Ανίερη συγκυβέρνηση

by Σταύρος Ζουμπουλάκης

Η σημερινή ελληνική κρίση έχει πολλαπλή αιτιολογία. Η αντιμετώπιση των εξωτερικών, διεθνών, αιτίων που την προκαλούν υπερβαίνει ασφαλώς τις δυνατότητες μιας μικρής χώρας όπως η Ελλάδα. Είναι όμως αυτό λόγος να μην πασχίσουμε να αντιμετωπίσουμε τα εσωτερικά αίτιά της, το πελατειακό κράτος και την ανομία; Η κρίση εκφράζεται ήδη στην Ευρώπη και ως κρίση δημοκρατίας, όταν εκλεγμένοι πρωθυπουργοί αντικαθίστανται, κατ απαίτηση των
αγορών, με τεχνοκράτες. Ποιος λόγος όμως επέβαλε τη συμμετοχή του ΛΑΟΣ στην κυβέρνηση συνεργασίας, όταν υπήρχε άνετη κοινοβουλευτική πλειοψηφία των δύο πρώτων κομμάτων; Μπορεί να φανταστεί κανείς πιο άδοξο τέλος της Μεταπολίτευσης από αυτή τη συγκυβέρνηση σοσιαλιστών και ακροδεξιών; Η κρίση που ζούμε σήμερα αποτελεί άραγε ρήξη στην ευρωπαϊκή πορεία της Ελλάδας ή μήπως μετοχή, με οξύτερο τρόπο από άλλες χώρες, στην κοινή μοίρα της Ευρώπης; Αν συμβαίνει το δεύτερο, όπως όλα πια δείχνουν, μπορεί η Ελλάδα να κάνει κάτι διαφορετικό από το να συμμεριστεί την κοινή ευρωπαϊκή περιπέτεια;

48 pages, Paperback

Published December 2, 2011

About the author

O Σταύρος Ζουμπουλάκης γεννήθηκε το 1953 στη Συκιά Λακωνίας. Σπούδασε νομική και φιλολογία στην Αθήνα και φιλοσοφία στο Παρίσι. Δίδαξε πολλά χρόνια στη μέση εκπαίδευση. Από το 1998 ως το 2012 ήταν διευθυντής του περιοδικού "Νέα Εστία". Είναι πρόεδρος, από το 2008, του Δ.Σ. του βιβλικού ιδρύματος "Άρτος Ζωής".

Reviews

[Lazaros Karavasilis · Rating 2 out of 5]

Ντεμί, μας τα λέει ο Ζουμπουλάκης σε αυτή τη μικρή μεν στρωτή και ξεκάθαρη ομιλία που έδωσε.
Θα ήθελα να μπορώ να πω πως αξίζει να διαβαστεί απο όλους αλλά μάλλον θα έλεγα ψέμματα.

Ενώ το επιχείρημα ως επι το πλείστω είναι γιατί φτάσαμε σε σημείο να συγκυβερνάει το ΠΑΣΟΚ με το ΛΑΟΣ το 2011, μετά επίδιδεται στο ποιός είναι υπεύθυνος και ποιός όχι απέναντι στη κρίση. Και το έχω ξαναδεί το έργο ‘περι ευθύνης’, ξέρω προς τα που πάει και δεν μου άρεσε ούτε την πρώτη φορά.

Anyways, 37 σελίδες είναι δεν θα το κάνουμε και θέμα κιόλας. Ελπίζω άλλα έργα του να αξίζουν περισσότερο, και το τελευταίο πόνημα του με τον Μπουρνάζο, ομολογώ πως φαίνεται άκρως ενδιαφέρον.