The Impossible Will Take a Little While: A Citizen's Guide to Hope in a Time of Fear

by Paul Rogat Loeb (Editor)

In The Impossible Will Take a Little While , a phrase borrowed from Billie Holliday, the editor of Soul of a Citizen brings together fifty stories and essays that range across nations, eras, wars, and political movements. Danusha Goska, an Indiana activist with a paralyzing physical disability, writes about overcoming political immobilization, drawing on her history with the Peace Corps and Mother Teresa. Vaclav Havel, the former president of the Czech Republic, finds value in seemingly doomed or futile actions taken by oppressed peoples. Rosemarie Freeney Harding recalls the music that sustained the civil rights movement, and Paxus Calta-Star recounts the powerful vignette of an 18-year-old who launched the overthrow of Bulgaria's dictatorship. Many of the essays are new, others classic works that continue to inspire. Together, these writers explore a path of heartfelt community involvement that leads beyond despair to compassion and hope. The voices collected in The Impossible Will Take a Little While will help keep us all working for a better world despite the obstacles.

Genres: Nonfiction, Essays, Politics, Social Justice, Activism, Self Help, Social Change

422 pages, Paperback

First published August 1, 2004

About the author

Paul Rogat Loeb is an American social and political activist, who has strongly fought for issues including social justice, humanitarianism, environmentalism, and civic involvement in American democracy. Loeb is a frequent public speaker and has written five books and numerous newspaper editorials.

Reviews

[Salamon · Rating 5 out of 5]

خانم آزاده کامیار از بین تعداد ۵۵ جستار از کتاب The Impossible Will Take a Little While که توسط Paul Loeb جمع‌آوری شده با این توضیح در مقدمه که "... در حال حاضر امکان انتشار تمام این جستارها وجود نداشت...' تعداد ۱۳ جستار رو انتخاب و ترجمه کرده.

     وجه مشترک تمام این جستارها تجربه‌ی مبارزه علیه حکومت‌های استبدادی در نقاط مختلف جهان با تمرکز بر روی امید و ناامیدی در مسیر مبارزات است. نویسندگان بیشتر این جستارها افراد شناخته‌شده از جمله مارتین لوتر کینگ، نلسون ماندلا، واسلاو هاول، آریل دورفمن، نادژدا ماندلشتام و ... هستند.

     چیزی که به‌روشنی از خوندن این جستارها عاید خواننده میشه تجربه‌ی دست‌اول و حس آدم‌هاییه که از اقیانوس‌های تاریکی گذشتند تا سرانجام به نوعی روشنایی دست پیدا کردند. به‌ نظرم، هر ستمدیده‌ای شیفته‌ی این چکیده‌های خِرَد و نور از دل ظلمت میشه. کلماتی که خیلی بیشتر از صرفاً حرف هستند.

     چنان‌که دوستان دیگه‌ای همینجا اشاره کرده‌اند، گرچه این گزیده کوتاه و روان هست نمی‌توان به سرعت خواند و پیش رفت. دلیلش هم اینه که بعد از خواندن هر جستار ظاهراً در اکثر افراد این نیاز ظاهر میشه که با اون محتوا خلوت کنند و به معناش بیندیشند.

     در پایان نیازی به پافشاری نیست تا ارزش این کتاب برای هر خواننده‌ی ایرانی مشخص بشه و فقط این رو میگم که می‌شود اینجا جواب‌هایی برای بعضی سؤال‌‌ها یافت؛ چه مقبول باشند چه نباشند این جواب‌ها، حتماً فضایی برای اندیشیدن و گفت‌وگو فراهم می‌کنند.

پ.ن: کتاب رو هم دیدم که جناب مهرآیین معرفی کرده بودند و از اینکه حوصله و فرصت پیدا کردن و خوندنش رو داشتم خوشحالم و سپاسگزار از ایشون برای پیشنهادات ارزشمندشون.



بریده‌هایی از کتاب

__________________________________________________________________


     "به متخصصان امر می‌سپارم که بگویند《از بالا》، یعنی از آنچه در سپهر قدرت رخ می‌دهد، می‌توانیم چه انتظاری داشته باشیم. من هرگز امیدم را به آن بالا گره نزده‌ام. همیشه کنجکاو و کنجکاوتر بوده‌ام که ببینم در《پایین》چه می‌گذرد، از《پایین》می‌شود چه انتظاری داشت، آنجا دستاوردمان چه خواهد بود و از چه می‌شود دفاع کرد. هر قدرتی در واقع اعمال قدرت بر کسی است و همیشه قدرت به طریقی به وضعیت ذهنی و رفتار کسانی که بر آن‌ها حاکم است واکنش نشان می‌دهد، واکنشی که بیشتر ندانسته و سهوی است تا آگاهانه و عمدی. همیشه می‌توان در رفتار قدرت، بازتابی از آنچه در آن《پایین》جاری است به دست آورد. هیچ‌کس نمی‌تواند در خلاء حکومت کند. اعمال قدرت حاصل هزاران کش‌واکش بین جهان قدرتمندان و جهان بی‌قدرتان است، بیشتر به این دلیل که این جهان‌ها هرگز مرز مشخصی ندارند: هر کسی در هر دو جهان بخش کوچکی برای خود دارد."

سمت‌وسوی دل (واسلاو هاول)


     "صدای آدمی را نمی‌توان خاموش کرد. صدا حقیقتی است. صدا زاده‌ی نیاز آدمی به گفتن است. دهان را که ببندند، دست‌ها به سخن درمی‌آیند. یا چشم‌ها یا روزنه‌های پوست یا هرچه. زیرا تک‌تک ما حرفی برای گفتن داریم، حرفی که سزاست دیگران بستایند یا ببخشایند."

در ستایش صدای آدمی (ادواردو گالیانو)


     "به آن مردان و زنان از لحظه‌ی تولد گفته بودند حد و مرزهایی هست که نمی‌توانند از آن بگذرند و چیزهایی که نمی‌توانند بپرسند. گفته بودند ناکامی‌شان در زندگی حقشان است. گفته بودند این حقیقت آشکار که نمی‌توانند از فقر رها شوند ثابت می‌کند سزاوار این وضعیت‌اند. ذاتشان حقیر، بی‌کفایت، خوار، بی‌ارزش و کاهل است. در سراسر زندگی چنان با آن‌ها رفتار کرده بودند انگار زیادی و ناقص‌اند. در سراسر زندگی یادشان داده بودند سرشان را پایین بیندازند و نگاهشان را به زمین بدوزند تا جان به در ببرند. هشدارشان داده بودند که اطاعت کنند و لاغیر. آیین فرمانبرداری را بر بندبند بدنشان حک کرده بودند. یادشان داده بودند تنها راه خلاصی از نکبت و تیره‌روزی تک و تنها پیش رفتن است. هرکس باید با چنگ و دندان راهش را به بالا باز کند، به جایی که اگر بخت یار یا به قدر کفایت بی‌رحم باشد، می‌تواند به استثمارگر برادران خود تبدیل شود."

سیاه‌چاله (آریل دورفمن)


"...آن سیاه‌چاله که ما را در خود فرومی‌بلعید، با بازگویی سرسختانه و نوستالژیک گذشته و اعتبار بخشیدن به آن ناپدید نمی‌شد، زیرا آن گذشته مسئول آینده‌ای بود که اکنون زندگی‌اش می‌کردیم و تا زمانی که این مسئولیت را، مسئولیتمان در قبال این فاجعه را، به رسمیت نمی‌شناختیم، هیچ‌چیز تغییر نمی‌کرد. می‌توانستیم تقصیر را به گردن سیا، آمریکا، طبقه‌ی حاکم و ارتش بیندازیم، اما آن‌ها هرگز بر ما چیره نمی‌شدند اگر می‌توانستیم اکثریت مردم شیلی را پشت اصلاحات جمع کنیم. هرچند حالا دیگر گذشته‌ها گذشته..."

سیاه‌چاله (آریل دروفمن)


     "صادقانه بگویم، هرگز در هیچ جنبش عمل‌گرایی شرکت نداشته‌ام که مطابق با جدول زمانی کسانی که به ناروا در رنج و عذاب نیستند،《به‌موقع》بوده باشد. سال‌های سال این جمله را شنیده‌ام که《صبر کنید!》این جمله برای هر سیاه‌پوستی به‌شدت آشناست.《صبر کنید》برای ما یعنی《هرگز》. ما هم باید به حرف قانونگذار برجسته‌ی دیروز برسیم که گفت《به تأخیر انداختن بیش از حد عدالت انکار عدالت است.》"

"... ما مردمان این نسل باید توبه کنیم، نه فقط برای رفتار و گفتار تند و گزنده‌ی مردمان شرور، بلکه برای سکوت هولناک مردمان خیرخواه..."

نامه‌ای از زندان بیرمنگام (مارتین لوتر کینگ)


     "واسلاو هاول گفته کسانی که تسلیم حکومت دیکتاتوری می‌شوند《دروغی را زندگی می‌کنند》و آن‌هنگام که می‌کوشند《حقیقت را زندگی کنند، بمبی را در جامعه منفجر می‌کنند که قدرت سیاسی آن بی‌حساب است.》انجام این کار شهامت می‌خواهد، به‌خصوص وقتی دیکتاتور به زور سرنیزه حکومت می‌کند."

ایستادگی در برابر هراس (پیتر آکرمن و جک دووال)


"... ورود به قلمروی نبودن باعث شده بود حسی به مرگ نداشته باشم. در برابر سرنوشت حتی هراس هم رنگ می‌بازد. هراس سوسویی از امید، شوق زندگی و ابراز وجود در خود دارد. احساسی عمیقاً اروپایی است و پرورده‌ی عزت‌نفس، حسی که می‌گوید تو ارزشمندی، حق و حقوق، نیازها و آرزوهایی داری. آدمی به آنچه به او تعلق دارد می‌چسبد و می‌ترسد مبادا از دستش بدهد. هراس و امید به یکدیگر پیوند خورده‌اند. امید که از دست برود، هراس هم از بین می‌رود، دیگر چیزی نیست که بخواهی از آن بترسی."

"... این شیوه‌ی آدمی است برای آنکه ردی از خود باقی بگذارد، به آدم‌ها بگوید چگونه زیسته و جان داده است. او با فریادهایش مدعی حق زندگی‌اش می‌شود، به جهان بیرون پیام می‌فرستد، کمک می‌طلبد و از آن‌ها می‌خواهد مقاومت کنند. آن زمان که هیچ‌چیز باقی نمانده باشد، باید که فریاد کشید. سکوت به واقع جرمی است علیه انسانیت."

امید علیه امید (نادژدا ماندلشتام)


"《به آفریقای جنوبی نگاه کنید. آن‌ها کابوسی به نام آپارتاید داشتند. آن کابوس تمام شد. کابوس شما هم تمام خواهد شد. آنان مشکلی حل‌ناشدنی داشتند. حالا دارند حلش می‌کنند. دیگر هیچ‌کس هیج مشکلی را در هیچ‌کجای دنیا حل‌ناشدنی نمی‌پندارد. برای شما هم امیدی هست.》"

بدون بخشایش آینده‌ای در کار نخواهد بود (دزموند توتو)

[sAmAnE · Rating 3 out of 5]

امید پیشگویی نیست، موضع گیری روح است، سمت و سوی دل است. امید از جهانی که آدمی در همان دم تجربه می‌کند، فراتر می‌رود و آن سوی افق‌های این جهان لنگر می‌افکند.
چند جستار درباره‌ امیدواری بخصوص در شرایط سخت از نویسندگان و کتاب‌های مختلف

[لیلی · Rating 5 out of 5]

این رو بعد از روزها پراکنده یا تکراری خوندن دست گرفتم و بعد از مقدمه‌ی مترجم درحالی‌که نفسم حبس شده بود گذاشتمش کنار، احساس کردم کتاب موردعلاقه‌ی جدیدم رو پیدا کرده‌م، و برای اون روز کافی بوده و لازم دارم همین‌قدر ذره‌ذره بخونمش. و تا تونستم طولش دادم. شبی تقریبا یک جستار می‌خوندم، و از یه جایی به بعد که دیگه داشت سختم می‌شد و لذت بردنم بیش از اونی بود که بعد از یک جستار 2-3صفحه‌ای بتونم متوقف شم و بذارمش برای فردا، فقط خودم رو با این یادآوری امیدوار می‌کردم که حجم اصلی کتاب تقریبا سه برابر این مقداره، بلکه‌ هم بیشتر، و این مقدار رو تونسته‌ن براش مجوز ترجمه بگیرن فقط. و می‌شه بعدش برم سراغ بقیه‌ش. در یک کلام بخوام بگم معرکه ست. ایده بی‌نظیره اصلا، حتی پیش از شروع خود جستارها. ایده‌ی اینکه آدم‌ها در سیاه‌ترین دوران‌ها و سخت‌ترین شرایط، که معمولا به نوعی از دیکتاتوری می‌رسه ریشه‌ش، چطور دووم آورده‌ن و ادامه داده‌ن و چه چیزی روزنه‌ی امیدی بوده براشون که باعث ادامه دادن می‌شده، و دونستن شرایط آدم‌های مختلفی که در ظاهر فرسنگ‌ها از ما دورن اما در نهایت نوع ناامیدی و تاب آوردنشون به رغمش بهمون شبیهه، چقدر می‌تونه کمک کنه ما هم هنوز دلیلی برای ادامه دادن پیدا کنیم. و برای این کار جمع‌آورنده رفته سراغ یک عالم کتاب مجموعه‌جستار و زندگی‌نامه‌ و خودزندگینامه و خطابه و همه‌چیز، و بخش‌های باورنکردنی‌ای ازشون کشیده بیرون. اسامی آشنا توش خیلی زیاده، از نلسون ماندلا و مارتین لوتر کینگ گرفته (که من مطمئن بودم قراره اینها دیگه لااقل شعاری و کلیشه باشه و نبودن،هر دو جستار از دوران‌های زندانشون انتخاب شده بود و دوتا از جستارهای موردعلاقه‌م شدن اصلا، وقتی مثلا ماندلا از ارتباط ویژه‌ش با زندان‌بان‌هاش می‌گفت و بعد بحث رو به این می‌رسوند که بعد از آزادی از اون زندانه که برای اولین بار درگیر این می‌شه که می‌خواد برای آزادی‌ای بجنگه که ستم‌دیده و ستمگر، زندانی و زندان‌بان هر دو بهره‌ای داشته باشن ازش) تا واسلاو هاول یا دورفمن که من درواقع کتاب رو پیش از هر چیز به‌خاطر اسم این یک نفر خریده بودم ولی در عمل دیدم حتی معرکه بودن همیشگی دورفمن وقتی این بار به سراغ نقد خودشون رفته و نه مثل اکثر مواقع به سراغ نقد کردن پینوشه‌ایست‌ها، وقتی از دوقطبی‌ای حرف می‌زنه که در جامعه‌شون به وجود اومده و این بار به این توجه که خودش و دوستانش چقدر در این وضعیت مقصرن، فارغ از نهاد حکومت و همه ی طرفدارانش، فقط بخشی از معرکه بودن کل منسجمیه که کتاب رو تشکیل داده، و تا حتی نام‌های کاملا ناشناس و غریبه‌ای مثل وائل غنیم که جستار معرکه‌ای داره با نام «ما همه خالد سعیدیم»، درباره بهار عربی و گروه فیسبوکی کوچکی که یک روز یک‌نفره و ناشناس شروعش می‌کنه چون می‌بینه نمی‌تونه فقط بشینه و کشته شدن یک بی‌گناه رو تاب بیاره و هیچ کار نکنه، و بعد تبدیل به چه حرکت عظیمی می‌شه. یا پیتر آکرمن و جک دووال که رفته‌ن سراغ مادران ناپدیدشدگان آرژانتین، دادخواهی آرام و کم‌جمعیتی که توسط این مادرها که فرزندانشون ازشون گرفته شده شروع می‌شه و بعدها تبدیل به اتفاق بزرگی می‌شه. یا تک‌تک جستارهای دیگه، که بعضا حتی یک یا دو صفحه بودن اما همون‌ها هم کافی بود برای اینکه بفهمی تنها نیستی، که حرکات فردی و بی‌حاصل و کوچکت ممکنه نتیجه‌ای فرای تصورت داشته باشن، و که این ترکیب یاس و امید بالاخره به جایی می‌رسه، اگر نه امروز و فردا اما حتما پس‌فردا یا روز بعد از اون.

[Nafiseh · Rating 4 out of 5]

«در مرکز خریدها حراج نیم فصل برقرار است.همه چیز چوب حراج خورده،اقیانوس،رود،نفت،بانک ژن،زنبور،،گل،کودکی ،کارخانه های آلومینیوم سازی،شرکت های تلفن،خرد،طبيعت،حقوق مدني،زيست بوم،هوا،تمام ٤٦٠٠ سال تكامل،همه اش با هم بسته بندي و مهروموم شده،برچسب خورده،ارزش گذاري شده در قفسه ها در دسترس است(اما پس گرفته نميشود)،عدالت هم،همان طور كه گفتم در حراج است.هر چه پولت بيشتر حقت بيشتر.»
سپتامبر بیا
آرونداتی روی

نفرت آدمی از چیزها آدم ها را به سکوت وا میدارد
قوس و قزح کلمات را از چشم ها می اندازد
بدی ها را
و خوبی ها را…و خوبی ها را.و خوبی ها را.

[Nastaran · Rating 4 out of 5]

کتاب شامل ۱۳ جستاره که از کتاب اصلی انتخاب شدن چون ظاهرا همه‌ی جستارهاش قابل چاپ در ایران نبودن متاسفانه.
خیلی لذت بردم از خوندن‌شون به جز اون جستار آخر که دید مذهبی‌ش پررنگ بود که از یه اسقف انتظار می‌رفت البته :)
نوشته‌ی هاول "سمت و سوی دل" خیلی زیاد برام قابل‌درک بود و در کل همه‌شون برای شرایط ما ملموس و جذاب بودن.
یه قسمتی از جستار "ایستادگی در برابر هراس" سانسور شده که مترجم تو پیج اینستاش گذاشته و می‌تونید بخونید.

[Mohanna · Rating 3 out of 5]

کتاب سرگذشت یاسم و امید جستارهایی از واتسلاف هاول و آریل دورفمن گرفته تا نلسون ماندلا و لوتر کینگه.
چیزی که من در بعضی از این جستارها باهاش مشکل داشتم این بود که گاه به شکل غیرواقع‌بینانه‌ای خوش‌بینانه بود. اما یکی از افرادی که باهاش این کتاب رو خوندم بهم گفت می‌تونه به خاطر این باشه که اون افراد که این‌ها رو نوشتن خواستن امیدبخش باشن برای افرادی که تو چنین شرایطی زندگی می کنن. تا حدی قانع شدم اما به عنوان کسیکه همچنان داره تو این کشور زندگی می‌کنه هرچند که جمله‌ی " آنقدر راه می‌رویم تا از پای بیفتیم " قشنگ و آرمانیه اما این روزها نمی‌دونم چقدر می‌شه بهش عمل کرد. خوندن چنین جستارهایی گاهی به آدم کمک می‌کنه که چطور افراد دیگه از چنین وضعیت‌ها و دوره‌های تاریخی که گاه اصلا کوتاه مدت نبوده و یه مبارزه‌ی مستمر بوده، جون سالم به در بردند
اما گاهی با خودت می‌گی اما به چه قیمتی؟ و به تمام آدم‌هایی که نتونستن دووم بیارن یا قربانی چنین شرایطی شدن فکر می‌کنم.
یه بخشی از کتاب که مادرها دست به مبارزه می‌زنن و غم انگیز و توامان دلنشین بود:
معلوم است که به ما می‌گفتند دیوانه. نیروهایی تا دندان مسلح چطور می‌توانستند اعتراف کنند که گروهی زن مسن آن‌ها رو نگران و مضطرب کرده اند؟ هرطور نگاه ‌کنید ما دیوانه بودیم. وقتی همه از ترس و وحشت جا زده بودند، ما گریان و نالان در خانه نماندیم. به خیابان‌ها رفتیم تا با آن‌ها رودررو شویم. بله دیوانه بودیم، اما این تنها راه بود برای آنکه عقلمان را از دست ندهیم.

[Martin · Rating 5 out of 5]

This was one of my textbooks in college that not only stretched my mind, but gave me something enjoyable to read over and over again for years to come. It's a collection of works by so many of the people who have inspired me with their words, actions, and thoughts. Anywhere that you can find Maya Angelou, Howard Zinn, Alice Walker, Desmond Tutu, Tony Kushner, Pablo Neruda, Nelson Mandela, and Jonathan Kozol among others all hanging out in a around 400 pages is a place I want to be. Hope you all find a place on your bookshelf for this one!

[Sattar Shayesteh Far · Rating 5 out of 5]

بهترین کتاب دو سال گذشته ، بعد از سرکوب و اعدام های (کشور غربستان)که گذشت حال هیچ کدام از ما به حال قبل برنگشت ، حس مشترک بین ملیون ها نفر این کتاب انگار ، تسکین دهنده و راه گشا و در آخر راه حل بود که از دور باطل جامعه کوتاه مدت خارج بشیم ، مجموع ۱۳ برش از کتاب هایی درباره انقلاب ، آزادی و آینده پیش رو ، دوباره میخونمش

[Kaveh Rezaie · Rating 5 out of 5]

مقدمه مترجم کتاب بهترین معرفی است:

«پل روگات لوب، کنشگرای آمریکایی بیش از چهل سال از عمرش را صرف پژوهش کرده و دربارهٔ مسئولیت شهروندی تمام شهروندان زمین و اهمیت توانمندسازی افراد نوشته، دربارهٔ اینکه چرا برخی عمرشان را صرف تعهدی اجتماعی می‌کنند و برخی از مسئولیت شهروندی خود گریزان‌اند. او کوشیده این کتاب آنتولوژی‌ای باشد درباب امید سیاسی، به همین دلیل به سراغ جستارهایی به قلم نویسندگانی نام‌آشنا رفته که هریک از نگاه خود به زبانی شیوا تجربه‌شان از بخش بسیار کوچکی از تاریخ انسان‌بودن را برایمان روایت می‌کنند، روایت‌هایی حقیقی از امید و ناامیدی، شهامت و هراس و صدالبته مقاومت؛ هرآنچه در زمانهٔ بیم، در تاریکنای زمهریر یأس قلبمان را روشن می‌کند و یادمان می‌آورد چه بسیار آدمیانی که در طول این تاریخ پر از نقطه‌های سیاه و سفید و سرخ و خاکستری مثل ما رنج بسیار به جان کشیده‌اند اما پا پس نکشیده‌اند در پاسداری از آزادی و برابری تمامی انسان‌ها از هر نژاد و قوم و مذهبی که هستند، در مراقبت از شأن انسان و احقاق حق طبیعت، گیاه و آب و خاک و هرآنچه جان دارد و جان شیرینش خوش است.

در زمانهٔ اخبار بد، در روزهای پر از چه‌کنم‌چه‌کنم، در روزگاری که راست کژ و کژ راست می‌نماید، در ایامی که بسیار دلت می‌خواهد بتوانی بگویی اصلاً به من چه، اصلاً چرا من، این جستارها برای ما شبیه چراغی هستند که در ظلمات، در آن دوردست‌ها روشن است و به یادمان می‌آورد در زمانه‌ای که شباهنگام به کشتن چراغ می‌آیند، هنوز هست کسی که به خود زحمت برافروختن چراغ بدهد و تا وقتی او هست ما هم باید باشیم، محکم و استوار باشیم.»

فهرست جستارها:

سال‌های سیاه از نلسون ماندلا

سمت‌وسوی دل از واتسلاو هاول

در ستایش صدای آدمی از ادواردو گالیانو

کودکی و شعر از پابلو نرودا

ناامیدی دروغی است که به خودمان می‌گوییم از تونی کوشنر

ما همه خالد سعیدیم از وائل غنیم

سپتامبر بیا از آرونداتی روی

سیاه‌چاله از آریل دورفمن

نامه‌ای از زندان بیرمنگام از مارتین لوتر کینگ

ایستادگی در برابر هراس از پیتر آکرمن و جک دووال

امید علیه امید از نادژدا ماندلشتام

فقط عدالت می‌تواند راه بر نفرین بربندد از آلیس واکر

بدون بخشایش آینده‌ای در کار نخواهد بود از دزموند توتو

[KC · Rating 5 out of 5]

It took a lot of time to finish this, so that I could have time to digest the essays before starting another. Powerful essays with life and world changing potential, truly prophetic.

[Marjan · Rating 3 out of 5]

جمله‌ی ( پاهایم خسته اند ، اما روحم در آرامش است ) از جستار نامه ایی از زندان بیرمنگام رو با خودم از کتاب به یادگار برمیدارم.

[Danika at The Lesbrary · Rating 4 out of 5]

This is closer to a 4.5. Even though this was written during the Bush administration, it feels like the most relevant thing I could be reading right now. I want to buy my own copy and read an essay a day. Each essay is only a few pages (usually around 3-5 pages), so even though the topics can be extremely heavy, it never feels like a slog.

If you're wondering how you can possibly have hope right now, this is the book for you. If you feel like even talking about hope is almost obscene right now, you need to read this. It covers a huge spectrum of perspectives and contexts. It defines hope as not cheery optimism, but the rugged, persevering force that inspires you to act even if failure seems guaranteed.

I highly, highly recommend this to any activism in a post-Trump elect world. It has a few dated references, but those are rare. As with any anthology, some of these hit closer to home than others, but the quality of writing was consistently high, and all of the excerpts are reworked so that they seem complete in themselves.

[Sara · Rating 3 out of 5]

از متن کتاب:
جنگ داد مردگان را نمی‌ستاند. جنگ فقط یعنی سنگدلانه حرمت خاطره آنان را زیر پا گذاردن.

[Holly · Rating 5 out of 5]

بخوانیدش. بارها و بارها.

[Avin · Rating 3 out of 5]

کتاب خوبی بود و از خوندنش لذت بردم.
هرچند نقدهای زیادی بهش وارد هست، مثلا میشه به انسجام نداشتن جستارها اشاره کنیم که پیدا کردن ارتباط بینشون گاهاً سخت می‌شد.
ولی در کل سعی کرده بود حول مفاهیم آزادی و امید و... بچرخه، و خیلی جاها ما می‌تونستیم باهاش همذات‌پنداری کنیم.
من بعد از خوندن جستارهای "ما همه خالد سعیدیم" و "امید علیه امید" کتاب رو گذاشتم کنار تا قلبم یکم آروم بشه از یادآوری اون همه غم.
واقعاً این‌جور کتاب‌ها همیشه برای آدم تلنگری می‌شن که یادش بیاد توی چه وضعیتی داره زندگی می‌کنه. و هرچند خوندنشون دردناک و غم‌انگیزه، اما چاره‌ای جز این نداریم. مگر همین کلمات به دادمون برسن و بهمون بفهمونن تنها نیستیم و شاید روزی آزاد بشیم!

«آن زمان که هیچ چیز باقی نمانده باشد باید فریاد کشید. سکوت به واقع جرمی‌ است علیه انسانیت.»

[Armin Hashemi · Rating 5 out of 5]

من سرگذشت یاسم و امید قطعه‌هایی از کتاب‌های مختلف است که در دوران حکومت‌های دیکتاتوری و آپارتاید نوشته شده‌اند. کتاب به خوبی جلوه احساسات و اهداف نویسندگان را نشان می‌دهد که هرکدام متناسب با فضای همان‌ کشور و و دوره است.

[Narges goodarzi · Rating 4 out of 5]

انگار همون حرف هایی بود که به شنیدنش نیاز داشتم در روزهای پر یاس و ترس دی ۱۴۰۲ ...
کابوس ما هم تمام خواهد شد،برای ما هم امیدی هست...

[Rowshan Parsi · Rating 4 out of 5]

از کل این کتاب جستار «سپتامبر بیا» رو برمی‌دارم. یکی از بهترین جستارهاییه که خوندم. سبک مورد علاقه‌م همینه. یک موضوع رو برداری و اینطوری به زمان‌های متفاوتی ببریش تا در نهایت حرف از یه چیز بزنی. حرف اصلی این جستار هم استعمار آمریکاست و وضعیتی که برای جهان درست کرده. متن به شدت جدی و به شدت انسانیه. به معضلات بزرگی کوتاه و دقیق می‌پردازه. هر چند جستارهای دیگه مثل متن لوترکینگ و دورفمن هم خوب بودن ولی بعد از سپتامبر بیا جستار آلیس واکر عزیز برام درخشان و امیدبخش بود. این جستار در دفاع از هر چیزی که الان لازمه ازش حرف بزنیم نوشته شده. دفاع از فرودست، محیط زیست و زندگی.

[Sedighe Vazehi · Rating 5 out of 5]

بعد از نزدیک پنج ماه موفق شدم یک کتاب بزرگسال را از ابتدا تا انتها در کمتر از یک هفته بخوانم.
این کتاب رو به پیشنهاد دوستم پ شروع کردم. در روزهایی که تازه آتش بس شده بود گفت که در دوازده روز جنگ این را خوانده و الحق که چه پیشنهاد درستی برای این روزهای ما بود.
این کتاب درواقع منتخبی از نوشته‌های سیاستمداران و متفکران مختلف در آثارشان است.
آریل دورفمن، واسلاو هاول، مارتین لوترکینگ و... هرکدام سهمی در این کتاب دارند.
مطالعه و تعمق در دیدگاهشان به سیاستمداری و آنچه در سرزمینشان در حال رخ دادن است، در فهم و تغییر وضع امروز ما می‌تواند مؤثر باشد.

[Abiola · Rating 5 out of 5]

This book was recommended to me by one of my favorite professors after we had one of those "everything is just awful" conversations. Years later, I still find myself returning to this book when I'm down or having a bad week. This book is able to inspire hope and for that I'm grateful to these authors.

[Parnian · Rating 4 out of 5]

جستار موردعلاقه‌م «ایستادگی در برابر هراس» بود. روسری‌های سفید و دادخواهی مادران.

[Ethan Casey · Rating 5 out of 5]

I spent this summer building a patio, something I had never done before. I had to imagine it, then haul out a lot of dirt, then build a retaining wall and haul in crushed rock and sand. I couldn't have done it without my friend Pete, who has experience and tools that I lack. The surface is 2,000 reclaimed bricks: assorted antique pieces of Seattle history (some  from the original harbor steps dating to the 1880s).

I could get run over by a bus tomorrow, or an earthquake like the one that just hit California could destroy my house, or rampaging condo developers could devour my quaint neighborhood. And anyway, ISIS is overrunning Iraq and Syria and police in armored vehicles have been terrorizing residents of Ferguson, Missouri, and I'm told radiation from the 2011 nuclear disaster in Japan has reached the West Coast of North America, which is where I live. So why bother building a patio? My answer is that, regardless of all the bad things happening around the world, my wife and I and our friends and relatives will enjoy it for years to come and, I hope, eventually pass it on intact to others to enjoy. Like establishing a garden or writing a book, building a patio in an uncertain world is an exercise in enlisting the passage of time to advantage: an act of faith.

"Faith" is a widely and glibly abused word, but the sense in which I use it here should ring true to anyone, religious or not, who lives in our world as it is and wants to do what he or she can to make it better. If you're going to bother getting out of bed in the morning and doing anything at all, you have to believe that life is worth living and that human beings are meaningfully connected through time as well as across space. Needless to say, that can be easier said than done. As Paul Farmer has said, depression is a rational response to the state of the world.

But over 30 years, Farmer and his Haitian and international co-workers have achieved remarkable things in a certain very poor region of rural Haiti, as I've seen with my own eyes. They couldn't have done any of it if they hadn't started doing it 30 years ago. Farmer and Haiti aren't featured in Paul Loeb's wonderfully encouraging revised collection The Impossible Will Take a Little While, but they could well have been. And that's part of the book's beauty: Loeb could have conveyed essentially the same message with an entirely different selection of specific material.

The Impossible Will Take a Little While is a judicious selection of writings, grouped thematically and with section introductions by Loeb, by contributors involved in public activism past and present, from South Africa (a compelling excerpt from Nelson Mandela's autobiography and Desmond Tutu's "No Future without Forgiveness") to Chile ("The Black Hole" by Ariel Dorfman) to Nebraska (Mary Pipher's "Reluctant Activists" on the remarkable story of how broad-based local citizen opposition arose to the Keystone XL pipeline).

Also included are poems and reflections on the personal costs as well as enrichments of political action. Loeb is clearly a very literate and humane person, and the book's greatest value is that it addresses, implicitly and at times explicitly, the question of why we should bother in the first place. As Loeb writes in the introduction to the section titled "Beyond Hope,"

Sometimes we achieve the impossible sooner than we expect. Knowing that can stiffen our resolve. But relying on quick victories can also tempt us to place too much emphasis on outcomes; it can cause us to become unduly impatient, brittle, with our will easily broken by setbacks. A deeper, more farseeing hope, by contrast, combines realism with resilience, acknowledging suffering and despair without giving in to them. … By letting go of impatient hope we can persist no matter how hard it gets.

Loeb quotes his friend Abe Osheroff, who fought in the Spanish Civil War and was still politically active when he died at age 92: "When I was younger, I acted because I hoped to achieve a certain something. Now I'm path-oriented. I act to get in contact with the best part of who I am. I do the work whether we win or lose." Loeb rightly emphasizes that it's both permissible and necessary for us to live with paradox: "If we let go of consequences altogether, we can delude ourselves into thinking that critical life-and-death outcomes don't matter. Yet if we base our commitment solely on whether we'll prevail, we run the risk of giving up before the full promise of history is fulfilled."

The Impossible was first published ten years ago, and the new edition is a substantial revision, with a number of additions and substitutions to cover more recent events, such as "We Are All Khaled Said" by the Egyptian activist Wael Ghonim. For some reason to do with rights or whatever, Loeb wasn't able to include Rebecca Solnit's powerful essay "Acts of Hope: Challenging Empire on the World Stage," written in the wake of the 2003 U.S. invasion of Iraq, but he points out that you can read it on the Internet. As a Wisconsinite, I wish that he had included something on the historic citizen occupation of the state capitol building in Madison in early 2011, but you can (and should) watch the excellent documentary film  We Are Wisconsin .

Activism by its nature is about current events, but - another paradox - we can't act effectively in the present without knowing and understanding history. Hence, post-Ferguson, the exquisite timeliness of Loeb's pre-Ferguson inclusion of Martin Luther King's classic "Letter from Birmingham Jail": "I must confess that over the last few years I have almost reached the regrettable conclusion that the Negro's great stumbling block in the stride toward freedom is not the White Citizen's Counciler or the Ku Klux Klanner, but the white moderate who is more devoted to 'order' than to justice."

Loeb juxtaposes King's piece with "The Real Rosa Parks," a memorable excerpt from his own book Soul of a Citizen , because he wants to bring home a crucial point: "She didn't single-handedly give birth to the civil rights efforts, but she was part of an existing movement for change, at a time when success was far from certain. … For only when we act despite all our uncertainties and doubts do we have the chance to shape history."

[C.E. G · Rating 3 out of 5]

I requested this book a day or two after the 2016 presidential election in the US, hoping it would point me toward activists to read or listen to more in depth. It's not quite as impactful a collection as I remember from the first time I read it 8+ years ago, but there are still some essays that helped shape my orientation to current/future resistance. It definitely highlights how much internal work activists need to do in order to be brave.

-------------------------
First read in February 2008: 5 stars.

[Faeze Zoleykani · Rating 3 out of 5]

این کتاب شامل ۱۳ جستار از نویسنده‌های مختلف است که مترجم از کتابthe impossible will take a little while انتخاب کرده. این جستار‌ها حول اقدامات کوچک و امید‌وار ماندن در زمانه استبداد است‌. من از بین آن‌ها فقط از سه جستار سمت‌و‌سوی دل از واتسلاو هاول، سیاه‌چاله از آریل دورفمن و ایستادگی در برابر هراس از پیتر آکرمن و جک دووال خوشم آمد.
_____________________________________________
تاریخ چیزی نیست که در جای دیگر رخ بدهد، ما همه در آن نقش داریم‌.
آن زمان که هیچ چیز باقی نمانده باید فریاد کشید سکوت به واقع جرمیست علیه انسانیت.

[Gina · Rating 5 out of 5]

Truly inspiring. Pulling from many authors and experiences, it is possible to feel hope. There are reminders of things that can work, but also that the attempts that fail have value and are part of the process. I know I will want to return to it again and again.

[Lisa Kentgen · Rating 5 out of 5]

So relevant and important for the times we live in....doesn't matter that it was written in 2004.
Just re-read and as inspiring now as when it first came out.
Highly recommend!

[Amene · Rating 3 out of 5]

بسیار جذاب،گیرا و نمادین بود.
شرایط همواره درحال تکرار است.

[Milad Rezaie · Rating 3 out of 5]

‏آن زمان که هیچ‌چیز باقی نمانده باشد، باید که فریاد کشید. سکوت به‌واقع جرمی است علیه انسانیت.

[Rebecca · Rating 5 out of 5]

I spent a great deal of time pouring over this collection of stories and essays and found myself attached to and comforted by this book as if it were a dear, wise friend.

I marked up the pages. I noted powerful sections. I found myself constantly wanting to share and discuss this book. I bought two copies to give to friends. Then I bought three more to give as a thank you to keynote speakers at a workshop I had organized.

The intention of this book is the encouragement of social change locally, nationally, and internationally with the gentle reminder that meaningful work is often difficult and requires a push against the resisting status quo - but I found it just as impactful on an internal, personal level.

There are many contributors known to me (Nelson Mandela, Martin Luther King, Jr., Pablo Neruda, Alice Walker, Terry Tempest Williams, Maya Angelou, Bill Moyers, Desmond Tutu), but even those with whom I was unfamiliar proved to be welcome additions to my list of mentors.

Where many activist calls-to-action induce guilt or overwhelming feelings of inadequacy, this collection gently inspires and instructs. I enjoyed the ability to take a short chapter or two, digest its message and then let its ideas permeate my thoughts the rest of the day. The format itself is a reminder that we can be successful through small actions.


***

A few of the many favorites:


Paul Hawken's "You Are Brilliant and the Earth Is Hiring"

Ralph Waldo Emerson once asked what we would do if the stars only came out once every thousand years. No one would sleep that night, of course. The world would create new religions overnight. We would be a static, delirious, made rapturous by the glory of God. Instead, the stars come out every night and we watch television (p. 58).

The lovely story told in chapter 11, “Gate A-4” by Naomi Shihab Nye



Parker Palmer's amazingly beautiful descriptions of life as seasons in "There Is a Season":

Autumn is a season of great beauty, but also season of decline: the days grow shorter, the light is suffused, and summers abundance decays toward winter's death. Faced with this inevitable winter, what does nature do in autumn? She scatters the seeds that will bring new growth in the spring – and she scatters them with amazing abandon.
...
But as I explore autumn's paradox of dying and seeding, I feel the power of metaphor. In the autumnal events of my own experience, I am easily fixated on surface appearances - on the decline of meaning, the decay of relationships, the death of a vocation. And yet, if I look more deeply, I may see the myriad possibilities being planted to bear fruit in some season yet to come (p. 153).

I adored Chapter 21, “Jesus and Alinsky” by Walter Wink, especially this interpretation of sections of the Sermon on the Mount:

When the court translators working in the hire of King James chose to translate antistenai as "resist not evil," they were doing something more than rendering Greek into English. They were translating nonviolent resistance into docility. The Greek word means more than simply to "stand against" or "resist." It means to resist violently, to revolt or rebel, to engage in an insurrection. Jesus did not tell his oppressed hearers not to resist evil. His entire ministry is at odds with such a preposterous idea. He is, rather, warning against responding to evil in kind by letting the oppressor set the terms of our opposition. (p.182)

..."If anyone strikes you on the right cheek, turn to him the other also." Why the right cheek? How does one strike another on the right cheek anyway? Try it. A blow by the right fist in that right-handed world would land on the left cheek of the opponent. To strike the right cheek with the fist would require using the left hand, but in that society the left hand was used only for unclean tasks. As the Dead Sea Scrolls specify, even to gesture with the left hand at Qumran carried the penalty of ten days penance. The only way one could strike the right cheek with the right hand would be with the back of the hand.
What we are dealing with here is unmistakably an insult, not a fistfight. The intention is not to injure but to humiliate, to put someone in his or her place. One normally did not strike a peer in this way, and if one did the fine was exorbitant. A back-hand slap was the normal way of admonishing inferiors. Masters back-handed slaves; husbands, wives; parents, children; men, women; Romans, Jews.
...
Why then does Jesus counsel these already humiliated people to turn the other cheek? Because this action robs the oppressor of the power to humiliate them. The person who turned the other cheek is saying, in effect, "Try again. Your first blow failed to achieve its intended effect. I deny you the power to humiliate me. I am human being just like you. Your status (gender, race, age, wealth) does not alter that. You cannot demean me (pp. 183-184).”

I was reminded in Bill Moyer’s “The Progressive Story of America” about the component of the Constitution conservatives have tended to ignore – that of ‘promoting the general welfare’:

How are Americans to restore government to its job of promoting the general welfare?… It wasn't enough simply to curb the government's outreach. That would simply leave power in the hands of the great corporations whose existence was inseparable from growth and progress. The answer was to turn government into an active player in the economy at the very least enforcing fair play, and when necessary being the friend, the helper and the agent of the people at large in the contest against entrenched power (p. 260).”

But people simply helping one another couldn't move mountains of disadvantage. [Jane Addams] came to see that "private beneficience" wasn't enough. To bring justice to the poor would take more than soup kitchens and fundraising prayer meetings (p. 262).

This reminded me of a recent debate on the Utah House of Representative’s Floor regarding the expansion of Medicaid. One Representative spoke about the needs of her neighbor diagnosed with cancer and that taking her a casserole just wasn’t going to cut it.


I was touched by the entirety of Chapter 41, "Road to Redemption," by Billy Wayne Sinclair.


And this statement by Terry Tempest Williams, in light of current events within my own church, gave me pause:

What I do know, however, is that as a Mormon woman of the fifth generation of Latter-day Saints, I must question everything, even if it means losing my faith, even if it means becoming a member of a border tribe among my own people. Tolerating blind obedience in the name of patriotism or religion ultimately takes our lives (p. 435).

Finally, Chapter 54, "The Gruntwork of Peace," by Amos Oz was brilliant in its comparison of the peace talks between the Palestinians and the Jews with that of a disputing, but intimate, divorcing couple:

...we are more like a long-married couple in their divorce attorney's waiting room. They and we can joke together, shout, mock, accuse, interrupt, place a hand on a shoulder or waist, throw invective at each other, and once or twice in shed a tear (p .446).

[Joslyn Allen · Rating 5 out of 5]

Review published: https://chronicbibliophilia.wordpress...

The title and subtitle of this compendium say so very much. Comprised of essays from 49 leaders and activists – including Nelson Mandela, Vaclav Havel, Cornel West, Alice Walker, and Desmond Tutu – “The Impossible Will Take a Little While” is about finding hope, growing courage, and resisting fear. These essays were compiled post-9/11, when the world suddenly seemed darker, scarier, more sinister. Compiled in 2004, they were also written in a pre-Obama world that was unaware of how soon hope was rising, and in a pre-Trump world ignorant of the rising specter of fear and hate that would sweep the planet.

This book is a fantastic resource and a fluid read. The writers and works chosen to create this volume are strong, eloquent, and empowering. They cover a variety of backgrounds, experience, community, and voice, which make the whole that they create that much more powerful. And so, in an unusual approach, I will allow excerpts from the essays to speak for themselves.

“[I]t’s clear that the struggle for justice should never be abandoned because of the apparent overwhelming power of those who have the guns and the money and who seem invincible in their determination to hold on to it. That apparent power has, again and again, proved vulnerable to human qualities less measurable than bombs and dollars: moral fervor, determination, unity, organization, sacrifice, wit, ingenuity, courage, patience – whether by blacks in Alabama and South Africa, peasants in El Salvador, Nicaragua, and Vietnam, or workers and intellectuals in Poland Hungary, and the Soviet Union itself. No cold calculation of the balance of power need deter people who are persuaded that their cause is just.”

“The future is an infinite succession of presents, and to live now as we think human beings should live, in defiance of all that is bad around us, is itself a marvelous victory.”

– Howard Zinn, The Optimism of Uncertainty

“A man who takes away another man’s freedom is a prisoner of hatred; he is locked behind the bars of prejudice and narrow-mindedness. … For to be free is not merely to cast off one’s chains, but to live in a way that respects and enhances the freedom of others.”

– Nelson Mandela, The Dark Years

“Hope is not prognostication. It is an orientation of the spirit, an orientation of the heart; it transcends the world that is immediately experienced, and is anchored somewhere beyond its horizons. Hope, in this deep and powerful sense, is not the same as joy that things are going well, or willingness to invest in enterprises that are obviously headed for early success, but, rather, an ability to work for something because it is good, not just because it stands a chance to succeed. …It is also this hope, above all, which gives us the strength to live and continually to try new things, even in conditions that seem as hopeless as ours do, here and now.”

– Vaclav Havel, An Orientation of the Heart

“Given the catastrophic failure here and abroad of the Kyoto global warming accords, given our newfound post 9-11 imperialist exuberance, given the sagging of the world’s economy and the IMF-directed refusal to see any solutions beyond making poor people suffer even more than they always do in the hopes of reviving a market that only ever revives long enough to make the rich even richer, given the eagerness in Washington to explore new and tinier kinds of nuclear bombs, well, it’s sort of optimistic to believe it’s a supernova that’s going to get us. It’s clear that what’s much more likely to get us, if we are got, is our present condition of living in a world run by miscreants while the people of the world either have no access to power or have access but have forgotten how to get it and why it is important to have it.”

– Tony Kushner, Despair is a Lie We Tell Ourselves

“The important thing to know is that you are wanted. You are needed You are important. You are not only what democracy counts on, you are what democracy is.”

– Jim Hightower, Rebellion is What Built America

“Nationalism of one kind or another was the cause of most of the genocide of the twentieth century. Flags are bits of colored cloth that governments use first to shrink-wrap people’s brains and then as ceremonial shrouds to bury the dead.”

– Arundhati Roy, Come September

“We will have to repent in this generation not merely for the vitriolic words and actions of the bad people, but for the appalling silence of the good people.”

– Martin Luther King, Jr., Letter from Birmingham Jail

“We need a moral prophetic minority of all colors who muster the courage to question the powers that be, the courage to be impatient with evil and patient with people, and the courage to fight for social justice. In many instances we will be stepping out into nothing, hoping to land on something. That’s the history of black folks in the past and present, and of those of us who value history and struggle. Our courage rests on a deep democratic vision of a better world that lures us and a blood-drenched hope that sustains us.

This hope is not the same as optimism. Optimism adopts the role of the spectator who surveys the evidence in order to infer that things are going to get better. Yet we know that the evidence does not look good. The dominant tendencies of our day are unregulated global capitalism, racial balkanization, social breakdown, and individual depression. Hope enacts the stance of the participant who actively struggles against the evidence in order to change the deadly tides of wealth inequality, group xenophobia, and personal despair. Only a new wave of vision, courage, and hope can keep us sane – and preserve the decency and dignity requisite to revitalize our organizational energy for the work to be done. To live is to wrestle with despair yet never to allow despair to have the last word.”

– Cornel West, Prisoners of Hope