Het maakt niet uit wat ik doe of niet doe. Maakt niet uit hoe ik mijn best doe. Er is iets met me waardoor niemand van me kan houden. Wist ik maar wát. Op kamp met jongeren die je nog nooit hebt gezien. Liesbeth kan niets vreselijkers bedenken. Maar haar moeder heeft het al geregeld. Dus Liesbeth gaat. Raften, over touwbruggen een woeste rivier oversteken, midden in de nacht gedropt worden in een donker bos… Spannend! Maar het lijkt toch wel alsof ze alleen maar de verkeerde dingen zegt en doet. Niemand heeft echt oog voor haar, net als thuis. Maar is dat echt zo? Is er misschien toch iemand die kijkt, alleen naar haar?
Lydia Rood studeerde Spaanse taal en letterkunde aan de Universiteit van Amsterdam. Na haar afstuderen werkte ze van 1985 tot en met 1991 als eindredacteur "Binnenland" bij de Volkskrant. Sedertdien geeft ze voorrang aan haar schrijverscarrière. Ze schrijft zowel voor kinderen en jongeren als voor volwassenen. Zijn schreef ook een aantal thrillers samen met haar broer Niels Rood.
Het zijn de persoonlijkste boeken die Lydia Rood heeft geschreven: 'Survival', 'Niemands meisje' en 'Blauwtje'. Ze gaan over haar alter ego Liesbeth, die het mede dankzij haar gezinssituatie (moeder met asperger, autistische broer en zus, egocentrische vader) moeilijk heeft met het leven. In een zeer openhartig en aangrijpend gesprek vertelt Rood in de 27ste aflevering van De Grote Vriendelijke Podcast over de autobiografische wortels van dit drieluik. Luister nu via Spotify, iTunes, TuneIn, je podcast-app of http://www.degrotevriendelijkepodcast...
Mooi jeugdboek, dat de zoektocht naar de eigen identiteit weergeeft. Herkenbaar voor iedere tiener - ook als je niet in een 'probleemgezin' opgroeit. Ik heb dit boek aan één stuk gelezen, omdat ik wilde weten wat er nu precies aan de hand was met Liesbeth.
Ik kon me goed inleven in de hoofdpersoon, omdat haar ouders haar niet serieus namen, en haar zo betrokken in hun eigen problemen. Ik vond haar ouders erg nare mensen die alleen in zichzelf geinteresseerd waren.
het boek gaat over lisbeth. die door haar moeder naar een survival kamp gestuurd woord. ze wil het eigenlijk niet maar durft geen nee te zeggen. ze heeft het gevoel dat niemand haar ziet staan en thuis krijgt ze ook al bijna geen aandacht omdat haar broertje en zusje autistish zijn. het lijkt of ze op het kamp niks goed kan doen. en als ze boos of gefrusteerd is pakt ze het scheermesje uit haar schoen en begint zich te snijden. op het einde van het boek komt ze er achter dat haar moeder asperger heeft en daarom stil en terug getrokken is.
het boek is wel spannend maar niet echt het soort boeken dat ik graag lees. ik vind het wel leuk dat ze ze soms een stukje terug in de tijd van een jaar of 2 geleden en je dan begrijpt wat lisbeth met haar gedachte bedoeld