Sander is verliefd op Indra. Maar hij is niet de enige. René, de broer van Indra’s vriendin Heike, voelt hetzelfde voor haar. Wat is René kwaad als Indra toch voor Sander kiest! Nog geen week later wordt in de stad een jongen in elkaar geslagen. René beweert dat Sander erbij betrokken was. Sander ontkent, maar niemand uit de klas gelooft hem. Indra is de enige die voor Sander opkomt, en niet alleen omdat ze verliefd op hem is. Indra weet hoe erg het is als je niet geloofd wordt. Ze heeft de ziekte van Pfeiffer, maar iedereen denkt dat ze zich aanstelt. Indra verdedigt Sander, ook al kost het haar de vriendschap met Heike. Maar of dat zo verstandig is?
Carolina Sophia (Carry) Slee (Amsterdam, July 1, 1949) is a Dutch children's author. She also writes books for adults. Her books are based on teenagers, who have problems with their environment and are thus deeper into trouble. Or children who do not understand why mommy is acting so strangely, and where her big belly is suddenly coming from!
For her first books were her own daughters a major source of inspiration. For "Sorrow with mayonnaise" she used a lot of stories where a daughter came home. The atmosphere in the classroom in the book was exactly in the class of the subsidiary. The nasty girl Simone Slee is based on a neighbor kid that her daughters thought was very annoying. As her daughters grew older, they often read the letters in the back page of the TV Guide. As she reads the letter from a boy who tells that his neighbor, who got bullied so badly, that she jumped in front of a train, Sled was so upside down of the story that she wrote the book "Regret" (1996). For this book she gets the prize of the Young Jury.
Ik vond het soms heerlijk om boeken te lezen die ik vroeger las. Ik was vroeger enorm fan van de boeken van Carry Slee. Maar kappen vond en vind ik altijd 1 van de mindere boeken. Er zit weinig spanning in, beetje naar het einde toe pas.
Wel vind ik de onderwerpen uit haar boeken altijd enorm goed, omdat de onderwerpen in haar boeken rond die leeftijd altijd wel van toepassing zijn.
Reread March 2022 I remember loving Carry Slee’s books as a preteen. Rereading it now, about 20 years later, was nice. I want to say it holds up, but that might also be nostalgia talking.. (I honestly don’t know how I would feel had this been my first time reading it and/or if it’s something that would appeal to (pre)teens these days?)
In de onderbouw hebben we een project gedraaid met het thema 'Kappen!' ofwel: groepsdruk. We hebben als mentoren het boek gelezen en hier lessen aan gekoppeld. Dit waren lessen zoals 'over de streep' en het creatief uiten van je gevoelens met betrekking tot groepsdruk. Als afsluiting hebben we de film gekeken in elke klas.
Het boek gaat over een thema wat voor de meeste jongeren heel herkenbaar is: groepsdruk. De hoofdpersoon in het boek is een nette, vriendelijke jongen die merkt dat zijn vrienden (Maarten & Chris) andere interesses krijgen. Wat ik jammer vind aan deze hoofdpersoon is dat hij eigenlijk een beetje 'suf' overkomt. Dit kan er voor zorgen dat een jongere die het leest juist zich veel meer gaat identificeren met Maarten & Chris. Wat natuurlijk niet de bedoeling is.
Emiel is daarentegen een hele agressieve jongen wat er hopelijk voor zorgt dat ze een afkeer voor hem krijgen. Omdat hij ook opgepakt wordt in het boek laat dit ook de gevolgen duidelijk zien.
Het feit dat er geweld wordt gebruikt tegen een jongen in een rolstoel zorgt voor extra emotie. Het onderwerp zinloos geweld wordt hier duidelijk mee beschreven.
Het thema liefde komt ook wederom weer naar voren, dit vind ik goed gedaan want liefde is en blijft een spannend onderwerp voor jongeren en kan ook weer zorgen voor luchtige scenes.
De verhaallijn van Indra & Heike is passend omdat ook meisjes zich hierdoor beter kunnen inleven in het boek. Ook laat deze verhaallijn zien dat het soms moeilijk is om toe te geven dat iets echt niet lukt omdat je bang bent wat anderen er van vinden. Het laat ook zien dat de ziekte van Pfeiffer heel veel invloed kan hebben op je (sociale) leven.
Ik zou dit boek zeker aanraden in mijn klas. Vooral bij jongeren die zich goed zouden kunnen identificeren met Sander of juist met Tom, Cas & Olivier.
Voor jongeren waarvan ik denk dat die zich meer zouden kunnen identificeren met Emiel, Maarten of Chris lijkt het me niet echt een geschikt boek. Ze vinden types als Sander (en zijn andere vrienden) suf en keren zich juist daar van af.
Vroeger vond ik de boeken Carry slee erg leuk, nu als volwassene voelt het als een anti-climax. De aanloop naar voordat er daadwerkelijk iets gebeurt in het boek is lang, daarom voor mij niet meer de moeite waard. Voor tieners echter absoluut geschikt!
Ich musste das Buch von der Schule aus lesen und ich glaube, ich habe noch nie so ein langweiliges Buch gelesen. Ich war so Glücklich als ich endlich damit fertig war.
Al heb ze ik duizend keer gelezen, de boeken van Carry Slee blijven fantastisch. Kappen! is grappig, spannend en ontzettend herkenbaar voor jongeren om te lezen.
Another Carry Slee-book I could care less about. She is a famous childrensbookwriter in Holland, so I dediced to see what is so great about the books. It's probably my age, I am to old for these books. The story is boring, the characters are boring... everything is boring... Never going to read another Slee-book again. Gave one of her adultbooks a shot but didn't find that very interesting either.
Ik heb dit boek vroeger nooit gelezen, maar mijn zusje gaf hem net aan mij zodat ik hem kan inleveren bij de Bruna voor de actie voor Het Vergeten Kind en dus heb ik hem toch maar even gelezen. Best een heftig verhaal.
Het boek is echt een klassieker. In het verhaal staat ‘vriendschap’ centraal. De vriendschappen komen duidelijk naar voren. De negatieve kanten van vriendschap komen ook aan bod en dit merk je in de vriendenrelatie. Ook spelen er andere onderwerpen een rol in dit verhaal. Het boek maakt verder gebruik van een personal perspectief. Ik vond het daarom ook fijn om te lezen, omdat het dan duidelijk is wie wat verteld. Op blz. 9 is daar een voorbeeld van: ‘Indra is al… gaat nooit over.’’ Het verhaal is makkelijk leesbaar en ik weet dat dit verhaal ook wel veel zou betekenen voor de kinderen van tegenwoordig. Het gaat ook vooral om ‘pesten’ en ‘zinloos geweld’, dat nog wel een alledaags onderwerp is. aan het einde van het boek merk je dat het zinloos is om te pesten en zinloos geweld te gebruiken. Tijdens het lezen merk je ook dat je hierin wordt meegenomen. Door de woordkeuze die er wordt gebruikt. Ik houd van Carry Slee boeken dus ik vond dit boek ook een geslaagd boek, ondanks dat ik de verfilming had gezien.