Slachtvlinders

by Peter De Voecht

Op een kruispunt tussen A Clockwork Orange en The Road ligt Slachtvlinders, de bijzondere debuutroman van Peter De Voecht. Niets zal nog hetzelfde zijn. Wat als de persoon van wie je het meest houdt – je eigen vrouw – een vreemde voor je is geworden? Wat als je kleine zus, het laatste lichtpunt in je bestaan, met longkanker in het ziekenhuis ligt? Het zijn de problemen waar Döppeler en E., de twee hoofdpersonages van Slachtvlinders, mee om moeten gaan, in een donkere, dystopische versie van Antwerpen, waar oorlog voortdurend op de loer ligt, en waar het onverbiddelijke ritme van eindeloze herhaling de scepter zwaait. Slachtvlinders is een zoektocht naar licht, naar liefde, naar hoop, in een inktzwarte wereld.

“Een miniem ogenblik hangt ze tussen deze wereld en de wereld waar ze vandaan kwam, om dan te beseffen waar ze is en naar me te glimlachen. Ze steekt haar dunne armen naar me uit en ik neem haar in bescherming, leg mijn armen als vraagtekens rond een uitdovende zon, kus haar voorzichtig op haar koortswarme wang. Haar adem ruikt naar doffe rozen.”

227 pages, Paperback

First published January 1, 2015

Reviews

[Karel-Willem Delrue · Rating 4 out of 5]

Dubbelgangers, schaduwen en echo’s

Argwaan! ‘Slachtvlinders’ is een debuutroman die zichzelf op een kruispunt tussen ‘A Clockwork Orange’ en ‘The Road’ positioneert en opent met een koortsdroom beschreven in brokstukken van zinnen, als ging het om hermetische poëzie. Belachelijk hoogdravend en complex. Maar wacht eens.

Belachelijk hoogdravend en complex. Dat zijn net de woorden die Döppeler, een van de hoofdpersonages, gebruikt om zijn eigen literaire creatie te beschrijven. Neemt Peter de Voecht zijn lezers hier op een gewiekste manier beet? ‘Slachtvlinders’ is geen gemakkelijk boek. Het is geen klassieke vertelling die de regels van de kunst volgens het boekje toepast. Het is een caleidoscopische roman waarin personages ontdubbelingen en afsplitsingen van zichzelf zijn, het is een literaire rorschach-inktvlek die voor vele lezingen en interpretaties vatbaar is.

Aanvankelijk hapert en stokt de taal. Flarden van zinnen construeren samen een reeks beelden die een achtervolging suggereert. Na veertien bladzijden wordt E., het andere hoofdpersonage, wakker uit deze groteske nachtmerrie en ontwaakt hij in een wereld die door de grijstinten en de grove korrel meer lijkt op een level uit een klassieke horrorgame dan op een herkenbare Vlaamse stad. Het is een wereld waaruit alle hoop en alle leven verdwenen lijkt, een monotone wereld waarin een cyclische tijdbeleving de personages steeds weer tot herhaling dwingt, waarin geen verandering mogelijk is. Zelfs de vraagtekens zijn uit deze wereld verdwenen.

Daarnaast lezen we ook over Döppeler, de schrijver aan wiens brein de dystopische wereld vermoedelijk ontsproten is. Dit zijn stukken waarin de Voecht door middel van een doppelgänger afrekent met zijn eigen twijfels over het schrijverschap en over de manier waarop hedendaagse auteurs te werk moeten gaan. Als redacteur van Gierik & NVT en als doctor in de literatuur gaat de Voecht uiteraard erg bewust met taal om. Het resultaat? Een opmerkelijk debuut van een auteur die hard zijn best doet om de literatuur van binnenuit open te breken en te vernieuwen, een regelrechte aanval op de burgerlijkheid in de Nederlandstalige letteren.

‘Slachtvlinders’, de eersteling van een unieke stem in het Vlaamse literatuurlandschap, is vernieuwend en bedwelmend, maar het zoeken en streven van de auteur is te voelbaar om helemaal te worden meegevoerd op deze vleugels van papier.

[An · Rating 5 out of 5]

1. Mijn gespleten ziel heeft hier heel erg van genoten.

2. Dit boek verdient het zo 2 keer (of meer) gelezen te worden! Het was voor mij zelfs een noodzaak, want ook ik woon ergens in de stad bij Döppeler. Misschien ben ik wel zijn bovenbuurvrouw of Nyx, of de chaos van hen allebei.

3. Eén zin citeren zou alle andere tekort doen.

[André · Rating 4 out of 5]

Citaat : Ik ga naar boven , gooi mijn kleren in een hoek en ga de badkamer in, waar ik naakt voor een spiegel ga staan. Zou mijn huid nooit aan Ellis kunnen tonen. Het is een te pijnlijke getuigenis van mijn nachten. Een naaiwerk van oude en nieuwe kneuzingen die in elkaar overlopen op m'n lichaam. Vage blauwe woorden zonder letters op m'n vel, achtergelaten door handen van mensen die ik niet ken.
Review : Peter De Voecht (° 1982) is redacteur van Gierik & Nieuw Vlaams Tijdschrift. Hij promoveerde aan de Universiteit Antwerpen op een proefschrift getiteld The Other City: The Fictionalized New York in Paul Auster’s The New York Trilogy and Steven Millhauser’s Martin Dressler. Eerder publiceerde hij in Samplekanon, Revolver, Nynade, Muziek en Woord, en Gierik & NVT. En nu is er zijn doorwrochte en duistere debuutroman Slachtvlinders.

In gebald proza tracht de auteur de menselijke gevoelens en psyche te doorgronden. Het hele verhaal draait rond twee hoofdpersonages Döppeler en E. die door mekaar bestuurd lijken en je als lezer mee sleuren in zowel leegte als geweld. Leegte en angst wat Döppeler betreft een nachtmerrie van geweld waarin E. doolt. Het verhaal wordt door de hoofdpersonages langzaam opgebouwd om in soort verstild universum te eindigen. Döppeler is een succesvol schrijver, E. een loser, maar beiden hebben ze een vluchtroute. Döppeler in angst voor ziekte, verloren woorden, en verloren liefde, E. voor het geweld, de eenzaamheid van de stad en de ziekte van zijn zusje. Döppeler heeft zich in een appartement terug getrokken , E. dwaalt door steedse maar vijandige straten.

Slachtvlinders is een heel geraffineerde roman over angst, die de zoektocht naar leven en overleven zo moeilijk maakt. De schrijver Döppeler heeft angst om zijn woorden te verliezen, woorden die leven en liefde scheppen, E. heeft angst om gevoeligheid te verliezen die hem bindt met zijn zusje en zichzelf. Dit beklemmend en zelfs claustrofobisch boek had me van meet af aan in zijn greep door zijn sterke opbouw en zijn prachtige stijl en taal.

[L.L. Rigby · Rating 3 out of 5]

Een beklijvend boek, dat je niet snel zal vergeten. De sfeer van totale unheimlichkeit herinnert aan 'The Road' van CormacMcCarthy, het patroon van eindeloze herhaling en uitzichtloosheid doet haast wanhopen. Geen boek voor watjes, maar voor de volhouder wacht er een bijzondere magisch realistische ontknoping, die mij herinnerde aan 'Continuidad de los parques' (Voortzetting van een park) van Julio Cortázar, mijn grootste literaire held. Een debuut om u tegen te zeggen!

[Hermine Couvreur · Rating 3 out of 5]

Absoluut geen 'tussendoortje'. Het is een vreemd verhaal zowel wat betreft inhoud als opbouw maar je wilt echt verder lezen en daar word je voor beloond. Sterke taalbeheersing, ongewone schrijfstijl en uitgekiende woordkeuze.
Van deze auteur wil ik nog lezen en ik hoop op een dichtbundel ooit.