ปดิวรัดา

by สราญจิตต์

ริน หญิงสาวจิตใจงดงาม จำเป็นต้องทดแทนบุญคุณด้วยการยอมตัวเป็นเจ้าสาวสวยรอยแต่งงานกับผู้ชายที่เธอไม่เคยพบหน้าค่าตา ศรัณย์ ปลัดหนุ่มแดนใต้ ผู้ยังบอบช้ำจากความรักครั้งเก่า เขาจึงยินยอมถูกคลุมถุงชนอย่างงายดายกับคู่หมั้นแต่วัยเยาว์ด้วยหัวใจที่กระด้างเย็นชา หากความสัมพันธ์ที่เหินห่างกลับไม่ใช่ปัญหาใหญ่เท่าเรื่องที่คนรักเก่าของเขา หวนกลับมาโหมถ่านไฟให้คุเชื้อ ขณะที่เธอก็ต้องเก็บความรู้สึกผิดไว้ กับความลับที่เกรงว่าจะถูกเปิดเผย เมื่อความรักเริ่มทำหน้าที่ของมันอย่างแผ่วเบา ดุจสัมผัสของภมรบนกลีบดอกไม้ หัวใจที่กระด้างก็ได้ประจักษ์ถึงความงามพร้อมของภรรยา ส่วนดวงใจที่บอบบางนั้นก็ตระหนักถึงความองอาจของผู้เป็นสามี หากทว่าความรักที่แท็...มักต้องการบททดสอบเสมอ เมื่อความหวั่นระแวงในใจของเขาและเธอกลายมาเป็นเจ้าเรือน จึงถึงเวลาที่ต่างต้องเปิดหัวใจตัวเองเสียที ก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป บางทีพระพรหมลิขิตให้คนแปลกหน้าสองคนต้องมาร่วมใช้ชีวิตร่วมเรือนก็เพียงเพื่อให้เขาและเธอได้ทำความรู้จัก...และรักกัน ร่วมพิสูจน์คุณค่าของความเป็นหญิง ที่จะหมดจดงดงามได้ ก็ย่อมต้องได้รับการยอมรับจากสามี ดุจดังคำว่า “ปดิวรัดา”...ภริยาผู้ซื่อสัตย์และภักดี

280 pages, Paperback

First published January 1, 1953

Reviews

[Monaliz Juang · Rating 4 out of 5]

ออกตัวก่อนเลยว่า เพราะดูละครเลยหาหนังสือมาอ่าน ด้วยความที่ชอบบทบาทและคำสอนในละครมาก เลยต้องหาต้นฉบับมาอ่านเสียหน่อย จริงๆชอบชื่อมากนะคะ เพราะแปลกและไพเราะดี ซึ่งแปลว่า ภริยาที่ซื่อสัตย์และภักดีต่อสามี โดยคำนี้เป็นคำลงท้ายชื่อที่องค์สมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว หรือ ร.5 ประทานให้พระชายา ชื่อเต็มๆของท่านคือ พระวิมาดาเธอ พระองค์เจ้าสายสวลีภิรมย์ กรมพระสุทธาสินีนาฏ ปิยมหาราชปดิวรัดา ไพเราะจริงๆค่ะ

มาพูดถึงสำนวนภาษาโดยองค์รวมแล้วอาจจะโบราณหรืออาจจะเก่าไปสำหรับเด็กรุ่นใหม่อ่าน แต่โดยส่วนตัวแล้วอ่านได้สบายมากและไม่ได้รู้สึกเก่าเท่าไหร่เพราะอ่่านนิยายเก่าๆเยอะเลยค่อนข้างจะชิน ในส่วนของเนื้อเรื่องนั้นเรียกได้ว่าสอนทั้งบทบาทสามีและบทบาทของภรรยา ซึ่งจะเน้นไปในส่วนของภรรยาเสียส่วนมาก เรียกว่าอ่านได้เพลินๆ มีกุ๊กกิ๊กบ้างนิดหน่อย เข้าใจผิดกันเสียเยอะ แต่ถือว่าเป็นตัวละครที่ทันสมัยมากถ้าเทียบในยุคสมัยนั้นนะคะ บุคลิกพระเอกในหนังสือนั้นจะนิ่ง แต่แอบเจ้าเล่ห์ ส่วนนางเอกเรียบร้อย แต่ฉลาดและไม่ยอมใคร

ขอตัดมาพูดถึงละครหน่อยค่ะ ละครสามารถขยายแล้วเพิ่มแง่คิดดีๆหลายเรื่องมากจากหนังสือออกมาได้ดีมาก ชมคนเขียนบท แม้จะเพิ่มฉากตัวละครอย่างดวงสวาทมากเกินไปหน่อย จนรำคาญมากพอสมควร ถ้าตัดออกไปบ้างจะดีไม่น้อย พระเอกถือว่าเวลาทำงานกับอยู่กับแม่นี่ดูดีมาก แต่ส่วนมากจะอารมณ์แปรปรวนอย่างกับคนสองบุคลิก ถ้าเทียบกับในหนังสือในความนิ่งนั้นน่ารักกว่า และดวงสวาทก็ไม่ได้มาวุ่นวายกับชีวิตของนางเอกมากเท่าในละคร พระเอกไม่ค่อยเล่าถึงชีวิตการทำงานเท่าไหร่ในหนังสือ แต่เป็นโรคปากหนักเหมือนกัน

โดยรวมเนื้อเรื่องค่อนข้างเรื่อยๆมาเรียงๆ เล่าเรื่องไปเรื่อยๆ แต่ไม่ค่อยมีบทสนทนาอาจจะทำให้รู้สึกเบื่อไปบ้าง จริงๆหากมีบทสนทนามากกว่านี้ เรื่องคงสนุกขึ้นอีกไม่น้อย เพราะแก่นของเรื่องนั้นดีมากอยู่แล้ว น่าเสียดายตรงจุดนี้ ยังไงก็ตามก็ถือเป็นเรื่องที่น่ารักอีกเรื่องหนึ่งนะคะ ยังไงก็ไปดูละครต่อ เพราะชอบเนื้อหาโดยรวมของเรื่องนี้ ถ้าตัดพวกฉากทะเลาะเบาะแว้งไป

[Pairash Pleanmalai · Rating 5 out of 5]

นิยายขนาดสั้น ไม่ถึง300หน้า ทำให้เห็นเทคนิคในการเดินเรื่องแบบเร็ว ความรู้สึกอย่างกับอ่านหนังสือนอกเวลา
ตามไปหาอ่านนิยายเรื่องนี้เพราะดูละครช่องสามมาก่อน และชอบเพลงประกอบละคร "เพลงรักจากฉัน" ที่โบว์ร้อง
มีสิ่งที่ต่างกับละคร เยอะเลย ทั้งบุคลิกของพระเอกที่ ช่องสามสื่อออกมาผิดทางไปเยอะ
ตอนจบของเรื่องที่สวยงามกว่าละคร
เสียดายที่เป็นเรื่องขนาดสั้น เลยทำให้ไม่มีช่วงที่อยู่ด้วยกันไม่นานพอ ให้เต็มอิ่ม

และเหมือนจะเป็นสไตล์ผู้แต่งชั้นครูที่ พอจบ ก็ตัดฉับ ให้ไปจิตนาการต่อกันเอง ไม่พาส่งให้สุด

หนังสือแต่งก่อนปีพ.ศ.2500 แต่เรื่องราวความรู้สึกยังทันยุค แค่สมัยนั้นการสูบบุหรี่ยังดูโก้เก๋ของสังคม และมีการเดินทางทางรถไฟเป็นหลัก

[yana · Rating 4 out of 5]

ปดิวรัดา (Padiwarada) | Thai.

Pretty sure that this is the first of many more Thai romances that I'll be reading. James Jirayu's Saran Siwaweth & Ranee Campen's Rin Rapee from Channel 3's 2016 lakorn drama of the same name won my heart, so it was a given that I'd start on the book too.

The plot is based in the older generation, an era sans phones or internet. One where having a telephone is considered to be a huge deal, which made the book all the more enjoyable. It was great to see all the characters having to interact physically or through letters which brought forward more depth to the storyline. Reading this made me realise that the drama did deviate quite a bit in certain instances but the ending was definitely way better in the book.

• Short read.
• Family drama included.
• Character development.
• Persistent OW & OM.
• Exciting sub-plot.

BONUS : Sheriff and his wife being all adorable with each other.

[Polyj · Rating 3 out of 5]

ปดิวรัดา by สราญจิตต์
สำนักพิมพ์โพสต์บุ๊กส์ พิมพ์ครั้งที่ 5 ตุลาคม 2557
จำนวนหน้า 275 หน้า ราคา 230 บาท

คำโปรย...

บางที... ที่พระพรหมลิขิต
ให้คนแปลกหน้าสองคน
ต้องมาใช้ชีวิตคู่ร่วมเรือน
ก็เพียงเพื่อให้เขาและเธอ
ได้ทำความรู้จัก...และรักกัน


ริน หญิงสาวจิตใจงดงาม
จำต้องทดแทนบุญคุณด้วยการยอมตัวเป็นเจ้าสาวสวมรอยแต่งงานกับผู้ชายที่เธอไม่เคยพบหน้าค่าตา
ศรัณย์ ปลัดหนุ่มแดนใต้ ผู้ยังบอบช้ำจากความรักครั้งเก่า
เขาจึงยอมถูกคลุมถุงชนอย่างง่ายดายกับคู่หมั้นแต่วัยเยาว์ด้วยหัวใจที่กระด้างเย็นชา

หากความสัมพันธ์ที่เหินห่างกลับไม่ใช่ปัญหาใหญ่
เท่าเรื่องที่คนรักเก่าของเขา หวนกลับมาโหมถ่านไฟให้คุเชื้อ
ขณะที่เธอก็ต้องเก็บความรู้สึกผิดไว้ กับความลับที่เกรงว่าจะถูกเปิดเผย

เมื่อความรักเริ่มทำหน้าที่ของมันอย่างแผ่วเบาดุจสัมผัสของภมรบนกลีบดอกไม้
หัวใจที่กระด้างก็ได้ประจักษ์ถึงความงามพร้อมของภรรยา
ส่วนดวงใจที่บอบบางนั้นก็ตระหนักถึงความองอาจของผู้เป็นสามี

หากทว่าความรักที่แท้...มักต้องการบททดสอบเสมอ
เมื่อความหวั่นระแวงในใจของเขาและเธอกลายมาเป็นเจ้าเรือน
จึงถึงเวลาที่ต่างต้องเปิดหัวใจตัวเองเสียที
ก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป

ร่วมพิสูจน์คุณค่าของความเป็นหญิง
ที่จะหมดจดงดงามได้ ก็ย่อมต้องได้รับการยอมรับจากสามี
ดุจดั่งคำว่า ปดิวรัดา ...ภริยาผู้ซื่อสัตย์และภักดี

---------- หลังอ่าน ----------

เรื่องนี้เป็นบทประพันธ์เก่า รวมเล่มครั้งแรก ปี 2496
บรรยากาศในเรื่องก็เป็นแนวๆ ยุคเก่านะคะ แต่ไม่ถึงกับโปราณมาก

ชอบสำนวนค่ะ เป็นสำนวนของนิยายสมัยเก่าที่อ่านแล้วรู้สึกว่าผู้ดี๊ผู้ดีอะ แม้ภาษาจะเก่าไปบ้างแต่อ่านเข้าใจไม่ยากนะคะ

ตัวเรื่องหลัก ก็เป็นแบบในคำโปรยค่ะ
พระเอกนางเอกแต่งงานกันทั้งที่ไม่ได้รัก แล้วแทนที่อยู่ๆ กันไปเดี๋ยวก็น่าจะรักกันได้เองแบบคนสมัยก่อนท่านว่าไว้ ก็เกิดอุปสรรคมากมายเข้ามา ทั้งแฟนเก่าพระเอกมาตามเกาะเป็นปลิงเลย ทั้งความลับเรื่องชาติกำเนิดของนางเอกอีก ทำให้เรื่องมันยากขึ้นค่ะ
แต่ด้วยความดี ความอดทน ความเสมอต้นเสมอปลาย เอาใจใส่ดูแล ทุกคนในบ้านของนางเอก รวมทั้งการเป็นภรรยาที่รู้จักควบคุมอารมณ์ รู้จักวางตัว วางเฉยต่อสิ่งยั่วให้โกรธ ... เฉย แต่ไม่หงอ ไม่ได้ยอมไปซะทุกอย่าง มีอารมณ์น้อยใจ รู้สึกตัวเองต้อยต่ำด้อยค่า รู้สึกโมโหบ้าง แต่ก็เป็นธรรมดาของคน ที่สำคัญ ไม่ได้บกพร่องต่อหน้าที่ดูแลคนในบ้านเลย ... ณ จุดนี้ อิฉันนับถือมากๆ ค่ะ
แล้วก็ชอบตรงที่เวลาเธอปะฉะดะกับนางร้างแฟนเก่าพระเอก เธอก็สู้ได้แบบฝีปากเยี่ยม เรียกว่าเหน็บแบบผู้ดีมากๆ
นี่ต้องเรียกว่าเป็นการใช้ความดีชนะใจคนได้อย่างขาวสะอาดที่สุด
ทำให้พระเอกรักเธอจากความดีงาม เห็นในความงามจากข้างใน

โอ๊ยยยย !!! แบบนี้อิฉัน��ออยู่โสดๆ ไปแบบนี้แหละค่ะ ให้ไปทำงานบ้านงานครัวงานสวนเห็นทีจะไม่ไหว อย่าว่าแต่ปลูกมะลิปลูกกุหลาบอะไรเลยค่ะ ปลูก cactus ยังทำท่าจะไม่รอด

อ่านจบแล้ว ความรู้สึกโดยรวมของเนื้อเรื่องคือ เรียบๆ ค่ะ เป็นการเล่าไปเรื่อยๆ ซะมาก เวลากล่าวถึงฉากนู้นฉากนี้ก็ไม่ได้เน้นรายละเอียดให้ตื่นเต้นนัก เช่น บอกว่าพระเอกไปปราบเสือเข้ม ก็ไม่ได้พูดถึงฝั่งพระเอก พูดถึงแต่ว่านางเอกกับแม่รอที่บ้านข้ามวันข้ามคืน กังวลมาก แล้วค่อยมารู้ทีหลังว่าบาดเจ็บ ... ก็ได้เห็นมุมกระวนกระวายของนางเอกนะ แต่อดเห็นมุมบู๊ของพระเอกเลยอะ เรื่องตอนหวานๆ อะไรนี่ก็ไม่ได้มาแบบชัดเจนนะ มันเป็นแบบหวานซ่อนๆ อยู่อะ ต้องจิ้นเยอะทีเดียว

สรุปว่า ดูละครไปด้วยนี่แหละ ดีที่สุดค่ะ เพราะว่าบทละครเขาทำออกมาแล้วมีการเพิ่มรายละเอียดฉากต่าง ๆ ของเรื่องออกมาให้ชัดเจนขึ้น ฟินมากขึ้น พระเอกเท่ขึ้นมากเลยค่ะ กรี๊ดเจมส์จิ!!

[Violet (Biblioteca di Violet) · Rating 3 out of 5]

คะแนนที่ให้คือ 3.5/5 ค่า

ริน สาวใช้กำพร้าประจำบ้านบำรุงประชากิจที่แม่เอามาทิ้งไว้ให้คุณหญิงบำรุงฯเลี้ยงดูจนเติบใหญ่ จำใจต้องปลอมตัวเป็นบราลีลูกสาวคนโตของคุณหญิงและเจ้าคุณบำรุงฯเพื่อแต่งงานกับศรัณย์ปลัดหนุ่มแดนใต้เพราะเจ้าคุณบำรุงฯเคยให้คำสัญญาไว้กับพ่อของศรัณย์เมื่อครั้งที่พ่อของศรัณย์ยังมีชีวิตอยู่ ศรัณย์ตกลงแต่งงานกับริน แต่ในใจของศรัณย์ก็ยังคงมีดวงสวาท ผู้หญิงที่ศรัณย์รักมากที่สุดอยู่ เมื่อศรัณย์และรินแต่งงานและอาศัยอยู่ร่วมกัน ดวงสวาทก็จะมาศรัณย์ที่บ้านและมาก่อกวนรินอยู่เสมอ ชีวิตคู่ของทั้งสองจะเป็นไปในทิศทางไหน มาเอาใจช่วยรินและศรัณย์กันค่ะ

ยอมรับตามตรงเลยค่ะว่าสนใจหนังสือเล่มนี้จากละครเลยค่ะ ตอนที่เห็นตัวอย่างละครก็สะดุดกับชื่อเรื่อง เอ๊ะ ทำไมชื่อแปลกๆ ก็เลยไปหาข้อมูลมา คำว่า “ปดิวรัดา” นั้น แปลว่าภริยาผู้ซื้อสัตย์และภักดี ซึ่งมีที่มาจากพระนามของพระวิมาดาเธอ พระองค์เจ้าสายสวลีภิรมย์ กรมพระสุทธาสินีนาฏ ปิยมหาราชปดิวรัดา พระอรรคชายาเธอในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวนั่นเอง พอเข้าใจที่มาแล้วก็เลยลองหาหนังสือมาอ่านดูค่ะ

ปดิวรัดาถูกตีพิมพ์ครั้งแรกเมื่อปีพ.ศ.2496 ซึ่งก็ผ่านมาเนิ่นนานมากแล้ว แน่นอนค่ะว่าภาษาที่ใช้ก็จะเป็นแบบย้อนยุค และก็มีบางคำที่ไม่ค่อยคุ้นหู ยกตัวอย่างเช่น “กันกำลังจะมาขอให้แกไปกรุงเทพฯกับกันสักหน่อย” คำว่า “กัน” ในที่นี้ถ้าเข้าใจไม่ผิดน่าจะแปลว่าฉันนะคะ ซึ่งเด็กที่เกิดปี 90 อย่างเราไม่คุ้ยคำว่ากันมาก่อนเลยค่ะ นอกเสียจากว่ากันคำนั้นจะเป็นชื่อเพื่อน การดำเนินเรื่องก็ไม่ได้มีอะไรให้ตื่นเต้นมากนัก ออกแนวไหลไปเรื่อยๆมากกว่า ในละครจุดที่ทำให้ละครตื่นเต้นก็คือเสือขาวใช่ไหมคะ แต่ในหนังสือบทของเสือขาวไม่ค่อยเยอะค่ะ ละครเพิ่มบทของเสือขาวให้เยอะขึ้นเท่านั้นเอง

ส่วนความสัมพันธ์ระหว่างรินและศรัณย์ พูดตามตรงเลยนะคะว่าอ่านตั้งแต่ต้นจนจบเล่มยังไม่เข้าใจเลยว่าสองคนนี้ไปรักกันตอนไหน เพราะไม่ค่อยมีเหตุการณ์ที่ทำให้ความสัมพันธ์ของทั้งสองคนคืบหน้าเลยค่ะ ส่วนใหญ่จะเป็นการต่อปากต่อคำเรื่องดวงสวาทมากกว่า จะบอกว่าอยู่ด้วยกันตลอดก็เลยรักกัน เราว่าเหตุผลมันดูอ่อนเกินไป ในละครได้เพิ่มเหตุการณ์ต่างๆระหว่างรินกับศรัณย์ ทำให้เราเห็นถึงพัฒนาการความรักของทั้งสองคนที่ค่อยๆเพิ่มขึ้นตามเหตุการณ์ต่างๆ จุดนี้ในละครทำได้ดีกว่าค่ะ แล้วก็ในละครจะสอดแทรกคำสอนของการใช้ชีวิตคู่แต่ในหนังสือไม่มีนะคะ ในหนังสือนี่รินคือต้องอดทนอย่างเดียว ทำความดีต่อไปเรื่อยๆ ซึ่งมันคือผู้หญิงในอุดมคติของผู้ชายเมื่อเนิ่นนานมาแล้ว ถามว่าพอเวลาที่ดวงสวาทมาระรานรินก็มีเถียงกลับบ้าง แต่ศรัณย์นี่ยืนบื้อ ได้แต่ชักสีหน้า รินเป็นภรรยาอย่างถูกต้องตามกฎหมายแท้ๆ แต่ทำไมศรัณย์ไม่ทำอะไรกับดวงสวาทเลย อันนี้น่าคิดมากๆเลยนะคะ แต่ก็อย่างที่บอกค่ะ นี่คือหนังสือที่เขียนมานานมากแล้ว มันก็คือความคิดของคนสมัยก่อนเนอะ

ทีนี้มีอยู่หน้าหนึ่งที่เราคิดว่าชื่อตัวละครสลับกัน คือ พอรินได้ปลอมเป็นบราลี บราลีตัวจริงเลยเปลี่ยนชื่อเป็นบารนี แต่มีอยู่หน้านึงที่ใช้ทั้งบราลีและบารนีโดยที่ไม่มีรินอยู่ในฉากนั้นเลย ก็น่าแปลกใจดีค่ะ แล้วก็ยังมีคำผิดเล็กๆน้อยๆซึ่งก็พอถูไถไปได้

ใครที่ดูละครแล้วชอบ ลองหาหนังสือมาอ่านดูก็ได้นะคะ ก็จะให้อารมณ์อีกแบบนึง โดยส่วนตัวเราคิดว่าทั้งหนังสือและละครพอๆกันค่ะ มีทั้งข้อดีและข้อเสียที่เราชอบต่างกันไป ละครใส่บทเสือขาวเยอะจนน่าเบื่อและยืดยาวในหนังสือดีกว่าเยอะ ส่วนความสัมพันธ์ของศรัยณ์และรินในละครชนะขาดลอยเลยค่ะ

ติดตาม Biblioteca di Violet เพิ่มเติมได้ที่:
Instagram 
YouTube​
Facebook

[Murainik_ · Rating 4 out of 5]

โดยรวมแล้วถือดำเนินเรื่องน่าติดตาม อ่านแปปเดียวก็จบไม่มีดอง มีบรรยายรายละเอียดเยอะอยู่แต่ก็ไม่ถึงกับน้ำท่วมทุ่ง แต่เป็นนิยายสั้นเลยรวบรัดไปหน่อย โดยเฉพาะตอนต้นกับตอนจบ ส่งผลถีงความสัมพันธ์ของพระนางที่อาจจะไม่ได้พาให้เราอินขนาดนั้น ไปรักกันตอนไหนก่อน ไม่รวมธีมเรื่องที่เป็นแนว’พิสูจน์คุณค่าของผู้หญิงด้วยการเป็นภรรยาที่ดี’ ซึ่งแอบเชยถ้าอ่านในศตวรรษที่ 21อะนะ

ในส่วนของตัวละคร(เทียบกับเวอร์ชั่นละคร) พระเอกมีความนิ่งกว่าในละคร แถมยังตัดใจจากดวงสวาทได้ตั้งแต่แรกๆแล้ว แค่ยอมให้นางมาอี๋อ๋อด้วยเพื่อให้นางเอกหึงเฉยๆ แต่มีความถือทิฐิไปหน่อยจนผิดใจกับนางเอก+เกือบจะไม่สมหวังกัน บราลีก็กลายเป็นลูกคุณหนูเอาแต่ใจไป ส่วนดวงสวาทในนิยายเป็นตัวละครที่แบนมากก แบนแบบครึ่งมิติ นิสัยก็นางร้ายในละครหลังข่าวแท้ๆ มีไว้เพื่อเป็นอุปสรรคความรักของพระนางเท่านั้นเอง
ส่วนนางเอกก็คล้ายละครนะ แค่เรียบร้อยพูดน้อยกว่า โนคอมเมนต์

เรื่องความรวบรัดตอนจบนี่มีปัญหาหลายอย่างมาก อย่างพาร์ทพณิชกับราลีที่อยู่ๆก็ตัดฉับให้เราคิดเองไปเลย คุณหญิงเพ็ญแขคิดยังไงในเรื่องรินกับชีวิตของบราลีในตอนจบ คสพ.ของบุกับรัตน์ คนที่รินเจอบนรถไฟนี่มีไว้ทำไม

โดยรวมแล้วน่าติดตามค่ะ อ่านแล้วไม่เบื่อ ใครลังเลอยู่เชียร์ให้ซื้อ ได้รู้ภาษาและสภาพสังคมในทศวรรษ 2490 ตั่งต่าง แต่อย่าคาดหวังความสมบูรณ์ของเนื้อเรื่อง เพราะ plot hole เย้ออ

[Nannapat Pinsuwan · Rating 3 out of 5]

รู้จักปดิวรัดาจากการดูละครค่ะ รู้สึกว่าละครทำออกมาได้ดีมากๆ ถึ��จะเป็นละครก็ยังสามารถออกมาได้อย่างละเมียดละไม ชอบตรงแค่คิดหลายที่ได้จากละคร จึงทำให้เราอยากอ่านหนังสือเลยค่ะ พอมาอ่านหนังสือแล้ว รู้สึกว่านักเขียนเก่งมากๆ ที่สามารถบรรยายบรรยากาศและบริบทรอบข้างได้ออกมาอย่างละเมียดละไมมากๆ อ่านแล้วจึงเข้าใจในบริบทของตัวละครหลายๆตัวละครมากยิ่งขึ้น ถึงแม้ตัวละครจะคุยกันน้อย แต่เราก็ยังสามารถเข้าใจได้ เข้ายอมรับว่าเป็นนิยายที่นานมากๆแล้ว หากใครไม่อ่านพีเรียด อาจจะเบื่อได้ง่าย เนื้อเรื่องเรียบง่ายมาก บ่งบอกถึงชีวิตได้เป็นอย่างดี
ด้วยความที่เราเรียนคณะเกี่ยวกับสังคมและมนุษย์ทำให้เรารู้สึกอ่านแล้วเจ็บใจในหลายๆครั้ง แต่หากเข้าใจได้โดยดีว่าเป็นบริบททางสังคมดังกล่าว
แต่ชื่นชมทั้งคนเขียนบทละครและนักเขียนว่าภาษาที่ใช้งดงามมากจริงๆ ส่วนตัวเนื้อเรื่องสำหรับเรายังไม่จับใจเท่าภาษาค่ะ

[Toey Potter · Rating 4 out of 5]

รู้จักเรื่องนี้เพราะดูละครมาก็เลยมาตามหาหนังสืออ่าน ไม่รู้ว่าบทละคร base on นิยายหรือเปล่าแต่การดำเนินเรื่องบางช่วงคือต่างจากละครมากพอสมควร ก็สนุกดีนะ เริ่ดอยู่

[L-wind · Rating 4 out of 5]

นานแล้วที่ไม่ได้อ่านนิยายยุคเก่า (ยอมรับว่ามาอ่านเพราะมันเป็นละคร)

สำนวนโบราณดีค่ะ ละเมียดละไม ความสัมพันธ์ระหว่างพระเอก-นางเอก ละมุนมากๆ แบบเห็นหน้าไปเรื่อยๆ แล้วค่อยๆ รักแบบซึมลึก ตัวร้ายก็พอประมาณดี ไม่เว่อร์ (แต่ถ้าเทียบแล้ว ละครใส่รายละเอียดไว้ดีกว่าค่ะ เพราะตัวเล่มนี้สั้นๆ กระชับ)

ส่วนตัวชอบบรรยากาศนิยายยุคก่อนนะคะ แต่เรื่องนี้ ขอหักคะแนนคุณปลัดที่ตัดแฟนเก่าไม่ขาด เลยดูไม่มีความเด็ดขาดพอจะเป็นผู้นำเลย กับความฟินน์ คิดว่าละครทำได้ดีกว่า ในบทประพันธ์ฉากเข้าพระเข้านางน้อยเชียว แต่มันให้ความรู้สึกเหมือนคนหนุ่มคนสาวรักกันจริง

[Auntie · Rating 3 out of 5]

No as fun and impressive as expected

[Ladda Ruenwai]

it is so good