What do you think?
Rate this book
Między światami
"Zawsze ciągnęło mnie w świat. Podczas podróży po świecie zaczęłam odkrywać, że dookoła nas jest znacznie więcej niż to, co widać na pierwszy rzut oka. W inkaskim mieście Machu Picchu w Peru, w buddyjskiej osadzie Bodh Gaya w Indiach, na poszarpanych wiatrem górskich bezdrożach Boliwii i na pachnących wiecznością sawannach Afryki. A my możemy dowolnie podróżować między wszystkimi światami." – Beata Pawlikowska
- GenresNonfiction
ebook
First published January 13, 2016
3 people are currently reading
7 people want to read
About the author
Beata Pawlikowska
167 books64 followersWriter, traveller, journalist and a photographer.
Beata Pawlikowska is an author of several books and an independent traveller, who wends through the jungles of South America, where she lives with the Indians. Her travel experiences include Africa, both Americas, Asia and Europe, from the Himalayas, through wild savannas, jungles and oceans. She is also a photographer and writer for "National Geographic".
Beata Pawlikowska is an author of several books and an independent traveller, who wends through the jungles of South America, where she lives with the Indians. Her travel experiences include Africa, both Americas, Asia and Europe, from the Himalayas, through wild savannas, jungles and oceans. She is also a photographer and writer for "National Geographic".
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 3 of 3 reviews
January 28, 2016
Pani Pawlikowska powraca w wielkim stylu! Rzuciłam tylko okiem na opis książki i już czułam, że będzie to zaiste podróż między światami - między tym realnym, a swiatem fantazji pani Pawlikowskiej. Nie zawiodłam się ani trochę. Podczas tej jakże fascynującej (powtórzenia, ciągle to samo, szczególnie pod koniec) lektury zaznaczałam sobie co ciekawsze cytaty.
"Dwa plus dwa równa się cztery mogłoby dla ciebie nie istnieć.
A jednak istnieje.
I wcale nie dlatego, że ludzie tego potrzebują, tylko dlatego, że jest to jeden z iluzorycznych schematów, które pozornie pomagają uporządkować świat, a w rzeczywistości krępują twoją wolność i sidłają wyobraźnię."
Później znajdziemy mętne wywody, dlaczego dwa plus dwa nie równa się cztery. "Zuluskie dwa (czyli jeden) plus zuluskie dwa (czyli jeden) równa się polskie dwa". Aha. A "dwa plus dwa równa się four". Dwa aha. A nawet cztery aha. Mogą być zuluskie. "No ale chyba zgodzisz się ze mną, że four nie jest tym samym, co cztery" - dziękuję, postoję sobie w iluzorycznych kajdanach matematyki.
"(...) szczepionki robi się z komórek mózgowych obcych gatunków, które zakłócają poprawne działanie ludzkiego organizmu, a w świecie ludzie wciąż strzelają do siebie z rakiet i karabinów - dokładnie tak samo, jak robili to pięćset lat temu".
Nie wiem skąd pani Pawlikowska bierze te rewelacje o szczepionkach z tkanki mózgowej. WHO nie zaleca stosowania takowych, chyba że inny rodzaj szczepionki przeciw wściekliznie nie jest dostępny. Lepiej umrzeć na wściekliznę, czy co?
Druga sprawa - pięćset lat? W 1862 roku powstał pierwszy nadający się do użytku w praktyce karabin maszynowy.
"Ludzie zajmują się fotografowaniem powierzchni Marsa, wysyłają na orbity kosmiczne pojazdy, produkują nanocząsteczki, czyli cząsteczki o sztucznie zmniejszonej wielkości, ale nie potrafia wyjaśnić jak działa powietrze.
Niby jest, ale tak jakby go nie ma.
Bo czym jest? Niewidzialną substancją, przez którą bez problemu przesuwasz dłoń. Twoje płuca co chwilę nabierają tego powietrza i wychwytują z nich tlen. No ale jak to działa? Jak?... Nikt nie potrafi tego wytłumaczyć ani tym bardziej odtworzyć".
Po kolei. Będzie dużo linków. Let me google this for you...
Nie można zmniejszyć wielkości cząsteczki. Co niby trzeba byłoby zrobić, elektrony ścisnąć bliżej jądra? Nanocząsteczki to po prostu nazwa malutkich cząsteczek. Więcej: https://pl.wikipedia.org/wiki/Nanotec...
Co to jest powietrze? https://pl.wikipedia.org/wiki/Powietrze
Jak płuca wychwytują tlen? https://pl.wikipedia.org/wiki/Wymiana...
Nikt nie potrafi tego odtworzyć? Oksygenator w płucosercu to niby co? https://pl.wikipedia.org/wiki/P%C5%82...
W poprzednich książkach pani Pawlikowska pisała, jakoby zaczytywała się w podręcznikach medycznych. śmiem powątpiewać, przecież to podstawowa wiedza. Większość z tego była omawiana już w liceum...
"Albo na przykład rośnięcie.
Czy zastanawiałeś się kiedykolwiek nad tym jak to jest genialnie zaprojektowane? Bo zobacz. Człowiek przychodzi na świat bardzo malutki. Wszystko ma bardzo małe. Serce, oczy, skórę. A potem to wszystko razem z nim rośnie, staje się coraz większe i idealnie do niego pasuje. Nigdy przecież nie jest tak, że komuś wyrasta za dużo albo za mało skóry w jakimś miejscu, prawda?"
Po pierwsze, tutaj pani Beata ma rację z oczkami, bo popularny mit głosi, że gałki oczne nie rosną po urodzeniu. Oto graf, pokazujący jak jest: http://gurumagazine.org/wp-content/up...
Po drugie, dalej niestety nie jest tak pięknie. Za mało skóry? Proszę bardzo. Na własną odpowiedzialność wygooglajcie sobie "wytrzewienie jelit u noworodka". Dotyka to jedno na dziesięć tysięcy dzieciątek (ale czy dotyka też jedno na ten thousand dzieciątek? Oto jest pytanie). A zbyt dużo skóry? Przykład z grubej rury. Rybia łuska arlekinowa. Widziałam na własne oczy. Cała skóra pokryta jest zrogowaciałą, grubą łuską, która pęka przy każdym zgięciu. Więcej tutaj: https://pl.wikipedia.org/wiki/P%C5%82...
Przykro mi bardzo, że przebijam komfortowy bąbelek iluzji, ale taka jest poszukiwana rzekomo przez panią Beatę PRAWDA. Cóż, nie zawsze jest pełna miłości, piękna, tęczy i jednorożców.
"Skąd płuca wiedzą jak często zaczerpnąć powietrza i jak wyjąć z niego tlen. (...) Słońce to wie. Nie dlatego, że jest istotą myślącą w naszych kategoriach pojęć. Raczej dlatego, że jest oceanem wiedzy, którą emanuje za pomocą światła. I koduje wszystkie żywe istoty, zapisując w nich szyfr życia".
Naprawdę chciałabym to skomentować, ale chyba siliłabym się na darmo.
"Jestem przekonana o tym, że można istnieć na wiele dodatkowych sposobów, tyle że dostępna nam w tej chwili nauka nie potrafi tego wytłumaczyć. Może kiedyś ludzkości dane to będzie odkryć i pojąć, a może nie. To nieważne. Ważne, że tak jest.
Jest tak, jak jest. A nie tak, jak nam się wydaje".
I własnie to chyba najbardziej drażni mnie u pani Pawlikowskiej. Takie przekonanie o własnej nieomylności. Pani Pawlikowska wysnuwa twierdzenie, bazując na swojej wyobraźni? To musi być prawda. Inni twierdzą coś innego? Wydaje im się.
I jeszcze kolejna rzecz, która niebywale mnie zdenerwowała.
"Więc tak, myślę, że jeżeli będziesz odpowiednio długo i wytrwale ćwiczył się w sztuce osiągania wewnętrznej równowagi opartej na czystej prawdzie i uczciwości, to zniknie twoja cukrzyca, kłopoty z sercem i inne dolegliwości".
Och, tym razem przynajmniej jest słowo "myślę", a nie "Tak jest na pewno, bo ja tak powiedziałam".
"Przyroda jest w naturalny sposób zaprogramowana na prawdę. Nic w niej nie powstaje z chęci zysku ani innych nieuczciwych intencji".
I znów mamy cukierkowe postrzeganie świata. Mrówki toczą wojny i biorą sobie niewolników. Kukułki wywalają jaja z cudzych gniazd i podrzucają tam swoje jajka (to nie jest nieuczciwe? A zysk? Nie muszą same wychowywać potomstwa i zużywać na to energii). Delfiny zabijają dla przyjemności (poza tym grupowo gwałcą samice).
Na deser nowy rodzaj podejścia naukowego. O rzeźbie w muzeum kultury Pucara. Postać trzyma w jednej ręce nóż, w drugiej odciętą ludzką głowę. Przewodnik opowiada, że prawdopodobnie składano ofiary z ludzi. "Ale halo, chyba raczej w przedszkolu wyciąga się takie wnioski! (...) Ale to może przecież oznaczać wiele innych rzeczy! Choćby to, że w taki żartobliwy sposób ludzie z kultury Pucara informowali resztę świata o tym, że <> Gotujemy, czego symbolem jest kuchenny nóż, i robimy to <>, czyli mądrze, rozsądnie, z namysłem, nie marnując żywności."
Reszta książki - wałkowane w poprzednich "poradnikach życia" pani Pawlikowskiej "kochaj siebie". A styl pisania pani Pawlikowskiej kojarzy mi się momentami z wywodami tej pani: https://www.youtube.com/watch?v=QQFoN...
"Dwa plus dwa równa się cztery mogłoby dla ciebie nie istnieć.
A jednak istnieje.
I wcale nie dlatego, że ludzie tego potrzebują, tylko dlatego, że jest to jeden z iluzorycznych schematów, które pozornie pomagają uporządkować świat, a w rzeczywistości krępują twoją wolność i sidłają wyobraźnię."
Później znajdziemy mętne wywody, dlaczego dwa plus dwa nie równa się cztery. "Zuluskie dwa (czyli jeden) plus zuluskie dwa (czyli jeden) równa się polskie dwa". Aha. A "dwa plus dwa równa się four". Dwa aha. A nawet cztery aha. Mogą być zuluskie. "No ale chyba zgodzisz się ze mną, że four nie jest tym samym, co cztery" - dziękuję, postoję sobie w iluzorycznych kajdanach matematyki.
"(...) szczepionki robi się z komórek mózgowych obcych gatunków, które zakłócają poprawne działanie ludzkiego organizmu, a w świecie ludzie wciąż strzelają do siebie z rakiet i karabinów - dokładnie tak samo, jak robili to pięćset lat temu".
Nie wiem skąd pani Pawlikowska bierze te rewelacje o szczepionkach z tkanki mózgowej. WHO nie zaleca stosowania takowych, chyba że inny rodzaj szczepionki przeciw wściekliznie nie jest dostępny. Lepiej umrzeć na wściekliznę, czy co?
Druga sprawa - pięćset lat? W 1862 roku powstał pierwszy nadający się do użytku w praktyce karabin maszynowy.
"Ludzie zajmują się fotografowaniem powierzchni Marsa, wysyłają na orbity kosmiczne pojazdy, produkują nanocząsteczki, czyli cząsteczki o sztucznie zmniejszonej wielkości, ale nie potrafia wyjaśnić jak działa powietrze.
Niby jest, ale tak jakby go nie ma.
Bo czym jest? Niewidzialną substancją, przez którą bez problemu przesuwasz dłoń. Twoje płuca co chwilę nabierają tego powietrza i wychwytują z nich tlen. No ale jak to działa? Jak?... Nikt nie potrafi tego wytłumaczyć ani tym bardziej odtworzyć".
Po kolei. Będzie dużo linków. Let me google this for you...
Nie można zmniejszyć wielkości cząsteczki. Co niby trzeba byłoby zrobić, elektrony ścisnąć bliżej jądra? Nanocząsteczki to po prostu nazwa malutkich cząsteczek. Więcej: https://pl.wikipedia.org/wiki/Nanotec...
Co to jest powietrze? https://pl.wikipedia.org/wiki/Powietrze
Jak płuca wychwytują tlen? https://pl.wikipedia.org/wiki/Wymiana...
Nikt nie potrafi tego odtworzyć? Oksygenator w płucosercu to niby co? https://pl.wikipedia.org/wiki/P%C5%82...
W poprzednich książkach pani Pawlikowska pisała, jakoby zaczytywała się w podręcznikach medycznych. śmiem powątpiewać, przecież to podstawowa wiedza. Większość z tego była omawiana już w liceum...
"Albo na przykład rośnięcie.
Czy zastanawiałeś się kiedykolwiek nad tym jak to jest genialnie zaprojektowane? Bo zobacz. Człowiek przychodzi na świat bardzo malutki. Wszystko ma bardzo małe. Serce, oczy, skórę. A potem to wszystko razem z nim rośnie, staje się coraz większe i idealnie do niego pasuje. Nigdy przecież nie jest tak, że komuś wyrasta za dużo albo za mało skóry w jakimś miejscu, prawda?"
Po pierwsze, tutaj pani Beata ma rację z oczkami, bo popularny mit głosi, że gałki oczne nie rosną po urodzeniu. Oto graf, pokazujący jak jest: http://gurumagazine.org/wp-content/up...
Po drugie, dalej niestety nie jest tak pięknie. Za mało skóry? Proszę bardzo. Na własną odpowiedzialność wygooglajcie sobie "wytrzewienie jelit u noworodka". Dotyka to jedno na dziesięć tysięcy dzieciątek (ale czy dotyka też jedno na ten thousand dzieciątek? Oto jest pytanie). A zbyt dużo skóry? Przykład z grubej rury. Rybia łuska arlekinowa. Widziałam na własne oczy. Cała skóra pokryta jest zrogowaciałą, grubą łuską, która pęka przy każdym zgięciu. Więcej tutaj: https://pl.wikipedia.org/wiki/P%C5%82...
Przykro mi bardzo, że przebijam komfortowy bąbelek iluzji, ale taka jest poszukiwana rzekomo przez panią Beatę PRAWDA. Cóż, nie zawsze jest pełna miłości, piękna, tęczy i jednorożców.
"Skąd płuca wiedzą jak często zaczerpnąć powietrza i jak wyjąć z niego tlen. (...) Słońce to wie. Nie dlatego, że jest istotą myślącą w naszych kategoriach pojęć. Raczej dlatego, że jest oceanem wiedzy, którą emanuje za pomocą światła. I koduje wszystkie żywe istoty, zapisując w nich szyfr życia".
Naprawdę chciałabym to skomentować, ale chyba siliłabym się na darmo.
"Jestem przekonana o tym, że można istnieć na wiele dodatkowych sposobów, tyle że dostępna nam w tej chwili nauka nie potrafi tego wytłumaczyć. Może kiedyś ludzkości dane to będzie odkryć i pojąć, a może nie. To nieważne. Ważne, że tak jest.
Jest tak, jak jest. A nie tak, jak nam się wydaje".
I własnie to chyba najbardziej drażni mnie u pani Pawlikowskiej. Takie przekonanie o własnej nieomylności. Pani Pawlikowska wysnuwa twierdzenie, bazując na swojej wyobraźni? To musi być prawda. Inni twierdzą coś innego? Wydaje im się.
I jeszcze kolejna rzecz, która niebywale mnie zdenerwowała.
"Więc tak, myślę, że jeżeli będziesz odpowiednio długo i wytrwale ćwiczył się w sztuce osiągania wewnętrznej równowagi opartej na czystej prawdzie i uczciwości, to zniknie twoja cukrzyca, kłopoty z sercem i inne dolegliwości".
Och, tym razem przynajmniej jest słowo "myślę", a nie "Tak jest na pewno, bo ja tak powiedziałam".
"Przyroda jest w naturalny sposób zaprogramowana na prawdę. Nic w niej nie powstaje z chęci zysku ani innych nieuczciwych intencji".
I znów mamy cukierkowe postrzeganie świata. Mrówki toczą wojny i biorą sobie niewolników. Kukułki wywalają jaja z cudzych gniazd i podrzucają tam swoje jajka (to nie jest nieuczciwe? A zysk? Nie muszą same wychowywać potomstwa i zużywać na to energii). Delfiny zabijają dla przyjemności (poza tym grupowo gwałcą samice).
Na deser nowy rodzaj podejścia naukowego. O rzeźbie w muzeum kultury Pucara. Postać trzyma w jednej ręce nóż, w drugiej odciętą ludzką głowę. Przewodnik opowiada, że prawdopodobnie składano ofiary z ludzi. "Ale halo, chyba raczej w przedszkolu wyciąga się takie wnioski! (...) Ale to może przecież oznaczać wiele innych rzeczy! Choćby to, że w taki żartobliwy sposób ludzie z kultury Pucara informowali resztę świata o tym, że <> Gotujemy, czego symbolem jest kuchenny nóż, i robimy to <>, czyli mądrze, rozsądnie, z namysłem, nie marnując żywności."
Reszta książki - wałkowane w poprzednich "poradnikach życia" pani Pawlikowskiej "kochaj siebie". A styl pisania pani Pawlikowskiej kojarzy mi się momentami z wywodami tej pani: https://www.youtube.com/watch?v=QQFoN...
April 6, 2019
Najdziwniejsza książka Pani Beaty jaką czytałam. Nawet nie wiem co mam o niej powiedzieć. Chyba tylko tyle, że nie rozumiem po co ta książka powstała. Jest o wszystkim i niczym jednocześnie. Fantastycznych wstawek nawet nie będę komentować bo nie znajduję odpowiednich słów. Bardzo zła książka, moim zdaniem nie powinna nigdy powstać.
August 5, 2016
Spodziewałam sie czegoś zupełnie innego i mimo ze było pare fajnych fragmentów, uważam ze ta książka w ogole nie powinna była sie ukazać. Jej treść mozna było spokojnie ująć na 50 stronach (a moze mniej?). Autorka w kolko i w kolko powtarza te same treści, parafrazuje, powtarza znowu. Lanie wody.
Displaying 1 - 3 of 3 reviews