What do you think?
Rate this book
De tranen der acacia's
"De tranen der acacia's" is een roman over vals verzetssentiment, chaos en universeel misverstand. Een egocentrische en cynische jongeman twijfelt aan de motieven van eigen en andermans daden gedurende de Tweede Wereldoorlog.
381 pages, Paperback
First published January 1, 1949
29 people are currently reading
542 people want to read
About the author
Willem Frederik Hermans
140 books327 followersWillem Frederik Hermans is one of the greatest post-war Dutch authors. Before devoting his entire life to writing, Hermans had been teaching Physical Geography at the University of Groningen for many years. He had already started writing and publishing in magazines at a young age. His polemic and provocative style led to a court case as early as 1952. His caustic pieces were compiled in Mandarijnen op zwavelzuur (Mandarines in Sulphuric Acid, 1963), which was reprinted with additions a number of times. It is Hermans’s belief that in order to survive people have to create their own reality. It is inevitable that all these experiences of reality will collide. Language is essential to create order out of chaos and plays an important role in this process. In his essays on Wittgenstein, Hermans studied this problem in depth. In his novels and stories Hermans places his characters in a world of certainty for themselves but equivocal for the reader. It is in this field of tension that the intrigue in De tranen der acacia’s (Acacia’s Tears, 1949) and in De donkere kamer van Damocles (The Darkroom of Damocles, 1958) develops. Although stories such as Moedwil en misverstand (Malice and Misunderstanding) and Paranoia have a surrealistic tendency, Hermans’ novels The Darkroom Of Damocles, Nooit meer slapen (Beyond Sleep), Uit talloos veel miljoenen (From Countless Millions) are more realistic or satirical and everything in his rich oeuvre is subordinate to the author’s pessimistic philosophy.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 46 reviews
September 6, 2021
Druhá svetová vojna - hoci otrasná a deštruktívna - bola v literatúre (aj mimo nej) vďačnou témou. Niektorí sa so svetom delili o vlastné príbehy, iní prinášali svedectvá zo zákopov a vyzdvihovali hrdinstvá vojakov, ďalší sa zamerali na obyčajných ľudí - na ich súženie spôsobené nedostatkom stravy, krutým zaobchádzaním zo strany nepriateľov či depresívnymi pocitmi a zúfalstvom, ktoré zo situácie vyplývali. Vojna, a najmä s ňou spojená okupácia a odbojové hnutie, výrazne ovplyvnila aj tvorbu nizozemského spisovateľa Willema Frederika Hermansa, ktorý o nej nepísal tak, ako zvyšok sveta, nevyzdvihoval hrdinské činy spojeneckých vojakov ani sa nezameral na osudy nevinných, skrz na skrz dobrých občanov, no tematiku poňal z hľadiska morálky a pravdy. Jej premenlivosti, nestálosti..
V Hermansovej tvorbe sa stretávame s postavami i udalosťami, ktoré nie sú vždy sympatické či úprimné – klamú svojim telom, výrazom i rečou, spôsobujú zmätok, chaos v mysliach čitateľov, ktorí s každou obrátenou stránkou, s každou prečítanou vetou viac a viac spochybňujú, čo je pravda a čo výmysel, kto je ten dobrý a kto zlý. O vojne a "odvahe" tých, ktorí sa jej postavili, Hermans nespieva ódy, skôr upozorňuje na skutočnosť, že príslušníci odboja neboli vždy hrdinovia, ale neraz i zbabelci či zradcovia, ktorí skôr ako na blaho národa pozerali na to vlastné.
Začítať sa do Sĺz je ako prísť do kina uprostred už bežiaceho filmu – príbeh sa vyvíja, no vy na plátno, v tomto prípade slová, hľadíte ako puk. Neviete, čo sa deje, kam to smeruje a čo je pravdivé – poznáte anotáciu, no aj napriek tomu tápate. Kým sa nájdete, chvíľu to trvá, no odmena, ktorú dostanete, keď sa v tých pomaly plynúcich, zmätočných vodách zorientujete, stojí za to. Naskytne sa vám pohľad na strasti štyridsiatych rokov minulého storočia pomaly predstavované mladým Holanďanom Arthurom – chlapcom, respektíve mladým mužom, ktorý sa už od malička snaží nájsť miesto vo svete. Práve prostredníctvom jeho melancholických myšlienok, sledujeme vývoj deja, ktorý v dôsledku Arthurových egoistických vsuviek pôsobí, ako by sa plazil a nič sa v ňom nedialo, no opak je pravdou.
Kniha je priam liahňou chaosu a zmätku. Zmätku ohľadom vojny i aktov, ktoré sa uskutočnili v rámci hnutia odporu, zmätku ohľadom vlastného vnútorného rozpoloženia i vzťahov, no najmä zmätku ohľadom morálnych otázok – dobrého a zlého, humánneho a odsúdeniahodného. Nespoľahlivý rozprávač či pohľad na boj odporu bez hrdinov, bez víťazov, bez porazených, pohľad na ľudí zvábených vlastnými záujmami (uprednostňujúcich ich pred blahom spoločnosti), na ľudí zrádzajúcich priateľov a strácajúcich zo zreteľa svoj pôvodný cieľ... Inými slovami, pohľad na dobu až pričasto zobrazovanú čierno-bielo.
Ak máte chuť na niečo jednoduché, niečo čo by vám svojou oddychovosťou spríjemňovalo posledné chvíle pred tým, ako vás premôže spánok, Slzy akácií vám to neponúknu. Naopak ak radi siahate aj po niečom hlbšom, viacvrstvovom, niečom, čo vás donúti zamýšľať sa nad ľudskou náturou či skutočnosťou, že svet nie je len čiernobiely, potom je Hermansov román pre vás to pravé orechové.
V Hermansovej tvorbe sa stretávame s postavami i udalosťami, ktoré nie sú vždy sympatické či úprimné – klamú svojim telom, výrazom i rečou, spôsobujú zmätok, chaos v mysliach čitateľov, ktorí s každou obrátenou stránkou, s každou prečítanou vetou viac a viac spochybňujú, čo je pravda a čo výmysel, kto je ten dobrý a kto zlý. O vojne a "odvahe" tých, ktorí sa jej postavili, Hermans nespieva ódy, skôr upozorňuje na skutočnosť, že príslušníci odboja neboli vždy hrdinovia, ale neraz i zbabelci či zradcovia, ktorí skôr ako na blaho národa pozerali na to vlastné.
Začítať sa do Sĺz je ako prísť do kina uprostred už bežiaceho filmu – príbeh sa vyvíja, no vy na plátno, v tomto prípade slová, hľadíte ako puk. Neviete, čo sa deje, kam to smeruje a čo je pravdivé – poznáte anotáciu, no aj napriek tomu tápate. Kým sa nájdete, chvíľu to trvá, no odmena, ktorú dostanete, keď sa v tých pomaly plynúcich, zmätočných vodách zorientujete, stojí za to. Naskytne sa vám pohľad na strasti štyridsiatych rokov minulého storočia pomaly predstavované mladým Holanďanom Arthurom – chlapcom, respektíve mladým mužom, ktorý sa už od malička snaží nájsť miesto vo svete. Práve prostredníctvom jeho melancholických myšlienok, sledujeme vývoj deja, ktorý v dôsledku Arthurových egoistických vsuviek pôsobí, ako by sa plazil a nič sa v ňom nedialo, no opak je pravdou.
Kniha je priam liahňou chaosu a zmätku. Zmätku ohľadom vojny i aktov, ktoré sa uskutočnili v rámci hnutia odporu, zmätku ohľadom vlastného vnútorného rozpoloženia i vzťahov, no najmä zmätku ohľadom morálnych otázok – dobrého a zlého, humánneho a odsúdeniahodného. Nespoľahlivý rozprávač či pohľad na boj odporu bez hrdinov, bez víťazov, bez porazených, pohľad na ľudí zvábených vlastnými záujmami (uprednostňujúcich ich pred blahom spoločnosti), na ľudí zrádzajúcich priateľov a strácajúcich zo zreteľa svoj pôvodný cieľ... Inými slovami, pohľad na dobu až pričasto zobrazovanú čierno-bielo.
Ak máte chuť na niečo jednoduché, niečo čo by vám svojou oddychovosťou spríjemňovalo posledné chvíle pred tým, ako vás premôže spánok, Slzy akácií vám to neponúknu. Naopak ak radi siahate aj po niečom hlbšom, viacvrstvovom, niečom, čo vás donúti zamýšľať sa nad ľudskou náturou či skutočnosťou, že svet nie je len čiernobiely, potom je Hermansov román pre vás to pravé orechové.
November 9, 2024
Ik ben opnieuw begonnen aan De tranen der acacia’s , een roman van de toen nog jonge Willem Frederik Hermans. Een man die veertig wordt reist van Zwolle naar Kampen, met de trein. Het is oorlogstijd. Hij heet Oscar Ossegal en is chemicus. Hij heeft ook nog een andere identiteit, die van de goochelaar Rollinet. Het doet me even weer denken aan De donkere kamer van Damocles, met zijn dubbelgangers. Het is filmisch geschreven, terwijl ik niet weet of het boek ooit is verfilmd. De donkere kamer is dat wel, door Fons Rademakers, met als titel Als twee druppels water.
De eigenlijke hoofdpersoon, Arthur wordt in het tweede hoofdstuk geïntroduceerd, een jonge man met een oudere zus, Carola, wonend in Amsterdam. Oscar heeft een verhouding gehad met deze Carola. Het boek speelt in het laatste deel van de tweede Wereldoorlog en de periode kort daarna. Hermans heeft deze periode als jong volwassene meegemaakt en de chaos van de oorlogsomstandigheden gezien en ervaren. Dit heeft hij in deze roman goed weten over te brengen. Arthur kampt met het gevoel dat hij afgewezen wordt en staat cynisch in de wereld. Hierin herken je trekken van de auteur die in een weinig liefdevol gezin opgroeide met een oudere zus die al jong om het leven kwam door zelfdoding dan wel moord. In dit boek pleegt Arthur een moord op een Duitser. Het lijk dumpt hij samen met zus Carola in een Amsterdamse singel. Hij vlucht naar Brussel, waar hij terechtkomt bij zijn vader en zieke stiefmoeder. Hij heeft in Amsterdam ook nog een oma die aan spiritisme doet. De roman blijft wel boeien, de oorlogsomstandigheden worden levendig beschreven. De overdaad aan gebeurtenissen draagt niet bij aan een heldere verhaallijn, de nog jeugdige en talentrijke auteur nam wel erg veel hooi op zijn vork. Een zwak punt vind ik bijvoorbeeld dat Oscar in de mist verdwijnt. Hij wordt gearresteerd maar daar stopt het verhaal. De titel van het boek vind ik heel poëtisch, die wordt pas in het laatste hoofdstuk duidelijk, na het overlijden van zijn stiefmoeder in Brussel en in een gesprek met zijn vader. De bladeren van de acacia blijven altijd groen, ze zijn het symbool van onsterfelijkheid. Die tranen zijn echt, het zijn de tranen van verdriet, van Arthur over de liefde die hij zocht en vaak niet vond. Zijn relaties met vrouwen waren vaak moeizaam, al wilde hij graag dat het anders was. Het is een tamelijk lijvig boek om te lezen, maar zeker wel de moeite waard. Wat me opvalt is dat in het boek obsessief veel wordt gerookt. Tegen het einde van de oorlog kocht je sigaretten op de zwarte markt, ze waren een belangrijk ruilmiddel. Hermans rookte zelf ook veel, ik herinner me zijn rokershoest op latere leeftijd, waardoor hij gehinderd werd. Een van zijn latere bundels heette ‘de laatste roker’.
De eigenlijke hoofdpersoon, Arthur wordt in het tweede hoofdstuk geïntroduceerd, een jonge man met een oudere zus, Carola, wonend in Amsterdam. Oscar heeft een verhouding gehad met deze Carola. Het boek speelt in het laatste deel van de tweede Wereldoorlog en de periode kort daarna. Hermans heeft deze periode als jong volwassene meegemaakt en de chaos van de oorlogsomstandigheden gezien en ervaren. Dit heeft hij in deze roman goed weten over te brengen. Arthur kampt met het gevoel dat hij afgewezen wordt en staat cynisch in de wereld. Hierin herken je trekken van de auteur die in een weinig liefdevol gezin opgroeide met een oudere zus die al jong om het leven kwam door zelfdoding dan wel moord. In dit boek pleegt Arthur een moord op een Duitser. Het lijk dumpt hij samen met zus Carola in een Amsterdamse singel. Hij vlucht naar Brussel, waar hij terechtkomt bij zijn vader en zieke stiefmoeder. Hij heeft in Amsterdam ook nog een oma die aan spiritisme doet. De roman blijft wel boeien, de oorlogsomstandigheden worden levendig beschreven. De overdaad aan gebeurtenissen draagt niet bij aan een heldere verhaallijn, de nog jeugdige en talentrijke auteur nam wel erg veel hooi op zijn vork. Een zwak punt vind ik bijvoorbeeld dat Oscar in de mist verdwijnt. Hij wordt gearresteerd maar daar stopt het verhaal. De titel van het boek vind ik heel poëtisch, die wordt pas in het laatste hoofdstuk duidelijk, na het overlijden van zijn stiefmoeder in Brussel en in een gesprek met zijn vader. De bladeren van de acacia blijven altijd groen, ze zijn het symbool van onsterfelijkheid. Die tranen zijn echt, het zijn de tranen van verdriet, van Arthur over de liefde die hij zocht en vaak niet vond. Zijn relaties met vrouwen waren vaak moeizaam, al wilde hij graag dat het anders was. Het is een tamelijk lijvig boek om te lezen, maar zeker wel de moeite waard. Wat me opvalt is dat in het boek obsessief veel wordt gerookt. Tegen het einde van de oorlog kocht je sigaretten op de zwarte markt, ze waren een belangrijk ruilmiddel. Hermans rookte zelf ook veel, ik herinner me zijn rokershoest op latere leeftijd, waardoor hij gehinderd werd. Een van zijn latere bundels heette ‘de laatste roker’.
February 6, 2025
3,5
Begonnen aan mijn stapel Hermans’en van de Slegte. Au Pair als volgende?
Ik begrijp dat zoveel vrienden van me niet door zijn boeken raken, maar ik vind dat er niemand zo geniaal charmant saai langdradig verhalend kan schrijven als Hermans (+ de Avonden, Reve).
Begonnen aan mijn stapel Hermans’en van de Slegte. Au Pair als volgende?
Ik begrijp dat zoveel vrienden van me niet door zijn boeken raken, maar ik vind dat er niemand zo geniaal charmant saai langdradig verhalend kan schrijven als Hermans (+ de Avonden, Reve).
November 29, 2020
Ik was vastberaden om meteen een review te gaan schrijven als ik dit boek uit had. Maar toen ik het dichtsloeg, werd ik overvallen door een onbestemd gevoel. Had ik er wel echt van genoten? Was het wel zo goed als mijn verwachtingen? Ik had even wat tijd nodig om er goed over na te kunnen denken. Dus vandaar, een maandje later deze review.
Na Nooit meer slapen en Onder professoren te hebben gelezen wist ik zeker dat ik meer van Hermans wilde. Zijn cynische, zwarte schrijfstijl en Kafkaesque verhalen pakten me, en ik wist zeker dat ik De Tranen der Acacia's moest lezen. Mijn verwachtingen waren redelijk hoog. Het spraakmakende debut, zijn meest existentialistische boek... Ik had zelfs een uitgave uit 1950 op de kop getikt voor een authentieke, nicotinegele, doorgerookte leeservaring. En?
Het eerste deel van het boek pakte me direct. De verwarring, wisselende personages en troosteloze omschrijvingen van Nederland in de tweede wereldoorlog, zonder heldhaftigheid en hoogmoed, zijn prachtig om te lezen. Los van het ietwat trage verteltempo doet het nog steeds modern aan, en "echter" en minder afstandelijk dan bijvoorbeeld De Aanslag, naar mijn mening.
En toch had ik moeite om de motivatie te houden om door te lezen. Waardoor? Na de eerste 100 pagina's zakt het verteltempo nog verder in. Maar een andere factor speelde nog sterker mee: Arthur Mutta. Waar het boek eerst lijkt te focussen op zijn vriend Oskar, verschuift de verteller steeds meer naar Arthur als enige middelpunt van het boek. Naar mijns inzien niet ten goede. Ik heb niet snel problemen met onsympathieke personages, maar Arthur is naast onsympathiek ook oppervlakkig, weinig uitgediept en weinig empathisch. Een verhaal over de ellende van de jaren veertig voelt een stuk ellendiger, en minder interessant, als het moeilijk is om in te leven in de hoofdpersoon. Als lezer merkte ik dat ik simpelweg weinig interesse noch sympathie kon opbrengen voor alles wat hij - al was het ten onrechte - meemaakte. Jammer, omdat ik meer had verwacht van Hermans (ik krijg soms nog steeds vlagen van medelijden voor Rufus Dingelam).
En toch was het zeker geen kwestie van één of twee sterren. De aangrijpende situaties, inkijk in de troosteloze jaren 40, onbetrouwbare vertellers, en vooral de vragen over moraliteit tillen het boek naar een hoger niveau. Het boek is een aaneenschakeling van chaos en verwarring. Verwarring over wat er überhaupt is uitgevoerd bij een verzetsdaad. Verwarring over relaties onderling. Maar vooral verwarring over "goed en fout". Het boek laat een verzetsstrijd zien zonder helden, zonder winnaars en verliezers. Mensen worden eerder gedreven door eigenbelang dan landsbelang, verraden vrienden en verliezen hun oorspronkelijke doel uit het oog. Een prachtig perspectief op een tijd die maar al te vaak zwart-wit wordt afgebeeld.
Na Nooit meer slapen en Onder professoren te hebben gelezen wist ik zeker dat ik meer van Hermans wilde. Zijn cynische, zwarte schrijfstijl en Kafkaesque verhalen pakten me, en ik wist zeker dat ik De Tranen der Acacia's moest lezen. Mijn verwachtingen waren redelijk hoog. Het spraakmakende debut, zijn meest existentialistische boek... Ik had zelfs een uitgave uit 1950 op de kop getikt voor een authentieke, nicotinegele, doorgerookte leeservaring. En?
Het eerste deel van het boek pakte me direct. De verwarring, wisselende personages en troosteloze omschrijvingen van Nederland in de tweede wereldoorlog, zonder heldhaftigheid en hoogmoed, zijn prachtig om te lezen. Los van het ietwat trage verteltempo doet het nog steeds modern aan, en "echter" en minder afstandelijk dan bijvoorbeeld De Aanslag, naar mijn mening.
En toch had ik moeite om de motivatie te houden om door te lezen. Waardoor? Na de eerste 100 pagina's zakt het verteltempo nog verder in. Maar een andere factor speelde nog sterker mee: Arthur Mutta. Waar het boek eerst lijkt te focussen op zijn vriend Oskar, verschuift de verteller steeds meer naar Arthur als enige middelpunt van het boek. Naar mijns inzien niet ten goede. Ik heb niet snel problemen met onsympathieke personages, maar Arthur is naast onsympathiek ook oppervlakkig, weinig uitgediept en weinig empathisch. Een verhaal over de ellende van de jaren veertig voelt een stuk ellendiger, en minder interessant, als het moeilijk is om in te leven in de hoofdpersoon. Als lezer merkte ik dat ik simpelweg weinig interesse noch sympathie kon opbrengen voor alles wat hij - al was het ten onrechte - meemaakte. Jammer, omdat ik meer had verwacht van Hermans (ik krijg soms nog steeds vlagen van medelijden voor Rufus Dingelam).
En toch was het zeker geen kwestie van één of twee sterren. De aangrijpende situaties, inkijk in de troosteloze jaren 40, onbetrouwbare vertellers, en vooral de vragen over moraliteit tillen het boek naar een hoger niveau. Het boek is een aaneenschakeling van chaos en verwarring. Verwarring over wat er überhaupt is uitgevoerd bij een verzetsdaad. Verwarring over relaties onderling. Maar vooral verwarring over "goed en fout". Het boek laat een verzetsstrijd zien zonder helden, zonder winnaars en verliezers. Mensen worden eerder gedreven door eigenbelang dan landsbelang, verraden vrienden en verliezen hun oorspronkelijke doel uit het oog. Een prachtig perspectief op een tijd die maar al te vaak zwart-wit wordt afgebeeld.
September 9, 2023
Mijn gedachten zijn te vinden in de discussiedraad in de Netherlands & Flanders Group, waar dit de huidige group read is.
Maar kort gezegd vond ik dit boek erg tegenvallen. Ik ben veel beter van Hermans gewend.
Maar kort gezegd vond ik dit boek erg tegenvallen. Ik ben veel beter van Hermans gewend.
February 17, 2025
Nerozumiem, načo bola táto kniha napísaná. Pre koho, o čom, načo. Plejáda zúfalo otravných postáv, absencia zmyslu, absencia dôvodov činnosti - či nečinnosti. A ak sa tým autor pokúsil vykresliť nezmyselnosť vojny a nutný rozklad osobnosti a základných vzťahov, motivácii či konania človeka, budiž, ale načo?!
August 10, 2021
Dit was de laatste van de drie bekende oorlogsromans (naast Paranoia en De donkere kamer van Damokles) van Willem Frederik Hermans die ik nog moest lezen. Veel herkenbare zaken: hoofdpersoon Arthur stort zich van het ene ongeluk in het andere. Hij is op zoek naar zijn identiteit en het nut van oorlog. 'Waarom ben ik twintig jaar en is er een oorlog waar ik niets aan heb?' De bekende formule, in een mooi jasje.
Hermans is in deze roman extra kritisch op het Nederlandse verzet: 'De illegaliteit had gestreden niet tegen V-wapens, maar tegen rancuneuze corsettenwinkeliers. Niet tegen brand en granaten, maar tegen het verbod om je radio te gebruiken.' Misschien niet helemaal waar, maar wel een mooie reactie op alle heldenlectuur die toen over de oorlog geschreven werd (en nu nog steeds over oorlogen geschreven wordt).
Hermans is in deze roman extra kritisch op het Nederlandse verzet: 'De illegaliteit had gestreden niet tegen V-wapens, maar tegen rancuneuze corsettenwinkeliers. Niet tegen brand en granaten, maar tegen het verbod om je radio te gebruiken.' Misschien niet helemaal waar, maar wel een mooie reactie op alle heldenlectuur die toen over de oorlog geschreven werd (en nu nog steeds over oorlogen geschreven wordt).
February 17, 2023
Moeizaam boek 1 van 3 is uit.
De tranden der acacia's ben ik gaan lezen omdat ik doorgaans wel van Hermans houd en ik deze titel zo mooi vind. Maar man, wat een naar figuur is hoofdpersoon Arthur. Aan het begin is Oskar er nog, een figuur die me gelijk intrigeerde. Helaas wordt hij vrij snel weggeschreven. Arthur is een naargeestig mannetje zonder enige zelfreflectie. Dit had op zich nog wel fijne literatuur op kunnen leveren maar ik vond vooral het deel na de oorlog maar slepen en slepen. Waarom niet blijven schrijven over Oskar Ossegal? Alleen die naam al, episch. Zaten wel wat mooie zinnetjes in, maar dat kan niet het hele boek dragen voor mij, helaas.
"Het is bijna een roman, daarom heb ik zo de pest aan romans, omdat er dingen met zóveel gemak gebeuren, dat je denk dat ze in werkelijkheid nooit gebeuren. Romans devalueren de werkelijkheid."
De tranden der acacia's ben ik gaan lezen omdat ik doorgaans wel van Hermans houd en ik deze titel zo mooi vind. Maar man, wat een naar figuur is hoofdpersoon Arthur. Aan het begin is Oskar er nog, een figuur die me gelijk intrigeerde. Helaas wordt hij vrij snel weggeschreven. Arthur is een naargeestig mannetje zonder enige zelfreflectie. Dit had op zich nog wel fijne literatuur op kunnen leveren maar ik vond vooral het deel na de oorlog maar slepen en slepen. Waarom niet blijven schrijven over Oskar Ossegal? Alleen die naam al, episch. Zaten wel wat mooie zinnetjes in, maar dat kan niet het hele boek dragen voor mij, helaas.
"Het is bijna een roman, daarom heb ik zo de pest aan romans, omdat er dingen met zóveel gemak gebeuren, dat je denk dat ze in werkelijkheid nooit gebeuren. Romans devalueren de werkelijkheid."
October 31, 2025
Herlezing na vele jaren; enorm van genoten. Alle thema’s die Hermans later verder uitwerkt zijn aanwezig, maar naar mijn mening minder als concept maar meer in dienst van het verhaal. Fijn om na zo veel jaar weer te realiseren waar mijn liefde voor Hermans vandaan komt: wat een stijl en wat een compositie. Nog altijd uniek in de Nederlandse literatuur.
March 9, 2013
De constante beklemming... Een keer gelezen voor mijn lijst, later nog een keer. En misschien zelfs nog een keer. Eigenlijk een vreselijk boek. Krijg weer zin hem nu uit de kast te halen.
September 22, 2024
De tranen der acacias van W.F. Hermans is een complexe roman die zich afspeelt in de context van de Tweede Wereldoorlog. De hoofdpersoon Arthur staat centraal in het verhaal. Zijn vriend Oskar speelt een belangrijke rol, maar de focus ligt vooral op Arthur’s verwarring en morele dilemma’s.
In grote lijnen gaat het verhaal over het verraad, niet alleen van anderen maar ook van zichzelf. De karakters zitten vast in een wereld van onzekerheden en wantrouwen. Arthur is een man die zich steeds meer vervreemd voelt van de mensen om hem heen en hij raakt verstrikt in een zoektocht naar betekenis te midden van de chaos van de oorlog.
De relatie tussen Arthur en Oskar is belangrijk in het boek, maar het is duidelijk dat deze relatie beladen is met gevoelens van wantrouwen jaloezie en verraad. Arthur ontwikkelt ook een relatie met Andrea de vrouw van Oskar wat de spanningen verder verhoogt.
De roman laat mij als lezer achter met een gevoel van onrust en de boodschap dat er in oorlog geen helden zijn, maar enkel mensen die proberen te overleven in een verscheurde wereld.
Het verhaal eindigt als Arthur bij een hoerentent, waar hij wanhopig aanklopt. Zijn opmerking geen nieuw leven voor mij, niets meer om mij aan vast te klampen duidt op zijn gevoel van hopeloosheid en verlorenheid.
De titel verwijst naar de acacia als een boom die vaak groeit in barre omstandigheden en wordt geassocieerd met weerstand en overleving. De acacia verwijst ook naar de dood en rouw. In het boek symboliseren de acacia’s verdriet en leegte in plaats van groen zijn. Over de acacia wordt in het boek gezegd dat het symbool is van onsterfelijkheid op pagina 375. Wat een diepere laag toevoegt aan de interpretatie van Arthurs lot is het feit dat de acacia altijd groen blijft (zegt zijn vader pagina’s 375 en 380) staat in contrast met de uitzichtloosheid en de ondergang die Arthur ervaart. Hermans speelt met deze symboliek om de lezer aan het denken te zetten over leven, dood, en onsterfelijkheid.
In grote lijnen gaat het verhaal over het verraad, niet alleen van anderen maar ook van zichzelf. De karakters zitten vast in een wereld van onzekerheden en wantrouwen. Arthur is een man die zich steeds meer vervreemd voelt van de mensen om hem heen en hij raakt verstrikt in een zoektocht naar betekenis te midden van de chaos van de oorlog.
De relatie tussen Arthur en Oskar is belangrijk in het boek, maar het is duidelijk dat deze relatie beladen is met gevoelens van wantrouwen jaloezie en verraad. Arthur ontwikkelt ook een relatie met Andrea de vrouw van Oskar wat de spanningen verder verhoogt.
De roman laat mij als lezer achter met een gevoel van onrust en de boodschap dat er in oorlog geen helden zijn, maar enkel mensen die proberen te overleven in een verscheurde wereld.
Het verhaal eindigt als Arthur bij een hoerentent, waar hij wanhopig aanklopt. Zijn opmerking geen nieuw leven voor mij, niets meer om mij aan vast te klampen duidt op zijn gevoel van hopeloosheid en verlorenheid.
De titel verwijst naar de acacia als een boom die vaak groeit in barre omstandigheden en wordt geassocieerd met weerstand en overleving. De acacia verwijst ook naar de dood en rouw. In het boek symboliseren de acacia’s verdriet en leegte in plaats van groen zijn. Over de acacia wordt in het boek gezegd dat het symbool is van onsterfelijkheid op pagina 375. Wat een diepere laag toevoegt aan de interpretatie van Arthurs lot is het feit dat de acacia altijd groen blijft (zegt zijn vader pagina’s 375 en 380) staat in contrast met de uitzichtloosheid en de ondergang die Arthur ervaart. Hermans speelt met deze symboliek om de lezer aan het denken te zetten over leven, dood, en onsterfelijkheid.
January 11, 2026
“Zie de acacia’s, het oud symbool der onsterfelijkheid. De acacia blijft altijd groen.”
I don’t procrastinate. I simply prefer extreme conditions. — Aristoteles
Ja, ik heb ¾ van dit boek vandaag uitgelezen, kom vechten.
Het boek begon wat minder sterk, met een vooral beschrijvende schrijfstijl en veel wisseling van perspectieven. Ik was daarom best teleurgesteld, want van andere werken van Hermans had ik meegekregen dat hij geweldig was in het schrijven van boeken met veel diepgang, existentialisme en het nut van de mens. Ik had echter nooit aan Hermans mogen twijfelen, want al deze thema’s kwamen gelukkig terug.
Wel pas tegen het einde van het boek, toen Arthur in Brussel aankwam, maar deze uitstel kwam samen met de bevrijding van Nederland, dus misschien stond dit symbool voor de vrijheid van de geest en het krijgen van de ruimte om te denken? Ik weet het niet.
Ik heb er enorm van genoten, al waren de relaties tussen de personages soms moeilijk te begrijpen en was het einde allesbehalve duidelijk.
I don’t procrastinate. I simply prefer extreme conditions. — Aristoteles
Ja, ik heb ¾ van dit boek vandaag uitgelezen, kom vechten.
Het boek begon wat minder sterk, met een vooral beschrijvende schrijfstijl en veel wisseling van perspectieven. Ik was daarom best teleurgesteld, want van andere werken van Hermans had ik meegekregen dat hij geweldig was in het schrijven van boeken met veel diepgang, existentialisme en het nut van de mens. Ik had echter nooit aan Hermans mogen twijfelen, want al deze thema’s kwamen gelukkig terug.
Wel pas tegen het einde van het boek, toen Arthur in Brussel aankwam, maar deze uitstel kwam samen met de bevrijding van Nederland, dus misschien stond dit symbool voor de vrijheid van de geest en het krijgen van de ruimte om te denken? Ik weet het niet.
Ik heb er enorm van genoten, al waren de relaties tussen de personages soms moeilijk te begrijpen en was het einde allesbehalve duidelijk.
February 18, 2024
Juist. Ik weet niet duidelijk een mening te vormen. De boeken van WFH die ik eerder heb gelezen wisten mij meer te interesseren. Ik weet niet waar het aan ligt maar het las stroef. Er gebeurde misschien teveel of Arthur dacht teveel. Ik heb het verhaal ook niet helemaal begrepen. Een analyse heeft geholpen maar verklaard nog niet alles. Al in al zou ik eerder 'nooit meer slapen' aanraden.
March 11, 2015
De tranen der acacia’s voor het eerst openslaan is alsof je Inception (2009) halverwege aanzet. Je hebt geen idee wat er aan de hand is, waar het naartoe gaat en waarom alles gebeurt. Dat alles duurt een tijdje. Maar als je doorzet ontvouwt zich uiteindelijk een prachtig geheel.
De belangrijkste reden waarom het zo lastig is om in het boek te komen, is waarschijnlijk hoe ver het van de hedendaagse scholier staat. Je wordt als lezer zonder pardon in het diepe, koude water van de Tweede Wereldoorlog gegooid en moet jezelf maar zien te redden. Er is alleen één probleem: je moet ondertussen ook meeleven met problemen die van veraf misschien een beetje op de jouwe lijken (de middelbare school is immers bij uitstek de tijd om je identiteit te vinden), maar uiteindelijk toch best ver bij je vandaan blijken te staan.
Aan Hermans stijl ligt het absoluut niet. Het mag misschien wat verouderd aandoen, maar hij is helder en exact: hoeveel raadsels er in het boek ook overblijven, je weet wel precies wat er steeds gebeurt.
Toch is dit boek zonder meer één van de lastigste op niveau vijf. Dit komt niet alleen door hoe ver het van de huidige scholier staat, maar ook door de ingewikkeld te doorgronden titel en de diepe thematische laag. Ik durf zelfs wel te stellen dat ik het lastiger vond om hier doorheen te komen dan door veel van de boeken van niveau zes.
Desondanks vond ik dit zeker geen slecht boek. Het afglijden van Arthur naar een steeds slechtere en gestoordere versie van zichzelf is enorm fascinerend om te lezen. Ook manier waarop Hermans de Tweede Wereldoorlog gebruikt om zijn ideeën over de mens weer te gevonden vond ik ontzettend interessant.
Als je zin hebt in een gemakkelijk boek voor op je nachtkastje, moet je De tranen der acacia’s lekker in de boekenkast laten staan. Heb je echter zin in iets om je tanden flink in te zetten én houd je van psychologische romans? Dan zou ik hem zeker uitproberen.
De belangrijkste reden waarom het zo lastig is om in het boek te komen, is waarschijnlijk hoe ver het van de hedendaagse scholier staat. Je wordt als lezer zonder pardon in het diepe, koude water van de Tweede Wereldoorlog gegooid en moet jezelf maar zien te redden. Er is alleen één probleem: je moet ondertussen ook meeleven met problemen die van veraf misschien een beetje op de jouwe lijken (de middelbare school is immers bij uitstek de tijd om je identiteit te vinden), maar uiteindelijk toch best ver bij je vandaan blijken te staan.
Aan Hermans stijl ligt het absoluut niet. Het mag misschien wat verouderd aandoen, maar hij is helder en exact: hoeveel raadsels er in het boek ook overblijven, je weet wel precies wat er steeds gebeurt.
Toch is dit boek zonder meer één van de lastigste op niveau vijf. Dit komt niet alleen door hoe ver het van de huidige scholier staat, maar ook door de ingewikkeld te doorgronden titel en de diepe thematische laag. Ik durf zelfs wel te stellen dat ik het lastiger vond om hier doorheen te komen dan door veel van de boeken van niveau zes.
Desondanks vond ik dit zeker geen slecht boek. Het afglijden van Arthur naar een steeds slechtere en gestoordere versie van zichzelf is enorm fascinerend om te lezen. Ook manier waarop Hermans de Tweede Wereldoorlog gebruikt om zijn ideeën over de mens weer te gevonden vond ik ontzettend interessant.
Als je zin hebt in een gemakkelijk boek voor op je nachtkastje, moet je De tranen der acacia’s lekker in de boekenkast laten staan. Heb je echter zin in iets om je tanden flink in te zetten én houd je van psychologische romans? Dan zou ik hem zeker uitproberen.
September 7, 2022
Just like 'De donkere kamer van Damocles' is this one hard one to rate just after finishing it. It certainly enjoyed it less than DDKVD, but mostly because of the poor way it's been written. Especially during the first 100 pages, Hermans is really struggling to find a suitable language for writing. You can really feel he's only just started to write.
It takes half of the book before you realise what it's about and once that idea takes a hold of you, you're in too deep to back out. The reader is being dragged into the depressing cynicism of Arthur and his bleak prospects on life take a hold of you.
This is not a book that is meant to be nice or to enjoy. I totally get how this has been written right after the Second World War and it's striking how it already debunks the heroism and the myths that sparked from it. This, in combination with the fall of our protagonist, leaves you with a hollow feeling in the the pit of your stomach.
The general philosophical ideas of the novel are explained during two interesting fragments, but they are the only guides through the story. Apart from them, the reader is left on his own to make up his mind about the legitimacy of the actions.
The first part of the book was frustrating and hard to get through, the second part was way more enjoyable and fast paced, while the final chapters feel like you're in an elevator that's plunging down into the depths of humanity.
I'll stick with 3/5, but I'm sure this book has way more secrets hidden inside of it than I can fathom at this point.
It takes half of the book before you realise what it's about and once that idea takes a hold of you, you're in too deep to back out. The reader is being dragged into the depressing cynicism of Arthur and his bleak prospects on life take a hold of you.
This is not a book that is meant to be nice or to enjoy. I totally get how this has been written right after the Second World War and it's striking how it already debunks the heroism and the myths that sparked from it. This, in combination with the fall of our protagonist, leaves you with a hollow feeling in the the pit of your stomach.
The general philosophical ideas of the novel are explained during two interesting fragments, but they are the only guides through the story. Apart from them, the reader is left on his own to make up his mind about the legitimacy of the actions.
The first part of the book was frustrating and hard to get through, the second part was way more enjoyable and fast paced, while the final chapters feel like you're in an elevator that's plunging down into the depths of humanity.
I'll stick with 3/5, but I'm sure this book has way more secrets hidden inside of it than I can fathom at this point.
September 9, 2021
Nikomu by som nepriala ocitnúť sa v koži hlavnej postavy, mladého študenta Arthura, ktorého som si pre jeho citlivú povahu nesmierne obľúbila. Nemal to v živote ľahké, predsa len sa zrazu prebral vo svete zmietanom vojnou, no ani to ho neprimälo stratiť hlavu... aj keď je treba povedať, že sám je vo svojich myšlienkach stratený a netuší, komu môže veriť a kto je jeho najväčším nepriateľom.
Mala som veľký problém sa v knihe orientovať, v autorom písaní prevládal chaos, zúfalstvo a ja som tak musela niektoré odstavce, dokonca strany, čítať viackrát, no aj napriek tomu mám pocit, že mi toho ešte veľa uniklo. Arthur je ako rozprávač pomerne nespoľahlivý, v myšlienkach sa venuje siahodlhým a miestami chaotickým dialógom, a tak je z času na čas ťažké ho nasledovať. Sama som prekvapená, ale aj napriek tomu ma bavilo v deji napredovať, spoznávať situáciu, samotného Arthura a pokúsiť sa mu porozumieť. Ak si trúfate na zložitý, nech sa páči, ja si ju prečítam určite opäť o pár rokov a verím, že tentoraz v nej nájdem oveľa viac ako na prvé prečítanie, je to jedna z tých kníh, ktoré treba prelúskavať po vrstvách, postupne odhaľovať ich hĺbku a hlavne sa nevzdávať už v úvode, ako som mala viackrát chuť ja – na písanie Willema Frederika Hermansa si prosto musíte urobiť chuť.
Odporúčam naozaj ale naozaj len milovníkom náročnejšej literatúry.
Mala som veľký problém sa v knihe orientovať, v autorom písaní prevládal chaos, zúfalstvo a ja som tak musela niektoré odstavce, dokonca strany, čítať viackrát, no aj napriek tomu mám pocit, že mi toho ešte veľa uniklo. Arthur je ako rozprávač pomerne nespoľahlivý, v myšlienkach sa venuje siahodlhým a miestami chaotickým dialógom, a tak je z času na čas ťažké ho nasledovať. Sama som prekvapená, ale aj napriek tomu ma bavilo v deji napredovať, spoznávať situáciu, samotného Arthura a pokúsiť sa mu porozumieť. Ak si trúfate na zložitý, nech sa páči, ja si ju prečítam určite opäť o pár rokov a verím, že tentoraz v nej nájdem oveľa viac ako na prvé prečítanie, je to jedna z tých kníh, ktoré treba prelúskavať po vrstvách, postupne odhaľovať ich hĺbku a hlavne sa nevzdávať už v úvode, ako som mala viackrát chuť ja – na písanie Willema Frederika Hermansa si prosto musíte urobiť chuť.
Odporúčam naozaj ale naozaj len milovníkom náročnejšej literatúry.
October 25, 2025
2 1/2 sterren:
Lastig om in het verhaal te komen. Spannende gebeurtenissen worden beschreven in 1 bladzijde. Onbelangrijke gebeurtenissen zoals het lopen naar de fietsenstalling worden beschreven in 3. Hermans schrijft enorm… wollig? (Het had ook in 100 pagina’s gekund ipv de 400 die het waren) Het verhaal was op zich niet slecht. Wie ben ik en wat wil ik met mijn leven is best een interessant thema. Dat in combinatie met de oorlog had een enorm indrukwekkend verhaal kunnen zijn.
Conclusie: Een boek met veel potentie die het niet waarmaakt…
Lastig om in het verhaal te komen. Spannende gebeurtenissen worden beschreven in 1 bladzijde. Onbelangrijke gebeurtenissen zoals het lopen naar de fietsenstalling worden beschreven in 3. Hermans schrijft enorm… wollig? (Het had ook in 100 pagina’s gekund ipv de 400 die het waren) Het verhaal was op zich niet slecht. Wie ben ik en wat wil ik met mijn leven is best een interessant thema. Dat in combinatie met de oorlog had een enorm indrukwekkend verhaal kunnen zijn.
Conclusie: Een boek met veel potentie die het niet waarmaakt…
September 26, 2021
Ťažká to kniha, zachytávajúca povojnový chaos a zmätok. Na začiatku sa ťažko orientuje, neviete, komu máte veriť, čo sa vlastne deje, kto hovorí pravdu, pomerne verne zachytené pocity, v akých sa asi zmietali aj postavy tých dní. Hermans má osobitý štýl, ktorý mi nie úplne sadol. Jeho slová sa však v mojej hlave prelievali priamo do obrazov a rada by som si to pozrela túto knihu sfilmovanú, jej chaos zachytený do obrazov.
April 23, 2022
Geen simpel boek om door te worstelen, maar wat een debuutroman van wie één van de grootste schrijvers van het Nederlandse taalgebied zou worden.
Een magistraal debuut dat staat naast andere grote debuten als "De avonden", "Archibald Strohalm" en "De metsiers".
Een magistraal debuut dat staat naast andere grote debuten als "De avonden", "Archibald Strohalm" en "De metsiers".
September 6, 2024
In oorlogstijd leer je wat voor man je bent, laf en opportunistisch.
September 11, 2018
3.5 *
I still have to progress this book a little bit.. There was quite a bit of this book that I felt was unnecessary. And I know that Hermans is known for this kind of writing, some things were very trippy and confusing.
After finishing this book I immediately went to read some analyses from literary experts, helping me trying to make sense of some passages. So what they said is that, considering this is Hermans second book that he published, this book was some sort of rough draft/ concept draft of Hermans most famous book, De Donkere Kamer van Damocles. Which made a lot of sense and I found myself, while I was reading, thinking about how similar the two books were. Okay not the whole book is similar, but the characters and most of all, their anger, despair, looking for adventure, failing, pessimism, etc.
So most of this book I still have to progress, even though, I suspect this is written with the intention to be some sort of big mystery. Also I still have to find a way to make sense of the title. Hermans doesn't just give his book a certain title, as I noticed with some of his other works. I was thinking about what they said about acacia's in the book; they stay green and they are the symbol of immortality. Then tears... the Robinia pseudoacacia (a kind of acacia) is poisonous for humans and animals. Are the tears poison? Poison of immortality? I don't know yet, and I might never will...
Overal, I think this book is essential for Hermans fans. It contains basically all the elements Hermans always uses and if it is a concept draft for De Donkere Kamer.. I find it interesting
I still have to progress this book a little bit.. There was quite a bit of this book that I felt was unnecessary. And I know that Hermans is known for this kind of writing, some things were very trippy and confusing.
After finishing this book I immediately went to read some analyses from literary experts, helping me trying to make sense of some passages. So what they said is that, considering this is Hermans second book that he published, this book was some sort of rough draft/ concept draft of Hermans most famous book, De Donkere Kamer van Damocles. Which made a lot of sense and I found myself, while I was reading, thinking about how similar the two books were. Okay not the whole book is similar, but the characters and most of all, their anger, despair, looking for adventure, failing, pessimism, etc.
So most of this book I still have to progress, even though, I suspect this is written with the intention to be some sort of big mystery. Also I still have to find a way to make sense of the title. Hermans doesn't just give his book a certain title, as I noticed with some of his other works. I was thinking about what they said about acacia's in the book; they stay green and they are the symbol of immortality. Then tears... the Robinia pseudoacacia (a kind of acacia) is poisonous for humans and animals. Are the tears poison? Poison of immortality? I don't know yet, and I might never will...
Overal, I think this book is essential for Hermans fans. It contains basically all the elements Hermans always uses and if it is a concept draft for De Donkere Kamer.. I find it interesting
June 22, 2024
“Je had erbij moeten zijn” houdt je een valse spiegel voor, een glimp van de irrealis of hoe het anders had kunnen lopen. ‘Vals’ omdat de inbeelding per definitie betekent dat je de afgespeelde feiten in je hoofd moet verdraaien, stukjes moet bijknippen of -plakken en je eigenlijk maar twee keuzes daarbij laat: óf iedereen handelt hetzelfde, de stukjes blijven dezelfde en jij sluit gewoon aan bij de stroom; óf jouw aanwezigheid verandert de geschiedenis onherroepelijk en alomvattend. Als je dan even redelijk blijft met jezelf, dan weet je dat er aan beide denkwijzen geen beginnen aan is.
In De tranen der acacia’s lijkt Hermans Arthur Muttah op een gedoemde zoektocht te sturen naar een gelijkaardige conclusie. Het boek is vervelend, in de zin dat het je weghoudt van de actie. Terwijl soldaten sneuvelen voor de bevrijding van Nederland en verzetslieden gearresteerd worden, sukkelt Arthur van zijn eigen rottende kamer tot die van de zoveelste lelijke vrouw, onderweg bruggen opblazend die slechts hemzelf tegenhouden. Wil hij deel uitmaken van de geschiedenis – ‘erbij’ zijn – dan strompelt hij er hulpeloos achteraan. Alles dematerialiseert in zijn handen. “Het leven werd als een lopende band lang hem gevoerd en het scheen te willen zeggen: als jij niet dìt had gedaan en als er niet dàt had gebeurd, dan zou je maar hebben uit te stappen om er middenin te zijn en vrolijk te wezen” (265).
Toch heeft Arthur nooit een kans gehad iets te veranderen. Als bij een naturalistische predestinatie was Arthur gedoemd dit leven te leiden. Een Muttahskindje die een wees is, is toch ten dode opgeschreven? In Brussel vindt hij een surrogate die net als hem de oorlog buiten zag afspelen terwijl zij vast zat in haar donkere kamer. Die oorlog daarbuiten had net zo goed niet kunnen bestaan voor hen. Wat scheidt de roman dan van het naturalisme, als de conclusie toch lijkt te zijn dat iedereen zijn eigen kleine oorlog heeft? Het antwoord heet de twijfel; vallen de paar hoofdstukken van Oskar Ossegal weg, zoals hijzelf in de tweede romanhelft, dan is er niets, geen indicatie voor de lezer dat ooit iemand ‘erbij’ geweest is. Het deel in Brussel vertoont parallellen, (dis)continuaties en evenveel onvolmaaktheden als het deel in Amsterdam en een wederzijdse reflectie dringt zich op. Beïnvloedt je toekomst je verleden evenveel als omgekeerd? Even weinig?
In De tranen der acacia’s lijkt Hermans Arthur Muttah op een gedoemde zoektocht te sturen naar een gelijkaardige conclusie. Het boek is vervelend, in de zin dat het je weghoudt van de actie. Terwijl soldaten sneuvelen voor de bevrijding van Nederland en verzetslieden gearresteerd worden, sukkelt Arthur van zijn eigen rottende kamer tot die van de zoveelste lelijke vrouw, onderweg bruggen opblazend die slechts hemzelf tegenhouden. Wil hij deel uitmaken van de geschiedenis – ‘erbij’ zijn – dan strompelt hij er hulpeloos achteraan. Alles dematerialiseert in zijn handen. “Het leven werd als een lopende band lang hem gevoerd en het scheen te willen zeggen: als jij niet dìt had gedaan en als er niet dàt had gebeurd, dan zou je maar hebben uit te stappen om er middenin te zijn en vrolijk te wezen” (265).
Toch heeft Arthur nooit een kans gehad iets te veranderen. Als bij een naturalistische predestinatie was Arthur gedoemd dit leven te leiden. Een Muttahskindje die een wees is, is toch ten dode opgeschreven? In Brussel vindt hij een surrogate die net als hem de oorlog buiten zag afspelen terwijl zij vast zat in haar donkere kamer. Die oorlog daarbuiten had net zo goed niet kunnen bestaan voor hen. Wat scheidt de roman dan van het naturalisme, als de conclusie toch lijkt te zijn dat iedereen zijn eigen kleine oorlog heeft? Het antwoord heet de twijfel; vallen de paar hoofdstukken van Oskar Ossegal weg, zoals hijzelf in de tweede romanhelft, dan is er niets, geen indicatie voor de lezer dat ooit iemand ‘erbij’ geweest is. Het deel in Brussel vertoont parallellen, (dis)continuaties en evenveel onvolmaaktheden als het deel in Amsterdam en een wederzijdse reflectie dringt zich op. Beïnvloedt je toekomst je verleden evenveel als omgekeerd? Even weinig?
March 20, 2024
'Kijk hier. Stel je voor een kelder, een ondergelopen kelder. De vloer die erboven ligt is opengebroken, maar de balken liggen er nog overheen, zodat je op de balken kunt staan en in de kelder kunt kijken. In de kelder ligt een halfverrot matras, het steekt boven het water uit. Op het water drijven vogelveertjes. Kun je het je voorstellen? Dat ben ik. Dat ben ik helemaal.' (288-289)
Gaat over de twintigjarige Arthur Muttah in Amsterdam tijdens en na de Tweede Wereldoorlog. Acacia's staan voor onsterfelijkheid en liggen op het sterfbed van zijn stiefmoeder, die een hekel heeft aan bloemen omdat ze vergaan. Arthur is een soort acacia: iedereen om hem heen sterft (het zij door de oorlog, ouderdom of zijn toedoen) maar hijzelf komt niet in gevaar, maakt niks gevaarlijks mee. Tot zijn grote frustratie, want Arthur gelooft heilig in oorlog. Hij wil dan ook dat deze nooit eindigt, al is het maar om zijn miserabele leven te rechtvaardigen. Alleen in tijden van oorlog is mijn mentale en materiële toestand te rechtvaardigen, beseft hij, waardoor hij als een stekker baalt van de Bevrijding. Hoe hij zijn situatie en de stand van het land dan samenvat, op de dag van de Bevrijding, zo kan alleen Hermans het bedenken:
Hij dacht: in de keuken liggen twee doden. 'Ah, bon', zegt men in Brussel. Binnen zit mijn zuster half verkracht. In de achterkamer is het plafond naar beneden gekomen. Overal in huis liggen scherven, bijna alle stoelen zijn omgevallen. Op straat worden mensen doodgeschoten. Er is geen eten. Hier en daar stort de stad in. Alle vlaggen hangen uit. De mensen verven de lantaarnpalen oranje. Wie gevangen zitten, zullen bevrijd worden, zij die de baas waren zullen gevangen genomen worden en gedood. Ik weet het werkelijk niet meer. (206)
En dat Arthur het werkelijk niet meer weet, daarover laat Hermans geen twijfel bestaan. Je denkt dat het boek somber begint, maar dan kom je erachter dat het nog veel somberder kan.
Hij zat voorover, zijn ellebogen op zijn knieën, zijn handen onder zijn hoofd. Zijn tranen sijpelden tussen zijn vingers door. Ik ben niemand meer, dacht hij, ik ben iemand die helemaal niet bestaat. (344)
Gaat over de twintigjarige Arthur Muttah in Amsterdam tijdens en na de Tweede Wereldoorlog. Acacia's staan voor onsterfelijkheid en liggen op het sterfbed van zijn stiefmoeder, die een hekel heeft aan bloemen omdat ze vergaan. Arthur is een soort acacia: iedereen om hem heen sterft (het zij door de oorlog, ouderdom of zijn toedoen) maar hijzelf komt niet in gevaar, maakt niks gevaarlijks mee. Tot zijn grote frustratie, want Arthur gelooft heilig in oorlog. Hij wil dan ook dat deze nooit eindigt, al is het maar om zijn miserabele leven te rechtvaardigen. Alleen in tijden van oorlog is mijn mentale en materiële toestand te rechtvaardigen, beseft hij, waardoor hij als een stekker baalt van de Bevrijding. Hoe hij zijn situatie en de stand van het land dan samenvat, op de dag van de Bevrijding, zo kan alleen Hermans het bedenken:
Hij dacht: in de keuken liggen twee doden. 'Ah, bon', zegt men in Brussel. Binnen zit mijn zuster half verkracht. In de achterkamer is het plafond naar beneden gekomen. Overal in huis liggen scherven, bijna alle stoelen zijn omgevallen. Op straat worden mensen doodgeschoten. Er is geen eten. Hier en daar stort de stad in. Alle vlaggen hangen uit. De mensen verven de lantaarnpalen oranje. Wie gevangen zitten, zullen bevrijd worden, zij die de baas waren zullen gevangen genomen worden en gedood. Ik weet het werkelijk niet meer. (206)
En dat Arthur het werkelijk niet meer weet, daarover laat Hermans geen twijfel bestaan. Je denkt dat het boek somber begint, maar dan kom je erachter dat het nog veel somberder kan.
Hij zat voorover, zijn ellebogen op zijn knieën, zijn handen onder zijn hoofd. Zijn tranen sijpelden tussen zijn vingers door. Ik ben niemand meer, dacht hij, ik ben iemand die helemaal niet bestaat. (344)
May 29, 2022
De hoofdpersoon van dit boek raakt in de oorlog zichzelf kwijt. Erger, hij vindt zichzelf daarna niet meer terug. De bezettingsjaren hebben allerlei oude zekerheden ontmaskerd als fragiele ficties; vaste steun- en standpunten bleken niets dan verraderlijke klippen, waarop het argeloze denken strandde. Men is niet enkel vergeten wat een goed mens is, maar zelfs wat een mens überhaupt is. Net als in ‘De donkere kamer van Damokles’ is de vraag naar het kennen een belangrijk thema: wie ben ik, en wat kan ik over mezelf weten? Met deze cynische roman wist Hermans definitief de toon te zetten voor de nog vele oorlogsromans die Nederlandse schrijvers zouden produceren.
‘De tranen der acacia’s’ vind ik inhoudelijk zeer sterk, maar de stijl is naar mijn mening ondermaats. Neem de eerste zin: ‘De boerenmeid (of -vrouw) had tenslotte niet geprotesteerd toen hij zijn kin op haar schouder liet rusten.’ Wat er hierna gebeurt geeft geen reden voor het woord ‘tenslotte’, bijvoorbeeld doordat de boerenmeid in kwestie later wel zou gaan protesteren. (Als Hermans ‘tenslotte’ in de betekenis van ‘tot slot’ wilde gebruiken – wat gelet op de context ook niet past – had hij het uiteraard met een spatie moeten schrijven.) Dus wat voegt dat woord toe? En wat heeft de lezer aan de toevoeging ‘of -vrouw’? Zij speelt geen verdere rol in het verhaal en het is dus ook niet relevant of zij jong is of eventueel wat ouder; ook zijn de haakjes niet fraai. Verder was ‘protesteerde’ mooier geweest dan ‘had geprotesteerd’. Er is geen inhoudelijke reden om het voltooid deelwoord te gebruiken, en enkele zinnen verderop wordt inderdaad ook overgeschakeld op de onvoltooid verleden tijd.
Dat zelfs de eerste zin, los van dat hij niet bijzonder boeiend is, op drie punten te verbeteren valt, is inderdaad geen goed omen. De rest van het boek vind ik dan ook vaak lomp geschreven. Jammer dat een roman die zo beklemt en tot nadenken aanzet, geen enkele werkelijk mooie zin bevat.
(Nu maar hopen dat dit recensietje geen stijlfouten bevat.)
‘De tranen der acacia’s’ vind ik inhoudelijk zeer sterk, maar de stijl is naar mijn mening ondermaats. Neem de eerste zin: ‘De boerenmeid (of -vrouw) had tenslotte niet geprotesteerd toen hij zijn kin op haar schouder liet rusten.’ Wat er hierna gebeurt geeft geen reden voor het woord ‘tenslotte’, bijvoorbeeld doordat de boerenmeid in kwestie later wel zou gaan protesteren. (Als Hermans ‘tenslotte’ in de betekenis van ‘tot slot’ wilde gebruiken – wat gelet op de context ook niet past – had hij het uiteraard met een spatie moeten schrijven.) Dus wat voegt dat woord toe? En wat heeft de lezer aan de toevoeging ‘of -vrouw’? Zij speelt geen verdere rol in het verhaal en het is dus ook niet relevant of zij jong is of eventueel wat ouder; ook zijn de haakjes niet fraai. Verder was ‘protesteerde’ mooier geweest dan ‘had geprotesteerd’. Er is geen inhoudelijke reden om het voltooid deelwoord te gebruiken, en enkele zinnen verderop wordt inderdaad ook overgeschakeld op de onvoltooid verleden tijd.
Dat zelfs de eerste zin, los van dat hij niet bijzonder boeiend is, op drie punten te verbeteren valt, is inderdaad geen goed omen. De rest van het boek vind ik dan ook vaak lomp geschreven. Jammer dat een roman die zo beklemt en tot nadenken aanzet, geen enkele werkelijk mooie zin bevat.
(Nu maar hopen dat dit recensietje geen stijlfouten bevat.)
January 11, 2023
Ik heb dit boek gelezen toen ik op de middelbare school zat en had het op een enorm voetstuk staan. Nu ik het heb herlezen valt het eerlijk gezegd wat tegen. Ik vond het boek chaotisch en de hoofdpersoon niet sympathiek.
Het vorige boek dat ik las was chicklit en dat heb ik ook drie sterren gegeven. Dit boek is beter, maar van het vorige boek heb ik meer genoten. Dus na lang twijfelen toch voor 3 sterren gegaan, omdat het toch eigenlijk in mijn ogen niet meer waard is.
Mochten leerlingen dit willen lezen, dan zou ik hen aanraden een woordenboek Frans (of Google translate) en een woordenboek Nederlands bij de hand te houden. Het boek geeft namelijk wel een mooi voorbeeld van het veranderen van onze taal.
Het vorige boek dat ik las was chicklit en dat heb ik ook drie sterren gegeven. Dit boek is beter, maar van het vorige boek heb ik meer genoten. Dus na lang twijfelen toch voor 3 sterren gegaan, omdat het toch eigenlijk in mijn ogen niet meer waard is.
Mochten leerlingen dit willen lezen, dan zou ik hen aanraden een woordenboek Frans (of Google translate) en een woordenboek Nederlands bij de hand te houden. Het boek geeft namelijk wel een mooi voorbeeld van het veranderen van onze taal.
August 11, 2025
Ik denk te veel. Het interesseert niemand. Mijn gedachten zitten in mij als sardines in een blik. Een blik waarop een verkeerd etiket is geplakt zodat niemand de inhoud kan raden.
Op de derde verdieping hoorde hij een tamelijk luid gesprek achter een deur, maar hij bleef niet staan om te luisteren. De stem die het zachts sprak had hij misschien nog kunnen volgens, maar die zei het misnte. De andere stem klink luid, zeer luid zelfs, hij kon hem op de trap nog horen. Maar de woorden schenen elkaar te verdringen op de lippen van degene die sprak. Hij hield dan even op, begon langzaam opnieuw, tot er weer niets dan elkaar de voorrang betwistende geluiden kwamen.
Op de derde verdieping hoorde hij een tamelijk luid gesprek achter een deur, maar hij bleef niet staan om te luisteren. De stem die het zachts sprak had hij misschien nog kunnen volgens, maar die zei het misnte. De andere stem klink luid, zeer luid zelfs, hij kon hem op de trap nog horen. Maar de woorden schenen elkaar te verdringen op de lippen van degene die sprak. Hij hield dan even op, begon langzaam opnieuw, tot er weer niets dan elkaar de voorrang betwistende geluiden kwamen.
July 22, 2024
De tranen der acacia's lijkt erg op Hermans andere "De donkere kamer van Damokles" boek qua hoofdpersonage. Je merkt gaandeweg dat het hoofdpersonage Arthur een ander idee heeft van de realiteit dan de mensen om hem heen. Arthur leeft al met al een treurig bestaan. De opbouw van het boek duurt lang en de ontknoping stelde me teleur. Waar ".. Damokles" nog mysterie bevat tot het eind, vind ik dat hier missen. Mijn les uit dit boek: Het niet ontvangen van ouderliefde heeft desastreuze gevolgen.
September 19, 2021
Hermans is wat mij betreft een van de beste Nederlandse schrijvers. Zijn Donkere Kamer is natuurlijk briljant, maar De tranen der acacia's kun je zeker zien als een meer dan goede vingeroefening voor De Donkere Kamer. Ook in dit boek gaat het over goed en kwaad tijdens de oorlog en is het voor de lezer continu afvragen wat waar is en wat niet.
February 1, 2022
Waar je bij Gerard Reve (wiens werk ik graag les, en die een van de andere "grote drie" van de Nederlandse literatuur is) te midden van alle leegheid en misère altijd nog iets van humor, tederheid en genade te vinden is, lijkt dat bij Hermans volledig te ontbreken. Ik moet nog een beetje bijkomen van deze "De tranen der acacia's". Soms heel mooi en pakkend, maar soms ook gewoon erg naar.
Displaying 1 - 30 of 46 reviews