What do you think?
Rate this book
Zoektocht naar het paradijs
Na een persoonlijke crisis reist Arita Baaijens af naar het Altajgebergte in het zuidwesten van Siberië, waar het legendarische Shambhala te vinden zou zijn, een aards paradijs in een doolhof van gletsjers en ravijnen. Onvermoeibaar trekt de reizigster te paard over besneeuwde bergen en door donkere wouden waar wolven en beren wonen. Onderweg ontmoet ze keelzangers, stoere herders, biologen, sjamanen, kluizenaars, professoren en profeten, maar het paradijs blijft onvindbaar, zelfs na jaren zoeken.
Ze raakt geïntrigeerd door het geloof van lokale bewoners in de heilige natuur en vraagt zich af hoe landschap en geest elkaar beïnvloeden. Hoe fantasie zich van de werkelijkheid onderscheidt. En of wetenschap het monopolie op waarheid bezit. De zoektocht naar het paradijs zet het leven van de ontdekkingsreizigster weer op de rails.
Ze raakt geïntrigeerd door het geloof van lokale bewoners in de heilige natuur en vraagt zich af hoe landschap en geest elkaar beïnvloeden. Hoe fantasie zich van de werkelijkheid onderscheidt. En of wetenschap het monopolie op waarheid bezit. De zoektocht naar het paradijs zet het leven van de ontdekkingsreizigster weer op de rails.
320 pages, Paperback
First published January 1, 2016
14 people are currently reading
114 people want to read
About the author
Arita Baaijens
14 books14 followersArita Baaijens is ontdekkingsreizigster, schrijfster en fotograaf. Zij is lid van de oyal Geographical Society, de Explorers Club en de Long Riders Guild. Ze heeft ruim 25 woestijnexpedities op haar naam staan. In Mauretanië ontmoette ze de laatste vrouwelijke karavaangidsen, die in de vorige eeuw handelskaravanen door de Sahara begeleidden. In Arita's laatste boek Desert Songs blikt de ontdekkingsreizigster terug op de tochten die zij afgelopen twintig in Egypte en Soedan maakte. De reisboekhandels in Nederland kozen Desert Songs tot Beste reisfotoboek 2008. In september 2013 verscheen The Modern Explorers bij Thames & Hudson, met een hoofdstuk over de woestijnexpedities van Arita Baaijens.
Verder verschenen van haar Oase Farafra (2003), over een rustiek dorpje in een uithoek van Egypte tot de vondst van water het naar de 21e eeuw katapulteerde, Een regen van eeuwig vuur (1998) over haar eerste woestijnreizen: zoektocht naar oudheden, wanhoop als ze geen water vindt, lange dagmarsen en soms verstikkende eenzaamheid, De geur van kamelen (1993) een bundeling artikelen met illustraties van liefhebbers en kenners van de dromedaris die voor het gemak kameel wordt genoemd en De woestijn als passie (1995).
De onvermoeibare avonturierster keerde zojuist terug van een geslaagde expeditie in Centraal-Azië, waar zij het paradijs zocht en als eerste in de moderne geschiedenis het Altajgebergte te paard omcirkelde. Zoektocht naar het paradijs beschrijft deze expedities.
Verder verschenen van haar Oase Farafra (2003), over een rustiek dorpje in een uithoek van Egypte tot de vondst van water het naar de 21e eeuw katapulteerde, Een regen van eeuwig vuur (1998) over haar eerste woestijnreizen: zoektocht naar oudheden, wanhoop als ze geen water vindt, lange dagmarsen en soms verstikkende eenzaamheid, De geur van kamelen (1993) een bundeling artikelen met illustraties van liefhebbers en kenners van de dromedaris die voor het gemak kameel wordt genoemd en De woestijn als passie (1995).
De onvermoeibare avonturierster keerde zojuist terug van een geslaagde expeditie in Centraal-Azië, waar zij het paradijs zocht en als eerste in de moderne geschiedenis het Altajgebergte te paard omcirkelde. Zoektocht naar het paradijs beschrijft deze expedities.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 14 of 14 reviews
February 4, 2016
Titel boekverslag: Coming out van een Mysticus. Op naar de Hele Mens
Om met het eind te beginnen. Arita Baaijens zit in haar coming out fase als mysticus en ze pleit voor de hele mens in haar boek 'Zoektocht naar het Paradijs'.
Dit boek van Arita is haar meest persoonlijke boek - ik heb al haar boeken gelezen. Ze masseert de "slechte" kanten van haarzelf - korte tenen, woede uitbarstingen, nukkigheid, tranen, jaloezie - niet weg. Voor haar is de reis van het leven, het rondje door het Altajgebergte een leven van zuur en zoet, van rationeel en irrationeel weten, van orde en chaos, van zintuiglijke ervaringen en onmiddellijk weten, van het overstijgen van tweedelingen.
Volgens Bruno Borchert, 'Mystiek. Geschiedenis en Uitdaging' (1989) is een eenheidservaring: "Een fenomeen dat in alle religies blijkt voor te komen, in zijn uitingsvormen verschillend maar in de kern overal hetzelfde: Uit ervaring weten, dat alles op een of andere wijze samenhangt, dat alles in oorsprong één is." Arita beschrijft in haar boek ook zo'n ervaring. En toen? Hoe verder met je leven als zo'n eenheids- of mystieke ervaring je overkomen is? Dat verschilt van mens tot mens. Een mystieke ervaring maakt iemand nog niet tot een mysticus. Die naam gebruiken we pas voor iemand die op die ervaring ingaat, het een plaats geeft en het tot inzet maakt van zijn/ haar leven. En precies dat doet Arita. Ze gaat in op een weten dat het logische redeneren en zintuiglijk weten te boven gaat. Ze wil ons met dit boek uitnodigen tot, ons gevoelig maken voor Dat. Ze nodigt uit tot compleetheid, tot de hele mens.
Het boek bevat een tiental juweeltjes van zinnen, gedachten en beelden. Een boek om te herlezen. Voor mij zijn dit de twee sleutelpassages.
1. Beschrijving van een eenheidservaring op weg naar de jagershut (pagina 13) :
"Laat op de avond ga ik in mijn eentje naar de banja, een kleine Russische sauna die barre winters dragelijk maakt. Het hokje hoort bij de herdershut en staat er een eind vandaan. Het vuur loeit, water sist op de hete stenen. Schoongewassen en dik ingepakt stap ik een uurtje later vanuit de benauwde sauna de vrieskou in. Aan alle kanten oneindigheid, stilte en een snijdende wind die mijn wangen laat gloeien. Boven me de Melkweg, een werveling van miljoenen sterren, gassen en kometen. Denken gaat niet meer, uit vreugde jank ik naar de maan. Een intens geluk schiet vanuit mijn grote teen omhoog naar mijn kruin. De leegte, die enorme krater in mijn binnenste, lijkt zich te vullen met champagnebubbels die bruisend mijn hersenen bereiken en daar opnieuw de bliksem doen inslaan. Jaren van misère in een oogwenk verpulverd en verbrand. (...) opeens ben ik de sterren en de aarde onder mijn voeten en besef: ik ben opnieuw verliefd, niet op een man maar op een plek, met duizenden zonnen en planeten als getuigen."
2. Twee beschrijvingen van dezelfde plant (pagina 262-263). Enerzijds een zintuiglijke, wetenschappelijke beschrijving door een bioloog. Anderzijds een heilige, irrationele beschrijving door een Altajbewoner.
Het bovenstaande is mijn analyse van het boek. De volgorde van het boek is meer aards. Arita heeft haar obsessie en vuur voor de woestijn verloren. In eerste instantie dacht ze dat de depressie waarin ze terecht kwam wel weer over zou gaan. Dat was niet het geval. Zoekend naar een nieuw vuur kwam ze op het spoor van een paradijs (shambhala) dat zich letterlijk of figuurlijk in het Altajgebergte zou bevinden. Om dit te vinden maakte ze een rondje door het gebergte. Iedere reisdag gaf ze een kleur aan haar gevoel van die dag, die ze intekende op een kaart. Onderzoekend of het landschap en de kleur invloed hebben op elkaar. Dit blijkt het geval te zijn.
Al met al een heerlijk boek. Nooit eerder heb ik iets gelezen over deze streek op onze moeder Aarde. Haar reisverslag maakt me nieuwsgierig. Erg jammer dan er niet 1 foto in het boek zit. Voor mij persoonlijk had het meerwaarde gehad als er beeld geweest was bij al die mooie bergen, weiden met bloemen, huizen, personen enzovoorts. Behalve dat ze worstelt met dat wat het wetenschappelijk denken te boven gaat lijkt ze ook te worstelen met het gegeven dat ze broodschrijver, -filmer en -reiziger is. In mijn terminologie: een opgewonden standje dat graag alleen en op zichzelf is. Maar wel eentje die daar eerlijk en mooi over schrijft en jou en mij een spiegel voorhoudt. Een spiegel die ons vertelt wie wij zijn.
Om met het eind te beginnen. Arita Baaijens zit in haar coming out fase als mysticus en ze pleit voor de hele mens in haar boek 'Zoektocht naar het Paradijs'.
Dit boek van Arita is haar meest persoonlijke boek - ik heb al haar boeken gelezen. Ze masseert de "slechte" kanten van haarzelf - korte tenen, woede uitbarstingen, nukkigheid, tranen, jaloezie - niet weg. Voor haar is de reis van het leven, het rondje door het Altajgebergte een leven van zuur en zoet, van rationeel en irrationeel weten, van orde en chaos, van zintuiglijke ervaringen en onmiddellijk weten, van het overstijgen van tweedelingen.
Volgens Bruno Borchert, 'Mystiek. Geschiedenis en Uitdaging' (1989) is een eenheidservaring: "Een fenomeen dat in alle religies blijkt voor te komen, in zijn uitingsvormen verschillend maar in de kern overal hetzelfde: Uit ervaring weten, dat alles op een of andere wijze samenhangt, dat alles in oorsprong één is." Arita beschrijft in haar boek ook zo'n ervaring. En toen? Hoe verder met je leven als zo'n eenheids- of mystieke ervaring je overkomen is? Dat verschilt van mens tot mens. Een mystieke ervaring maakt iemand nog niet tot een mysticus. Die naam gebruiken we pas voor iemand die op die ervaring ingaat, het een plaats geeft en het tot inzet maakt van zijn/ haar leven. En precies dat doet Arita. Ze gaat in op een weten dat het logische redeneren en zintuiglijk weten te boven gaat. Ze wil ons met dit boek uitnodigen tot, ons gevoelig maken voor Dat. Ze nodigt uit tot compleetheid, tot de hele mens.
Het boek bevat een tiental juweeltjes van zinnen, gedachten en beelden. Een boek om te herlezen. Voor mij zijn dit de twee sleutelpassages.
1. Beschrijving van een eenheidservaring op weg naar de jagershut (pagina 13) :
"Laat op de avond ga ik in mijn eentje naar de banja, een kleine Russische sauna die barre winters dragelijk maakt. Het hokje hoort bij de herdershut en staat er een eind vandaan. Het vuur loeit, water sist op de hete stenen. Schoongewassen en dik ingepakt stap ik een uurtje later vanuit de benauwde sauna de vrieskou in. Aan alle kanten oneindigheid, stilte en een snijdende wind die mijn wangen laat gloeien. Boven me de Melkweg, een werveling van miljoenen sterren, gassen en kometen. Denken gaat niet meer, uit vreugde jank ik naar de maan. Een intens geluk schiet vanuit mijn grote teen omhoog naar mijn kruin. De leegte, die enorme krater in mijn binnenste, lijkt zich te vullen met champagnebubbels die bruisend mijn hersenen bereiken en daar opnieuw de bliksem doen inslaan. Jaren van misère in een oogwenk verpulverd en verbrand. (...) opeens ben ik de sterren en de aarde onder mijn voeten en besef: ik ben opnieuw verliefd, niet op een man maar op een plek, met duizenden zonnen en planeten als getuigen."
2. Twee beschrijvingen van dezelfde plant (pagina 262-263). Enerzijds een zintuiglijke, wetenschappelijke beschrijving door een bioloog. Anderzijds een heilige, irrationele beschrijving door een Altajbewoner.
Het bovenstaande is mijn analyse van het boek. De volgorde van het boek is meer aards. Arita heeft haar obsessie en vuur voor de woestijn verloren. In eerste instantie dacht ze dat de depressie waarin ze terecht kwam wel weer over zou gaan. Dat was niet het geval. Zoekend naar een nieuw vuur kwam ze op het spoor van een paradijs (shambhala) dat zich letterlijk of figuurlijk in het Altajgebergte zou bevinden. Om dit te vinden maakte ze een rondje door het gebergte. Iedere reisdag gaf ze een kleur aan haar gevoel van die dag, die ze intekende op een kaart. Onderzoekend of het landschap en de kleur invloed hebben op elkaar. Dit blijkt het geval te zijn.
Al met al een heerlijk boek. Nooit eerder heb ik iets gelezen over deze streek op onze moeder Aarde. Haar reisverslag maakt me nieuwsgierig. Erg jammer dan er niet 1 foto in het boek zit. Voor mij persoonlijk had het meerwaarde gehad als er beeld geweest was bij al die mooie bergen, weiden met bloemen, huizen, personen enzovoorts. Behalve dat ze worstelt met dat wat het wetenschappelijk denken te boven gaat lijkt ze ook te worstelen met het gegeven dat ze broodschrijver, -filmer en -reiziger is. In mijn terminologie: een opgewonden standje dat graag alleen en op zichzelf is. Maar wel eentje die daar eerlijk en mooi over schrijft en jou en mij een spiegel voorhoudt. Een spiegel die ons vertelt wie wij zijn.
February 29, 2016
Arita Baaijens heeft een reisverslag geschreven over haar bijzondere reis in het Altajgebergte in het zuidwesten van Siberië. Ze kan de natuur en sfeer en cultuur heel mooi en beeldend beschrijven. Ik vond het leuk om te lezen maar ik miste wel een gevoel van betrokkenheid. Ze trok me niet mee in haar wereld en dat vind ik wel jammer want de achterflap gaf me het idee dat haar persoonlijke ervaringen dit zouden doen. Ik vond het persoonlijke het meeste terug in de epiloog en dat was helaas maar 13 bladzijden.
Mijn conclusie is dat het een leuke reisbeschrijving is maar het voldeed niet aan mijn verwachting.
Mijn conclusie is dat het een leuke reisbeschrijving is maar het voldeed niet aan mijn verwachting.
March 14, 2016
Een heerlijk reisboek! Meer erover staat op mijn blog: http://heldenreis.nl/2016/03/reisboek.
September 1, 2021
Een prachtig geschreven reisverhaal over een van de laatste echt onherbergzame gebieden op aarde: de Altaj. Arita Baaijens beschrijft met veel oog voor detail de ontzagwekkende landschappen, en gaat in op de relatie tussen het landschap en haar bewoners. Als wetenschapper heeft ze het in eerste instantie moeilijk met zaken die niet rationeel verklaarbaar zijn. Maar in de Altaj blijken veel sjamanen te wonen en mensen die in innige verbondenheid leven met de natuur, het landschap en de dieren. Baaijens beschrijft haar worsteling openlijk, maar in de loop van het boek wordt ze toch geraakt door de spirituele kracht van de Altaj. Onderweg valt er ook nog een hoop te lachen, door haar zelfspot en frustraties over paardenmannen, tolken en fixers. Een echte avonturier, die haar eigen pad kiest.
May 24, 2020
De ontdekkingsreizigster is op zoek naar war is de waarheid en wat is fantasie.
Wat blijkt wetenschap is niet de enige remedie om zaken te verklaren. Het verschil tussen wetenschap en fantasie bestaat niet. De werelden bestaan naast elkaar.
Wetens hap blijkt niet de enige werkelijkheid te zijn.
Deze reizigster stelt zich open voor andere waarheden.
Kwam erachter dat ik al eerder een boek van haar had gelezen dat me intrigeerde over haar reis door de woestijn.
Blijkt nu weer een nieuw boek van haar te zijn in 2020 woestijnnomaden. Ga ik zeker nog lezen.
Wat blijkt wetenschap is niet de enige remedie om zaken te verklaren. Het verschil tussen wetenschap en fantasie bestaat niet. De werelden bestaan naast elkaar.
Wetens hap blijkt niet de enige werkelijkheid te zijn.
Deze reizigster stelt zich open voor andere waarheden.
Kwam erachter dat ik al eerder een boek van haar had gelezen dat me intrigeerde over haar reis door de woestijn.
Blijkt nu weer een nieuw boek van haar te zijn in 2020 woestijnnomaden. Ga ik zeker nog lezen.
January 24, 2019
Bijzonder eerlijk verhaal over een reis door het Altajgebergte waar het legendarische Shambhala te vinden zou zijn. Arita's beschrijvingen van de omgeving zijn prachtig, maar ook haar gidsen (je kunt in dit soort gebieden niet zonder een goede gids reizen) zijn buitengewoon boeiend. Dit is geen romantisch verhaal over een spirituele, stille, eenzame tocht naar het paradijs. Arita's verhaal is eerlijker, waarheidsgetrouwer, rauwer. En dat is precies wat dit boek zo mooi maakt.
February 10, 2022
Op vakantie in Mexico gelezen en interessant verslag waarbij ik me een goede voorstelling kan maken hoe ik deze ‘quest’ zelf zou beleven. De take away is deze keer dat zoals Aritha meldt: als je een volgende taal spreekt, je een nieuwe wereld betreedt, de Duitse, de Spaanse etc.
Read
July 9, 2018Zoektocht naar het paradijs als titel klonk mij eerst als zowel Indiana Jones-achtig als onuitstaanbaar zweverig in de oren, maar dat is het allebei niet.
Het leuke aan dit boek is dat het van alles is: Baaijens beschrijft de irritaties tussen reisgenoten, miscommunicaties met tolken, de bijzondere (en minder bijzondere) mensen die ze ontmoet, ze schrijft (als wetenschapper) over de natuur, ze neemt je mee naar de slechtste en de beste dagen en momenten en ik was vooral geïnteresseerd in de omschrijvingen van de (voor mij) onbekende culturen in de Altaj.
Eigenlijk is het hele boek opgehangen aan de spanning tussen meten en ervaren, wetenschappelijke kennis en praktische kennis. Baaijens maakt haar eigen opvattingen duidelijk maar benadert compleet andere wereldbeelden met respect en de sterke wilskracht om ze zoveel mogelijk te kunnen begrijpen.
Bij vlagen schrijft ze heel erg mooi (vooral op de lyrische momenten) maar verder is de stijl vrij rechtlijnig, wat geen probleem is, omdat het toch genoeg prikkelt om door te willen lezen. Als ze teveel naar het lyrische was doorgeslagen was het vast een minder toegankelijk boek geworden - en dit boek gaat natuurlijk vooral over de boodschap, het is geen stijloefening. Eigenlijk past de stijl bij de inhoud en de reis zelf: niet te gepolijst, maar recht uit het hart.
Het leuke aan dit boek is dat het van alles is: Baaijens beschrijft de irritaties tussen reisgenoten, miscommunicaties met tolken, de bijzondere (en minder bijzondere) mensen die ze ontmoet, ze schrijft (als wetenschapper) over de natuur, ze neemt je mee naar de slechtste en de beste dagen en momenten en ik was vooral geïnteresseerd in de omschrijvingen van de (voor mij) onbekende culturen in de Altaj.
Eigenlijk is het hele boek opgehangen aan de spanning tussen meten en ervaren, wetenschappelijke kennis en praktische kennis. Baaijens maakt haar eigen opvattingen duidelijk maar benadert compleet andere wereldbeelden met respect en de sterke wilskracht om ze zoveel mogelijk te kunnen begrijpen.
Bij vlagen schrijft ze heel erg mooi (vooral op de lyrische momenten) maar verder is de stijl vrij rechtlijnig, wat geen probleem is, omdat het toch genoeg prikkelt om door te willen lezen. Als ze teveel naar het lyrische was doorgeslagen was het vast een minder toegankelijk boek geworden - en dit boek gaat natuurlijk vooral over de boodschap, het is geen stijloefening. Eigenlijk past de stijl bij de inhoud en de reis zelf: niet te gepolijst, maar recht uit het hart.
October 12, 2016
Anita schrijft op een persoonlijke en verhalende manier. Ze is niet vies van zelfspot en zichzelf kwetsbaar opstellen tegenover de lezer. Het is fascinerend hoe zij de lezer meeneemt in een tocht langs uiterlijke en innerlijke zintuigen en ze beschrijft overtuigend het proces van haar eigen verandering.
Toch geef ik geen 5 sterren. Als 4,5 had gekund, had ik dat gedaan. Ergens blijft de beschrijving van haar persoon mij bekruipen in een 'onaf'-heid. Iets wil nog niet (aan haarzelf?) verwoord worden. Eigenlijk maakt dat haar tastbaar en perfect imperfect, maar het zorgde bij mij dat ik op essentiële momenten 'op de tribune' bleef zitten i.p.v. mezelf bevond op het transformatieve slagveld. Ik hoop dat dit aan mij ligt en voor andere lezers anders is.
Absolute aanrader binnen het zelfreflectie- en reisverhalen genre!
Toch geef ik geen 5 sterren. Als 4,5 had gekund, had ik dat gedaan. Ergens blijft de beschrijving van haar persoon mij bekruipen in een 'onaf'-heid. Iets wil nog niet (aan haarzelf?) verwoord worden. Eigenlijk maakt dat haar tastbaar en perfect imperfect, maar het zorgde bij mij dat ik op essentiële momenten 'op de tribune' bleef zitten i.p.v. mezelf bevond op het transformatieve slagveld. Ik hoop dat dit aan mij ligt en voor andere lezers anders is.
Absolute aanrader binnen het zelfreflectie- en reisverhalen genre!
April 20, 2016
Ooit las ik haar boek over haar tocht met kamelen door de woestijn. Zo indrukwekkend. Dit was van een ander kaliber maar net zo indrukwekkend. Wat een prachtige beschrijvingen van de natuur en van de paar mensen die ze in Kazachstan en Siberië ontmoet.
December 17, 2016
De hele reis heeft ze het over plantjes en de oh zo mooie foto's die ze heeft gemaakt, maar behalve de cover geen foto te vinden. op een gegeven moment is het paardrijden niet zo interessant meer en had ik wel wat van die oh zo mooie foto's gewaardeerd.
July 11, 2016
Een heerlijk boek om te lezen, maar tevens ook om je inzichten te verbreden. Prachtig geschreven, zeker een aanrader.
April 27, 2017
Een uitzonderlijke boek over een fysieke ontdekkingsreis en tegelijkertijd persoonlijke zoektocht, helder geschreven in direkte taal, met humor en vaak treffend gekozen parallellen.
Arita Baaijens heeft een bijzonder talent om de natuur tot leven te brengen, evenals de betekenis van de natuur voor de plaatselijke bevolking, zo anders als wij in de Westerse wereld gewend zijn. Het kost weinig moeite de reis met haar te volgen, niet in de laatste plaats door haar authenticiteit: kutweer en gouden dagen, we maken ze allemaal mee.
Van genoten!
Arita Baaijens heeft een bijzonder talent om de natuur tot leven te brengen, evenals de betekenis van de natuur voor de plaatselijke bevolking, zo anders als wij in de Westerse wereld gewend zijn. Het kost weinig moeite de reis met haar te volgen, niet in de laatste plaats door haar authenticiteit: kutweer en gouden dagen, we maken ze allemaal mee.
Van genoten!
August 21, 2017
Een boek dat me meteen pakte, door de heldere taal en de mooie beschrijvingen van natuur en van de reis die Arita maakte in een gebied waar weinig westerlingen naar toe trekken. Een berggebied op de grens van Mongolie, China, Kazachstan en Rusland. Ontdekkingsreiziger Baaijens gaat tijdens deze reis op zoek naar een mythisch gebied Shambhala waarvan zij verwacht dat het ergens in dit berggebied ligt. Ze ondervindt dat het vooral de reis zelf is die zorgt voor antwoorden op haar vragen.
Displaying 1 - 14 of 14 reviews