสกุลของตัวละครนั้นซ้ำๆ ในทุกประโยค บางช่วงมันน่ารำคาญหลายเติบ ตลอดจนการใช้ภาษาท้องถิ่นซึ่งไม่เหมือนนิยายภาคอีสานเล่มไหนที่อ่านมาก่อน เรียกว่า บักๆๆๆ เต็มไปหมด

ที่ชอบคือเรื่องนกหัสดีลิงค์ และหมู่บ้านผีปอบรู้สึกได้ว่ามันไม่ธรรมดา คนที่ไหนจะเอานกหัสดีลิงค์ (ซึ่งตอนแรกก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามันคือนกแบบไหน) มายัดใส่ในเรื่องที่ยังไงก็ต้องเกินจริงแน่ๆ ให้ดูเหมือนมันเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นจริงๆ บนโลกใบนี้ แทบจะเชื่อว่ามีสัตว์หิมพานต์ขนิดนี้จริงในภาคอีสานกันเลยทีเดียว การอ่านง่ายแบบไม่ต้องตีความก็สนุกแล้วเนี่ยแหละ (ใครจะเอาไปคิดต่อก็เปิดทาง) ที่น่าจะมีหลายๆ เรื่องหน่อย ไม่ใช่อ่านก็ยาก แล้วยังต้องตีความอีกถึงจะสนุก เจอหลายๆ เรื่องติดกันก็เพลีย เว้นๆ ไป อ่านเล่มอื่นเอานะ

[คุณชายกอล์ฟ นิรัติศัย · Rating 4 out of 5]

เล่มนี้ คิดว่า คุณภู กระดาษ เขียนดี เขียนลื่นไหลกว่า ‘เนรเทศ’ นะ แต่อ่านจบแล้ว ต้องบอกว่า งงจัด
เลยต้องไปหา บทวิเคราะห์มาอ่าน 👉 https://so04.tci-thaijo.org/index.php...
อ่านบทวิเคราะห์จบ ร้องอ๋อเลย เข้าใจแจ่มแจ้ง เยี่ยมมาก

[Manasak Khlongchainan · Rating 5 out of 5]

รวมเรื่องสั้นเล่มนี้เล่าเรื่องราวโครงสร้างของสังคมแบบขนาดใหญ่ที่ป่วยไข้ แต่วิธีการเล่านั้นกลับเป็นเหตุการณ์เล็กๆที่เกิดขึ้นในชีวิตประจำวัน ซึ่งทำให้เราคิดไปไกลมากกว่าตัวหนังสือที่เขียนไว้

มีน้อยคนมากที่จะสามารถถ่ายทอดเรื่องราวชีวิตของผู้คนในแถบลุ่มแม่น้ำโขง วัฒนธรรมและภาษาที่ใช้กันในห้วงเวลาของยุคสมัยหนึ่ง และยังสะท้องถึงความย้อนแย้งของสังคมในปัจจุบันที่ไม่ใช่แค่พื้นที่ใดพื้นที่หนึ่งของประเทศไทย

สุดท้ายเรื่องเล่าโบราณกาลที่ถูกถ่ายทอดกลับไปกลับมาในบทสุดท้ายก็สะท้อนสภาพสังคมที่ติดแหงกของประเทศไทยที่ก้าวไม่พ้นสิ่งเก่าเก็บเพื่อไปเจอสิ่งใหม่ๆ

[Nutdanai · Rating 4 out of 5]

งานของภู กระดาษ เท่าที่เคยอ่านมาทั้งหมดนั้นต้องบอกว่าอ่านยาก การผสมกันของเรื่องเล่าพื้นถิ่น ที่ถ้าเราไม่มีความรู้ก็แทบไม่เข้าใจเลย การใช้ภาษาท้องถิ่น และการเล่นคำเหมือนการเล่านิทานพื้นบ้าน รวมเรื่องสั้นเล่มนี้ก็เช่นกัน แต่ที่น่าสนใจคือการร่วมเรื่องสั้นนี่ไม่ใช่ว่าสักแต่หยิบเรื่องสั้นที่เคยเขียนไว้มารวมกัน แต่หนังสือเล่มนี้มีไวยากรณ์ มีองค์การเล่าของมันอยู่ การเขียนเรื่องสั้น 11 เรื่องที่ให้ความรู้สึกไปในทางเดียวกันโดยที่ทั้ง 11 เรื่องไม่มีสิ่งใดข้องเกี่ยวกันเลย เรื่องเกือบทั้งหมดเกี่ยวกับคนชายขอบ ความเป็นชนชั้นล่างที่ไม่ได้รับการดูดำดูดี อำนาจที่ถูกกดทับจากการรวมศูนย์ การรัฐประหาร ความรู้สึกที่ไร้ซึ่งการเปลี่ยนแปลง ฯลฯ

[นรินทร์ โอฬารกิจอนันต์ · Rating 4 out of 5]

เป็นคนที่มีฝีมือในการเขียนวรรณกรรมคนหนึ่งเลยทีเดียว

แต่จะติดตรงที่ว่า ผมอาจจะอ่านแล้วไม่อินมากนัก เพราะแนวการเขียนจะเหมือนวรรณกรรมในยุคคุณพ่อคุณแม่อ่าน เหมือนอ่านหนังสือนอกเวลาอะไรทำนองนี้ เป็นโลกที่ไม่เหมือนโลกในปัจจุบันมากเท่าไร

[Ap 128 · Rating 5 out of 5]

ชอบที่สะท้อนภาพความขัดแย้งจากสังคมเล็กๆเพื่อฉายภาพให้เห็นปัญหาของภาพรวมของสังคมใหญ่ โดยเว้นพื้นที่จินตนาการให้สามารถนึกถึงว่าผู้เขียนกำลังเสียดสีปัญหาอะไรอยู่ แถมเล่าผ่านตัวละครเรียบง่ายไม่กี่ตัว ภาษาเรียบง่ายแต่จิกกัด ชอบภาษาถิ่นในเรื่องด้วย เพราะปกติเราจะเห็นงานเขียนประชาธิปไตยที่เล่าจากคนในเมืองหลวงซะมากกว่า

[Meanmeenar]

เป็นเรื่องเล่าในชีวิตประจำวันของคนกลุ่มหนึ่ง ในสังคมปัจจุบัน แต่ละเรื่องพยายามสื่ออะไรบางอย่างแหละ อาจจะสนุกสำหรับคนอีน แต่เราเข้าไม่ถึง การเรียงลำดับ timeline คนเล่า pov สลับไปมา ทำให้อ่านยาก (สำหรับเรา) เป็นหนังสือเล่มแรก ที่อ่านแล้วเหนื่อย

ไม่กล้าให้คะแนนเลย รู้สึกไม่คู่ควรและ ไม่เก่งพอที่จะเข้าใจ

[Sarawut Watpana · Rating 4 out of 5]

มันอ่านยากอยู่ เล่าเรื่องคนชายขอบ ตัวละครในแถบอีสานเสียเยอะ

ไม่เข้ากับกระแสหลักผู้คน ผมอ่านเองแล้วก็มีหลายจุดที่รูู้สึกว่าติดขัด

หรือเข้าใจยากอยู่ แต่พิจารณาให้ดีแล้วมองว่าเป็นหนังสือที่ดี

มีเอกลักษณ์และความซับซ้อนไม่น้อย

[รอนฝัน ตะวันเศร้า · Rating 5 out of 5]

เป็นเล่มที่ตอกย้ำอย่างหนักแน่นว่า ภู กระดาษ คือหมายเลขหนึ่งของนักเขียนไทยในขณะนี้

[Ploysay1994 · Rating 3 out of 5]

อ่านยากนะ มันสื่อสารกับคนได้ไม่ดีเท่าไหร่ แต่เห็นความลึกความพยายามของผู้เขียน