Σ' όλους επικρατούσε απογοήτευση. Ο Εβσέϊ που τους φοβότανε, έβλεπε μ' έκπληξη το πόσο αδύναμοι ήταν. Τους λυπότανε που κινδυνεύανε. Από την άλλη μεριά θαύμαζε τους επαναστάτες που δραστήριοι, κεφάτοι, προχωρούσαν μπροστά χωρίς κανένας να μπορεί να τους σταματήσει. Η γλυκιά φωνή της Όλγας του προξενούσε ευχαρίστηση. Αγαπούσε όμως και τη φλυαρία του Ιακώβ. Κάθε μέρα γνώριζε και νέους επαναστάτες, όλοι τους ήταν ενθουσιώδεις και σίγουροι για την επιτυχία της υπόθεσής τους. Ταυτόχρονα όμως, προσπαθούσε να βρεί έναν τρόπο για να μην τους προδώσει. Βυθιζόταν σε σκέψεις: «Αν συνεχίσω να τους βλέπω, κάποτε θα υποχρεωθώ να μιλήσω... Αν βάλουν άλλον να τους παρακολουθεί τότε χειρότερα ακόμα. Πρέπει να τους τα πω όλα: αυτοί θα είναι νικητές και θα κερδίσω κι εγώ αν πάω μαζί τους.»
Russian writer Aleksei Maksimovich Peshkov (Russian: Алексей Максимович Пешков) supported the Bolshevik revolution of 1917 and helped to develop socialist realism as the officially accepted literary aesthetic; his works include The Life of Klim Samgin (1927-1936), an unfinished cycle of novels.
This Soviet author founded the socialist realism literary method and a political activist. People also nominated him five times for the Nobel Prize in literature. From 1906 to 1913 and from 1921 to 1929, he lived abroad, mostly in Capri, Italy; after his return to the Soviet Union, he accepted the cultural policies of the time.
Το βιβλίο έχει ενδιαφέρον σε πολλά επίπεδα, ωστόσο χρειάζεται καινούργια μετάφραση και επιμέλεια. Η συγκεκριμένη έκδοση δε βοηθάει καθόλου την ανάγνωση.
Το βιβλίο αφορά την ψυχολογία ενός χαφιέ, ενός καταδότη της Ρωσικής αστυνομίας. Ο ήρωας είναι ένας τρομαγμένος, "άχρηστος" σύμφωνα με όλους Ρώσος ο οποιος δρα υπό την πίεση του φόβου σε όλη του τη ζωή. Είναι μικρό σε μέγεθος βιβλίο και διαβάζεται γρήγορα και εύκολα αλλά για να είμαι απολύτως ειλικρινής δε νομίζω ότι θα έχανα και κάτι αν δεν το διάβαζα.