What do you think?
Rate this book
パブリックスクール [Public School] #1
パブリックスクール—檻の中の王—
名門貴族の子弟が集う、全寮制パブリックスクール――その頂点に君臨する、全校憧れの監督生（プリフェクト）で寮代表（ヘッドボーイ）のエドワード。母を亡くし、父方の実家に引き取られた礼（れい）が密かに恋する自慢の義兄だ。気ままで尊大だけれど、幼い頃は可愛がってくれたエドは、礼の入学と同時に冷たく豹変!! 「一切誰とも関わるな」と友人を作ることも許さずに!? 厳格な伝統と階級に縛られた、身分違いの切ない片恋!! ※口絵・イラスト収録あり
- GenresJapanese Literature
333 pages, Paperback
First published October 27, 2015
3 people are currently reading
35 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 14 of 14 reviews
July 24, 2017
น้ำเน่า นายเอกหัวอ่อนไม่สู้คน น่ารำคาญ เมะก็... แปลก็แปลกๆ
May 20, 2017
ถ้าให้สรุปคือบอกได้คำเดียวสั้น ๆ ว่าเป็นงานสไตล์อ.ฮิงุจิ มากกกกก ๆๆๆๆๆ
จริง ๆ ขนาดนี่ชอบ เเถมชินละนะ ยังรำนายเอกไปเเบบ 3/4 เรื่อง 55555
อ่านวาง อ่านวาง อยู่หลายที เพราะมัวเเต่กลอกตาให้พฤติกรรมนายเอก 5555555
เเต่พออ่านผ่านไปครึ่งหลัง ค้นพบว่าเออ เริ่มสนุกละ คนที่อ่านช่วงเเรก แล้วรำ ขอให้อดทนหน่อยนะคะ 55555
จริง ๆ ขนาดนี่ชอบ เเถมชินละนะ ยังรำนายเอกไปเเบบ 3/4 เรื่อง 55555
อ่านวาง อ่านวาง อยู่หลายที เพราะมัวเเต่กลอกตาให้พฤติกรรมนายเอก 5555555
เเต่พออ่านผ่านไปครึ่งหลัง ค้นพบว่าเออ เริ่มสนุกละ คนที่อ่านช่วงเเรก แล้วรำ ขอให้อดทนหน่อยนะคะ 55555
January 19, 2018
เอ็ดเวิร์ด กลามิส x นากาฮาระ เรย์
Public School คือโรงเรียนประเภทที่มีหอพัก มี พรีเฟค เป็นผู้ดูแล และผู้ที่มีอำนาจสูงสุดก็คือเฮดบอย ในเรื่องนี้ Public School เลสตัน เป็นที่รวมของบรรดาลูกหลานตระกูลขุนนางเป็นส่วนใหญ่ มีความแบ่งแยกชนชั้นวรรณะอย่างชัดเจน เฮดบอยในขณะนี้ คือ เอ็ดเวิร์ด กลามิส ทายาทว่าที่ผู้สืบทอดตระกูลกลามิส แต่เบื้องหลังภาพลักษณ์นักเรียนดีเด่นเขาคือผู้ที่ขาดความรักคนหนึ่ง เอ็ดไม่เคยได้รับความรักที่แท้จริงจากพ่อแม่ เขามีหน้าที่เรียนให้ดี สอบให้ติด แต่งงานกับผู้หญิงที่เหมาะสมแล้วสืบทอดตระกูลต่อไป หากว่าเอ็ดพลั้งพลาด ตำแหน่งผู้สืบทอดอาจถูกโยกย้ายให้คนอื่นที่จ้องรอตะครุบอยู่ตลอดเวลา
นากาฮาระ เรย์ เด็กหนุ่มจากญี่ปุ่นที่เคยได้รับความรักอย่างท่วมท้นจากแม่ ซึ่งเป็นครอบครัวเพียงคนเดียว แต่เรย์ในวัย 12 กลับต้องสูญเสียคุณแม่ไปอย่างไม่มีวันกลับ แต่ก่อนที่เรย์จะต้องย้ายไปอยู่ที่ศูนย์ดูแลเด็กกำพร้า กลับได้รับการติดต่อจากทนายของตระกูลกลามิสซึ่งน่าจะเป็นตระกูลของพ่อที่ไม่เคยพบหน้า ทางตระกูลต้องการให้เรย์ไปอยู่ที่อังกฤษ เรย์ซึ่งอยากพบพ่อ อยากได้พบกับครอบครัวอีกครั้งจึงตัดสินใจเดินทางไปอยู่ที่อังกฤษตามคำเชิญชวน แต่เมื่อไปถึงทุกอย่างกลับไม่เหมือนที่คิดไว้ นอกจากจะไม่ได้เจอหน้าพ่อแล้ว คนทั้งคฤหาสน์เหมือนจะไม่มีใครใยดีเรย์เลยแม้แต่คนเดียว....รวมถึงเอ็ดเวิร์ด ชายหนุ่มที่อายุมากกว่าเขา 2 ปี ผู้มีหน้าตาน่าหลงใหลและบุคลิกสง่างาม ได้เอ่ยวาจาเหยียดหยามเรย์ไม่หยุด และยังบอกอีกว่า เรย์ถูกรับตัวมาเพื่อเป็นเหยื่อสังเวย
.......
ถึงเรื่องนี้จะดำเนินเรื่องในอังกฤษ มีตัวละครญี่ปุ่นอยู่น้อยนิด แต่อ่านแล้วมันให้อารมณ์ญี่ปุ๊นญี่ปุ่นค่ะ ด้วยสำนวนภาษาอันเยิ่นเย้อ เวิ่นเว้อ ยิ่งเรื่องนี้บรรยายผ่านความคิดของนายเอกซึ่งเป็นมนุษย์คิดมากที่สุดใน 3 โลก ก็ทำให้ยิ่งเวิ่นเว้อไปกันใหญ่ นี่คือนิยายที่นายเอกอ่อนแอที่สุดเท่าที่เคยอ่านมาเลยค่ะ ตลอดทั้งเรื่องนายเอกจะหวาดกลัว ตัวสั่นระริก พูดจาตะตุกตะกัก ก้มหน้า หลบสายตาผู้คนตลอดเวลา ไปอ่านความเห็นคนอ่านคนอื่น ส่วนใหญ่คือลำไยนายเอก 555+ แต่เราโอเคนะ ถ้าดูจากที่ปูพื้นมา เดิมเรย์ก็เป็นเด็กที่จิตใจอ่อนโยนอยู่แล้ว แถมยังโดนกลั่นแกล้ง โดนดูถูกเรื่องไม่มีพ่อมาตั้งแต่เด็ก แถมพอมาอยู่อังกฤษ เพราะอยากได้ความรักจากเอ็ดก็เลยยอมเชื่อฟังทุกอย่าง แม้จะถูกสั่งให้เก็บตัวเงียบ ห้ามสุงสิงกับใคร เรย์ก็ยอมทุกอย่าง ถึงอย่างนั้น เรย์ก็ไม่เคยได้รับความรักจากเอ็ดอยู่ดี
แต่ถ้าคิดว่าเรย์น่าสงสารแล้ว บางทีเอ็ดอาจจะเป็นคนที่น่าสงสารยิ่งกว่า อย่างที่ครั้งหนึ่งเรย์เคยคิดว่า การไม่ได้รับความรักจากคนที่เรารักมันเจ็บปวดยิ่งกว่าการถูกเกลียดจากคนที่เกลียดเราซะอีก เอ็ดเองมีครอบครัวที่สมบูรณ์แต่กลับไม่เคยได้รับความรัก เขาจึงไม่เชื่อในความรัก ไม่เปิดใจ เป็นที่รู้กันว่าเอ็ดนั้นมีรสนิยมชอบผู้ชาย และมีความสัมพันธ์กับคนในโรงเรียนมากมาย แต่ก็เฉพาะกับคนที่แค่เล่นๆ เท่านั้น เอ็ดไม่เคยมีอะไรกับคนที่รักเขาเพราะเขาไม่เคยคิดจะมอบความรักให้ใคร แต่กับเรย์ ทั้งที่ทำตัวเย็นชามาตลอด แต่กลับปกป้องเรย์ราวกับนกน้อยในกรงทอง ไม่ให้ไปยุ่งกับใคร และไม่ให้ใครมายุ่ง เรย์ยินดีที่จะทำตามคำสั่งนี้ แต่สุดท้ายเมื่อวันนึงเรย์ได้พบกลุ่มคนที่ยอมรับในตัวเรย์ และไม่รังเกียจคนเอเชียเลือดสีโคลน เมื่อเรย์รู้สึกว่าอยากที่จะใช้ชีวิตโดยรักผู้คนให้มากกว่านี้ และจะตัดใจจากเอ็ดเสียที เอ็ดผู้ซึ่งเปรียบเหมือนราชาในกรงขังจะทำเช่นไร
..............
ดราม่า ดราม่าสุดๆ ไปเลยค่ะ แต่ทำไมชอบ 555 แนวทำดีเท่าไรก็ไม่เคยเห็นค่านี่ถูกจริตมาก บรรยากาศในเรื่องก็ให้ความรู้สึกโบราณ ขลังๆ ดี แต่ก็มีสิ่งที่ทำให้หงุดหงิดระหว่างอ่านก็คือคำผิดอันมากมาย ราวกับเรื่องนี้ไม่มีคนพิสูจน์อักษร ทั้งคำซ้ำ คำสะกดผิด ฝักบัว เป็น ฟักบัว (เอิ่ม...) ตอนออกเล่มแรกท่าจะรีบ เดี๋ยวจะรอดูเล่ม 2 ว่ายังผิดเละเทะเหมือนเดิมมั้ย ราคาตกมาก ทั้งที่ปกสวยและรูปเล่มงดงามแท้ๆ และการแปลที่...ยังไงดี....ใช้คำประหลาดๆ อย่างที่ควรจะงดงามสะดุดตา เหลือแค่ งดงามสะดุด คนอ่านก็สะดุดกึกไปด้วยเลย การแปลสรรพนามใช้ผมคู่กับเธอก็ประหลาดๆ แต่ชอบนิยายแปลตรงที่พูดกันเพราะ ไม่มีกูมึง วายแบบพูดผมพูดคุณนี่ถูกจริตมากค่ะ
Public School คือโรงเรียนประเภทที่มีหอพัก มี พรีเฟค เป็นผู้ดูแล และผู้ที่มีอำนาจสูงสุดก็คือเฮดบอย ในเรื่องนี้ Public School เลสตัน เป็นที่รวมของบรรดาลูกหลานตระกูลขุนนางเป็นส่วนใหญ่ มีความแบ่งแยกชนชั้นวรรณะอย่างชัดเจน เฮดบอยในขณะนี้ คือ เอ็ดเวิร์ด กลามิส ทายาทว่าที่ผู้สืบทอดตระกูลกลามิส แต่เบื้องหลังภาพลักษณ์นักเรียนดีเด่นเขาคือผู้ที่ขาดความรักคนหนึ่ง เอ็ดไม่เคยได้รับความรักที่แท้จริงจากพ่อแม่ เขามีหน้าที่เรียนให้ดี สอบให้ติด แต่งงานกับผู้หญิงที่เหมาะสมแล้วสืบทอดตระกูลต่อไป หากว่าเอ็ดพลั้งพลาด ตำแหน่งผู้สืบทอดอาจถูกโยกย้ายให้คนอื่นที่จ้องรอตะครุบอยู่ตลอดเวลา
นากาฮาระ เรย์ เด็กหนุ่มจากญี่ปุ่นที่เคยได้รับความรักอย่างท่วมท้นจากแม่ ซึ่งเป็นครอบครัวเพียงคนเดียว แต่เรย์ในวัย 12 กลับต้องสูญเสียคุณแม่ไปอย่างไม่มีวันกลับ แต่ก่อนที่เรย์จะต้องย้ายไปอยู่ที่ศูนย์ดูแลเด็กกำพร้า กลับได้รับการติดต่อจากทนายของตระกูลกลามิสซึ่งน่าจะเป็นตระกูลของพ่อที่ไม่เคยพบหน้า ทางตระกูลต้องการให้เรย์ไปอยู่ที่อังกฤษ เรย์ซึ่งอยากพบพ่อ อยากได้พบกับครอบครัวอีกครั้งจึงตัดสินใจเดินทางไปอยู่ที่อังกฤษตามคำเชิญชวน แต่เมื่อไปถึงทุกอย่างกลับไม่เหมือนที่คิดไว้ นอกจากจะไม่ได้เจอหน้าพ่อแล้ว คนทั้งคฤหาสน์เหมือนจะไม่มีใครใยดีเรย์เลยแม้แต่คนเดียว....รวมถึงเอ็ดเวิร์ด ชายหนุ่มที่อายุมากกว่าเขา 2 ปี ผู้มีหน้าตาน่าหลงใหลและบุคลิกสง่างาม ได้เอ่ยวาจาเหยียดหยามเรย์ไม่หยุด และยังบอกอีกว่า เรย์ถูกรับตัวมาเพื่อเป็นเหยื่อสังเวย
.......
ถึงเรื่องนี้จะดำเนินเรื่องในอังกฤษ มีตัวละครญี่ปุ่นอยู่น้อยนิด แต่อ่านแล้วมันให้อารมณ์ญี่ปุ๊นญี่ปุ่นค่ะ ด้วยสำนวนภาษาอันเยิ่นเย้อ เวิ่นเว้อ ยิ่งเรื่องนี้บรรยายผ่านความคิดของนายเอกซึ่งเป็นมนุษย์คิดมากที่สุดใน 3 โลก ก็ทำให้ยิ่งเวิ่นเว้อไปกันใหญ่ นี่คือนิยายที่นายเอกอ่อนแอที่สุดเท่าที่เคยอ่านมาเลยค่ะ ตลอดทั้งเรื่องนายเอกจะหวาดกลัว ตัวสั่นระริก พูดจาตะตุกตะกัก ก้มหน้า หลบสายตาผู้คนตลอดเวลา ไปอ่านความเห็นคนอ่านคนอื่น ส่วนใหญ่คือลำไยนายเอก 555+ แต่เราโอเคนะ ถ้าดูจากที่ปูพื้นมา เดิมเรย์ก็เป็นเด็กที่จิตใจอ่อนโยนอยู่แล้ว แถมยังโดนกลั่นแกล้ง โดนดูถูกเรื่องไม่มีพ่อมาตั้งแต่เด็ก แถมพอมาอยู่อังกฤษ เพราะอยากได้ความรักจากเอ็ดก็เลยยอมเชื่อฟังทุกอย่าง แม้จะถูกสั่งให้เก็บตัวเงียบ ห้ามสุงสิงกับใคร เรย์ก็ยอมทุกอย่าง ถึงอย่างนั้น เรย์ก็ไม่เคยได้รับความรักจากเอ็ดอยู่ดี
แต่ถ้าคิดว่าเรย์น่าสงสารแล้ว บางทีเอ็ดอาจจะเป็นคนที่น่าสงสารยิ่งกว่า อย่างที่ครั้งหนึ่งเรย์เคยคิดว่า การไม่ได้รับความรักจากคนที่เรารักมันเจ็บปวดยิ่งกว่าการถูกเกลียดจากคนที่เกลียดเราซะอีก เอ็ดเองมีครอบครัวที่สมบูรณ์แต่กลับไม่เคยได้รับความรัก เขาจึงไม่เชื่อในความรัก ไม่เปิดใจ เป็นที่รู้กันว่าเอ็ดนั้นมีรสนิยมชอบผู้ชาย และมีความสัมพันธ์กับคนในโรงเรียนมากมาย แต่ก็เฉพาะกับคนที่แค่เล่นๆ เท่านั้น เอ็ดไม่เคยมีอะไรกับคนที่รักเขาเพราะเขาไม่เคยคิดจะมอบความรักให้ใคร แต่กับเรย์ ทั้งที่ทำตัวเย็นชามาตลอด แต่กลับปกป้องเรย์ราวกับนกน้อยในกรงทอง ไม่ให้ไปยุ่งกับใคร และไม่ให้ใครมายุ่ง เรย์ยินดีที่จะทำตามคำสั่งนี้ แต่สุดท้ายเมื่อวันนึงเรย์ได้พบกลุ่มคนที่ยอมรับในตัวเรย์ และไม่รังเกียจคนเอเชียเลือดสีโคลน เมื่อเรย์รู้สึกว่าอยากที่จะใช้ชีวิตโดยรักผู้คนให้มากกว่านี้ และจะตัดใจจากเอ็ดเสียที เอ็ดผู้ซึ่งเปรียบเหมือนราชาในกรงขังจะทำเช่นไร
..............
ดราม่า ดราม่าสุดๆ ไปเลยค่ะ แต่ทำไมชอบ 555 แนวทำดีเท่าไรก็ไม่เคยเห็นค่านี่ถูกจริตมาก บรรยากาศในเรื่องก็ให้ความรู้สึกโบราณ ขลังๆ ดี แต่ก็มีสิ่งที่ทำให้หงุดหงิดระหว่างอ่านก็คือคำผิดอันมากมาย ราวกับเรื่องนี้ไม่มีคนพิสูจน์อักษร ทั้งคำซ้ำ คำสะกดผิด ฝักบัว เป็น ฟักบัว (เอิ่ม...) ตอนออกเล่มแรกท่าจะรีบ เดี๋ยวจะรอดูเล่ม 2 ว่ายังผิดเละเทะเหมือนเดิมมั้ย ราคาตกมาก ทั้งที่ปกสวยและรูปเล่มงดงามแท้ๆ และการแปลที่...ยังไงดี....ใช้คำประหลาดๆ อย่างที่ควรจะงดงามสะดุดตา เหลือแค่ งดงามสะดุด คนอ่านก็สะดุดกึกไปด้วยเลย การแปลสรรพนามใช้ผมคู่กับเธอก็ประหลาดๆ แต่ชอบนิยายแปลตรงที่พูดกันเพราะ ไม่มีกูมึง วายแบบพูดผมพูดคุณนี่ถูกจริตมากค่ะ
August 19, 2022
สี่ปีแล้วเหรอคะเนี่ย? ได้มีโอกาสได้กลับมาอ่านใหม่อีกครั้งค่ะ เอาจริงๆ public school เคยเป็นเล่มโปรดของเราสมัยโน้นแหละ(i’d love Edward like a stupid girl) แต่พอได้กลับมาอ่านใหม่ในมุมมองของคนที่โตขึ้นมาระดับนึงแล้วในปี2022 ก็ได้เห็นอะไรหลายๆ อย่าง
spoiler alert—
อย่างแรกเราจะมองข้ามไปว่าเรื่องนี้เป็นแนวที่พระเอกกับนายเอกเกี่ยวข้องกันทางสายเลือดเพราะว่าสมัยนั้นที่คุณฮิงุจิเขียนมันก็น้านนานมาแล้ว ช่างมันเถอะค่ะ
เราจำไม่ได้นักว่าอะไรกันที่ทำให้เราชอบเอ็ดเวิร์ดเบอร์นั้น คนที่ปาสมุดวาดรูปเรย์ คนที่ห้ามคนอื่นไปมีเพื่อน คนที่เอาแต่ใจขนาดนั้นอะนะ พอกลับมาคิดก็สรุปได้ง่ายๆ ว่าเพราะคือเอ็ดเวิร์ดค่ะ5555 พระเอกผมบลอนด์เชื้อสายขุนนางตาสีเขียวเป็นพรีเฟ็คด้วย(แอบทำให้นึกถึงเดรโก มัลฟอยตัวอิจฉาลูกรักด้วยนิดนึง) ไทป์พระเอกแบบที่เราชอบนั่นแหละเราก็เลยชอบไปอย่างนั้นเลย ซึ่งพอมาตอนนี้เราว่าเราชอบไม่ลงเท่าไหร่แล้ว ออกจะเทใจไปให้กิลหรือว่าออร์แลนโดมากกว่าด้วย
ที่เราชอบเกี่ยวกับเซ็ตนี้คงเป็นเพราะมันเบสฉากหลังเป็นอังกฤษนี่แหละค่ะ ด้วยความที่เราชอบวัฒนธรรม ชอบพื้นหลังความเป็นโรงเรียนประจำอยู่แล้วแต่เดิม ทุกวันนี้เวลาจะพูดเล่มนี้ทีไรต้องอธิบายจนคอแตกว่าไม่ได้ไม่รู้ค่ะว่าแนวนี่มันผิดศีลธรรม แต่ชอบฉากหลัง ชอบบรรยากาศ โฮฮฮ
ส่วนเรื่องที่ไม่ชอบก็ต้องเป็นคาร์แรคเตอร์เรย์นี่ล่ะค่ะ(ตอนเด็กน่ะชอบนะ ดูเป็นเด็กตาเศร้า) เพราะว��าเรย์เป็นคนที่มีอะไรอยู่ในใจเยอะแยะแล้วก็มองโลกในแง่ดีเกินไป (like—he be like ‘Edward r4ping me now but I’m ok and glad because I love him’ duh what—)
ด้วยความที่เราเขียนนิยายอยู่แล้วและชอบเขียนด้วยสำนวนนิยายแปล(มันตรงไปตรงมาดี) และด้วยความตามอ่านเล่มนี้จนมันจบเล่มพิเศษ มันอิมพรูฟภาษาเราขึ้นแบบ 1000000% ค่ะ55555 ไม่ขนาดนั้นหรอกแต่มันช่วยให้เราเขียนฟีลญี่ปุ่นดีขึ้นค่ะ เรียกว่าซึมซับก็ได้มั้ง เวิ่นเว่อดี
(ก็อะไรแบบนั้นแหละค่ะ พูดได้ไม่เต็มปากว่าชอบชุดนี้แต่ก็ชอบชุดนี้จริงๆ เรียกได้ว่าเรียนรู้มากับเรื่องนี้ก็ได้มั้ง ตั้งแต่สมัยแอบพ่อแม่อ่านในห้องน้ำตอนตีสองเพราะกลัวโดนจับได้ สมัยยังไม่รู้ว่าอะไรคือproblematicจนเริ่มตระหนักขึ้นมาตอนอ่านเล่มสามจบ เอ้อ แต่เล่มโปรดคือเล่มสองนะคะถ้าจะให้พูด ลุ้นให้แปลต่ออยู่ค่ะเพราะเหมือนปีสองปีที่แล้วมันออกมาอีกเล่มนึง แต่ว่าไดนามิคที่ผิดศีลธรรมแถมหนังสือไม่แมสก็ไม่รู้เซนชูจะว่ายังไง)
spoiler alert—
อย่างแรกเราจะมองข้ามไปว่าเรื่องนี้เป็นแนวที่พระเอกกับนายเอกเกี่ยวข้องกันทางสายเลือดเพราะว่าสมัยนั้นที่คุณฮิงุจิเขียนมันก็น้านนานมาแล้ว ช่างมันเถอะค่ะ
เราจำไม่ได้นักว่าอะไรกันที่ทำให้เราชอบเอ็ดเวิร์ดเบอร์นั้น คนที่ปาสมุดวาดรูปเรย์ คนที่ห้ามคนอื่นไปมีเพื่อน คนที่เอาแต่ใจขนาดนั้นอะนะ พอกลับมาคิดก็สรุปได้ง่ายๆ ว่าเพราะคือเอ็ดเวิร์ดค่ะ5555 พระเอกผมบลอนด์เชื้อสายขุนนางตาสีเขียวเป็นพรีเฟ็คด้วย(แอบทำให้นึกถึงเดรโก มัลฟอยตัวอิจฉาลูกรักด้วยนิดนึง) ไทป์พระเอกแบบที่เราชอบนั่นแหละเราก็เลยชอบไปอย่างนั้นเลย ซึ่งพอมาตอนนี้เราว่าเราชอบไม่ลงเท่าไหร่แล้ว ออกจะเทใจไปให้กิลหรือว่าออร์แลนโดมากกว่าด้วย
ที่เราชอบเกี่ยวกับเซ็ตนี้คงเป็นเพราะมันเบสฉากหลังเป็นอังกฤษนี่แหละค่ะ ด้วยความที่เราชอบวัฒนธรรม ชอบพื้นหลังความเป็นโรงเรียนประจำอยู่แล้วแต่เดิม ทุกวันนี้เวลาจะพูดเล่มนี้ทีไรต้องอธิบายจนคอแตกว่าไม่ได้ไม่รู้ค่ะว่าแนวนี่มันผิดศีลธรรม แต่ชอบฉากหลัง ชอบบรรยากาศ โฮฮฮ
ส่วนเรื่องที่ไม่ชอบก็ต้องเป็นคาร์แรคเตอร์เรย์นี่ล่ะค่ะ(ตอนเด็กน่ะชอบนะ ดูเป็นเด็กตาเศร้า) เพราะว��าเรย์เป็นคนที่มีอะไรอยู่ในใจเยอะแยะแล้วก็มองโลกในแง่ดีเกินไป (like—he be like ‘Edward r4ping me now but I’m ok and glad because I love him’ duh what—)
ด้วยความที่เราเขียนนิยายอยู่แล้วและชอบเขียนด้วยสำนวนนิยายแปล(มันตรงไปตรงมาดี) และด้วยความตามอ่านเล่มนี้จนมันจบเล่มพิเศษ มันอิมพรูฟภาษาเราขึ้นแบบ 1000000% ค่ะ55555 ไม่ขนาดนั้นหรอกแต่มันช่วยให้เราเขียนฟีลญี่ปุ่นดีขึ้นค่ะ เรียกว่าซึมซับก็ได้มั้ง เวิ่นเว่อดี
(ก็อะไรแบบนั้นแหละค่ะ พูดได้ไม่เต็มปากว่าชอบชุดนี้แต่ก็ชอบชุดนี้จริงๆ เรียกได้ว่าเรียนรู้มากับเรื่องนี้ก็ได้มั้ง ตั้งแต่สมัยแอบพ่อแม่อ่านในห้องน้ำตอนตีสองเพราะกลัวโดนจับได้ สมัยยังไม่รู้ว่าอะไรคือproblematicจนเริ่มตระหนักขึ้นมาตอนอ่านเล่มสามจบ เอ้อ แต่เล่มโปรดคือเล่มสองนะคะถ้าจะให้พูด ลุ้นให้แปลต่ออยู่ค่ะเพราะเหมือนปีสองปีที่แล้วมันออกมาอีกเล่มนึง แต่ว่าไดนามิคที่ผิดศีลธรรมแถมหนังสือไม่แมสก็ไม่รู้เซนชูจะว่ายังไง)
This entire review has been hidden because of spoilers.
February 25, 2026
Because my last 2 reads, especially the last one, were pretty disappointing, so when I saw this on kindle unlimited, I borrowed it immediately, even though I have been avoiding this popular BL series for a long time since I prefer stories with fantasy elements and I’m never a big fan of aristocractic boarding school stories but I needed to read a BL novel that is solid and well-written to cleanse my palate. And it got the job done!
Rei is a biracial child born out of wedlock between a Japanese mother and a high-ranking British noble. He was raised solely by his mother in Japan until she passed away when he was 12. He was taken in by his half-brother in England since his father also passed away a few years earlier. There he met his nephew, 14-year-old Edward, who was the only truly friendly person with him. All that changed two years later when Rei enrolled into the same elite public school and into the house of which Edward was the head boy, despite Edward demanding Rei to return to Japan so Edward forbade Reinfrom interacting with any of his schoolmates.
Just like in most of other works by this author that I have read, this also features an asshole seme. But Edward’s assholeness is actually more forgivable than others because he is, after all, just a 16-year-old boy himself while also dealing the suffocating expectation from his nitpicking noble family and relatives, and being gay AND having caused a scandal before Rei showed up in England had not helped his pressure cooker situation. On the other hand, I usually hate doormat character BUT it’s not surprising that Rei would have ended up like this. At the time when he was the most vulnerable and the hungriest for being loved, Edward was the only one who cared about him. And the book later talked about how his world got smaller due to Edward’s restrictions and how he eventually tried to break off from Edward’s shackles. The dubcon at the end was not surprising, to be honest, and I hate to say it, it’s probably one of the hottest dubcon I have ever read. It really shows how much Edward had been suppressing himself from loving Rei.
And btw this book also deals with blatant classism, racism, and homophobia.
Rei is a biracial child born out of wedlock between a Japanese mother and a high-ranking British noble. He was raised solely by his mother in Japan until she passed away when he was 12. He was taken in by his half-brother in England since his father also passed away a few years earlier. There he met his nephew, 14-year-old Edward, who was the only truly friendly person with him. All that changed two years later when Rei enrolled into the same elite public school and into the house of which Edward was the head boy, despite Edward demanding Rei to return to Japan so Edward forbade Reinfrom interacting with any of his schoolmates.
Just like in most of other works by this author that I have read, this also features an asshole seme. But Edward’s assholeness is actually more forgivable than others because he is, after all, just a 16-year-old boy himself while also dealing the suffocating expectation from his nitpicking noble family and relatives, and being gay AND having caused a scandal before Rei showed up in England had not helped his pressure cooker situation. On the other hand, I usually hate doormat character BUT it’s not surprising that Rei would have ended up like this. At the time when he was the most vulnerable and the hungriest for being loved, Edward was the only one who cared about him. And the book later talked about how his world got smaller due to Edward’s restrictions and how he eventually tried to break off from Edward’s shackles. The dubcon at the end was not surprising, to be honest, and I hate to say it, it’s probably one of the hottest dubcon I have ever read. It really shows how much Edward had been suppressing himself from loving Rei.
And btw this book also deals with blatant classism, racism, and homophobia.
June 11, 2019
เป็นเรื่องที่ค่อนข้างจะมีความเทาๆตลอดทั้งเรื่อง เพราะเป็นมุมมองการเล่าของนายเอก ก็จะมีความตัดพ้อตลอดทั้งเรื่อง เล่มแรกมันจะทิ้งปมไว้เยอะมากๆ คนที่อ่านเล่มแรกก็จะรู้สึกรำคาญนายเอกบ้างแล้วก็งงๆด้วย(อาจจะเป็นแค่ตัวเรา5555) แต่ถ้าได้ลองอ่านต่อเล่ม2ก็จะรู้อะไรหลายๆจากปมเล่ม1ที่สร้างเอาไว้ ส่วนตัวแนะนำสำหรับคนที่ชอบนิยายกลิ่นอังกฤษเพราะมันจะได้อารมณ์มากๆ และก็อยากแนะนำให้อ่านเพราะถ้าได้ลองอ่านเล่มสองต่อให้จบก็จะรู้ว่ามันน่ารักมากๆค่ะ💓
April 28, 2025
นายเอกโดนกักกัน ข่มขืน โดนหลอก โดนgaslight แต่ไม่เคยโกรธพระเอก ขนาดตอนตัวเองเจ็บตัวและรู้ความจริงว่าพระเอกรู้สถานการณ์ที่ตัวเองเผชิญอยุ่ประมาณนึง ยังคิดแต่สงสารพระเอก คืองงมาก เบียวสายเลือดสีฟ้าอะไรของมัน noblesse in the worst way possible
มีโมเม้นที่ชอบคือตอนพูดถึงเรื่องภาพโอฟีเลีย เพราะชอบภาพนึ้อยู่แล้วส่วนนึง อีกส่วนคือในเรื่องใช้ตีความได้ดี เสียดาย
มีโมเม้นที่ชอบคือตอนพูดถึงเรื่องภาพโอฟีเลีย เพราะชอบภาพนึ้อยู่แล้วส่วนนึง อีกส่วนคือในเรื่องใช้ตีความได้ดี เสียดาย
March 19, 2023
ชอบฉากของเรื่องที่เป็นโรงเรียนประจำในอังกฤษ แต่อาจจะเพราะเขียนโดยคนญี่ปุ่น มันเลยเป็นอังกฤษที่ไม่ค่อยอังกฤษเท่าไหร่ เนื้อเรื่องกับตัวละครออกแนวน้ำเน่าเลยนะ เมะหล่อเย็นชา เคะตัวบางอ่อนหวาน ตัวประกอบร้ายแบบแบนๆไม่มีมิติ จะว่าสนุกมันก็มีความสนุกแบบละครน้ำเน่าพอใช้ได้
August 2, 2023
ทั้งเนื้อเรื่องทั้งตัวละครคลิเช่ตามขนบแนวน้ำเน่าของ bl ญี่ปุ่นเก่าๆเลย ถ้าบอกว่าเขียนสักปี 2000 ก็เชื่อ (เห็นลงปีไว้ว่าปี 2015 แล้วตกใจด้วยซ้ำ ใหม่เกินคาด) บทพรรณาความในใจเยอะหน่อย แต่พอแปลไม่ค่อยลื่นไหลแล้วรู้สึกอ่านไม่ค่อยอินเลย
December 18, 2020
3.5/5
September 26, 2019
3.5
อันที่จริงตอนซื้อเรื่องนี้มาอ่านไม่ได้คาดหวังอะไรเท่าไหร่ เพราะพลอตเรื่องดูค่อนข้างจำเจอยู่ เเต่พอลองดูจริงๆเเล้วถึงได้รู้ว่ามันก็โอเคอยู่นะ ดีกว่าที่คิดไว้อ่ะ (เรื่องนี้อาจไม่เหมาะกับคนที่ไม่ชอบอ่านเเนวนายเอกที่คล้ายนางเอกละครไทย...)
การวางโครงเรื่องน่าติดตามดี ได้เห็นการพัฒนาของตัวละครรวมถึงมีการทิ้งปมไว้ให้คิดบ้างประปราย เเต่ยังเขียนได้ไม่เข้าถึงธีมเรื่องซักเท่าไหร่ เหมือนมันยังไม่ค่อยอินกับคำว่า 'British' อ่ะ ในความเป็นจริงเเล้วอังกฤษก็ไม่ได้เลวร้ายขนาดนั้น
ชอบการเก็บรายละเอียดคาเเรคเตอร์ของเรย์นะ อาจจะดูน่ารำคาญไปนิดเเต่ถ้าลองนึกย้อนไปดูว่าเค้าเจออะไรมาบ้างก็พอเข้าใจเหตุผลของการกระทำทุกอย่างได้อยู่ ส่วนเอ็ด อ.มิซาโอะ ฮิงูจิ ก็เขียนออกมาได้เป็นตัวละครที่มีมิติมาก (เเต่ยังไงก็ไม่เข้าใจพี่เเกอยู่ดีว่าทั้งหมดนั่นทำไปเพื่ออะไร...เอาตรงๆคือดูจิตๆไงก็ไม่รู้ 555 บรึ๋ยยยย) ความจริงก็พอเข้าใจว่าทำไมเรย์ถึงชอบเอ็ด ถ้าอ่าน Flashbacks จะเห็นว่าเอ็ดทำตัวดีกับเรย์มากๆ
อีกอย่างคือตัวละครเสริมอย่างออร์เเลนโดงี้เราชอบมากนะ เหมือนทำให้เนื้อเรื่องดูไม่หนักจนเกินไปเเล้วยังมีมุมที่ใสๆอยู่บ้าง (เเอบเชียร์ออร์ลี่เรย์ 555)
สิ่งที่ไม่ชอบในเรื่องนี้ก็คือ เหมือนจะโฟกัสตัวละครเอกมากไปหน่อย อยากให้บรรยายเกี่ยวกับวิถีชีวิตหรือเเบคกราวนด์จิปาถะ รายละเอียดเล็กๆน้อยๆอะไรอย่างงี้ด้วยจะดีมาก
ปล.เเต่สงสัยจริงๆว่าที่นี่ไม่มีโทรศัพท์ใช้กันหรอ? เท่าที่ดูรายละเอียดเเล้วน่าจะเป็นช่วงยุคที่เค้าเริ่มใช้โทรศัพท์กันเเล้วนะ มีทั้งเครื่องบิน รถลีมูซีน อะไรอย่างเงี้ย (หรือว่าอันนี้เป็นยุคก่อนมีโทรศัพท์จริงๆก็ไม่รู้นะ 555)
อันที่จริงตอนซื้อเรื่องนี้มาอ่านไม่ได้คาดหวังอะไรเท่าไหร่ เพราะพลอตเรื่องดูค่อนข้างจำเจอยู่ เเต่พอลองดูจริงๆเเล้วถึงได้รู้ว่ามันก็โอเคอยู่นะ ดีกว่าที่คิดไว้อ่ะ (เรื่องนี้อาจไม่เหมาะกับคนที่ไม่ชอบอ่านเเนวนายเอกที่คล้ายนางเอกละครไทย...)
การวางโครงเรื่องน่าติดตามดี ได้เห็นการพัฒนาของตัวละครรวมถึงมีการทิ้งปมไว้ให้คิดบ้างประปราย เเต่ยังเขียนได้ไม่เข้าถึงธีมเรื่องซักเท่าไหร่ เหมือนมันยังไม่ค่อยอินกับคำว่า 'British' อ่ะ ในความเป็นจริงเเล้วอังกฤษก็ไม่ได้เลวร้ายขนาดนั้น
ชอบการเก็บรายละเอียดคาเเรคเตอร์ของเรย์นะ อาจจะดูน่ารำคาญไปนิดเเต่ถ้าลองนึกย้อนไปดูว่าเค้าเจออะไรมาบ้างก็พอเข้าใจเหตุผลของการกระทำทุกอย่างได้อยู่ ส่วนเอ็ด อ.มิซาโอะ ฮิงูจิ ก็เขียนออกมาได้เป็นตัวละครที่มีมิติมาก (เเต่ยังไงก็ไม่เข้าใจพี่เเกอยู่ดีว่าทั้งหมดนั่นทำไปเพื่ออะไร...เอาตรงๆคือดูจิตๆไงก็ไม่รู้ 555 บรึ๋ยยยย) ความจริงก็พอเข้าใจว่าทำไมเรย์ถึงชอบเอ็ด ถ้าอ่าน Flashbacks จะเห็นว่าเอ็ดทำตัวดีกับเรย์มากๆ
อีกอย่างคือตัวละครเสริมอย่างออร์เเลนโดงี้เราชอบมากนะ เหมือนทำให้เนื้อเรื่องดูไม่หนักจนเกินไปเเล้วยังมีมุมที่ใสๆอยู่บ้าง (เเอบเชียร์ออร์ลี่เรย์ 555)
สิ่งที่ไม่ชอบในเรื่องนี้ก็คือ เหมือนจะโฟกัสตัวละครเอกมากไปหน่อย อยากให้บรรยายเกี่ยวกับวิถีชีวิตหรือเเบคกราวนด์จิปาถะ รายละเอียดเล็กๆน้อยๆอะไรอย่างงี้ด้วยจะดีมาก
ปล.เเต่สงสัยจริงๆว่าที่นี่ไม่มีโทรศัพท์ใช้กันหรอ? เท่าที่ดูรายละเอียดเเล้วน่าจะเป็นช่วงยุคที่เค้าเริ่มใช้โทรศัพท์กันเเล้วนะ มีทั้งเครื่องบิน รถลีมูซีน อะไรอย่างเงี้ย (หรือว่าอันนี้เป็นยุคก่อนมีโทรศัพท์จริงๆก็ไม่รู้นะ 555)
September 5, 2022
The best Japanese BL series I've ever read. This first novel is just the beginning of the series, so only reading this is not enough to see the development of Ed and Rei's relationship. The story is mainly about their boarding school lives. Ed and Rei used to have good relationships back then when they were young, but suddenly Ed started acting kinda cruel, and controlling toward Rei.
To be honest, it just gives us sad and heartbreaking feelings. You will sympathize with Rei and cry with him. Also, you will be confused why Ed acts like that. But the second novel unravels their true feelings.
To be honest, it just gives us sad and heartbreaking feelings. You will sympathize with Rei and cry with him. Also, you will be confused why Ed acts like that. But the second novel unravels their true feelings.
This entire review has been hidden because of spoilers.
February 15, 2016
A very well written novel about two kids who really don't know anything about love and it hurts to watch the two of them fumble their way towards adulthood. I'll be honest - the five stars may turn into four if volume two doesn't convince me of Ed's motives - his actions towards Rei are really cruel. But even so, while I didn't like the last forty pages as much and I am curious where she is going from that end, overall it was exceptionally well written.
May 2, 2017
(warning: spoilers ahead, because...)
wooo, another misao novel. which means tack on that frustrating unrequited love drama and asshole semes troupe. i literally just finished this thing, so let me start out with what i liked first:
as always, i love misao's writing style and the way she describes things. i also like the fact that the story started out in the present when rei was 16 and then would go back to when he was 9 years old. for a bit the story's setting would shift between the past and present to give us an idea of how rei got himself into this current mess, and i much preferred it that way than for the story to start from the past and chronologically take a linear path.
the side characters (apart from gilbert, because, let's be furreal) are awesome (!!!!). orlando was like my hero in this thing, a breath of fresh air where i couldn't help but exclaim "yes. thank you". ted and mike, though they play minor parts towards the end, still have me screaming for more of them, as well as the other fine arts club members. the way they treated rei with open arms was... ugh, it was so cute. i was super happy for rei until ed came and eff'd things up.
I LOVE THE FACT THAT THIS TOOK PLACE IN ENGLAND, AAAH. it's nice to read something... not in japan. i mean, i know i'm reading a japanese novel, but you know. it's just nice, okay.
misao loves to give her ukes a sad, lonely life, doesn't she? i felt attached to rei's character since from the time he was young, he was lonely. all he wanted was to love and be loved. i don't want to dabble into his life and how it affected his personality since... this is a review, not a summary. but what i like about rei? how pure this kid is. he's like a precious jem that i want to polish and protect from all the asshole semes everywhere. and i love how whenever someone insults someone he loves and cares about, he doesn't think twice but to attack. he's naturally a kind soul who is shy as I DON'T EVEN. but one word about his mama, his new friends, etc., and yer ass is gonna get slapped. rei, my baby, like. go find your happy....
what i don't like about this?
how ignorantly attached rei's love towards edward is. it's really not what i don't like about this novel, per se, but more like what i don't like about rei specifically. in the beginning, i felt like he was finding any reason under the freakin' sun to love ed, and when he did, he latched onto that feeling so hard like a bear gunning for that sweet, luscious honey. to the point of........... alienating himself from anyone and anything around him. it's sad. it's freakin' sad. it was pretty hard to read about how lonely he was in that public school, even though hey, he kinda did it to himself, but STILL. the way misao's described his painful solitude was just. sob. IT WAS SOB OKAY?
EDWARD. AAAAH. AAAAAAAAH. it's pretty freakin' obvious that edward has feelings (YANDERE FEELINGS, OMFGGG) towards his precious rei. but he sure as heck isn't showing it though because he insults the guy both in public and private, alienates him, abuses him, rapes him (more than once, sdkjksf aaaah) etc. there were some parts, GRANTED, when i softened up to him. like during the flashbacks. and when ed cared for rei while he was sick. but most of the time? pfft. especially during the last 2 chapters? PFFFFTT. then again, misao has this thing where she turns asshole semes into a hero in shining armor or some shet, so i'm sure later on in the series, i'll, SOMEHOW, love (????) the guy (????).
what i also don't like about this? IT DRAGS OOOON IN THE MIDDLE. i feel like misao could have wrapped this up if she wrote 100 less pages. or 50?? yeah i get it, rei is lonely and hurt and in love. ed is an asswipe. orlando is awesome. gilbert is a salty hater. but there were times where i would sigh and be like, okay lady, c'mon, i get it, let's move ooooon. thankfully the last few chapters sped the pace a bit. and the last 3 chapters? heh. HEH.
so with that said, overall, i liked it. i'm itching to read the 2nd book. how the effff this is gonna turn out, i don't even know. but i am SOOOOOOO shipping rei with orlando. fight me. ya, it's not gonna happen because bl logic, but here's me hoping the warning that gilbert gave rei about orlando was gil's way of being a salty troll.... :/
more ted and mike, please. and less.... of ed...... being an ass would be... great. thanks.
UNTIL BOOK 2!
wooo, another misao novel. which means tack on that frustrating unrequited love drama and asshole semes troupe. i literally just finished this thing, so let me start out with what i liked first:
as always, i love misao's writing style and the way she describes things. i also like the fact that the story started out in the present when rei was 16 and then would go back to when he was 9 years old. for a bit the story's setting would shift between the past and present to give us an idea of how rei got himself into this current mess, and i much preferred it that way than for the story to start from the past and chronologically take a linear path.
the side characters (apart from gilbert, because, let's be furreal) are awesome (!!!!). orlando was like my hero in this thing, a breath of fresh air where i couldn't help but exclaim "yes. thank you". ted and mike, though they play minor parts towards the end, still have me screaming for more of them, as well as the other fine arts club members. the way they treated rei with open arms was... ugh, it was so cute. i was super happy for rei until ed came and eff'd things up.
I LOVE THE FACT THAT THIS TOOK PLACE IN ENGLAND, AAAH. it's nice to read something... not in japan. i mean, i know i'm reading a japanese novel, but you know. it's just nice, okay.
misao loves to give her ukes a sad, lonely life, doesn't she? i felt attached to rei's character since from the time he was young, he was lonely. all he wanted was to love and be loved. i don't want to dabble into his life and how it affected his personality since... this is a review, not a summary. but what i like about rei? how pure this kid is. he's like a precious jem that i want to polish and protect from all the asshole semes everywhere. and i love how whenever someone insults someone he loves and cares about, he doesn't think twice but to attack. he's naturally a kind soul who is shy as I DON'T EVEN. but one word about his mama, his new friends, etc., and yer ass is gonna get slapped. rei, my baby, like. go find your happy....
what i don't like about this?
how ignorantly attached rei's love towards edward is. it's really not what i don't like about this novel, per se, but more like what i don't like about rei specifically. in the beginning, i felt like he was finding any reason under the freakin' sun to love ed, and when he did, he latched onto that feeling so hard like a bear gunning for that sweet, luscious honey. to the point of........... alienating himself from anyone and anything around him. it's sad. it's freakin' sad. it was pretty hard to read about how lonely he was in that public school, even though hey, he kinda did it to himself, but STILL. the way misao's described his painful solitude was just. sob. IT WAS SOB OKAY?
EDWARD. AAAAH. AAAAAAAAH. it's pretty freakin' obvious that edward has feelings (YANDERE FEELINGS, OMFGGG) towards his precious rei. but he sure as heck isn't showing it though because he insults the guy both in public and private, alienates him, abuses him, rapes him (more than once, sdkjksf aaaah) etc. there were some parts, GRANTED, when i softened up to him. like during the flashbacks. and when ed cared for rei while he was sick. but most of the time? pfft. especially during the last 2 chapters? PFFFFTT. then again, misao has this thing where she turns asshole semes into a hero in shining armor or some shet, so i'm sure later on in the series, i'll, SOMEHOW, love (????) the guy (????).
what i also don't like about this? IT DRAGS OOOON IN THE MIDDLE. i feel like misao could have wrapped this up if she wrote 100 less pages. or 50?? yeah i get it, rei is lonely and hurt and in love. ed is an asswipe. orlando is awesome. gilbert is a salty hater. but there were times where i would sigh and be like, okay lady, c'mon, i get it, let's move ooooon. thankfully the last few chapters sped the pace a bit. and the last 3 chapters? heh. HEH.
so with that said, overall, i liked it. i'm itching to read the 2nd book. how the effff this is gonna turn out, i don't even know. but i am SOOOOOOO shipping rei with orlando. fight me. ya, it's not gonna happen because bl logic, but here's me hoping the warning that gilbert gave rei about orlando was gil's way of being a salty troll.... :/
more ted and mike, please. and less.... of ed...... being an ass would be... great. thanks.
UNTIL BOOK 2!
Displaying 1 - 14 of 14 reviews