Een soort van liefde

by Alicja Gescinska

Na de dood van haar vader, een gerenommeerde professor Duitse cultuurgeschiedenis, staat Elisabeth voor de taak zijn huis leeg te maken. Doordat ze nooit goed met haar vader op kon schieten, lijkt deze opdracht aanvankelijk niet erg zwaar. Maar wanneer Elisabeth een brief ontvangt, geadresseerd aan haar vader, openen zich onbetreden kamers van het verleden. Elisabeth en Anna, twee vrouwen die elkaar nooit hebben gekend, blijken elkaars leven in een definitieve plooi gelegd te hebben. Het is te laat om dat te veranderen, maar misschien is het nog niet te laat om het te begrijpen. Een soort van liefde vertelt het verhaal van vele soorten liefde: van een moeilijke liefde tussen vader en dochter, en van een onverhoedse liefde tussen een oudere professor en een jonge studente.

Genres: Fiction, Roman, Novels

240 pages, Paperback

First published February 1, 2016

About the author

Alicja Gescinska (Warschau, 1981) is schrijver en filosoof. Haar filosofische debuut De verovering van de vrijheid (2011) oogstte alom lof. Met haar debuutroman Een soort van liefde (2016) won ze de Debuutprijs 2017 en werd ze genomineerd voor de Confituur Boekhandelsprijs. Haar essay Thuis in muziek. Een oefening in menselijkheid (2018) stond op de shortlist voor de Socratesbeker. Intussen komen mensen om (2019) werd bekroond met de Liberales-boekenprijs 2019. In 2020 schreef ze het essay voor de Maand van de Filosofie: Kinderen van Apate. Over leugens en waarachtigheid . In 2021 debuteerde ze als dichter met de bundel Trojaanse gedachten. Haar theatermonoloog Apate spreekt verscheen in het voorjaar van 2022, waarin zij spreekt over de leugen als deugd.

Reviews

[Christine Bonheure · Rating 5 out of 5]

Zonder te weten dat het week van de romantiek is, lees ik het wellicht meest romantische boek uit mijn bibliotheek. Nu ben ik een romantische ziel, mijn favoriete boek van 2018 was ‘Het wordt spectaculair. Beloofd.’ van Zita Theunynck. Wel, het is vrij goed mogelijk dat ‘Een soort van liefde' mijn favoriete boek van 2019 wordt. Het duurde nochtans een tijdje voordat ik in het verhaal kwam. Ik dacht zelfs: “Waar heeft ze al die fuzz aan verdiend?” Maar geleidelijk aan begon ik van het verhaal te genieten. De structuur zit heel knap in elkaar en biedt een enorme meerwaarde. Tijdens het lezen dacht ik dat ik het boek toch geen vijf sterren zou geven, want 'Spectaculair' was toch beter en origineler. En dan kreeg ik op die laatste pagina’s een stomp in de maag en gilde ik luidop: “Oh, neen!”. Mijn hond schrok wakker. Een boek dat zo’n reactie teweegbrengt, is een goed boek.

[Anneliese Tirry · Rating 3 out of 5]

**(*)
Na alle loftuitingen over dit boek had ik me aan één en ander verwacht - maar die hoge verwachtingen werden, voor mij althans, niet ingelost.
Een goed boek is een boek dat ergens een deur in mijn hart opent, en dat doet dit boek niet. Voor mij komt deze roman over als gekunsteld, bedacht, niet echt.
Er wordt de lezer geen ruimte gelaten, alles wordt beschreven, quasi elke handeling. Er is te veel gejongleer met kennis van plaats en ruimte. Dit staat de essentie, een verhaal over liefde, in de weg.
Naar het einde toe vond ik het boek beter worden en aangrijpender, daarom uiteindelijk toch een weifelende derde ster.
Ik vond de taal ook een beetje stroef, opstelachtig, te gepolijst, ontdaan van haakjes en oogjes.
Beetje teleurstellend dus in mijn geval.

[Guido · Rating 4 out of 5]

Een parel van een boek. Het is een liefdesverhaal natuurlijk, maar ook een vader-dochterverhaal. En die twee verhaallijnen worden ingenieus uitgewerkt, met elkaar verweven en leiden uiteindelijk tot een - toch nog - verrassende ontknoping. Heel sterk! 'Een soort van liefde' is van begin tot eind genieten: intelligent, zinnelijk, erudiet (maar nooit pedant). En wie van citaten houdt, houdt best het potlood bij de hand. Om bv dit aan te strepen:
'Missen is de voorstad van het verdriet. Daar woon ik.'

[Reine Pelseneer · Rating 2 out of 5]

Omdat ik Gescinska's eerste (non-fictie)boek, 'De verovering van de vrijheid', bijzonder graag heb gelezen, keek ik uit naar deze roman, maar ik was toch een tikje ontgoocheld. Het verhaal kon me wel boeien, al kwam het wat te traag op gang voor mij, maar op stilistisch vlak vond ik dit boek vaak zwak. De schrijfster doet soms rare dingen met haar werkwoordstijden, ze heeft de neiging om te veel uit te leggen, gebruikt geregeld clichématige beelden en zou in het algemeen wat meer mogen schrappen, denk ik. Voor het verhaal op zich zou ik minstens drie sterren geven, maar een roman schrijven is toch meer dan louter een goed verhaal vertellen …

[Niki Vervaeke · Rating 4 out of 5]

Mooi, zeer mooi liefdesverhaal enerzijds en het verhaal van een opgroeiende vrouw anderzijds die, geconfronteerd met de dood van haar vader, op onverwachte zaken botst, niet in het minst bij zichzelf. Op subtiele wijze groeien beide verhalen naar elkaar toe en in elkaar. Over hoe mensen mensen niet kennen, over hoe we het weten voor een ander maar er bij onszelf geen weg mee weten, hoe we blind zijn terwijl we zo hard kijken, hoe we ook vaak niet willen zien. Over eerlijkheid en onmacht en schoonheid en kunst. En met rake, rake passages en heel goeie quotes.
Aanrader.

http://www.tzum.info/2016/02/recensie...

[Vic Van · Rating 5 out of 5]

Laat mij een bekentenis doen... Ik ben verliefd op Alicja Gescinska én nu nog meer na het lezen van haar debuutroman. Het is 'une histoire bouclée', zoals ze in het Frans vermoedelijk zouden zeggen. Een mooi afgerond verhaal. Een passioneel verhaal. Een romantisch verhaal. Een verhaal dat de liefde vanuit diverse hoeken bekijkt. Een verhaal ook dat vraagtekens plaatst bij die liefde en hoe wij die definiëren. Een verhaal waarin ik diverse zinnen zou hebben onderlijnd als ik de discipline had om een potlood bij de hand te houden tijdens het lezen. En een verhaal dat eindigt zoals een verhaal als dit alleen maar kan eindigen: tragisch, maar ook ontzettend mooi. Kortom, een aanrader.

[Myriam · Rating 3 out of 5]

'Nee, het is niet de rede, maar het vermogen om lief te hebben dat ons tot mens maakt. (...) De mens is een soort van liefde.'

[Lotte · Rating 3 out of 5]

Ik heb dit boek voor een schoolopdracht gelezen. Hoewel dit boek niet echt tot mijn favoriete genre behoort, begrijp ik ergens wel waarom het een prijs verdient.
Persoonlijk denk ik dat ik nog te jong ben voor dit boek. Ik kan mij onvoldoende inleven in het verhaal. Het idee dat een jong meisje verliefd wordt op een 40 jaar oudere man vindt ik onvoorstelbaar en bijna weerzinwekkend. Ik vond dat het verhaal heel traag op gang kwam. Het begin vond ik saai. Pas toen de tweede verhaallijn begon, waarin het verhaal van Anna verteld wordt, begon het boeiender te worden.
In het juryverslag staat ”Het mooiste aan dit boek is wellicht dat de schrijfster erin slaagt om twee soorten liefde tegen elkaar uit te spelen: een liefde tussen een vader en een dochter, en tussen een oudere professor en een jonge studente”. Dit vind ik inderdaad ook heel opmerkelijk in dit boek. Het gaat telkens om dezelfde persoon – de professor – maar toch wordt hij door de mensen in zijn omgeving op een totaal andere manier ervaren. Door zijn studenten wordt hij op handen gedragen, bewonderd en door Anna wordt hij hartstochtelijk bemind. Zijn dochter ziet hem echter helemaal anders. Elisabeth realiseert zich pas na de dood van haar vader en na het lezen van Anna’s brief, wie haar vader echt was. Pas dan voelt zij ook echt een liefde voor haar vader. Dit contrast wordt door de schrijfster heel goed naar voor gebracht.
Het verhaal toont ook op een pijnlijke manier hoe het lot het leven van 2 mensen kan bepalen. Indien de kat van Elisabeth niet was aangereden, zou alles helemaal anders gelopen zijn. Het leven van alle personages zou er helemaal anders uitgezien hebben. Het gaat echter niet enkel puur om het lot maar ook om keuzes. Anna kiest ervoor om naar huis te ‘vluchten’ als de professor niet op tijd opdaagt. Ze had ook verder kunnen vechten. Ze gaat naar huis en blijft zich in haar verdriet wentelen. De professor kiest ervoor om bij zijn dochter te blijven als haar kat wordt aangereden en kiest daarna om zijn gezin te verlaten. Bovendien doen beiden geen echte inspanningen om alsnog elkaar terug te vinden. Ze leven verder met hun verdriet. Dit verdriet wordt door de schrijfster heel voelbaar gemaakt, vooral in de brief van Anna. “De tijd heeft littekenweefsel over mijn hart gevormd. Het is een andere pijn, een ander verdriet. Een mens verhuist in de tijd, weg van de kern van zijn droefenis, naar de periferie van de pijn, naar de leegte van het gemis. Missen is de voorstad van verdriet. Daar woon ik.”

[Birgit · Rating 5 out of 5]

Korte inhoud:

Wanneer Raymond Vernon, een gerenommeerd professor Duitse cultuurgeschiedenis, overlijdt, blijkt dat hij veel invloed had op het leven van andere mensen. Zijn dochter Elisabeth is genoodzaakt om zijn huis leeg te maken ondanks de slechte band met haar vader. Dan op een dag ontvangt ze een brief van een zekere Anna, waardoor Elisabeth bepaalde gebeurtenissen in haar leven beter gaat begrijpen.

Mening:

Alicja Gescinska heeft het in dit boek over een universeel thema, de liefde. Liefde op verschillende manieren: de moeilijke relatie tussen vader en dochter en de relatie tussen een oudere professor en een jong meisje. Het verhaal wordt vanuit twee perspectieven verteld. Enerzijds is er het verhaal over Elisabeth en haar vader, waar we Elisabeths moeilijke relatie met haar vader leren kennen en anderzijds is er het perspectief van Anna, die vertelt welke invloed professor Vernon op haar had. Op het einde komen de twee verhalen samen en blijkt dat als de omstandigheden anders waren geweest, het verhaal anders zou zijn gelopen.

Het verhaal bevat zeer mooie zinswendingen en taalgebruik. Zo heb ik toch een aantal mooie, filosofisch getinte citaten kunnen onderstrepen, die ik jullie niet wil ontnemen:

Van tijd tot tijd keek ik naar mijn horloge, verbaasd over hoe onrechtvaardig snel de ene minuut na de andere verstreek. Het had eigenlijk niets met onrechtvaardigheid te maken. Meestal staan van niet stil bij de tijd die verstrijkt. Dat zou onleefbaar zijn: je bewust zijn van elke seconde die verstrijkt. Pas wanneer er te veel of te weinig van overblijft, staan we stil bij de tijd en komt ze ons meedogenloos over. Maar de tijd is meedogenloos noch meelevend. Rechtvaardig noch onrechtvaardig. Al lijkt het dat ze er soms te snel en soms te traag voorbijgaat, is er niets zo betrouwbaar als de tijd, die onverstoorbaar en volgens een vast ritme wegglijdt en voor altijd in de muil verdwijnt van dat wat we het verleden noemen.

~

Liefde is als het leven - louter langer

~

Gedachten als deze maken het nog moeilijker om in slaap te vallen. Hoe kan de liefde nu langer dan een mensenleven duren? Je moet toch leven om lief te hebben, en is de liefde dan niet net zo begrensd als het leven zelf? En naast begrensd is die liefde ook beperkt, want je hebt liefhebben en liefhebben. Je kat heb je op een andere manier lief dan je dochter. Of soms kan je iemand haten juist omdat je hem liefhebt. In haar praktijk ziet Elisabeth het vaak, mensen gaan dikwijls gebukt onder de slechte gevoelens die ze koesteren voor de mensen die ze liefhebben. Het laat haar altijd onbeslist achter: hebben ze nu lief of niet? De vraag die ze zich ook stelde als ze haar moeder over haar vader hoorde praten. Kwam haar woede nu voort uit haat of uit liefde? Haar ingehouden tranen vorige week nog, nadat ze kalkoen met veenbessensaus gegeten hadden, kwamen die voort uit jaren van opgekropte haat en het gevoel van vernedering dat haar na de scheiding was blijven achtervolgen, of uit de restanten van liefde die ze nog voor Ray voelde en uit verdriet dat hij er niet meer was? Is dat het langer dan het leven liefhebben, dat mensen na je dood nog van je blijven houden? Maar dan hangt dat liefhebben nog altijd af van degene die leeft, dus in zekere zin is de liefde niet langer dan het leven, maar even lang als het leven van de langstlevende die liefheeft... De gedachten die haar aanvankelijk uit haar slaap hielden, putten Elisabeth zo uit dat ze uiteindelijk in slaap valt.

~

'Ray, wat gebeurt er?'
'Wat bedoel je?'
'Dit tussen ons. Ik weet het niet. Ik voel me niet goed bij de gedachte jouw minnares te zijn. Dat voelt fout, maar dicht bij jou zijn voelt goed. Ik wil dit wel, en tegelijk wil ik dit helemaal niet.'
'Je bent geen minnares. Je bent...' hij zocht naar een woord, maar vond niet meteen iets '...veel belangrijker dan dat.'
'Wat is dit dan dat we hebben?'
'Ik probeer het niet te benoemen.'
'Ik wil dat je het benoemt. Als je het niet kan benoemen, kan je het toch ook niet begrijpen. En wat je niet begrijpt, kan je niet ten volle beminnen.'
'Ik weet het niet. Wat ik wel weet is dat ik niet wil dat het ophoudt. Met elke seconde tikt ons samenzijn weg.'
'Maar wat is de definitie van ons samenzijn?'
'Bij jou heb ik het gevoel dat ik mezelf kan zijn, dat ik niet iets hoef te zijn. Dat is een uitzonderlijk iets.'
'Ik zou het gewoon willen weten... Wat is het, naast uitzonderlijk? Ik zou er woorden voor willen hebben. Een betekenis.'
'Misschien moet je aanvaarden dat er geen categorie bestaat waarin je ons kan onderbrengen. Vraag me niet om een Linnaeus van de liefde te zijn - dat kan niet. Ik denk niet dat je de liefde kan classificeren als planten.'
'Dus je zou het liefde noemen?'
'Een soort van liefde. Dat is het vast. Waarschijnlijk.'

~

Ik ben aan je blijven denken. Misschien zelfs van je blijven houden. Maar wat is dat, houden van? Wat is dat, liefde? De liefde doet ons voortdurend tekort. Of zijn wij het, doen wij de liefde tekort, weegt ze te zwaar op de frêle schouders van het menselijk hart?

Kan liefde zo onsuccesvol als de onze zijn en toch nog oprecht? Al gaan geliefden verloren, de liefde niet. Soms wil ik dat geloven, al heb ik het tegendeel ervaren en zien gebeuren. Al te vaak slaan de golven van de liefde stuk op de golfbrekers van de werkelijkheid.

[...]

De tijd heelt alle wonden, zo wordt gezegd, maar dat is niet waar. Althans, niet altijd. Althans, niet helemaal. Althans, niet altijd goed. De tijd heeft littekenweefsel over mijn hart gevormd. Het is een andere pijn, een ander verdriet. Een mens verhuist in de tijd, weg van de kern van zijn droefenis, naar de periferie van de pijn, naar de leegte van het gemis. Missen is de voorstad van verdriet. Daar woon ik.

[Nena · Rating 5 out of 5]

Dit boek is zo mooi - niet enkel het verhaal, maar ook de manier waarop het werd geschreven.

Het moet even bezinken. Als ik alle dingen die ik er heb uitgehaald moest fluorisceren was het een kleurboek geworden.

Een soort van liefde gaat over hoe liefde ons leven en denken beïnvloedt, en over hoe we ons eraan vast blijven houden. Is het alles wat het in ons breekt waard?

Over verlies, afscheid en aanvaarding. Maar vooral over liefde.

[Patricia]

"Een soort van liefde" is het debuut van Alicja Gescinska, althans het debuut op vlak van fictie, want Alicja Gescinska is een filosofe die al veel gepubliceerd heeft in haar vakgebied. Een intelligente vrouw die me inpalmde op de voorstelling van haar boek. Ze stelde scherpe vragen, verweefde filosofen in haar antwoorden zonder dat ze arrogant over kwam.

Ze keek me lang aan toen ze me het boek overhandigde en ik meende het toen ik zei dat dit een mooi verjaardagscadeau was. Ik kon niet anders dan meteen beginnen lezen. Het verhaal van Elisabeth en Anna gaat over de liefde, een ander soort liefde, maar wel een liefde met veel gelijkenissen.

Ik hapte naar adem tijdens de laatste pagina's toen de trein het station binnen reed waar ik moest overstappen. Ze is er in geslaagd om me dat twee keer te lappen doorheen het boek en dat wil wat zeggen. Achteraf bekeken had ik het misschien kunnen zien aankomen, maar ze verraste me. Op klaarlichte dag.

Dirk De Wachter was zo enthousiast op de avond van de boekvoorstelling over het boek dat ik wat argwanend was. Hij had het over de goede vragen stellen en filosofische ideeën smokkelen in fictie. Het klopt, uiteraard, maar ook hier kon het me niet van de wijs brengen. Het boek leest vlot weg, zelfs als je de referenties naar de klassieke muziek of de filosofen niet kan plaatsen. "Een soort van liefde" van Alicja Gescinska is wat mij betreft een aanrader. Over de liefde is al veel geschreven maar over de liefde kan nooit genoeg worden geschreven. Het boek leest vlot weg, de verhaallijnen vallen als een puzzel ineen en kwamen voor mij als een verrassing. Ze stelt bovendien rake vragen doorheen het boek, maar vooral op het einde en anders dan in haar academisch werk hoeft ze er niet op te antwoorden. Ze noemde het zelf een verademing, als lezer geeft het zeker stof tot nadenken.

[Joke · Rating 4 out of 5]

Dit boek won de debuutprijs 2017. En het moet gezegd, het is een mooi geschreven, vlot te lezen verhaal. Geen super ingewikkelde zaken, maar gewoon een heel mooi liefdesverhaal, waar de liefde van een dochter voor haar vader, en de liefde van een jonge vrouw voor een oudere professor, samen vloeien.

[Dirksboekenkast · Rating 5 out of 5]

Prachtig boek met pareltjes van zinnen. Het zuigt je mee in een verhaal van liefde die blijft voortleven. Één van de betere boeken van 2017.

[Bart · Rating 4 out of 5]

Actual rating: 4.00

[Peggy Stuyck · Rating 5 out of 5]

Ik hou erg van Alicja’s taal. Ze neemt je op poëtische wijze mee in haar wereld.....

[DKR · Rating 4 out of 5]

4 sterren omwille van het einde, wanneer schrijstijl en verhaal me uiteindelijk aangrijpen.

[Raf Verbeke · Rating 5 out of 5]

Ik weet echt niet wat over dit boek te zeggen, behalve misschien dat ik bij het uitlezen een minuut lang met mijn handen in mijn hoofd naar mijn voeten heb zitten staren in het café van NTGent. Zeldzame ervaring

[Spinoza · Rating 2 out of 5]

Totaal niet onder de indruk van dit boekje.
Mogelijk stonden mijn verwachtingen wat te strak gespannen gezien de vele goede recensies die het te beurt vielen. Onder meer die, totaal overdreven, bewierroking waarmee Dirk De Wachter het meende te moeten aankondigen. (Van die man zal ik dus niet snel een boek aanschaffen...)

Het hele boekje met een potlood in de hand gezeten, in de blijde verwachting van geestverruimende filosofische citaten... Helaas. Op het einde van de laatste bladzijde was mijn potlood nog exact even ongebruikt als overtollig.

Geschinska is zowat de 'filosofische hype' van het moment doch niet één gedachte in het boek kon mij bekoren.
De relatie tussen de jonge, knappe uitwisselingsstudente Anna en haar oudere professor (veertig jaar ouder!) is zo cliché dat het pijn doet.
Mogelijk zitten hier voor de schrijfster autobiografische elementen in verweven doch daar heb je als lezer niet veel aan.

Voor mij is het duidelijk: Men neme een snuifje Spinoza (ivm met de oneindigheid van de menselijke geest) en een snuifje Nussbaum (ivm de universaliteit van de liefde) en je komt tot pseudo-filosofische oneliners als 'liefde is hetzelfde als leven- alleen langer'.
Om deze gratuite bewering kracht bij te zetten volgt een betoog over het feit dat niet de rede maar de liefde eigen is aan de mens.... (Jawel!) Vervolgens volgt een voorbeeld van het verzamelen van eikels door de eekhoorns, die wonderwel na hun winterslaap nog steeds weten waar deze eikels zich bevinden...
De mens ontdoen van zijn rede is erger dan vloeken in een kerk. Vele filosofen zullen zich omdraaien in hun graf indien men deze beweringen luidop durft te lezen en Thomas Nagel en Saul Kripke leven zelfs nog.
Hoe men, als redelijk mens, deze bewering kan doen terwijl men bezig is met taal, bezig is een boek te schrijven, en gezeten is aan een geprogrammeerde computer met een waterdicht dak boven haar hoofd en de verwarming op eenentwintig graden is mij een compleet raadsel....
Voor puberende bakvissen in een verliefde fase kunnen deze beweringen mogelijk als muziek (van Schubert) in de oren klinken. Voor een redelijk mens niet meer.

En toch heb ik mij nergens echt verveeld bij het lezen van het boekje. Ik volg Alicja Gescinska al een tijdje nu via haar voordrachten die te zien zijn op het internet en lees haar bijdragen in Filosofie-magazine waarin ik haar vaak kan bijtreden. Romans zijn echter niet aan haar besteed. Daarvoor is zijzelf misschien ......te redelijk.

[Annelies · Rating 4 out of 5]

Ik vind dat de vader- dochterrelatie wat op de achtergrond blijft. Had wat meer uitgediept mogen worden. Wel een mooi portret van een liefde tussen een oudere man en een veel jongere vrouw. Dus toch nog zijn 4 sterren waard.

[Linda · Rating 4 out of 5]

Na de dood van haar vader, een gerenommeerde professor Duitse cultuurgeschiedenis, staat Elisabeth voor de taak zijn huis leeg te maken. Doordat ze nooit goed met haar vader op kon schieten, lijkt deze opdracht aanvankelijk niet erg zwaar. Maar wanneer Elisabeth een brief ontvangt, geadresseerd aan haar vader, openen zich kamers van het verleden waarvan ze niets wist.
Elisabeth en Anna, twee vrouwen die elkaar nooit hebben gekend, blijken elkaars leven in een definitieve plooi gelegd te hebben. Het is te laat om dat te veranderen, maar misschien is het nog niet te laat om het te begrijpen.
Een soort van liefde vertelt het verhaal van vele soorten liefde: van een moeilijke liefde tussen vader en dochter, en van een onverhoedse liefde tussen een oudere professor en een jonge studente. Lichamelijk, geestelijk, hartstochtelijk of ingehouden, steeds is de liefde ongrijpbaar en ambivalent.


SPOILER SPOILER SPOILER
Anna heeft Ray, de professor voor een ultimatum gesteld. Ze is zwanger en ze moet terug naar Belgie want einde schooljaar. Ze hebben afgesproken om 4 uur. Als hij niet komt, weet ze dat het gedaan is. Anna wacht tot later dan 5 uur , en keert gebroken terug om een leven te leiden en te sterven zonder nog ooit contact gehad te hebben met haar professor. Waarom is hij nooit gekomen? Blijkt een samenloop van omstandigheden te zijn. De dag van het ultimatum stierf de kar van Elisabeth en haar vader kon niet anders dan er te zijn voor zijn dochter. Ook hij heeft geen geluk meer gekend.

[Evi · Rating 3 out of 5]

Nadat ik een nieuw schap "onuitgelezen" maakte was dit boek een verademing! 'Vijf sterren!' scandeerden de stemmen in mijn hoofd. Gaandeweg werden dat er vier. Ik noteerde citaten, net als de professor, maar dan zonder data en eigen verhaal. Ik verdwaalde in het verhaal, in zingende zinnen en in verschillende soorten van liefde. Tot de liefdesbrief het allemaal net te gekunsteld in mekaar deed vallen. Het was de kat, allemaal de schuld van de kat. Zolang de verhalen naast elkaar bestonden en een soort van liefde waren was het prachtig. Tot 'een soort van' net iets te vaak herhaald - en daardoor uitgelegd - werd. Dus dan toch maar drie. Al doet dat de werveling van het boek niet voldoende eer aan. Wie begrijpt de cover?

[Tinne · Rating 4 out of 5]

Prachtig boek! Niet een zoveelste liefdesverhaal maar vanuit een originele invalshoek gebracht waardoor je alsmaar wil voort lezen om te weten hoe het afloopt. Ook ontzettend mooi verwoord met heel wat treffende filosofische overpeinzingen en goede vergelijkingen. bvb pg 80: "Een ouder zien huilen, dat maakt onherroepelijk krassen in het koetswerk van een kinderhart en er bestaat geen wax om het verleden weer op te blinken." Prachtig!!
Een aanrader!

[Kaat Tournel · Rating 5 out of 5]

Een heel mooi boek over de liefde en het onvermogen van de liefde

[Hanne Cleymans · Rating 4 out of 5]

I had to read it for school. It was really special.

[Josse Noynaert · Rating 5 out of 5]

Het verhaal is zo goed in zijn eenvoud, maar de schrijfstijl is fenomenaal. Super mooi.

[Bert · Rating 2 out of 5]

Alicja Gescinska schreef naar eigen zeggen een roman omdat ze geen kant en klare netjes uitgeplozen voorgekauwde antwoorden wilde geven. Ze wilde haar lezers de vele vormen van liefde tonen opdat ze zelf kunnen uitmaken of ware liefde dan wel of niet bestaat. Ik hoorde haar in een aantal interviews graag vertellen over haar opzet en haar visie die door iedere lezer anders ingevuld kan worden. Misschien heb ik al te veel over liefde gelezen bleef ik daarom op wat honger zitten. Gescinska schetst een beeld van een wel heel passionele liefdesaffaire en hier en daar gunt ze ons een glimp van hoe anders liefde nog kan beleefd worden. Een waaier liefdesvormen kreeg ik niet te lezen alleen een soort van liefde zo één die voorspelbaar loopt en weinig inhoud geeft. De dialogen die filosofisch psychologisch uitdagend of verdiepend hopen te zijn zijn maar flets en matig uitgewerkt. Een soort van lezen misschien...

[Chris Galle · Rating 4 out of 5]

Gescinka schreef eerder al een autobiografisch gekleurd werk over vrijheid. Net als vrijheid is liefde een begrip dat moeilijk te vatten is. Daarom kan je het volgens haar beter in een roman behandelen dan in een wetenschappelijke verhandeling. Dat betekent dat de verhaallijn toch altijd wat ondergeschikt blijft aan de filosofische bedoeling van deze roman. En dat is best een moeilijke evenwichtsoefening. De fictielezer struikelt misschien over de vele oneliners, de filosofische lezer vindt het verhaal misschien maar niks.
Ik vind dat ze er vrij goed mee wegkomt. De romanpersonages en de plot zijn op zichzelf boeiend om tot het einde toe van deze roman te genieten, en tussen de vele oneliners zaten ook wel pareltjes. Perfect was deze roman niet. Om in de stijl van het boek te blijven sluit ik zelf af met deze:
There's a crack in everything, that's how the light gets in. (Leonard Cohen)

[Greet Vanlaer · Rating 3 out of 5]

Het liefdesverhaal in het boek is hartverscheurend, het heeft nog lang nagezinderd bij mij. Maar de schrijfstijl rammelt. Vooral de dialogen storen me, meer bepaald die tussen de hoofdpersoon en haar professor. Mensen praten zo niet met elkaar. Het lijkt wel alsof de schrijfster deze dialogen heeft geschreven als een vehikel om haar eigen boodschap aan op te hangen. Als roman vond ik dit boek een gemiste kans. Jammer.

[Filip De Maesschalck · Rating 3 out of 5]

Had er, na de lovende recensies, meer van verwacht. Wel zeer mooi hoe de vader-dochter relatie vanuit twee verschillende invalshoeken wordt benaderd, waardoor je als lezer beseft hoe graag Ray zijn dochter zag, maar zij dat anders ziet. Oh, en af en toe duikt er ook een parel van een zin op.

'Missen is de voorstad van het verdriet. Daar woon ik.'

[An · Rating 4 out of 5]

Ik moest na de laatste pagina's even terugbladeren om het geheel te kunnen overzien en de ware impact van de laatste woorden te laten binnenkomen. Zoveel liefde van een vader voor zijn dochter, onuitgesproken, tragisch.