De glazen brug

by Marga Minco

In De glazen brug blijft Marga Minco het thema trouw dat haar oeuvre beheerst: de ervaringen tijden de Duitse bezetting en de nasleep ervan.
In deze novelle is de hoofdrol voor de 22-jarige Stella, die in 1943 in Zeeuws-Vlaanderen haar derde onderduikadres betrekt en ook haar derde persoonsbewijs krijgt, op naam van Maria Roselier.

Genres: Dutch Literature, Fiction, Literature, Historical Fiction, Classics, Roman

94 pages, Paperback

First published January 1, 1986

About the author

Marga Minco (pseudoniem van Sara Minco) debuteerde in 1957 met Het bittere kruid, bekroond met de Vijverbergprijs (nu F. Bordewijkprijs). Ook haar latere werk, De andere kant (1959), Een leeg huis (1966), De val (1983), De glazen brug (1986), Nagelaten dagen (1997) en de bundel verzamelde verhalen Achter de muur (2010), had veelal de Tweede Wereldoorlog en de nasleep daarvan als onderwerp. Voor haar oeuvre ontving Minco de Annie Romeinprijs (1999), de Constantijn Huygensprijs (2005) en de P. C. Hooftprijs (2019). Haar boeken zijn in vele talen vertaald.

Reviews

[Ingrid · Rating 5 out of 5]

4.5 sterren
Een klein verhaal maar met een grote impact. Het eerste deel gaat over een Joodse vrouw die van onderduikadres naar onderduik adres wordt gestuurd en in het tweede deel zoekt zij naar de geschiedenis van degene wier naam ze gekregen had op haar persoonsbewijs.
Opvallend vond ik dat deel een, de oorlogstijd, levendig geschreven is, terwijl in deel twee leegte en doelloosheid de boventoon voeren. Wat ontzettend knap geschreven.

A small story but with a big impact. The first part is about a Jewish woman who is sent from hiding address to hiding address and in the second she searches for the history of the person whose name she got on her identity card.
I found it striking that part one, the wartime, is written vividly, while in part two emptiness and aimlessness predominate. How very well written.

[Moira Macfarlane · Rating 4 out of 5]

Haar verhalen zijn klein en tegelijkertijd van een enorme intensiteit.

[Chantal · Rating 1 out of 5]

The second book I am trying to read from this writer and I can only say that she has a confusing writing style. Then you seem to be in the past, then you are in the present. It is really hard to follow. Wished it would have been better, but it isn't.

[Marjolein (UrlPhantomhive) · Rating 3 out of 5]

Full review to come!

[José Van Rosmalen · Rating 4 out of 5]

In de oorlog duikt de dan tweeëntwintigjarige Joodse jonge vrouw Stella onder op verschillende adressen. Ze leeft onder de naam Maria Roselier en heeft een op haar naam gesteld persoonsbewijs. Stella blijft met de vraag zitten wie de echte Maria was aan wie zij in zekere zin haar overleving te danken heeft. Pas vele jaren na de oorlog onderneemt ze de zoektocht naar Maria en komt ze meer te weten over wie zij was. Het boek is beknopt maar toch gecompliceerd, omdat het verhaal niet chronologisch wordt verteld maar met veel flashbacks. Je moet als lezer daarom wel puzzelen. De hoofdpersoon ondervindt enkele nare ervaringen met opdringerige mannen die zich aanhalig gedragen. Ze weet die opdringerige types te weerstaan. De glazen brug slaat naar mijn idee op de kwetsbaarheid van menselijke relaties. Stella gaat een gladde brug over, haar vader blijft halverwege steken. Hij komt niet verder en gaat niet terug. Dit is een droom die staat voor hun lot: de vader overleeft de oorlog niet. de dochter wel, maar het verleden laat haar niet los. Marga Minco heeft een onderkoelde schrijfstijl, ze zegt veel tussen de regels door, bijvoorbeeld over het verdwijnen van Joodse kinderen uit schoolklassen. Als lezer voel je dan wat er met mensen is gebeurd.

[weaverannie · Rating 3 out of 5]

Het Bittere Kruid van Marga Minco was het meestgelezen boek van de lijst, die voor het eindexamen mocht worden gelezen, jaren geleden. Het was ook veruit het dunste. Ik hield van dikke boeken en heb het dus niet gelezen.
Nu was ik toch nieuwsgierig, een andere novelle van Marga Minco stond al jaren op mijn plank, dus ik begon er eindelijk aan.
Voor een novelle (ik houd nog steeds meer van dikke boeken) vond ik het erg goed. De spanning bij de hoofdpersoon was voelbaar, de sfeer in die oorlogsjaren werd in weinig woorden zo beeldend beschreven, dat je de gebeurtenissen voor je zag. De titel slaat op het gezegde ‘ Op het glazen bruggetje geweest zijn’, een gezegde dat mij onbekend was, maar dat volgens Van Dale betekent, dat iemand zich aan iets hachelijks gewaagd heeft of in doodsgevaar heeft verkeerd.
Dat gaat zeker op voor hoofdpersoon Stella, 23 jaar oud in 1943, die op haar derde onderduikadres komt en haar derde persoonsbewijs krijgt op naam van Maria Roselier. Ze verneemt, dat een meisje met die naam echt bestaan heeft en gaat lang na de oorlog naar haar op zoek.

[BookLovingLady (deceased Jan. 25, 2023...) · Rating 4 out of 5]

See Challenges - Uitdagingen > LENTE 2020 : Boeken oorspronkelijk in het Nederlands geschreven die zijn vertaald in het Engels of andere talen of the Netherlands & Flanders group for a review in Dutch.

[Alex Elemans · Rating 5 out of 5]

Een indringend kort verhaal over een Joods meisje tijdens WOII; haar verhuizingen, de brug als herinnering aan haar vader, haar familie, haar jonge liefde en later het zoeken naar de persoon van wie ze het persoonsbewijs heeft “geleend”. Het is een mooi samenhangend geheel van als het ware uitsnedes, door de tijd heen.
De sfeertekeningen zijn prachtig, gedetailleerd. Je bent er zelf bij. Je ziet dat het meisje zich ontwikkelt: ze vlucht, ze gaat meer durven en kunnen en ja ze gaat ook om met metoo. Dat was er toen dus ook al.
Het door middel van nooit verstuurde brieven vasthouden van gedachten, het aanpraten tegen.. vind ik geniaal.
Het 2e deel(tje), daar zit je minder in, is meer een verhaal. Het is jaren later. Stella is volwassen, ontwikkeld, minder kwetsbaar. De uitkomst is minder mooi dan het geromantiseerde beeld, maar dat kan je ook vasthouden…..

[Bookguide · Rating 4 out of 5]

Short English review below.

Dit was een perfect kort verhaal over onderduiken in de Tweede Wereldoorlog als Jodin. Voor mij bouwt het op wat ik al gelezen had over onderduikers, in 'Oorlogswinter' en 'De schuilplaats' maar dit boek werd verteld vanuit de Joden ipv het verzet, de helden. Hier komt de onzekerheid meer naar voren, het feit dat een instinctieve beslissing het verschil kon maken tussen leven en dood. Wat ik een beetje raar vond aan dit verhaal, was dat het totaal zonder emotie verteld werd, en dat als iedereen in het huis opgepakt werd, waar Stella door snel te handelen aan ontsnapt is, er niets verteld werd over verdriet of bang zijn. Heel anders dan de overpeinsinging van Anne Frank in 'Het achterhuis'. Later vertelt ze dat ze nooit echt bang is geweest. Het is alsof ze de rest van haar leven in een soort cocon leeft. Ook werd er niet echt ingegaan op de ontberingen van ondergedoken zijn, van de hongerswinter. Er wordt ook verteld - nog steeds afstandelijk - van hoe het was na de bevrijding, te ontdekken dat veel familie en vrienden dood waren, dat een hele gemeenschap weggevaagd is. Ook ging ze de mensen die wel aan vroeger herinnerde, bewust uit de weg.

Ik vraag me ook af wat de reden was om de titel 'De glazen brug' te kiezen. De brug was namelijk niet zo belangrijk in het boek, zelfs al is er nog een belangrijke brug in de levensgeschiedenis van Maria Roselier. Ik vond het dak belangrijker. Edit: Volgens opmerkingen online zie ik dat dit refereert aan een gezegde, ‘Op het glazen bruggetje geweest zijn’, wat betekent dat iemand zich aan iets hachelijks heeft gewaagd of in doodsgevaar heeft verkeerd. Dit vind ik eigenlijk ironisch, gezien het feit dat Stella wel over de brug komt, en dat haar vader er wel op gestaan heeft, maar niet verder komt, terwijl hij degene is die doodging in het boek.

Ondanks all vragen, vond ik 'De glazen brug' erg mooi, en ik wil zeker nog meer boeken van Marga Minco lezen.

http://www.bookcrossing.com/journal/7...

English:
A semi-autobiographical novella about Stella, a young Jewish woman in Amsterdam who escapes the Nazi house searches and lives through the war in hiding, yet in relative freedom. Unemotional, and telling a different story than that of Anne Frank, with a different outcome. Life goes on, but the emotional scars remain.

[John Jansen · Rating 3 out of 5]

Een novelle over de oorlog kan interessant zijn. Maar ik vond dit verhaal wat onsamenhangend. Door de sprongen in de tijd en de, nauwelijks nader verklaarde, namen van de personages moest ik me regelmatig even oriënteren. Sommige sfeerbeelden vond ik prettig.

[Martha · Rating 4 out of 5]

Read in English, "The Glass Bridge."

[Heidi · Rating 2 out of 5]

Op een paar uur uitgelezen en blij dat ik er niet meer tijd aan heb moeten spenderen. De ervaringen van een Nederlandse joodse tijdens de Duitse bezetting konden mij niet boeien.

[Laura · Rating 2 out of 5]

Verlofboek #19.

Het idee is boeiend, maar niet zo prettig uitgewerkt. De sprongen in de tijd zijn onduidelijk, bij ieder hoofdstukje kostte het me de eerste pagina om uit te zoeken waar en wanneer dit zich afspeelt. Daarnaast viel het einde, met toch een soort ontknoping, erg tegen.

[Maarten · Rating 3 out of 5]

Ik lees de verzameling boekenweekgeschenken, geërfd van mijn vader, van oud (1939) naar nu.

Boekenweekgeschenk 1986
Nuchter geschreven verhaal over het onderduiken van een jonge Joodse vrouw in WO2. De emoties en het leed moet je zelf tussen de regels door lezen.

[Johan van den Berg · Rating 3 out of 5]

Kort en vormvast. Weer zo’n typische Minco — in spaarzame bewoordingen opgetekende herinneringen aan onderduiking in WO2 en daar niet van loskomen in de jaren erna. Vooral het tweede, kortere deel is mooi. Het eerste deel is wat warrig en onsamenhangend.

[Ronald van Duivenboden · Rating 2 out of 5]

Saai en emotieloos verhaal