Marnix Gijsen was de schrijversnaam van Joannes Alphonsius Albertus Goris, een Vlaams schrijver. Zijn pseudoniem komt van Marnix van Sint Aldegonde en de naam van zijn moeder, Gijsen.
In 1926 ontving hij de August Beernaertprijs voor Het huis.
Marnix Gijsen was the pen name of Joannes Alphonsius Albertus Goris, a Flemish writer. His pseudonym relates to Marnix van Sint Aldegonde and the surname of his mother (Gijsen).
The book itself is good - I love the way that the author describes the nature in some of the scenes (very lively). However, one would expect at least some tension/ action from a book bearing the name Armageddon. Unfortunately, such was not present.
Nevertheless, there are a lot of references regarding the Bible, Greek mythology, history and political life in the USA and Belgium. This made the reading process a bit more difficult. I study Dutch as a foreign language so I was not only using a dictionary but a bunch of encyclopedia too.
Anyway, I enjoyed the main theme - the inhuman society. A lot of philosophical issues to thing about. If you are interested in this topic you might as well find the book interesting.
“Armageddon” of, zoals Gijsen het schrijft: “Harmagedon”, speelt zich af in oktober 1962, dus je kan het al raden: het gaat over de Cubacrisis. Blijkbaar dacht men in Amerika toen echt dat het “einde der tijden” (Armageddon) was aangebroken. Jammer voor de roman, die nochtans goed was begonnen met de schets van een liederlijk leventje op één van de eilandjes vóór New York, waaraan helaas een abrupt einde komt door het overlijden van één van hen na een operatie die door de rest van de groep werd gefinancierd. Even is er discussie of ze dan ook schuld hebben aan dat overlijden, maar die discussie wordt dus in de kiem gesmoord door de politieke toestand, waardoor zij denken allemààl ten dode te zijn opgeschreven, zodat de discussie zinloos wordt…
Pro: eindelijk eens een roman van Gijsen en geen losse collectie anekdotes en observaties. Ook goed dat Gijsen zijn wijze spot en humor kan gebruiken in deze satirische, voor zijn doen lichtere toon. De wijze Europeaan kijkt naar het oppervlakkige Amerikaans hedonisme, maar door Gijsens voelbare onderdrukte zinnelijkheid is dit een genuanceerdere kijk dan anders. Contra: flauw qua variatie en opbouw, en de bekrompen opmerkingen over homoseksualiteit en wereldpolitiek…