What do you think?
Rate this book
Sang
Pubblicata per la prima volta nel 1937 presso l'editore Vallecchi, questa antologia comprende racconti apparsi su alcuni giornali, soprattutto il «Corriere della Sera» dell'amico di Aldo Borrelli, dopo il rientro di Malaparte dal confino di Lipari. Si tratta di una tappa importante nel percorso umano e narrativo di Malaparte che, divenuto pienamente consapevole delle proprie potenzialità letterarie, passa dalla prosa d'arte «selvaggia» degli esordi al più complesso e articolato realismo dei romanzi della maturità. E' infatti in queste pagine che per la prima volta si rivela la straordinaria capacità dello scrittore di Prato di cogliere il lato morboso e inquietante dell'esistenza umana, visto nel suo aspetto più appariscente e impressionante: il sangue, appunto, elemento sacrificale e catartico di una sofferenza ancestrale, oscuro richiamo alla linfa vitale, simbolo, con il suo colore acceso, di una passione esistenziale in cui convivono amore e morte, strazio e desolazione.
- GenresItaly
167 pages, Paperback
First published January 1, 1954
2 people are currently reading
29 people want to read
About the author
Curzio Malaparte
103 books247 followersBorn Kurt Erich Suckert, he was an Italian journalist, dramatist, short-story writer, novelist and diplomat.
Born in Prato, Tuscany, he was a son of a German father and his Lombard wife, the former Evelina Perelli. He studied in Rome and then, in 1918, he started his career as a journalist. He fought in the First World War, and later, in 1922, he took part in the March on Rome.
He later saw he was wrong in supporting fascism. That is proved by reading Technique du coup d`etat (1931), where Malaparte attacked both Adolf Hitler and Mussolini. This book was the origin of his downfall inside the National Fascist Party. He was sent to internal exile from 1933 to 1938 on the island of Lipari.
He was freed on the personal intervention of Mussolini's son-in-law and heir apparent Galeazzo Ciano. Mussolini's regime arrested Malaparte again in 1938, 1939, 1941, and 1943 and imprisoned him in Rome's infamous jail Regina Coeli. His remarkable knowledge of Europe and its leaders is based upon his own experiences as a correspondent and in the Italian diplomatic service.
In 1941 he was sent to cover the Eastern Front as a correspondent for Corriere della Sera. He wrote articles about the front in Ukrania, but the fascist dictatorship of Mussollini censored it. But later, in 1943, they were collected and brought out under the title Il Volga nasce in Europa (The Volga Rises in Europe). Also, this experience provided the basis for his two most famous books, Kaputt (1944) and The Skin (1949).
Born in Prato, Tuscany, he was a son of a German father and his Lombard wife, the former Evelina Perelli. He studied in Rome and then, in 1918, he started his career as a journalist. He fought in the First World War, and later, in 1922, he took part in the March on Rome.
He later saw he was wrong in supporting fascism. That is proved by reading Technique du coup d`etat (1931), where Malaparte attacked both Adolf Hitler and Mussolini. This book was the origin of his downfall inside the National Fascist Party. He was sent to internal exile from 1933 to 1938 on the island of Lipari.
He was freed on the personal intervention of Mussolini's son-in-law and heir apparent Galeazzo Ciano. Mussolini's regime arrested Malaparte again in 1938, 1939, 1941, and 1943 and imprisoned him in Rome's infamous jail Regina Coeli. His remarkable knowledge of Europe and its leaders is based upon his own experiences as a correspondent and in the Italian diplomatic service.
In 1941 he was sent to cover the Eastern Front as a correspondent for Corriere della Sera. He wrote articles about the front in Ukrania, but the fascist dictatorship of Mussollini censored it. But later, in 1943, they were collected and brought out under the title Il Volga nasce in Europa (The Volga Rises in Europe). Also, this experience provided the basis for his two most famous books, Kaputt (1944) and The Skin (1949).
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 5 of 5 reviews
July 28, 2024
In de vijftien stukken die in "Sangue" verzameld zijn speelt bloed, zowel letterlijk als figuurlijk, een belangrijke rol. Het bloed stroomt van het gezicht na een gevecht met een kat, het hangt in korsten aan verloederde straathonden, het druipt uit een neus die net een slag in ontvangst genomen heeft, en het klopt passioneel en levendig door de aderen van het Italiaanse platteland. In de beste verhalen focust Malaparte op zijn kindertijd in de Toscaanse bossen en velden en de vele zintuiglijke indrukken die dat destijds bij hem opwekte, al doet hij dat zonder veel idealiserende nostalgie; het verleden en de omgeving waarin alles zich afspeelt zijn onverklaarbaar en onheilspellend en wekken angst en onrust op. Alsof Colette op een macabere manier over haar jeugd in de Provence zou schrijven. Eerste leesbeurt zeven jaar geleden: 3/5. Tweede leesbeurt juli 2024: 4/5!
"Zachte en tegelijk scherpe heuvels waar je bovenop zou willen en die je vlak voor de top een gebroken been bezorgen."
"Mijn jeugdherinneringen zijn rood van het bloed."
"Ik ben bang en gruw van mezelf als kind. In mezelf als man heb ik vertrouwen."
"Vanaf die dag verdween Agenore, en in de volksmond heet het dat hij levend naar de hel was afgedaald, achter zijn stervende paard aan, via dezelfde grot vanwaar het verhaal wil dat Dante ondergronds afdaalde."
"Ik schaam me dat ik kind ben geweest."
"In de steen zat geen druppel bloed."
"Ik verafschuw bloed. Als kind dacht ik dat standbeelden net zo waren als wij en aderen vol bloed hadden. Met een knipmes ging ik de armen bij de putti van Donatello inkerven [...]."
"Zachte en tegelijk scherpe heuvels waar je bovenop zou willen en die je vlak voor de top een gebroken been bezorgen."
"Mijn jeugdherinneringen zijn rood van het bloed."
"Ik ben bang en gruw van mezelf als kind. In mezelf als man heb ik vertrouwen."
"Vanaf die dag verdween Agenore, en in de volksmond heet het dat hij levend naar de hel was afgedaald, achter zijn stervende paard aan, via dezelfde grot vanwaar het verhaal wil dat Dante ondergronds afdaalde."
"Ik schaam me dat ik kind ben geweest."
"In de steen zat geen druppel bloed."
"Ik verafschuw bloed. Als kind dacht ik dat standbeelden net zo waren als wij en aderen vol bloed hadden. Met een knipmes ging ik de armen bij de putti van Donatello inkerven [...]."
January 1, 2023
Dieses Buch besteht aus 19 zum Teil sehr persönlichen und autobiographischen Episoden oder Kurzgeschichten von durchwachsener Qualität. Etwa ein Drittel des Bandes ist ein Auszug aus Franco Veglianis Malaparte-Biographie und dieser sticht neben einigen wenigen der Kurzgeschichten als brillant und einfühlsam geschrieben heraus.
December 25, 2022
Citaat :
Italianen weten dat bloed het meest kostbare element van de natuur in de mens is. Ze weten eveneens dat van alle wetten waaraan de mens van nature onderhevig is, het geheimzinnigste en strengste die van het bloed is.
Review : Dichter/vertaler Jan van der Haar heeft de verhalenbundel Bloed (Sangue) uit 1937 van de Italiaanse schrijver Curzio Malaparte (1898-1957), die met de oorlogsboeken Kaputt en De huid een ware cultstatus verwierf, voor het Nederlandse lezerspubliek toegankelijk gemaakt.
Bloed bevat een dertiental fenomenale verhalen, aangevuld met twee voorwoorden van Malaparte zelf uit 1937 en 1954. Daarin lezen we hoe belangrijk bloed in Malapartes eigen leven was. ‘Mijn jeugdherinneringen zijn rood van het bloed.’ En hoewel de schrijver beweert bloed te verafschuwen, stelt hij zich tot taak zijn ‘eerste inzichten, ontdekkingen en onthullingen van de mysterieuze wetten van het bloed en bewustzijn’ te beschrijven.
Wreedheid ligt voortdurend op de loer, maar de verhalen waarin de wreedheid botgevierd wordt, zijn in de minderheid. Hier is de auteur aanzienlijk ingetogener, poëtischer te werk gegaan, is de sfeer minder bizar. De verhalen dateren nog van vóór de Tweede Wereldoorlog. En hoewel Malaparte als adolescent in de Eerste Wereldoorlog vocht, klinkt het krijgsgewoel daarvan nauwelijks door. Veel verhalen hebben een onbestemde, poëtische waas over zich.
Er gebeurt vaak te weinig om van een plot te kunnen spreken, maar de sfeer is geladen. De meeste gaan over de als somber en beklemmend beleefde kindertijd en over het gevoel overal buiten te staan: geen binding te hebben met de mens, met de wereld om hem heen. De afzonderlijke verhalen zijn schakels van één groot geheel waarin we het kind tot jongeling zien opgroeien. Het bloemrijke taalgebruik van Malaparte maakt van deze verhalen stuk voor stuk pareltjes van woordkunst.
Review : Dichter/vertaler Jan van der Haar heeft de verhalenbundel Bloed (Sangue) uit 1937 van de Italiaanse schrijver Curzio Malaparte (1898-1957), die met de oorlogsboeken Kaputt en De huid een ware cultstatus verwierf, voor het Nederlandse lezerspubliek toegankelijk gemaakt.
Bloed bevat een dertiental fenomenale verhalen, aangevuld met twee voorwoorden van Malaparte zelf uit 1937 en 1954. Daarin lezen we hoe belangrijk bloed in Malapartes eigen leven was. ‘Mijn jeugdherinneringen zijn rood van het bloed.’ En hoewel de schrijver beweert bloed te verafschuwen, stelt hij zich tot taak zijn ‘eerste inzichten, ontdekkingen en onthullingen van de mysterieuze wetten van het bloed en bewustzijn’ te beschrijven.
Wreedheid ligt voortdurend op de loer, maar de verhalen waarin de wreedheid botgevierd wordt, zijn in de minderheid. Hier is de auteur aanzienlijk ingetogener, poëtischer te werk gegaan, is de sfeer minder bizar. De verhalen dateren nog van vóór de Tweede Wereldoorlog. En hoewel Malaparte als adolescent in de Eerste Wereldoorlog vocht, klinkt het krijgsgewoel daarvan nauwelijks door. Veel verhalen hebben een onbestemde, poëtische waas over zich.
Er gebeurt vaak te weinig om van een plot te kunnen spreken, maar de sfeer is geladen. De meeste gaan over de als somber en beklemmend beleefde kindertijd en over het gevoel overal buiten te staan: geen binding te hebben met de mens, met de wereld om hem heen. De afzonderlijke verhalen zijn schakels van één groot geheel waarin we het kind tot jongeling zien opgroeien. Het bloemrijke taalgebruik van Malaparte maakt van deze verhalen stuk voor stuk pareltjes van woordkunst.
January 15, 2018
Es un libro que me gustó más por la idea que pensaba presentarle al lector que por lo que terminó siendo. La verdad es que si alguien quiere leer este libro, le aconsejo que sólo lea los primeros tres o cuatro capítulos y el último (y eso todavía está como que "Ahhh" 2/3) porque el resto no aporta nada bueno. Si no le pongo una sola estrella es por la idea que nos presenta al inicio que me ha interesado y me ha dado algo que puedo aprovechar.
February 4, 2017
Un compendio di retorica strapaesana e lirismo morboso.
"Non mai gli italiani sono schiavi delle idee o del denaro, bensì delle passioni. E son passioni italiane la gelosia, il furor dell'onore, l'amore della madre, della famiglia, della terra, non il gioco, il vino, la lussuria, la gola, le ricchezze. Non perdonano perciò i delitti commessi per calcolo, per ambizione o per avarizia; o, come dicono, «a mente fredda». Ma soltanto i delitti compiuti «a sangue caldo». Anche i più miseri, i più diseredati, i più ciechi, nei quali la coscienza morale è come sepolta, non sono mai schiavi della fame o dell'avarizia, bensì del proprio sangue, ed è l'unica schiavitù che accettano liberamente, quasi fosse uno stato di natura o uno stato di grazia. In questa dolce e severa signoria trascorrono la loro esistenza, si dannano all'inferno, si preparano al paradiso. La loro legge è nelle loro vene. All'infuori di questa legge, nulla ha presa sul loro destino: né la ragione, né la paura, né alcuna specie di speranza."
"Non mai gli italiani sono schiavi delle idee o del denaro, bensì delle passioni. E son passioni italiane la gelosia, il furor dell'onore, l'amore della madre, della famiglia, della terra, non il gioco, il vino, la lussuria, la gola, le ricchezze. Non perdonano perciò i delitti commessi per calcolo, per ambizione o per avarizia; o, come dicono, «a mente fredda». Ma soltanto i delitti compiuti «a sangue caldo». Anche i più miseri, i più diseredati, i più ciechi, nei quali la coscienza morale è come sepolta, non sono mai schiavi della fame o dell'avarizia, bensì del proprio sangue, ed è l'unica schiavitù che accettano liberamente, quasi fosse uno stato di natura o uno stato di grazia. In questa dolce e severa signoria trascorrono la loro esistenza, si dannano all'inferno, si preparano al paradiso. La loro legge è nelle loro vene. All'infuori di questa legge, nulla ha presa sul loro destino: né la ragione, né la paura, né alcuna specie di speranza."
Displaying 1 - 5 of 5 reviews