La pasión de Mademoiselle S.

by Anonymous, Isabel González-Gallarza (Translator)

"Il n'y a pas de phrases, si éloquentes soient-elles, qui puissent exprimer toute la passion, toute la fougue, toute la folie, que contiennent ces deux mots notre amour. Nous goûtons à de telles extases qu'on serait inhabile à les vouloir conter!"



Cette correspondance érotique des années 20, découverte par hasard par Jean-Yves Berthault, ancien ambassadeur, dévoile la folle passion d'une femme pour son jeune amant. Un trésor épistolaire écrit dans une langue recherchée, souvent crue et d'une grande modernité. L'audace des mots, la transgression, s'imposent en même temps que celles des gestes, et si
Mademoiselle S. nous fait partager ses fantasmes les plus fous, elle nous révèle avant tout une magnifique et tragique histoire d'amour.

Genres: Biography, Nonfiction, France

248 pages, Paperback

First published January 1, 1928

About the author

Books can be attributed to "Anonymous" for several reasons:

* They are officially published under that name
* They are traditional stories not attributed to a specific author
* They are religious texts not generally attributed to a specific author

Books whose authorship is merely uncertain should be attributed to Unknown.

See also: Anonymous

Reviews

[El Librero de Valentina · Rating 2 out of 5]

Repetitivo como pocos. Una serie de cartas supuestamente encontradas (no lo creo) y publicadas. Más allá de las descripciones sexuales y el placer que viven los protagonistas, el libro aporta poco. Algunos temas interesantes y nada más.

[Marianne · Rating 2 out of 5]

The Passion of Mademoiselle S: Letters to a Lover is the first book by retired French diplomat, Jean-Yves Berthault. The book comprises a collection of passionate letters written by a certain Parisienne, identified only as Simone, to her married lover, Charles. The satchel of letters was discovered hidden in a forgotten cellar in Paris by the author when he was helping to clean out a friend's apartment. They are flawlessly translated from the original French by Adriana Hunter.

The letters were written over the period of their two year affair in the late 1920s, and sent by mail, by pneumatique (a type of air tube system in use at the time by the French postal service similar to those still in use by supermarkets to deliver cash change to cashiers, and in hospitals to deliver pathology samples and other small items between departments) or by hand during their personal encounters, when they might be read in each other’s presence. For this book, Berthault compiled and edited about a third of the letters, which were written quite frequently: daily, sometimes more often, but at least every few days.


Most of the letters follow a basic script: Simone professes her undying love for Charles; she recalls the activities of their last encounter; she anticipates what they might do during their next session and (after the first few letters) begins to make suggestions; if they are separated by distance, she tells Charles how much she misses him; she says how much she looks forward to their next tryst; she expresses (in later letters) her jealousy of his wife; she again professes her love; she asks if he still loves her and seeks reassurance that their relationship will not end; all of this in quite flowery language.


Because we have only Simone’s letters, it is rather like being party to one side of a long and protracted conversation: very little of Charles or Simone’s lives outside their short but intense encounters is revealed. Readers should be prepared for explicit sexual descriptions. This is erotica: penetration of every conceivable orifice, the use of sexual aids, threesomes and foursomes, some BDSM, homosexual and lesbian sex are all described in graphic detail.

Readers who appreciate erotica might enjoy this book although this is not one to be read in large chunks. Because of the similar content of each letter, they are best read in short segments: the power of erotica to titillate is blunted by repeated exposure, resulting in erotica overload, and rendering the sex boring and tedious.

Berthault’s footnotes add some interest, giving the letters context, but the lack of backstory and everyday detail about the correspondents’ lives detracts from the fascination. Their anonymity, at first intriguing, becomes a source of frustration, as even the best erotica lacks appeal without some sort of plot and a bit of character background. Berthault’s selection of letters does demonstrate Simone’s increasing feelings of insecurity, and the lengths to which she is prepared to go to keep her lover’s attention. Surprisingly candid.
2.5★s

[Olivia (Stories For Coffee)]

DNF

[Lorena A. Cvitanić · Rating 1 out of 5]

Cartas demasiado repetitivas con lenguaje nada elegante que fatigan hasta el cansancio. Encima es una historia predecible desde el primer 20 % de las páginas, donde se hace evidente el rumbo que tomará la relación entre los protagonistas y los deseos de ambos.
No lo recomiendo ni siquiera como un texto erótico que amerite ser leído, pues no parece erótico, sino pornográfico, burdo y de mal gusto.

[Asun Martín · Rating 3 out of 5]

Como un tesoro del pasado, un editor encuentra en un apartamento, unas cartas de una mujer llamada Simone que le escribe a su amante Charles, a finales de los años 20. Durante su lectura encontraremos no solo detallados los pensamientos y sentimientos de Simone, sino las inquietudes a lo largo de esta relación ilícita.
Dada la época, y sabiendo que son cartas reales, y no pura literatura de ficción, nos sorprende la libertad no solo en los movimientos de Simone, sino en su lenguaje y en los deseos que expone a Charles en cada carta, dejando al lector perplejo.
Leerlo en francés le ha dado una tesitura mucho más delicada que si hubiera leído la traducción, porque sé que, castellano, hubiera resultado mucho más impactante.

[Katherine · Rating 5 out of 5]

A tragic and poignant compilation of love letters sent in the 1920s. Erotic, sadistic, depraved and raw are the words I would use to describe this book. This book is love, this book is sex, this book is heart break.

[Monica · Rating 3 out of 5]

Gosh, it appears this has the accolade of being the lowest scoring "book" I read to appear on Goodreads. It doesn't deserve this accolade if, for no other reason, than one simple and inconvertible fact: this is not a book crafted with a public readership in mind.

This series of erotic letters written over the course of a two year affair from 1928 to 1930 has only one reader (and participant) in mind and that reader/participant is Charles/Lottie, l'amant du Mademoiselle S. The letters are crafted "seulement pour lui/elle" and we would be harsh judges to critique Mademoiselle S.'s craftwomanship or look at the letters' perceived artistic merit.

We are peeking into one side of a long-forgotten erotic affair and it can be overwhelmingly repetitive once we have discovered Maidemoiselle S' modus operandi and it's also the reason why it has taken me over a half a year to finish it as I kept returning to read a letter here and then until the end.

If I didn't read the extraodinarly poignant and much more sensual and fully fleshed "Diary of a Wartime affair" which in many ways is the English equivalent of Maidemoiselle S. with a one sided account of the heroine's diary, maybe I would have enjoyed this more.

Or maybe not, as the diary has the advantage of peering into the heroine's private psyche whereas the letters are explicitly (in both senses of the word) written for a man with the sole purpose of keeping him excited and engaged and it is hard to peer into the purely physical side of someone's sexual fantasies and games without gleaning more of their inner workings.

The letters offer a glimpse and only a brief one into the complexity and sadness and long-term hurt of an affair, the rest is a desperate plea for physical activity to sustain the unsutainable which after a while leaves the reader and unintended reader numb and uninterested and ready to check out.

[Cris]

Me han faltado 40 páginas, pero es que era todo el rato más de lo mismo...

No puedo puntuar un compendio de cartas que no fue escrito para ser publicado; no porque esté mal, si no porque no creo que sea material legible. Con 150 páginas hubiese sido más que suficiente.

[Pablo Sabalza · Rating 3 out of 5]

3/5

Cuesta bastante creer en la veracidad de estas cartas debido al alto contenido explícito y más tomando en cuenta la época en la que se dice fueron hechas; de ser cierto estamos ante un tesoro que nos sorprenderá en más de una ocasión por lo creativo, salvaje, literario, erótico y a veces vulgar que se torna a cada momento.

Por otro lado, es cierto que es un libro muy repetitivo al grado de usar exactamente las mismas expresiones en más de una ocasión, quizá podía hacer sido resumido en la mitad de sus páginas.

[André · Rating 3 out of 5]

Citaat : Allerliefste, ik wil dat je van me houdt met al het vuur van je begeerte, ik wil dat je me hevig laat genieten van je perverse liefdesspel. Mijn dierbare lieveling, zeg me dat je die liefkozingen net als ik opnieuw wilt beleven, zeg me nog eens dat je in mijn armen gelukkig bent, heel gelukkig, en dat je van me houdt ..
Review : In de kelder van een verhuizende vriendin ontdekt Jean-Yves Berthault, weggestopt onder lege weckpotten, een zware leren tas met zilveren initialen. In de tas blijkt een ware schat te zitten: 185 zeer wellustige liefdesbrieven van een jonge vrouw, Simone, geschreven aan haar jongere getrouwde minnaar Charles in 1928/29. Dat is een tijd dat er een nieuwe wereld ontstond. Simone maakte mee dat Josephine Baker naar buiten trad met de Revue nègre die een omwenteling teweeg bracht in de maatschappij en de zeden. Het was het begin van een nieuwe Parijse immorele orde waar ook Simone heel hartstochtelijk aan mee doet. Berthault bundelde 161 brieven in dit boek. In zijn uitgebreide voorwoord vertelt hij de lezer waarom: een vrouw als Simone, met zúlke opmerkelijke, afwijkende gedragsopvattingen, een podium als moderne schrijfster en als geëmancipeerde vrouw verdiende. Ze accepteerde op het gebied van de liefde niet alleen geen grenzen, maar experimenteerde met alle mogelijke vormen van sexuele fantasie al dan niet uit de werkelijkheid gegrepen. De welgestelde Simone correspondeert met haar minnaar, de jongere, getrouwde Charles die haar laat kennismaken met een wereld van fysiek genot waarin ze zichzelf langzaam verliest. Gek van verlangen is ze. Door al deze onthullingen zijn deze brieven ongekend expliciet en tegelijkertijd bijzonder romantisch van aard.
Samen verleggen Simone en Charles hun seksuele grenzen. Met ieder doorbroken taboe zullen ze zich verder aan elkaar overgeven – tot aan hun laatste ontmoeting. Charles doet Simone graag pijn, waar zij op haar beurt bevrediging in vindt. Eveneens beweegt ze mee in Charles' voorliefde voor het eigen geslacht door zich als man voor te doen. Simone is initiatiefrijk en geeft zich onbeschaamd en met hart en ziel aan haar minnaar over, al kan ze daarmee niet voorkomen dat hij de relatie beëindigt. Bijzonder aan dit boek is de vrije woordkeus rond een onderwerp dat indertijd niet als passend werd gezien voor een vrouw, laat staan voor een vrouw uit het betere milieu. Verder toont de inhoud van de brieven goed aan hoe er werd aangekeken tegen homoseksualiteit. Simone schrijft Charles vaak en vóór zijn komst beschrijft zij hem de heerlijkheden en de seksuele extase waarin ze hem zal gaan betrekken, na zijn vertrek zet zij uitgebreid op papier wat zij samen hebben beleefd. Dit boek is een fantasievolle beschrijving van bijeenkomsten vol fysiek genot, vol liefde, passie, extase, begeerte, kussen, likken, strelen, geheime en zichtbare holtes die allemaal worden begeerd, homoseksualiteit, lesbische liefde, huilen, schreeuwen, pijn, bloed en veel, heel veel orgasmes. Voor sommige lezers kan het misschien iets te veel van het goede worden want er wordt niets aan de fantasie over gelaten.

[Wouter Zwemmer · Rating 3 out of 5]

Intrigerend maar ook wat saai. boek over een vrouw met een sterk karakter en een vrije geest.

Aantekeningen voor mezelf gemaakt. Eén grote spoiler.

Vindt u het moeilijk om u het seksleven van andere generaties voor te stellen? Niet meer na dit boek. Volgens de redacteur, een voormalig Frans ambassadeur, bevat dit boek originele brieven van een zekere Simone aan haar minnaar Charles. In de loop van het boek leer je dat de twee minnaars elkaar brieven sturen via buizenpost. Buizenpost? Jawel, we spreken 1929! De eerste wereldoorlog is een paar jaar afgelopen, er is telefoon, er rijden auto’s door de straten Parijs, Parijs heeft metro, het is de tijd van revue en cabaret… En mensen hebben affaires, zoals Simone en Charles. Charles is gebonden aan een andere vrouw (Simone spreekt van “wettige echtgenote”), Simone laat haar status van minnares en haar jaloezie in haar brieven merken. De brieven beginnen wanneer de affaire ongeveer een jaar aan de gang is en eindigen na twee jaar.

Extreem
Mevrouw Simone zou van goede familie zijn, aldus de redacteur. Dat blijkt eerlijk gezegd niet uit haar taalgebruik, dat je vulgair kunt noemen. De brieven bevatten uitgebreide beschrijvingen van de seksuele handelingen die Simone en Charles verrichten in hun spaarzame uurtjes samen, en de overweldigende gevoelens die dat bij Simone oproept. In het begin spreekt Simone zich uit tegen vaginale seks en voor anale penetratie. Ze beschrijft dat ze ervan geniet dat Charles haar op haar achterwerk slaat. Bondage komt langs: “Nee, dit is beter: plat op mijn buik, met vastgebonden handen, de benen wijd, ook vastgebonden, en onder mijn buik een kussen om mijn brutale kont naar je op te richten.” Later spreekt ze erover dat zij en Charles op haar initiatief rollen van vrouw en man omwisselen en zij hem met een kunstpenis penetreert: zij als man, hij als vrouw. Ze schrijft over hoe haar dat opwindt en over dat hij schijnbaar fantasieën heeft over homoseksuele seks. Tegen die tijd laat ze Charles haar ook vaginaal penetreren, wat ze beschrijft als een soort gunst aan hem omdat ze dat niet pervers genoeg vindt. “Ik wil dat je me van achteren neemt want dat is de ware paringsdaad, die je uitgeput achterlaat.” Ze schrijft over hun relatie als een wederzijdse dominantie: hij over haar met slaan en zij over hem met anale penetratie. Kortom, ze hebben volgens hedendaagse standaards een niet-alledaags seksleven. Je kunt je afvragen of dit volgens destijds geldende standaarden regulier was, maar Simone verwijst regelmatig naar vaginale seks als te normaal voor hen, dus we mogen er vanuit gaan dat dit seksleven ook in die tijd extreem was. Simone noemt het “pervers” en geniet van zijn en haar “perverse voorkeuren.” “Sinds lang worden wij door geen enkel schaamtegevoel meer tegengehouden en onze liefde wordt er opwindender, wordt er mooier van.” “Maar jij, jij bent niet zoals de anderen. Kennen die ‘anderen’ zulke liefkozingen, zulke orgies? Hebben die ‘Anderen’ perverse lusten als die van jou? En kan ik ergens anders dan in jouw armen een dergelijke liefde ervaren?” “Ja, Lottelief, lang heb ik ernaar verlangd verlost te zijn van die saaie rituele liefkozingen die me onverschillig lieten en zonder verlangen, zodat ik kennis kon maken met nauwelijks vermoede perverse genietingen.”

Fantasie?
Regelmatig bekroop mij de vraag of dit allemaal werkelijk was of fantasie? De redacteur verzekert ons dat dit echte brieven zijn, maar is de inhoud ook werkelijk, of zijn dit fantasieën om de ander op te winden, als een vroege vorm van pornografie? Zo schrijft Simone op een bepaald moment dat ze zo opgewonden raakt van haar gedachten aan hun samenzijn dat ze er een stijve van krijgt waarmee ze in hem wil klaarkomen… Als ze een vrouw is, dan kan dat natuurlijk niet. Op andere momenten beschrijft ze haar lichaam als vrouwelijk. We lezen ook dat ze over een ‘mannelijk lid’ beschikt dat ze kan omgorden… Kortom, op allerlei manieren kan ze haar beschrijvingen beeldend bedoelen en als lezer weten we niet wat echt is en wat fantasie. Op enig moment begint Simone Charles aan te spreken met “Lotte”, de afkorting van Charlotte, de vrouwelijke variant van Charles. Hiermee lijkt zij de omkering van vrouw-man-rollen te bevestigen. Ze schrijft steeds meer vanuit een leidende positie, wat ook de omkering van rollen bevestigt. Ze probeert het uit om hem te laten genieten van een pak slaag op zijn achterwerk (opnieuw: omkering), maar hij weigert.

Verbinding
Een andere gedachte die mij regelmatig bekroop, was hoe origineel is dit eigenlijk? De beschreven handelingen herhalen zich de hele tijd, en zouden ook tegenwoordig nog kunnen worden beschreven. Zoveel nieuws is er niet onder de zon. Wat maar weer eens laat zien dat de echte waarde van seks niet gelegen is in de handelingen zelf, die zijn vrij banaal en repetitief, maar in de verbinding tussen mensen waar ze een uiting van zijn of waar ze aan bijdragen. “Maar we houden van elkaar, niets wat we doen is vies, en onze liefde kan er niet buiten.” Simone schrijft regelmatig dat ze bang is om Charles te verliezen, wat een uiting lijkt te zijn van de ongelijkwaardigheid tussen haar en hem, waarbij zij voor hem een affaire is en hij voor haar liefde. “O, waarom ben je niet volledig de mijne? Waarom moet ik je overgeven aan de omhelzingen van een andere vrouw, die niet weet welk genot ze allemaal onbeproefd laat?”

Homoseksualiteit
We lezen dat Charles zich graag ‘als een vrouw’ in het liefdesspel gedraagt, en we lezen dat Simone fantasieën had over onderdanige seks met een vrouw. Plus dat zij geen plezier beleefde aan ‘gewone’ vrouw-man seks. Zou het kunnen zijn dat beide minnaars homo- of biseksualiteit in elkaar hebben herkend, wat misschien maatschappelijk niet geaccepteerd was en wat zij op deze manier met elkaar beleven? Zij aan hem: “Ja, mijn lief, in jou vond ik de verrukkelijkste minnares die men zich kan denken. (…) Al je lijnen zijn vol en harmonieus, kleine, verrukkelijke borsten, een zachte glanzende buik, een mooi rond achterwerk, net fors genoeg om me de verleidelijke illusie te bieden.”

Grenzen
Toch heeft ook Simone haar grenzen. Na een maand of 15 stelt Charles schijnbaar voor om een derde persoon bij hun liefdesspel te betrekken. Een vrouw. Simone wil dat niet. Ze wil dan nog liever een man. “Praat me nooit meer van een andere vrouw die je me op wilt leggen, ik wil het niet.” En toch organiseert ze voor Charles een man om met hem de liefde te bedrijven. Ze is daarbij aanwezig maar neemt niet deel aan het spel. Kort erna neemt Charles volgens Simone bruusk afstand van Simone, in de metro in een ruzieïge sfeer. Had ze niet de homoseksuele ervaring moeten organiseren? Hoe kreeg ze dat overigens voor elkaar? Is Simone misschien een prostituée die met deze brieven haar klant aan zich bindt en van vervolgbezoek verzekert?

Liefde of vlucht?
Naast het intrigerende feit dat je leest over een seksuele relatie uit 1929 is het meest interessante aan dit boek de ontwikkeling van de liefde tussen Simone en Charles. Je leest dit vanuit één perspectief, dat van Simone. Af en toe parafraseert zij hem waardoor je iets van hem meekrijgt. Zij lijkt steeds meer verstrikt te raken in een onmogelijke liefde, een liefde die niet mag bestaan omdat hij al bezet is, en een beleving van seksualiteit die buitengewoon genoemd kan worden. Het leest allemaal als een vlucht uit de werkelijkheid, uit omstandigheden of een leven waarover we niets weten of lezen. Hierin ligt voor mij het grootste mysterie van dit boek: wie was deze vrouw, hoe leefde zij, was zij gelukkig, voelde zij zich vrij? Volgde zij haar hart, haar liefde voor Charles, of was de affaire voor haar een vlucht uit een werkelijkheid die voor haar niet voldeed?
“Als we niet van elkaar zouden houden zoals we van elkaar houden, geloof je dan dat we elkaar zonder walging zouden kunnen aanschouwen, erna, eenmaal weer in het leven staand?” De briefwisseling eindigt met het ongelukkige einde van de affaire. Charles neemt op onbeholpen wijze afstand van Simone, Simone heeft liefdesverdriet.

[A. J · Rating 3 out of 5]

Well this was quite the book! I was intrigued by this book because of when it was set, the 1920' and I loved the idea of someone finding these letters and this being a true story. I was super excited to read it.

This book was not what I expected. I expected the letters to be love letters, what I didn't expect was erotic letters. Maybe I was just being naive but I wasn't expecting to read something so graphic. But it was definitely an interesting book. Simone, the woman whose letters we read is an intelligent well-off woman. I found myself sympathizing with her a lot. The whole situation of the affair is screwed up. He's married and she's desperate and willing to do anything to keep him.

The one thing I didn't like about this book was the notes from the editor (he also may have been the translator?) I was frustrated by his sexsist treatment of Simone, he frequently talked about her emotional letters and said that she was "hysterical". Or at the end of the book, when it ends with them breaking up, he seemed to be placing all of the blame onto Simone and saying that a lot of the problem was her fault for being needy, emotional and crazy jealous. I wished he would have been a bit more fair to the situation. No one was free of blame in this relationship, Charles was cheating on his wife and dealing with the guilt and blaming Simone for things. Simone was in love and jealous and digging herself deeper and deeper into a hole (no pun intended). That definitely made me take a star off this book.
These are strange letters, at time twisted and deeply erotic. But it's also an interesting look into Paris in the late 1920's. The editor makes a lot of cool notes about Paris pleasure houses, society and homophobia and other historical notes. I will probably never read this book again, and I'm not even sure I can recommend it to anyone. I gave the book three stars on Goodreads and I was given a copy of it from NetGalley in exchange for a fair review.

[Alicia · Rating 2 out of 5]

I'm always hesitant about backstories of nonfiction text like this. The story goes that the editor found these letters by Simone while helping someone move, buried beneath newspapers in a piece of luggage and spent close to a year organizing their chronology and trying to understand Simone. She was a young woman who had taken a married lover and these are all of her letters to him, Charles. Clearly the letters are only her side of things as she narrates the very real appetite they both had for each other and then more so only her for him during their meetings in which they experimented heavily and both gave in to darker fantasies as well as homosexual ones. So do I truly believe? I'm skeptical, but Berthault does provide some lovely historical context for the Parisian way of life, the time period (1920s) and how Simone would have "learned" the course erotic language she uses, heavily by the end of the letters.

They do tend to get repetitive after a while and they are certainly "passionate" rather than "love letters" as the title does note. It is the toxic expense of a doomed relationship, the passion of a married man to a younger woman, and the lengths she would go to keep him.

[Laurent De Maertelaer · Rating 2 out of 5]

Onze dosis erotische lectuur hebben we gehad dit jaar! Niet onaardige, vrijpostige briefroman waarin de welgestelde Simone en de getrouwde Charles de grenzen van de vleselijke geneugten verkennen. Het fysieke genot wordt tot vervelens toe bijzonder gedetailleerd beschreven, uitgesponnen en dan nog eens uitvoerig uiteengezet. Het wordt dus vrij snel slappe koek, voorgekauwde prak en lauw bier. Desalniettemin: rode oortjes verzekerd en we hebben sympathie voor Simones volharding (good riddens van die Charles, girrrl).

[Whitney · Rating 3 out of 5]

Full review: http://brownbooksandgreentea.com/2016...

Short form review: This is the story of a 1920s sexual tryst told through the highly explicit, if not slightly tedious, letters of an obsessive French mistress. Read this book for the editor’s great historical commentary and analysis, but skim through much of the repetitive erotica. I gave this book 2.5 stars.

[Lucia Jane · Rating 2 out of 5]

Quote:

“Wil je dat ik het met je heb over onze liefde? Er zijn geen zinnen, hoe welsprekend ze ook mogen zijn, die alle hartstocht, alle vuur, alle losbandigheid uit kunnen drukken die deze twee woorden bevatten: ‘onze liefde’. “

[Elīna · Rating 3 out of 5]

I wouldn't call this book a love story. The more you read it, the more you can understand that what is going on there is not love exactly. Their relationship is more defined my infatuation and desire than anything else.
Looking from the 21st century, it wasn't that shocking really. But for the late 1920s...yeah, I could see some inappropriate things to say the least.
From the very first letters it becomes more evident that something is off with the main character Simone. She's overly obsessive, often living in her dream world and not seeing that her 'love' is not returned.
While Charles, her lover, is a coward, scared to admit his desires. Worse than that, he can't let go neither of his marriage nor Simon's perverted fantasies, who later appear too 'suffocating' for him.
From the writing point of view I'm not sure I can really judge. I mean, these were real letters, written by a real person. If I can judge anything, it would be the translation(not positive) :D However, I will still say that the letters were way too repetitive, at some point got boring and blended together.
All in all, it was decent. I won't even pretend that half of the time it didn't get me so distracted that it took me half as much time to finish this thing if you know what I mean ;)

[Juli Rahel · Rating 3 out of 5]

This collection of letters offers a fascinating insight into a very intense and sexual affair in the mid 1900s between a married man and a woman in Paris. One of the things that can be appreciated about this collection is that it shows that sexual pleasures such as BDSM etc. are nothing new to humanity, no matter what books like 50 Shades of Grey might like to tell us.

However, I'm still conflicted about Berthault's interpretation of these letters. On the one hand there is definitely a sense in which all these sexual activities are continued by Simone to keep her lover by her side. On the other hand, the letters also make clear how he initially stirs these in her and she then opens herself up to that side of her sexuality. In a way these letters read as a woman becoming more empowered by her own sexuality, taking on a male role in the bedroom and loving the power that comes with that. The fact her lover seems very conflicted about this is fascinating from a Gender Studies point of view, so I will definitely be thinking about this collection from that perspective for a long time.

[Gazmira · Rating 3 out of 5]

Libro epistolar de temática erótica desde la perspectiva de una mujer de principios del siglo XX. El libro por momentos se hace repetitivo y pesado (también cursi), el lenguaje es muy explicito y vulgar (así que si tienes demasiados prejuicios yo no lo leería si fuera tú), la relación entre los personajes denota cierta toxicidad (y obsesión, especialmente por parte de ella), realmente no queda nada claro en el libro salvo sus encuentros sexuales y sus fantasías. Y todo es muy gráfico.
De todas formas, es un libro interesante, más que nada por el hecho de que son cartas reales escritas por una mujer entre 1928 y 1930 que explora abiertamente su sexualidad con todo el poder que eso conlleva.

[Jeremy · Rating 5 out of 5]

An astonishing book, one that makes me look at my grandparents' generation in a whole new light. Beautifully and powerfully written, the emotional intensity, yearning and loss resonates as strongly today as it must have when written some 90 years ago. What a revelatory gem and how wonderful that it has been preserved for future generations

[Theut · Rating 2 out of 5]

La storia di un'ossessione amorosa che ci racconta alcuni dettagli dei costumi della Parigi degli anni '20 del novecento.
Lettere molto ripetitive di Simone: si tratta naturalmente di materiale non destinato alla pubblicazione che ripercorre i rapporti tra i due amanti, con alcune variazioni sul tema. Evitabilissimo.

[Steph Parry · Rating 4 out of 5]

The published letters of a French mistress from Paris in 1928 to her longtime lover. The imagination and passion of the lovers is scandalous for the time, and reveals what we know of human nature, that regardless of time and distance, we all long to be desired, and loved with passion. The letters become more erotic and their relationship more imaginative and seductive over time, as their relationship deepens, and the words have provided great foreplay for passionate encounters of my own.

[Juani UP · Rating 1 out of 5]

No recuerdo el tiempo que hacía que me dejaba un libro sin terminar. Las cartas son todas repetitivas, cuando has leído haces cuenta que te leíste todas. Además de repetitivo, la obsesión de la autora de las cartas hace que el contenido sea angustioso y casi transmite vergüenza ajena. No lo recomiendo. Útil para encender la chimenea…

[Manuel Garcia · Rating 3 out of 5]

INteresting, boring, pornographic, many adjectives can be applied to this excessive manuscript if that is it, about human passions. Descriptive as well about human nature and about many hidden desires which remain hyde under our common patina of civilization.

[Laura. La Bichateca · Rating 1 out of 5]

Una historia plana de sexo con violencia, sin más. Ya que era una historia real (cartas plasmadas una tras hora), me esperaba que fuera algo más que sexo. No me ha movido nada, ni bueno ni malo. Es la primera vez que me alegro de terminar un libro para no volverlo a tocar.

[Julia Norge · Rating 3 out of 5]

A collection of letters found in a cellar in Paris, from a woman to her married lover. They're surprisingly candid at times, and very bold in some instances, while overall affording a small glimpse of the 1928-1930 Parisian society.

[Kate B · Rating 3 out of 5]

No está mal como curiosidad, pero cansa un poco.

[Karina Miñano · Rating 4 out of 5]

Me gustó, sobre todo porque las cartas fueron escritas en una época donde la mujer sufría de limitaciones. Es erótico, explícito y deliciosamente traducido.

[Les passions de Meline · Rating 2 out of 5]

Ce roman épistolaire que nous offre Jean-Yves Berthault, ancien ambassadeur du Bruneï, qui a découvert les lettres dans une cave. Les lettres commencent doucement dans un ton érotique et brutal. Son amant préfère la sodomiser et la battre. On peut se rapprocher du genre Dominant et Soumise dans certaines missives. Puis, au fur et à mesure, Simone expose d'une manière crue presque irréelle sa possession avec Charles.

Charles est un homme marié. Simone tente de satisfaire les besoins de Charles qu'il ne peut trouver avec sa femme. Simone révèle à chacune de ses lettres sa passion qui est à l'entière disposition de Charles. On découvre rapidement les penchants sexuels de Charles pour les hommes. Simone dévoile, sans cesse, ce qu'elle aime et a aimé.
Mais est-ce que tout ce qu'elle écrit est vrai ?
Jean-Yves Berthault avoue lui-même le doute qu'il a ressenti dans les dernières lettres de Simone pour son amant. Je pense que Simone pimentait ses lettres pour satisfaire Charles, pour ne pas qu'il l'oublie, ainsi que ses besoins.

Progressivement, j'ai été un peu lasse des lettres, des mots qu'emploient Simone et de la tournure de leur relation. Sachant que l'époque ne portait pas trop sur les mœurs légères, Simone ne traite que de sa romance mais aussi de ses doutes sur Charles. Elle a mis un malin plaisir à avouer ses disconvenances pour mieux avilir Charles dans sa tourmente sexuelle.

Malheureusement pour moi, j'ai trouvé les lettres trop répétitives. Le besoin de Simone grandit dangereusement qu'il m'a été difficile, parfois, de trouver une once d'amour ou de romantisme. Puis, je vous avoue que j'ai eu l'impression de lire une fiction qui n'a que seul attrait la fusion des corps pour le plaisir de l'un ou de l'autre ou même de mettre des pulsions pour blesser. Peut-être qu'un écrivain aurait pu utiliser les lettres pour une histoire. Je pense que j'aurai apprécié les lettres et cassé justement la monotonie des lettres tout en nous les dévoilant.

"Mademoiselle S." m'a permis de découvrir les mœurs de la période des années 1920 mais les lettres dans lesquelles Simone se déverse me laissent quelques peu pantoise. Les lettres se ressemblent vraiment trop malgré l'évolution du couple.

[The Library World · Rating 2 out of 5]

=>http://ladyh.canalblog.com/archives/2...

Avis d'Em'ma:

J'ai reçu ce livre dans le cadre de masse critique. Je remercie Babelio et les éditions Gallimard/Versilio de l'avoir envoyé.

Ce recueil réunit les lettres écrites par Mademoiselle S, ou plutôt Simone, entre 1928 et 1930 à Charles, son amant.

Dès le début, l'amour de Simone pour Charles s'impose.. Elle accepte tout pour lui plaire, ne vit que pour les moments qu'il veut bien lui consacrer. Leur vie sexuelle et leur amour semblent être les points centraux de sa vie, ce qui la fait avancer.

Pourtant au fil des pages, la situation change, Simone devient dominatrice, elle qui était si soumise, elle impose et exige, mais malgré tout cet amour semble être à sens unique.

Ce lire m'a fait, je dois l'avouer, une drôle d'impression. Lire toute cette correspondance si « vite » m'a fait un peu saturer de la façon d'écrire de Simone.. Et oui Simone en 1928 utilise des mots crus.. mais crus !! Sans me choquer, j'ai trouver cela trop récurrent et ça donne un côté très répétitif.

Une chose est certaine, que ceux qui pensent que la lecture érotique de nos jours est une invention le lise.. Je vous assure que rien n'a été inventé dans les années 2000 ! Mademoiselle S savait avant tout manier les mots et passe de la tendresse à la rudesse si facilement que cela semble lui être tout naturel..

Pourtant, j'ai trouvé cette histoire d'amour fascinante mais aussi dérangeante.. Comment une femme peut-elle s'oublier à ce point pour satisfaire son amant ? Puis, réussir à reprendre le dessus et le garder malgré toutes les réticences que l'on sent de son côté ? Car même s'il n'y a pas de lettres de Charles dans le recueil, ses sentiments sont parfaitement décrits par Simone, tout du moins, les sentiments qu'elle perçoit..

J'ai trouvé que c'était une lecture très subjective, puisqu'au final Charles ne réponds pas et que l'on doit se fier à Simone et à son ressenti. Mais il ne faut pas oublier qu'il s'agit d'une vraie correspondance..

Pour ma part, j'en ressors avec un sentiment mitigé, et je conseillerais donc à ceux que cette lecture tenterait de la lire mais comme on lit une lettre.. un peu chaque jour pour l'apprivoiser et la déguster comme Simone déguste Charles..