What do you think?
Rate this book
Tonio Padovani #2
Η θεωρία του 1%
Η Θεωρία του 1% είναι μια ιστορία με τέρατα. Ένα φάντασμα με στολή στρατιώτη της Βέρμαχτ έρχεται να σπείρει τον τρόμο στην αγροτική περιοχή Οζ κάποιον Σεπτέμβρη ασυνήθιστα άνομβρο. Καθαρίζει τον ένα μετά τον άλλο ορισμένους παράγοντες του Πουρσοβίλ που είχαν μπερδέψει το μεθύσι από ρακί μήλου με τις εκκαθαρίσεις της Απελευθέρωσης.
Αυτός ο παράξενος φονιάς προετοίμαζε το εγχείρημά του επί δεκαπέντε χρόνια. Η κάθε λεπτομέρεια είχε μελετηθεί με τη σχολαστικότητα που εξηγεί μόνο η δίψα για εκδίκηση. Ο μόνος παράγοντας που ο φονιάς δεν είχε υπολογίσει ήταν η παρουσία στο Πουρσοβίλ του αστυνόμου Παντοβάνι...
Η Θεωρία του 1% είναι το δεύτερο βιβλίο στη σειρά με ήρωα τον αστυνόμο Παντοβάνι. Το πρώτο, το Φονιάδες Μπάτσων, κυκλοφορεί επίσης από τις Εκδόσεις των Συναδέλφων.
Ο Φρεντερίκ Ανρί Φαζαρντί (το πραγματικό του όνομα είναι Ρολλάν Μορώ) γεννήθηκε το 1947 στο Παρίσι. Από νεανική ηλικία άσκησε πλείστα όσα χειρωνακτικά επαγγέλματα (πράγμα που δεν τον εμπόδισε να σπουδάσει Φιλοσοφία, Ιστορία και Κοινωνιολογία...) και στρατεύτηκε στην επαναστατική Αριστερά μέσα από τις "Επιτροπές Βιετνάμ" και αργότερα την "Προλεταριακή Αριστερά" και την "Κόκκινη Αλληλοβοήθεια", μετέχοντας, εν τω μεταξύ, ενεργά στην εξέγερση του Μάη του '68. Ήταν ένας από τους σπάνιους αυτής της γενιάς που παρέμειναν ώς το τέλος πιστοί στη νιότη τους: Δήλωνε ότι ήταν "ο τελευταίος αναρχο-μπολσεβίκος" και ότι προτιμούσε να θυσιαστεί παρά να αρνηθεί τις ιδέες του.
Ο Φρεντερίκ Α. Φαζαρντί έγραψε πάνω από σαράντα μυθιστορήματα (αστυνομικά, αλλά και ιστορικά), τριακόσια πενήντα διηγήματα, πολιτικά δοκίμια, σενάρια για τον κινηματογράφο κ.λπ. Επίσης, αρθρογραφούσε τακτικά σε εφημερίδες και περιοδικά (υπήρξε για πολλά χρόνια μόνιμος αρθρογράφος της Humanite και του περιοδικού Charlie Hebdo, μεταξύ άλλων).
Πέθανε κι αυτός σχετικά νωρίς (όπως ο Μανσέτ), την Πρωτομαγιά του 2008, στα 60 του χρόνια. (Από την παρουσίαση της έκδοσης)
Αυτός ο παράξενος φονιάς προετοίμαζε το εγχείρημά του επί δεκαπέντε χρόνια. Η κάθε λεπτομέρεια είχε μελετηθεί με τη σχολαστικότητα που εξηγεί μόνο η δίψα για εκδίκηση. Ο μόνος παράγοντας που ο φονιάς δεν είχε υπολογίσει ήταν η παρουσία στο Πουρσοβίλ του αστυνόμου Παντοβάνι...
Η Θεωρία του 1% είναι το δεύτερο βιβλίο στη σειρά με ήρωα τον αστυνόμο Παντοβάνι. Το πρώτο, το Φονιάδες Μπάτσων, κυκλοφορεί επίσης από τις Εκδόσεις των Συναδέλφων.
Ο Φρεντερίκ Ανρί Φαζαρντί (το πραγματικό του όνομα είναι Ρολλάν Μορώ) γεννήθηκε το 1947 στο Παρίσι. Από νεανική ηλικία άσκησε πλείστα όσα χειρωνακτικά επαγγέλματα (πράγμα που δεν τον εμπόδισε να σπουδάσει Φιλοσοφία, Ιστορία και Κοινωνιολογία...) και στρατεύτηκε στην επαναστατική Αριστερά μέσα από τις "Επιτροπές Βιετνάμ" και αργότερα την "Προλεταριακή Αριστερά" και την "Κόκκινη Αλληλοβοήθεια", μετέχοντας, εν τω μεταξύ, ενεργά στην εξέγερση του Μάη του '68. Ήταν ένας από τους σπάνιους αυτής της γενιάς που παρέμειναν ώς το τέλος πιστοί στη νιότη τους: Δήλωνε ότι ήταν "ο τελευταίος αναρχο-μπολσεβίκος" και ότι προτιμούσε να θυσιαστεί παρά να αρνηθεί τις ιδέες του.
Ο Φρεντερίκ Α. Φαζαρντί έγραψε πάνω από σαράντα μυθιστορήματα (αστυνομικά, αλλά και ιστορικά), τριακόσια πενήντα διηγήματα, πολιτικά δοκίμια, σενάρια για τον κινηματογράφο κ.λπ. Επίσης, αρθρογραφούσε τακτικά σε εφημερίδες και περιοδικά (υπήρξε για πολλά χρόνια μόνιμος αρθρογράφος της Humanite και του περιοδικού Charlie Hebdo, μεταξύ άλλων).
Πέθανε κι αυτός σχετικά νωρίς (όπως ο Μανσέτ), την Πρωτομαγιά του 2008, στα 60 του χρόνια. (Από την παρουσίαση της έκδοσης)
168 pages, Paperback
First published January 1, 1981
65 people want to read
About the author
Frédéric H. Fajardie
68 books25 followersFrédéric H. Fajardie, nom de plume de Ronald Moreau, né le 28 août 1947, à Paris, et mort dans la même ville le e 1er mai 2008, est un écrivain et scénariste français, auteur de roman policier.
Il grandit dans la librairie de son père bouquiniste et libertaire, rue de Tolbiac dans le 13e arrondissement de Paris5, où il lit de très nombreux romans et nouvelles. Dès l'âge de 16 ans, le marxisme devient le repère idéologique de sa vie. En 1968, acquis aux idées de gauche, il milite à la Gauche prolétarienne, exerce divers petits métiers et, dès le mois de mai 1968, veut devenir le premier militant « engagé » à écrire des romans noirs.
Il publie son premier roman noir Tueurs de flics, en août 1979. Dans cette adaptation très libre de l'Orestie, un mythe de la Grèce antique, un commissaire est chargé d'une enquête qui doit lui permettre « d'arrêter des tueurs qui se plaisent à découper ses collègues »6. Ce premier roman s'inscrit dans le nouveau genre littéraire du néo-polar. Il est salué, dès cette époque, par les critiques Max-Pol Fouchet et Alain Dugrand.
À partir du milieu des années 1980, il signe des scénarios pour le cinéma et commence en parallèle à publier des romans de facture plus classique, tout en poursuivant son œuvre dans le roman noir. En 1989, le critique Renaud Matignon fait son éloge.
Réfractaire aux étiquettes et aux ghettos, il n'apprécie pas le socialisme mitterrandien, contre lequel il écrit, en 1993, Chronique d'une liquidation politique.
En 1998, avec la bénédiction du critique Bernard Frank, il participe à l'émission littéraire Le Cercle de minuit.
Il a été le parrain du Salon du livre d'expression populaire et de critique sociale d'Arras ; l'édition 2009 de ce salon lui a rendu un grand hommage.
Pour Fajardie, polar et roman noir sont les meilleurs moyens d'explorer l'envers et les travers de la société contemporaine. Dans son œuvre, où l'esprit chevaleresque de ses personnages s'oppose à la médiocrité contemporaine, son gauchisme politique s'allie aux valeurs d'honneur, de fidélité et souvent de fraternisation au delà des oppositions idéologiques ou historiques.
Ses œuvres, dans leur versions publiées aux éditions NÉO (reprises ensuite par La Table ronde), portent des couvertures dessinées par Jean-Claude Claeys. Elles restituent à merveille la sombre atmosphère urbaine, la violence et la désillusion qui se mêlent dans l'œuvre de Fajardie.
Il grandit dans la librairie de son père bouquiniste et libertaire, rue de Tolbiac dans le 13e arrondissement de Paris5, où il lit de très nombreux romans et nouvelles. Dès l'âge de 16 ans, le marxisme devient le repère idéologique de sa vie. En 1968, acquis aux idées de gauche, il milite à la Gauche prolétarienne, exerce divers petits métiers et, dès le mois de mai 1968, veut devenir le premier militant « engagé » à écrire des romans noirs.
Il publie son premier roman noir Tueurs de flics, en août 1979. Dans cette adaptation très libre de l'Orestie, un mythe de la Grèce antique, un commissaire est chargé d'une enquête qui doit lui permettre « d'arrêter des tueurs qui se plaisent à découper ses collègues »6. Ce premier roman s'inscrit dans le nouveau genre littéraire du néo-polar. Il est salué, dès cette époque, par les critiques Max-Pol Fouchet et Alain Dugrand.
À partir du milieu des années 1980, il signe des scénarios pour le cinéma et commence en parallèle à publier des romans de facture plus classique, tout en poursuivant son œuvre dans le roman noir. En 1989, le critique Renaud Matignon fait son éloge.
Réfractaire aux étiquettes et aux ghettos, il n'apprécie pas le socialisme mitterrandien, contre lequel il écrit, en 1993, Chronique d'une liquidation politique.
En 1998, avec la bénédiction du critique Bernard Frank, il participe à l'émission littéraire Le Cercle de minuit.
Il a été le parrain du Salon du livre d'expression populaire et de critique sociale d'Arras ; l'édition 2009 de ce salon lui a rendu un grand hommage.
Pour Fajardie, polar et roman noir sont les meilleurs moyens d'explorer l'envers et les travers de la société contemporaine. Dans son œuvre, où l'esprit chevaleresque de ses personnages s'oppose à la médiocrité contemporaine, son gauchisme politique s'allie aux valeurs d'honneur, de fidélité et souvent de fraternisation au delà des oppositions idéologiques ou historiques.
Ses œuvres, dans leur versions publiées aux éditions NÉO (reprises ensuite par La Table ronde), portent des couvertures dessinées par Jean-Claude Claeys. Elles restituent à merveille la sombre atmosphère urbaine, la violence et la désillusion qui se mêlent dans l'œuvre de Fajardie.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 16 of 16 reviews
September 29, 2019
Τον Ιούλιο του '44, υποχωρώντας, εγκατέλειψαν οι Γερμανοί στρατιώτες την αγροτική κοινότητα του Πουρσοβίλ στη Νορμανδία. Ένας από δαύτους, ωστόσο, αμούστακο παιδί ακόμη, αποφάσισε να λιποτακτήσει για να μείνει στο πλευρό της συνομήλικης Νορμανδής ερωμένης του. Μόνο που ο όχλος διψούσε για εκδίκηση (αυτή η λύσσα για αίμα!), κι ο νεαρός Γερμανός, παρότι παραδόθηκε εξαρχής, θανατώθηκε στυγερά και βάναυσα. Στο ίδιο μέρος, είκοσι πέντε χρόνια μετά, ένας-ένας όλοι εκείνοι οι "αξιοσέβαστοι" χωρικοί που πρωτοστάτησαν στον σφαγιασμό του νεαρού Γερμανού, πέφτουν νεκροί από το χέρι ενός αιμοσταγούς δολοφόνου. Και σφαγιάζονται με τον ίδιο τρόπο που δολοφονήθηκε εκείνος ο φαντάρος το '44. Κανείς δεν υποψιάζεται ποιος ευθύνεται για τα φρικώδη εγκλήματα, αλλά όλα δείχνουν πως, πριν ξεκινήσει ο δολοφόνος να βάφει τα χέρια του με αίμα, προετοιμάστηκε για καιρό και μεθοδικά. Έστω κι έτσι, όμως, υπάρχει ένας και μόνο παράγοντας που δεν έλαβε υπόψη του ο φονιάς της Θεωρίας του 1%: την παρουσία στο Πουρσοβίλ ενός αντικομφορμιστή, πλήν όμως ικανότατου, μπάτσου, που λέγεται Παντοβάνι κι έχει τον δικό του στρατό ατάκτων (μέθυσων, αλλά εξίσου ρωμαλέων μπάτσων).
Απολαυστικός Φαζαρντί, την ίδια στιγμή που περιγράφει ωμότητες με αποκομμένα ανθρώπινα μέλη (μαντέψτε ποια!), δεν το 'χει σε τίποτα να σε κάνει να ξεκαρδιστείς με πεθαμένους που κλάνουν (ουπς, μου ξέφυγε!) και με κομμούνια - βρικόλακες, που, δεν μπορεί, ούτε πεθαμένοι δεν το βάζουν κάτω - τ' αποβράσματα!
Απολαυστικός Φαζαρντί, την ίδια στιγμή που περιγράφει ωμότητες με αποκομμένα ανθρώπινα μέλη (μαντέψτε ποια!), δεν το 'χει σε τίποτα να σε κάνει να ξεκαρδιστείς με πεθαμένους που κλάνουν (ουπς, μου ξέφυγε!) και με κομμούνια - βρικόλακες, που, δεν μπορεί, ούτε πεθαμένοι δεν το βάζουν κάτω - τ' αποβράσματα!
January 6, 2017
Μετά από μία εγχείρηση στο κεφάλι που με άφησε στο νοσοκομείο για 2 βδομάδες και με έκανε να χάσω το challenge του 2016 για 3 βιβλία, επιστρέφω δημήτριος στον αναγνωστικό μου εθισμό.
Ό,τι ακριβώς μου άρεσε και στο "Φονιάδες μπάτσων" μου άρεσε και εδώ. Σύντομο και γρήγορο βιβλίο, με τα σχόλια για την γαλλική κοινωνία και το χιούμορ να έχουν ρόλο πρωταγωνιστή.
Αυτό επίσης που είδα και στα δύο βιβλία είναι ότι τελικά δεν ξέρεις αν είσαι εναντίον ή όχι του "κακού" της ιστορίας.
Ιδιαίτερη μνεία να γίνει και στην παρουσίαση της γαλλικής υπαίθρου και την ομερτά που κυριαρχούσε για "κρυμμένα" σκηνικά που συνέβησαν.
Συστήνεται!
Ό,τι ακριβώς μου άρεσε και στο "Φονιάδες μπάτσων" μου άρεσε και εδώ. Σύντομο και γρήγορο βιβλίο, με τα σχόλια για την γαλλική κοινωνία και το χιούμορ να έχουν ρόλο πρωταγωνιστή.
Αυτό επίσης που είδα και στα δύο βιβλία είναι ότι τελικά δεν ξέρεις αν είσαι εναντίον ή όχι του "κακού" της ιστορίας.
Ιδιαίτερη μνεία να γίνει και στην παρουσίαση της γαλλικής υπαίθρου και την ομερτά που κυριαρχούσε για "κρυμμένα" σκηνικά που συνέβησαν.
Συστήνεται!
February 27, 2020
Το "τόσο όσο" του Φαζαρντί είναι δεδομένο. Καλό βιβλίο, πολλή πλάκα, αυτός ο καψερός ο Παντοβάνι δεν πρόκειται ποτέ να αποκτήσει το διάλειμμα που του πρέπει. Απόλαυση για μη απαιτητικούς αναγνώστες.
April 16, 2019
Κοιτάξτε λοιπον τι γίνεται με το Φαζαρντί. Γράφει σε ένα κεφάλαιο του βιβλίου αυτού:
"Αυτό είναι σαφέστατο στην περίπτωση του διευθυντή της επιχείρησης που δέχεται στο γραφείο του τον πιο ασήμαντο από τους μισθωτούς του. Σε αυτή την περίπτωση το αφεντικό τα κανονίζει πάντα έτσι ώστε ο μισθωτός να έχει τον ήλιο κατάματα και να συγκεντρώνει τη μισή προσοχή του στην προσπάθεια να μην κοιτάξει τον ήλιο, να μη δακρύσει και να μην ανοιγοκλείσει τα βλέφαρα. Πρέπει να διδασκόμαστε.."
Οχι, η θεωρία του 1% δεν είναι ένα αμιγώς πολιτικό βιβλίο. Είναι ένα αστυνομικό διήγημα. Ομως ο Φαζαρντί έρχεται να μας θυμίσει πως η ιστορία διαστρεβλωνεται, ότι έχει πολλαπλές αναγνώσεις και ότι εν κατακλείδι η ζωή είναι ένα σύνολο πολιτικών πράξεων.
Η επιτυχία του Φαζαρντί και σε αυτό το απολαυστικό βιβλίο - όσο απολαυστικές μπορεί να χαρακτηριστούν δλδ οι σκηνές ωμής βίας που περιλαμβάνονται - είναι πώς ο αναγνώστης παρέα με τον κεντρικό ήρωα δε ξέρει στο τέλος του ποιανού το μέρος να πάρει. Γιατί η ζωή είναι μια πράξη πολιτική.
Καλή ανάγνωση.!
"Αυτό είναι σαφέστατο στην περίπτωση του διευθυντή της επιχείρησης που δέχεται στο γραφείο του τον πιο ασήμαντο από τους μισθωτούς του. Σε αυτή την περίπτωση το αφεντικό τα κανονίζει πάντα έτσι ώστε ο μισθωτός να έχει τον ήλιο κατάματα και να συγκεντρώνει τη μισή προσοχή του στην προσπάθεια να μην κοιτάξει τον ήλιο, να μη δακρύσει και να μην ανοιγοκλείσει τα βλέφαρα. Πρέπει να διδασκόμαστε.."
Οχι, η θεωρία του 1% δεν είναι ένα αμιγώς πολιτικό βιβλίο. Είναι ένα αστυνομικό διήγημα. Ομως ο Φαζαρντί έρχεται να μας θυμίσει πως η ιστορία διαστρεβλωνεται, ότι έχει πολλαπλές αναγνώσεις και ότι εν κατακλείδι η ζωή είναι ένα σύνολο πολιτικών πράξεων.
Η επιτυχία του Φαζαρντί και σε αυτό το απολαυστικό βιβλίο - όσο απολαυστικές μπορεί να χαρακτηριστούν δλδ οι σκηνές ωμής βίας που περιλαμβάνονται - είναι πώς ο αναγνώστης παρέα με τον κεντρικό ήρωα δε ξέρει στο τέλος του ποιανού το μέρος να πάρει. Γιατί η ζωή είναι μια πράξη πολιτική.
Καλή ανάγνωση.!
May 31, 2016
Παντελώς υποκειμενικά μιλώντας, απολαυστικό κι ετούτο, ας επισημανθεί όμως πως ο Φαζαρντί είναι κάπως πιο ανάλαφρος, πιο χαβαλετζής (αυτό δεν είναι κακό απαραίτητα) και ίσως και κάπως ρηχός σε σχέση με τον Μανσέτ με τον οποίο συχνά συγκρίνεται.
October 20, 2017
Ωραίο γρήγορο αστυνομικό-πολιτικό μυθιστόρημα. Ελαφρύ όπου πρέπει, αλλά και σοβαρό με ένα χιούμορ που καταφέρνει να σπάσει την σοβαροφάνεια, χωρίς να γίνεται ρηχό. Ωραίοι πραγματικοί χαρακτήρες. Μου άρεσε ιδίως η υποβόσκουσα πολιτική θεώρηση πραμάτων χαρακτήρων και καταστάσεων. Θα μπορούσε να ήταν και λίγο μεγαλύτερο αλλά ίσως τότε να έχανε τον χαρακτήρα του. Σε παρακινεί (τουλάχιστον εμένα) να διαβάσεις και άλλα βιβλία του συγγραφέα.
April 24, 2019
Ένα αστυνομικό μυθιστόρημα 166 σελίδων που κλείνει μέσα τουλάχιστον 2 700σέλιδα.Μια έκρηξη,σιχαμένη και συναισθηματική,φρικιαστικά πολιτική και κοινωνικά προβληματική.Μια απεικόνιση της ζωής μιας άλλης εποχής,που είναι καρμπόν ίδια με την τωρινή,και η οπτική ενός συγγραφέα που περιγράφει με ωμή και σιχαμερή πένα την ωμή και σιχαμερή πραγματικότητα που μας περιβάλλει,ανεξαρτήτως εποχής και δεκαετίας.Φυσικά η τελευταία γροθιά στο στομάχι έρχεται όταν αντιλαμβάνεσαι πως, το σημείο της σταγόνας που ξεχειλίζει το ποτήρι μπορεί να είναι διαφορετικό για κάθε άνθρωπο,είναι όμως πάντα το ίδιο πικρά εκρηκτικό.5⭐
July 25, 2016
3.5*
Θα ήθελα να το έχει αναπτύξει λίγο παραπανω ώστε να απολαύσω περισσότερο τους χαρακτήρες του και το πολιτικό του σχόλιο. Για να μην μιλήσω για το χιούμορ και την οξυδέρκεια. Ήδη 40 χρόνια μετά η παρακμή που διέβλεπε ο χαρισματικός αυτός άνθρωπος έχει εδραιωθεί για τα καλά
Θα ήθελα να το έχει αναπτύξει λίγο παραπανω ώστε να απολαύσω περισσότερο τους χαρακτήρες του και το πολιτικό του σχόλιο. Για να μην μιλήσω για το χιούμορ και την οξυδέρκεια. Ήδη 40 χρόνια μετά η παρακμή που διέβλεπε ο χαρισματικός αυτός άνθρωπος έχει εδραιωθεί για τα καλά
March 4, 2016
Πολύ ωραίο, σύντομο αλλά βαθύ νουάρ. Η σχέση της γαλλικής επαρχίας της Νορμανδίας με το ναζιστικό παρελθόν και η ομερτά της μικρής κοινωνίας.
July 23, 2019
Μια ιστορία εκδίκησης δεν μπορεί ποτέ να είναι απλή. Και δεν είναι, ιδίως όταν αναλαμβάνει να τη διηγηθεί ο Φαζαρντί, ο ένας από τους δυο (ο άλλος είναι ο Μανσέτ) Γάλλους μετρ του νέου πολιτικού νουαρ. Ο Φαζαρντί δεν είναι διατεθειμένος να αφήσει κανέναν να ξεχάσει τους ανοιχτούς λογαριασμούς που άφησε ο Β παγκόσμιος πόλεμος -ιδίως η κατοχή- στη γαλλική κοινωνία. Συνεργάτες των ναζί που εξιλεώθηκαν κακοποιώντας ανυπεράσπιστες γυναίκες, ρουφιάνοι που αναβαπτίστηκαν μέσα από τον κρατικό -και τον παρακρατικό- η κοινωνία της επαρχίας έτοιμη να κατασπαράξει τον πιο αδύναμο και διαφορετικό. Μια καθημερινή κόλαση που πλασάρεται ως κανονικότητα, αυτός είναι ο κόσμος που βλέπει γύρω του ο Φαζαρντί. Και γι αυτόν τον κόσμο μιλάει μέσα από το στόμα ενός αντι-ήρωα αστυνομικού που κάνει τα πάντα για να χάσει με καποια έστω αξιοπρέπεια.
July 21, 2025
Ωραιος ο Φαζαρντής. Πρώτη μου γνωριμία μαζί του. Σύντομος αλλά περιεκτικός. Μου άρεσε περισσότερο το πρώτο μισό του έργου που έχει περισσότερο χιούμορ. Πάντως καταφέρνει σε λίγες σελίδες να περάσει το μήνυμά του.
November 7, 2022
Δε γίνεται να το προτείνω αρκετά! Ο παντοβανι είναι ο ιδανικός πρωταγωνιστής, με τα λάθη του, με τους ρομαντισμους του, με την ηθική του και τους προβληματισμούς του. Σίγουρα να το τσεκαρετε!
April 4, 2023
Από τα καλύτερα (αν όχι το καλύτερο)βιβλίο του Φαζαρντί με ήρωα τον Παντοβανι.
July 13, 2024
Σχετικά ευχάριστο σύντομο αστυνομικό μυθιστόρημα, παρόλα αυτά η πλοκή είναι απλή και ο τόνος διδακτικός.
Ίσως ο Fajardie αδικείται στη μετάφραση.
Ίσως ο Fajardie αδικείται στη μετάφραση.
June 9, 2016
Ο Φαζαρντί έχει τον τρόπο του να σε κάνει να ανατριχιάζεις. Ωμός και βίαιος, όχι μόνο στις σκηνές που στήνει, αλλά και στην ιστορία και τους λόγους που οδηγούν εκεί το δολοφόνο. Δεν ξέρεις στο τέλος με ποιανού το μέρος είσαι.
Displaying 1 - 16 of 16 reviews