Στη σκιά της σιωπής

by Μαρία Καραγιάννη

Μπορούν μερικές μόλις λέξεις να ανατρέψουν την ίδια τη ροή της ζωής για πάντα;
Μόναχο, Δεκέμβριος του 1997. Ο Έκτορας, απόγονος ενός πρώην Γερμανού λοχαγού κατά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, επισκέπτεται τους γονείς του για τις ημέρες των Χριστουγέννων. Έπειτα από έναν καβγά, η μητέρα του λίγο πριν το θάνατό της, του αποκαλύπτει ένα μυστικό που βαραίνει τη συνείδησή της πενήντα τρία ολόκληρα χρόνια.
Από το παγωμένο Μόναχο, ο Έκτορας θα βρεθεί στο νοτιοδυτικό άκρο της Μεσσηνιακής γης, αναζητώντας την αλήθεια γύρω από τη ζωή και το παρελθόν της οικογένειάς του. Η ιστορία εκείνης της αναζήτησης εξελίσσεται σε ένα συγκλονιστικό ταξίδι στο χρόνο, αποκαλύπτοντας σε κάθε βήμα φρικτές δολοφονίες, καταραμένους έρωτες και φαντάσματα της μνήμης που σεργιανίζουν σαν σκιές στα γραφικά σοκάκια της Άνω Πόλης της Κυπαρισσίας.
Ένα βιβλίο, δυο διαφορετικές ιστορίες που εξελίσσονται παράλληλα στο παρόν και στο μακρινό παρελθόν, με τους πρωταγωνιστές της να παλεύουν μέχρι το τέλος για να κερδίσουν λίγη από τη χαμένη τους αθωότητα, για να δικαιωθούν οι ψυχές των νεκρών και να ολοκληρωθούν οι έρωτες του σήμερα...

484 pages, Paperback

Published January 1, 2015

Reviews

[Evdoxia Kolydaki · Rating 4 out of 5]

Καλογραμμένο και από τα καλύτερα που έχω διαβάσει για μία από τις πιο δύσκολες και μελανές περιόδους της ελληνικής ιστορίας...ένα βιβλίο για τη λήθη, τη συγχώρεση, την αυταπάρνηση, τις φανερές και κρυφές συνέπειες του πολέμου, στις ανθρώπινες ζωές....
Στην αρχή σκέφθηκα ότι η κεντρική ιδέα της αφήγησης, είναι ένα θέμα που έχω ξανασυναντήσει στην ελληνική λογοτεχνία, μια και η εποχή που εκτυλίσσεται κατά ένα μεγάλο μέρος η πλοκή (γερμανική κατοχή) είναι από τις "αγαπημένες" της νεοελληνικής λογοτεχνίας και ήμουν λίγο επιφυλακτική. Προχωρώντας όμως στην ανάγνωση και ξεκινώντας η εξιστόρηση της ιστορίας του Κωνσταντή και της Φαίδρας, ο τρόπος γραφής, η αμεσότητα, η παραστατικότητα και η λιτότητα (την τελευταία την εξέλαβα ως "πλεονέκτημα", αφού αν και χρονικά, η κυρίως δράση οριοθετείται στην περίοδο 1941 - 1944, εμπεριέχονται τα απολύτως αναγκαία στοιχεία, χωρίς να "βαρύνουν" την μυθιστορία) στις περιγραφές εκείνης της τραγικής περιόδου, αναφορικά με τα γεγονότα και τις συνθήκες διαβίωσης των Ελλήνων, την αντίσταση και τους αγώνες που ξεκίνησαν από την πρώτη στιγμή και δεν κάμφθηκαν από τη σκληρότητα των κατακτητών, και η σκιαγράφηση των συγγραφικών χαρακτήρων, χωρίς ίχνος μελοδραματισμού ή υπερβολής, κέρδισαν πλήρως το ενδιαφέρον μου έως και την τελευταία σελίδα του.
Η παλαιότερη χρονικά ιστορία, εξελίσσεται παράλληλα με την γνωριμία, τη συναναστροφή και τη σχέση του Εκτορα και της Κάτιας, σε μεγαλύτερη έκταση βέβαια, εν τούτοις δεν διέκρινα καμία δυσαναλογία μεταξύ των δύο μερών, αντίθετα μπορώ να πω ότι οι εναλλαγές μεταξύ παρελθόντος και παρόντος, "αποφόρτιζαν" την έντονη δραματικότητα της αφήγησης και "συνέδεαν" το τότε και το τώρα, με τρόπο αβίαστο και φυσικό, αποδίδοντας ουσιαστικά μεγαλύτερη αληθοφάνεια στην ολότητα του έργου.
Στα συν του βιβλίου, η πολύ καλή επιμέλειά του και η προσεγμένη έκδοση επίσης.
Το συνιστώ ανεπιφύλακτα (πλέον).

[Ευα Μηλιά Κουτσουμπα · Rating 5 out of 5]

Ο χρόνος καθώς λένε είναι γιατρός και περίτεχνα μπαλωνει τις πληγές μας. Μα οταν έρθει το πλήρωμα του, αυτές ανοίγουν αλλά όχι παντα με απώτερο σκοπό να μας πληγωσουν, ματωνοντας τη ψυχη μας, μα για να υπενθυμίσει πόση δυναμη έχει ο άνθρωπος στο να προσπερνά και να συγχωρει.
Δε είμαι λάτρης των ιστορικών βιβλίων, με κουράζουν μα σε αυτό εξεπλάγη. Ενιωσα παρα διάβασα τα κατοχικά γεγονότα. Χαράχτηκαν στο πετσί μου, με ματωσαν, με αφυπνησαν, με έκαναν να νιώσω υπερηφάνια για τους ήρωες που δε φορούσαν δάφνες μα μια Ελλάδα στη καρδια και στη ψυχή. Γιατί ματωσαν, βασανίστηκαν, έχασαν μα έμαθαν σε γενιές και γενιές πως αν και αφανείς ήταν άξιοι να ακουστούν και να αφήσουν τα χνάρια τους στις Καρδιές μας. Κωνσταντής ένας άνθρωπος, μια ιστορία. Φάρος πολύτιμος και αληθινός σε ψυχή και σωμα. Υπέμενε και ας μην κέρδισε τίποτα από αυτά που ζητούσε. Και τι ζητούσε;. Αγαπη μονο αγάπη. Αναμεσα στους ήρωες θα μπορούσε να είναι και η Φαίδρα που θυσίασε τη ψυχή της για να σώσει θραύσματα ζωής, ζωής χωρίς πνοή. Και ο Εκτωρας είναι το λάφυρο της ευτυχιας.
Ενα βιβλίο ύμνος στην αγαπη. Διαβάζοντας το έμαθα οτι οι άνθρωποι σπάνια αλλάζουν, πρέπει να υπομενουν τη σιωπή και το περασμα του χρονου για να νιωσουν και να δουν τα λάθη τους. Πόνεσε η ψυχή μου με τις περιγραφές. Εκλαιγα με τις σκέψεις των ηρώων. Θυμωσα μα κάπου στο τέλος συγχώρεσα γιατί η αγάπη δε είναι παντα άδολη, ίσως είναι η αρχή του πολέμου μα και το τίμημα της Ειρήνης. Η γραφή για αλλη μια φορά μαγική, ποιοτική, ποιητικη σε ταξιδευει περισσότερο απο την ιστορία, σε κρατά αιχμάλωτο στη σαγήνη της.
Και κλεινωντας θα πω οτι μερικες λέξεις δε αρκούν για να αλλάξουν μονάχα τη ζωή μας αλλά για να κατευθύνουν την ύπαρξη μας μαθαίνοντας απο τη αρχή να αγαπάμε, να συγχωρουμε και να ζούμε.
Γιατί το να συγχωρεις ότι σε πλήγωσε είναι ευλογία οχι τόσο για εκεινους αλλά για τη δική σου ψυχή.
Και οι ήρωες του βιβλίου μπορούν να σας δειξουν τα δώρα που ελαβαν συγχωρωντας.
Απλα διαβάστε το.
Αξίζει πραγματικα

[Dionisis Karachalios · Rating 3 out of 5]

Το μυθιστόρημα της κ.Καραγιάννη παίζει εξαρχής με το (αληθοφανές?) ακολουθώντας μια αρχική δήθεν γραμμική αφήγηση (κατεμέ άστοχη) που επιτρέπει όμως στον αναγνώστη την εύκολη πρόσβαση,για να αρχίσει και να μπει σε μια οργανωμένη και με μεθοδευμένη παγίδευση.Τα πράγματα εξελίσσονται αφήνοντας εν μέρει παρεκβάσεις στο υπαρξιακό και ψυχολογικό ύφος.

Αν το διάβαζα πριν κάτι χρόνια σίγουρα θα είχε περισσότερα αστέρια.

Από τη πρώτη στιγμή δηλαδή της εξομολόγησης της Φαίδρας,τη συνάντηση του Έκτορα με τη Κάτια,είναι ένα παιχνίδι της συγγραφέως ανάμεσα στο αληθοφανές και το αναληθοφανές,μια μπλόφα και ένα φάουλ με όλα τα στοιχεία της τυχαιότητας.

Υπάρχει ασυναίσθητα παραπάνω από μια μοιραία σχέση στο βιβλίο αυτό,μια ποιητική σχέση ανάμεσα στο πένθος,τη συγκίνηση,το συναίσθημα,την ανάμνηση.Η ανάμνηση που δεν επαναφέρει ολόκληρα τα αισθήματα και τις βιωμένες εμπειρίες.

Όπως η Φαίδρα που προτιμά τον αργό θανάτο που παραμονεύει μέσα στην ασφυξία της παγωμάρας και της σαστιμάρας για πολλά χρόνια μέχρι το τέλος.Αλλα πρόσωπα που σιγά σιγά αποκαλύπτουν μια μυστική ζωή.Το παράδειγμα του Έκτορα που δείχνει πως σε ένα παγερά ισσοροπημένο σύστημα,μια κοινωνία,αν ένα στοιχείο κινηθεί εκτός προγράμματος ακανόνιστα,απρόβλεπτα,βάζει σε κίνηση το τραγικό πεπρομενο,μοίρα.

(Ο τρόπος που γράφει η κ.Καράγιαννη,αυτή η απλή και ανεπιτήδευτη γλώσσα,που μας φέρνει τόσο κοντά τους ήρωες,δίνοντας ζωντάνια και αμεσότητα,σε κάνει να παραμονεύεις, για ότι άλλο νέο βιβλιο βγάλει)

[Βασω Π. · Rating 4 out of 5]

ΣΤΗ ΣΚΙΆ ΤΗΣ ΣΙΩΠΉΣ
ΜΑΡΊΑ ΚΑΡΑΓΙΆΝΝΗ
Η ΆΠΟΨΗ ΜΟΥ 📙✒️💞🔖
⭐♥️⭐♥️⭐♥️⭐!!!!
4,5⭐για την ακρίβεια!!!!
Δεν είμαι λάτρης των ιστορικών βιβλίων, εντούτοις το συγκεκριμένο μου το δάνεισε μία καλή μου φίλη και χαίρομαι πολύ γιατί το απόλαυσα ιδιαίτερα ,συναισθήματα με κατέκλυσαν από την αρχή ως το τέλος, άλλοτε ευχάριστα και άλλοτε δυσάρεστα.
Καλογραμμένο,με όμορφη γραφή που δεν κουράζει μας μεταφέρει σε μία από τις πιο δύσκολες και αιματηρές περιόδους της Ελληνικής Ιστορίας,τον πόλεμο του 1940.
Ένα βιβλίο που αποτυπώνει τις φρικτές συνέπειες του πολέμου,την αγωνιστικότητα και τον πατριωτισμό των Ελλήνων και το πόσο ευτελείς γίνονται οι ανθρώπινες ζωές...
Στο πρώτο μέρος το βιβλίο ξεκινά με την ιστορία του Κωνσταντή και της Φαίδρας, δύο νέων που θα γνωριστούν και θα αγαπηθούν στα δύσκολα χρόνια της Κατοχής (1941-1944) βιώνοντας τραγικές στιγμές... Παρακολουθούμε την διαβίωση των Ελλήνων που ήταν τραγικά δύσκολη,την αντίσταση και τους αγώνες τους ενάντια στους κατακτητές καθώς και τους χαρακτήρες και την ψυχοσύνθεση των ηρώων που μας παρασύρουν και μας κερδίζουν από τις πρώτες σελίδες...
Παράλληλα στην δεύτερη ιστορία θα γνωρίσουμε την Κάτια και τον Έκτορα,ο οποίος θα βρεθεί από το μακρινό Μόναχο στην Ελλάδα και συγκεκριμένα στη Μεσσηνία ψάχνοντας να ανακαλύψει την αλήθεια για το παρελθόν της οικογένειάς του.
Θα κάνει ένα συγκλονιστικό ταξίδι στο χρόνο.
Θα έρθουν στο φως φρικτές δολοφονίες, αποτρόπαιες πράξεις, έρωτες που δεν ευοδώθηκαν, μνήμες και τύψεις που ήταν καλά κρυμμένες.
Ένα βιβλίο που μας ταξιδεύει στην Κυπαρισσία,στην Αθήνα αλλά και στο Μόναχο.
Η εναλλαγή παρόντος-παρελθοντος μας βοηθά να κατανοήσουμε καλύτερα τους πρωταγωνιστές των δύο ιστοριών που αγωνίζονταν μέχρι το τέλος να κερδίσουν λίγο από την χαμένη τους αθωότητα,να δικαιωθούν οι ψυχές των νεκρών και να ολοκληρωθούν τουλάχιστον οι έρωτες του σήμερα...
Πολλά συγχαρητήρια στη συγγραφέα, σίγουρα θα διαβάσω και το επόμενο της!!!!
Σας το προτείνω ανεπιφύλακτα,θα σας συναρπάσει!!!!

[Lia Panagiotidou]

Πριν από το πολύ πετυχημένο μυθιστόρημα "ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΩΝ ΓΛΑΡΩΝ", η Μαρία Καραγιάννη μας συστήθηκε με το βιβλίο της "Η ΣΚΙΑ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ". Πρόκειται για μια ιστορία που εξελίσσεται σε δύο διαφορετικές χρονικές περιόδους.
Στο Μόναχο του 1997, ο Έκτορας θα βρεθεί αντιμέτωπος, με μια τρομερή αποκάλυψη που θα αλλάξει τις ισορροπίες της ζωής του και τα μέχρι τότε δεδομένα. Η μητέρα του που βρίσκεται στο κατώφλι του θανάτου, μετά από πολύχρονη ασθένεια, λίγο πριν το τ��λος της, αποκαλύπτει στον γιο της πως ο πραγματικός του πατέρας είναι ένας Έλληνας από τη Μεσσηνία. Το γεγονός αυτό θα αλλάξει τις ήδη διαταραγμένες σχέσεις με τον μέχρι πρότινος πατέρα του, έναν Γερμ��νό λοχαγό που δρούσε στην Ελλάδα κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Η υπόσχεση του Έκτορα στη μητέρα του, να κάνει το ταξίδι για να ανακαλύψει τις ρίζες του και την πραγματική του ταυτότητα, ξεκινάει. Βοηθός του σε αυτή την έρευνα είναι η Κάτια, μια αινιγματική και καταθλιπτική γυναίκα, που υπήρξε φίλη και είναι γνώστης της ιστορίας του Κωσταντή, του βιολογικού του πατέρα, που δυστυχώς έχει πεθάνει τέσσερις μήνες πριν την άφιξη του στην πατρίδα.
Η αναδρομή στο παρελθόν φέρνει στο φως μια συγκλονιστική ιστορία για τον έρωτα, τον πόλεμο, τη θυσία των ανθρώπων για την ελευθερία, καθώς και τις αποτρόπαιες πράξεις των κατακτητών. Οι δύο πρωταγωνιστές, η Φαίδρα και ο Κωνσταντής, θα γνωριστούν και θα ερωτευτούν κάτω από αντίξοες συνθήκες. Ο πρώτος αν και είναι δάσκαλος στο επάγγελμα, δεν ασκεί το λειτούργημα αυτό μιας και ρίχνεται με σθένος στον αγώνα ενάντια στους Γερμανούς. Παράλληλα όμως με τον Κωσταντή, την καρδιά της Φαίδρας διεκδικεί και ο Ραϊνάτ, ένας αδίστακτος αξιωματούχος περιβόητος για τις σκληρές μεθόδους που εφαρμόζει στους Έλληνες αγωνιστές. Οι δύο νέοι, αν και αγαπιούνται παράφορα, θα αναγκαστούν να χωριστούν αρκετές φορές και πολλές δυσάρεστες καταστάσεις θα σκιάσουν τον έρωτα τους. Αγαπημένα πρόσωπα θα χαθούν από το χέρι του εχθρού και ο Κωνσταντής θα συλληφθεί και θα βασανιστεί πολλάκις. Η μοίρα θα παίξει το δικό της παιχνίδι και θα απομακρυνθεί από την αγαπημένη του.
Εκτός από την αλήθεια για την καταγωγή του, ο Έκτορας θα γνωρίσει στο πρόσωπο της Κάτιας και τον έρωτα, διεκδικώντας σθεναρά την αγάπη της. Επιστρέφοντας στο Μόναχο, κύριο μέλημα του είναι να επισκεφθεί τη μητέρα του στο νοσοκομείο και να της αφηγηθεί το χρονικό της ζωής των ανθρώπων που άφησε πίσω της, καθώς και όσων συνέβησαν μετά τη φυγή της.
Ένα ευαίσθητο, κοινωνικό-αισθηματικό μυθιστόρημα που παρουσιάζει με ωραία γραφή και γλαφυρό τρόπο, τα βιώματα των Ελλήνων στη σκληρή εκείνη χρονική περίοδο. Η αυτοθυσία και η δύναμη των ηρώων δεν μπορούν να αφήσουν κανένα ασυγκίνητο. Υπάρχουν άνθρωποι πραγματικά σκληροί και αδυσώπητοι ή ο πόλεμος διαμορφώνει χαρακτήρες; Πόσες θυσίες χωράει η πραγματική αγάπη; Ένα ακόμα αναγνωστικό ταξίδι έφτασε στο τέλος του, αφήνοντας μου μια γλυκόπικρη γεύση...

[Ευαγγελία · Rating 1 out of 5]

Απογοητευτικό!!!
Χωρίς λόγο ύπαρξης. Η μητέρα πριν πεθάνει φανερώνει στο γιο της ένα τρομερό μυστικό. Όμως δεν του λέει τι ακριβώς συνέβη και τον στέλνει να ανακαλύψει μόνος του την αλήθεια...
Πρώτη αστοχία. Εφόσον ζει γιατί δεν του αφηγείται μόνη της την ιστορία της; Υπάρχει κάποιος άλλος που ξέρει καλύτερα από εκείνη την ιστορία της;;;;; Εάν είχε πεθάνει και δεν ήθελε όσο ζούσε να μάθει ο γιος της την αλήθεια μήπως και δεν την συγχωρούσε, ίσως να το καταλάβαινα. Έτσι όμως φαίνεται εντελώς άκυρο. Κι αυτός ο Έκτορας δεν ζητά να του πει η μητέρα του την αλήθεια αλλά κάνει ολόκληρο ταξίδι μήπως και την ανακαλύψει;;;;
Δεύτερη αστοχία. Φτάνει στην Κυπαρισσία και πέφτει επάνω στο μοναδικό άνθρωπο που ξέρει τι έχει συμβεί. Προσοχή!!! Δεν υπάρχει κανείς άλλος που να γνωρίζει. Απλά έτυχε πριν πεθάνει ο πατέρας του να διηγηθεί στη Κάτια την ιστορία του και έτυχε ο Έκτορας με το που έφτασε να πέσει επάνω στην Κάτια!!!! (;;;;;;)
Τρίτη αστοχία. Δεν μπορεί η Κάτια να αφηγηθεί την ιστορία σε λίγη ώρα, αλλά πρέπει να περάσουν μέρες. Λίγο τη μια μέρα και..... η συνέχεια την επόμενη και..... τη μεθεπόμενη, κάτι σαν τις χίλιες και μια νύχτες δηλαδή.
Τέταρτη αστοχία. Είναι δυνατόν μια γυναίκα που αγαπά (φοβερά και τρομερά) τον άντρα της ζωής της να αφήσει να περάσουν πενήντα ολόκληρα χρόνια, χωρίς να μάθει γι' αυτόν ενώ είχε τη δυνατότητα;;;; Ο πόλεμος τελείωσε, ο Γερμανός έγινε τόοοοοοοσο καλός που αγαπούσε τόοοοσο πολύ τη Φαίδρα και μεγάλωσε σαν παιδί του το γιό του και παρόλα αυτά ενώ μπορούσε να πάρει το παιδί και να πάει να βρει τον Κωνσταντή (χωρίς κανένα εμπόδιο) δεν έκανε την παραμικρή προσπάθεια.
Βαρετό κι ανούσιο.... κρίμα!!!!

[Μαρία Ηλιάδου · Rating 4 out of 5]

Πολύ καλά γραμμένες οι δύο παράλληλες ιστορίες. Δείχνει με γλαφυρό τρόπο το πόση δυστυχία φέρνει ο πόλεμος, που χωρίζει αγαπημένα πρόσωπα, βγάζει το χειρότερο εαυτό των ανθρώπων και τους αναγκάζει να πάρουν αποφάσεις που πληγώνουν! Μου άρεσε που η κοπέλα της ιστορίας του παρελθόντος ήταν μια δυναμική γυναίκα. Στα αρνητικά του θα σημειώσω ότι προς το τέλος έμοιαζε να πλατειάζει και επίσης, ότι η έκδοση είχε αρκετά τυπογραφικά λάθη που μου αποσπούσαν την προσοχή. Ήταν ένα αξιοπρεπέστατο ιστορικό μυθιστόρημα, με έναν έρωτα καλογραμμένο και ανάλογο των συνθηκών στις οποίες άνθισε. Τέλος, η τελευταία σελίδα και κυρίως η τελευταία πρόταση ήταν ακριβώς η κάθαρση που περίμενε ο αναγνώστης σε όλο το βιβλίο!

[vagia · Rating 5 out of 5]

Συνηθισμένη ιστορία για τον πόλεμο, την κατοχή, την ανυπέρβλητη μα καταδικασμένη αγάπη...
Η διαφορά εδώ όμως είναι η γραφή.. ο τρόπος έκφρασης της συγγραφέως, το παιχνίδι των λέξεων και οι εικόνες και οι ήχοι που δημιουργεί. Τα γεγονότα διαδέχονται το ένα το άλλο γρήγορα, οι ήρωες συγκλονίζουν μέσα από τη λιτή και ξεκάθαρη περιγραφή τους.
Αγωνία, ανατροπές και συναισθήματα... τόσα πολλά που κάνουν το βιβλίο απόλαυση.

[Tina Zampeli · Rating 5 out of 5]

Συγκλονιστικό!!!

[Sofia · Rating 3 out of 5]

Δύο ιστορίες αγάπης που ξεδιπλώνονται παράλληλα αν και με διαφορά 52 χρόνων. Οι χρονικές αναδρομές στην περίοδο της κατοχής εναλλάσονται ομαλά με τη διήγηση στο παρόν και δεν κουράζουν. Αντίθετα τονίζουν την συναισθηματική κατάσταση των ηρώων. Δεν μπορώ να παραλείψω ότι οι περιγραφές της κατοχικής περιόδου τοποθετούν τον αναγνώστη χρονικά ακριβώς εκεί, σαν να τις ζει...

[Eugenia Katsoulakou · Rating 5 out of 5]

Μόλις τελείωσα το βιβλίο « Η ευχή» της Μαρίας Καραγιάννη. Όπως και τα άλλα δύο βιβλία της συγγραφέως, «στη σκιά της σιωπής» και «το σπίτι των γλάρων» με συγκλόνισε! Πως να το χαρακτηρίσεις; Ερωτικό μυθιστόρημα, Ψυχολογικό θρίλερ, Αστυνομικό, ή Ιστορικό μυθιστόρημα; Θα έλεγα ότι είναι συνδυασμός όλων των παραπάνω. Ένας αριστουργηματικός συνδυασμός που το καθιστά συναρπαστικό, καθηλωτικό, συγκινητικό, ανατρεπτικό! Με μάγεψε από τις πρώτες σελίδες, με ταξίδεψε στο Μπουένος Άιρες, με συγκίνησε με την ερωτική ιστορία των ηρώων του, με άφησε εμβρόντητη αποκαλύπτοντάς μου τη μελανότερη ίσως πλευρά της νεότερης ιστορίας της πολύπαθης Αργεντινής, της δικτατορίας του Βιντέλα που οι περισσότεροι από εμάς δυστυχώς δεν γνωρίζουμε. Πολλά συγχαρητήρια στη συγγραφέα! Είναι ένα βιβλίο που το συστήνω ανεπιφύλακτα!