ZING ZING

by Peter Verhelst

In ZING ZING gaat Peter Verhelst op zoek naar de gezangen van de nacht, of naar de gezangen van het woord 'onverrichterzake', naar zingende gebouwen...
Een man en een vrouw staan naar een zonsverduistering te kijken, terwijl een onzichtbaar koor op hen afkomt. In een tuin horen we een tafel door rode lak heen groeien. Iemand kan in een piano veranderen. Twee lichamen zwijgen zich in elkaar vast.
In deze nieuwe dichtbundel opent Verhelst weer nieuwe werelden voor de lezer.

Genres: Poetry

71 pages

First published January 1, 2015

About the author

Peter Verhelst is een Vlaamse dichter en schrijver.

Peter Verhelst in de Nederlandstalige Wikipedia

Peter Verhelst in de Digitale Bibliotheek voor de Nederlandse Letteren

Peter Verhelst bij "Schrijversgewijs"


Peter Verhelst is a Flemish poet and writer.

Peter Verhelst in the English Wikipedia

Reviews

[Bert · Rating 4 out of 5]

'En toch

zijn er bomen die het water hebben overleefd
door op ooghoogte wortelharen te krijgen,
glazige.

We luisteren naar het wemelen van hun kruinen -

van gezangen als deze wordt beweerd
dat het mogelijk is
dat ze ons in vuur en vlam zetten
ooit.

Maar.

Misschien is het niet het zingen waartoe we hier staan
op de daken
maar dat we hier staan en dat onze mond al
de vorm ervan aanneemt.

Sommigen vielen
maar de meesten sprongen van de daken.
Dat was hun zingen.

En toch.

De boomkruinen keren zich bij de kleinste zucht
binnenstebuiten alsof ze ons iets vragen.
Wij keren ons binnenstebuiten alsof we iets antwoorden.
Heet gezucht en gefluister alom, een nieuwe vorm
van zingen. Als muggenzwermen. Zing. Zing. '

fragment uit 'gezangen van de onverrichterzake', in: Zing Zing, p.64

[Ceren · Rating 5 out of 5]

'Een windstoot laat het stof opdwarrelen,
waarna het om een onzichtbare as wentelend,
heel even maar, zilverig in de avondlucht hangt,

zo snel wentelend dat het roerloos lijkt. Dat is
wat ons slapen kan worden genoemd, dat zilverig
wentelende, even, wat beweegt onder je oogleden,
dat roerloos in de stilte kunnen vallen van elkaar.'

D O E I.

[Nathalie · Rating 4 out of 5]

Na het toehoren van de uitreiking van de Herman de Coninckprijs in januari was ik direct overtuigd door het gedicht dat de publieksprijs gewonnen had, 'Als je geen contact meer hebt met de dingen'. Het aankopen van de bundel mét handtekening die avond kon dan natuurlijk niet uitblijven. Sindsdien heb ik er mondjesmaat in gelezen en heb ik enorm genoten van vele van de gedichten. Sommige had ik zeker niet direct helemaal mee maar de taal is op zich al betoverend genoeg.
Kauwen en herkauwen van de teksten is dus de boodschap. Nieuwe werelden gaan opnieuw open:

dat dit ons zingen zou worden:
we hebben getrild om aan wie of wat ook
die trilling te hebben doorgegeven,

onverrichterzake,

maar wel onze liefste, kleine, juichende onverrichterzake.

Uit Gezangen van de onverrichterzake:

En toch.

De boomkruinen keren zich bij de kleinste zucht
binnenstebuiten alsof ze ons iets vragen.
Wij keren ons binnenstebuiten alsof we iets antwoorden.
Heet gezucht en gefluister alom, een nieuwe vorm
van zingen. Als muggenzwermen. Zing. Zing.

[Jasmijn Smet · Rating 3 out of 5]

Verwarrend maar mooi.

[Patricia · Rating 1 out of 5]

Niet echt mijn ding, maar dat is heel persoonlijk bij poëzie...

[Cindy · Rating 4 out of 5]

Maanden op het nachtkastje en af en toe een gedicht lezen en herlezen, meer moet dat niet zijn! Prachtige zinnen en ook doordenkers, hoe woorden andere betekenissen krijgen, geweldig gewoon. Echt genieten! Favoriet: "Huis van de slaap"

[Malou Vandevorst · Rating 4 out of 5]

'(...) ik hakte met mijn hiel in het ijs

in de hoop
je na al die tijd, al was het maar die ene seconde,
niet kwijt te raken. (...)'

[Joy · Rating 1 out of 5]

Het was niet mijn ding, maar dat is persoonlijk.

[Thom Wijenberg · Rating 3 out of 5]

3,5

[Jeroen Swinnen · Rating 5 out of 5]

Prachtig, teer en groots.

[Iris · Rating 4 out of 5]

4/5