intussen heb ik ongeveer de helft gelezen van dit lijvige boek. Ondanks het feit dat het een emotionele rollercoaster is van gevoelens van de ouders omdat hun dochtertje van 3 een zware vorm van kanker heeft, beter wordt, hervalt, en ik me in dit soort waargebeurde waargebeurde verhalen steeds heel erg inleef, ben ik nu heel ontgoocheld. Wat de kleine meid moet meemaken gaat me door merg en been maar de typ- en taalfouten stapelen zich op. Zo worden vaak woorden vergeten, kloppen zinsconstructies niet,... Dat al van in het begin van het boek. Na een tijd gaat dit echt ergeren omdat het zelfs meermaals op één pagina gebeurt! In het midden van het boek begint de auteur dan ook nog eens te gooien met ongepaste scheldwoorden met seksuele benamingen. Woorden die hij waarschijnlijk zelf heeft uitgevonden. Dat kan wel af en toe.... maar ook meermaals op één pagina stoort me ook heel erg. Ik voel dat ik me echt begin te ergeren aan deze twee elementen, wat me zelfs doet twijfelen om verder te lezen.
update 07.03.16 Ik heb het boek dan toch niet aan de kant gelegd omdat de auteur, vader van Thordis, hun dochtertje van drie die een terminale kanker heeft, zijn leed, gevoelens,.... en ook zijn pijn en woede door de vreselijke bijwerkingen van de chemo voor hun driejarig dochtertje op zo'n beklijvende manier beschrijft, dat ik me als het ware familie voel van hun gezin. De tranen komen me soms hoog te zitten. Zeker na een hoopvolle periode waarbij de tumor duidelijk kleiner en kleiner wordt, ineens blijkt dat Thordis uitzaaiingen heeft en genezing niet meer mogelijk is. De pijn en woede die hij dan beschrijft ging bij mij heel diep zitten... alsof ik ze zelf voelde. Ik probeer over de schrijffouten en de lelijke scheldwoorden heen te kijken... want het beklijvende verhaal kan ik niet zo maar aan de kant zetten....