Τα όνειρα μού δέλουν: Διηγήματα

by Σωτήρης Δημητρίου

«Έβλεπα νερά· δεν τα 'χω σε καλό τα έρημα.
Παρέκει ήταν η κοπέλα σου γελούμενη. Τι να κάνει η Διαμαντούλα; τα μαύρο όνειρα μού δέλουν».
Στην αρχή κάθε ημέρας στο χωριό μου -πριν ερημώσει- οι γυναίκες εδιηγούντο τα όνειρά τους, ιδίως τα θεωρούμενα δυσοίωνα. Στόλιζαν δε τις διηγήσεις τους πάμπολλες ομηρικές λέξεις.
Πριν από 27 αιώνες η λέξη «δέελος» σήμαινε ορατός, εμφανής. Αργότερα έγινε «δηλώ», δηλαδή ποιώ δήλον, φανερώνω, αποκαλύπτω.
Απ' τα μονοπάτια του χρόνου έφθασε και παρέμεινε στο χωριό μου ο αρχικός τύπος «δέελος» και επειδή η λέξη μόνον ομιλήθηκε «δέλος».
Ο δακτυλογράφος θεώρησε το «δέλουν» λάθος, το έκανε «δηλούν» και έτσι φανερώθηκε και
σε μένα ο τίτλος του βιβλίου.

Σ.Δ.

119 pages, Paperback

Published January 1, 2015

About the author

Ο Σωτήρης Δημητρίου (1955-) γεννήθηκε στην Πόβλα Θεσπρωτίας. Ζει και εργάζεται στην Αθήνα. Το έργο του έχει τιμηθεί με το βραβείο διηγήματος της εφημερίδος "Τα Νέα" (1987), δύο φορές με το βραβείο διηγήματος του περιοδικού "Διαβάζω" (η τελευταία το 2002 για το βιβλίο του "Η βραδυπορία του καλού"), μία φορά με το βραβείο του Ιδρύματος Ουράνη της Ακαδημίας Αθηνών (2013), ενώ το μυθιστόρημά του "Ν' ακούω καλά τ' όνομά σου" ήταν υποψήφιο για το Ευρωπαϊκό Αριστείο Λογοτεχνίας. Κείμενά του έχουν μεταφερθεί πολλές φορές στον κινηματογράφο, σε ταινίες μικρού και μεγάλου μήκους ("Αμέρικα" του Σάββα Καρύδα, "Απ' το χιόνι" του Σωτήρη Γκορίτσα, "Τα οπωροφόρα της Αθήνας" του Νίκου Παναγιωτόπουλου, κ.ά.)

Reviews

[Κατερίνα Μαλακατέ · Rating 4 out of 5]

http://diavazontas.blogspot.gr/2016/0...

O Σωτήρης Δημητρίου είναι ένας από τους δεξιοτέχνες της μικρής φόρμας και στο «Τα όνειρα μού δέλουν» είναι ίσως στην καλύτερή του φόρμα. Διηγήματα αριστοτεχνικά, κάποιες φορές θέλεις να σπάσεις την αρτιότητά τους, να ζητήσεις από τον συγγραφέα να είναι λιγότερο τέλειος.

Πέρα από το στυλ όμως, ο Δημητρίου έχει ένα ακόμα ατού, την απλότητα και την αμεσότητα. Δεν μπλέκει τον αναγνώστη παρά μόνον στα βάθη των ανθρωπίνων σχέσεων, δεν του ζητά κάτι εξεζητημένο, μόνον να ταυτιστεί και να νιώσει. Η γλώσσα του είναι εντελώς καθημερινή- η χαρακτηριστική χρήση της ντοπιολαλιάς της Θεσπρωτίας είναι εδώ σαφώς μειωμένη αλλά δεν έχει εκλείψει- οι ήρωες του άνθρωποι πονεμένοι και ερωτεύσιμοι.

Βασικό θέμα οι άνθρωποι. Οι σχέσεις τους. Το σεξ. Ο έρωτας. Η ζωή με τους άλλους. Οι άλλοι. Τρία τουλάχιστον διηγήματα ασχολούνται με τρόπο ακραίο και προκλητικό με την αιμομιξία, ένα περιέχει μια σκηνή τόσο ερωτική που θα μείνει για πάντα στην μνήμη μου. Οι ήρωες του Δημητρίου είναι ηθικοί άνθρωποι, στα μάτια τους, αλλά σπάνε τους κανόνες των άλλων. Όχι γιατί ζητούν πολλά, για να ζήσουν την ζωή τους. Μερικοί δεν τους σπάνε. Αυτοί είναι οι πιο θλιβεροί, οι πιο κατεστραμμένοι. Ένα διήγημα, το ομώνυμο, μυρίζει θάνατο. Αλλά και τα άλλα, δίνουν μια τόση δα αίσθηση. Εκεί είναι και στα άλλα αυτός. Όπως και το μεταφυσικό. Τριγυρίζει την συλλογή αλλά παραδόξως δεν την ορίζει. Την ορίζουν οι άνθρωποι.

Αν κάτι αλλάζει νομίζω σε αυτό το βιβλίο είναι πως οι αρκετοί από τους ήρωες του Δημητρίου ζουν σε αστικό περιβάλλον. Δεν είναι άλλοι, ούτε ο συγγραφέας ξεχνά την Ηπειρώτική του λιτότητα- είναι αυτό που τον ξεχωρίζει και τον καταυγάζει εξάλλου. Ίσα ίσα που αυτό είναι από τα πιο ενδιαφέροντα κομμάτια.

Με λίγα λόγια, έχω την αίσθηση πώς ο Σωτήρης Δημητρίου κάνει με τούτη τη συλλογή επίδειξη δύναμης. Για να μην ξεχνάμε ποιοι είναι οι σημαντικοί Έλληνες διηγηματογράφοι των καιρών μας.

[Μαρία Γεωργιάδου · Rating 2 out of 5]

Με τη γραφή του Δημητρίου με συνδέει μία σχέση αγάπης και μίσους. Όσο με ενθουσίασε το "Ντιάλιθ' ιμ Χριστάκη", τόσο δεν μου ταίριαξαν αυτό και "Τα ζύγια του προσώπου".

[Χρήστος Βασιλόπουλος · Rating 2 out of 5]

αρκετά επαναλαμβαόμενο

[Giannis Ieremia · Rating 3 out of 5]

Από τα πιο αδύναμα βιβλία του Δημητρίου, με καλά επιμέρους σημεία, αλλά μικρές αφηγήσεις χωρίς να φτάνουν κάπου.