"ზაზა ბურჭულაძემ ბოლო ათწლეულის ჩვეულებას არ უღალატა და ისევ შედევრი შექმნა. ტექსტი, რომელსაც ჰქვია „ტურისტის საუზმე“, უპირველეს ყოვლისა, ე.წ. სიტყვაკაზმული მწერლობის ნატურალისტურ-ჰუმანისტური ძეგლია, ნატურალიზმის თანამედროვე (ყველაზე უჩვეულო რამეებიც რომ ნატურალურად, ბუნებრივად ჩანს და მკითხველმაც nil admirari „არაფერი გაიკვირვო“ პოზა უნდა დაიკავოს) და ჰუმანიზმის ანტიკური (ადამიანია ყველაფრის საზომი) ან შუასაუკუნეობრივი გაგებით (ადამიანი და არა ღმერთი სამყაროს ცენტრში). ავტორი საპრემიო ფინიშზე გავიდა, თუმცა მსოფლიოში არ არსებობს ლიტერატურული პრემია, რომელიც ამ ტექსტს მოირგებდა. თუ მართალი იყო ამ წიგნის დაწერამდე, ან, უბრალოდ, „მდე“ მწერალი თავისი შემოქმედების რაოდენობრივი და თვისობრივი შეფასებისას (ნახევარრომანის ავტორი ვარო), „შემდეგ“ მწერალი უკვე ორ-ნახევარი რომანის ავტორია. ბერლინში დაწერილი „საუზმე“ ქართველ მწერალს ორად უნდა ჩაეთვალოს, როგორც ოდესღაც პოლარული წრის იქით მყოფ პატიმრებს ეთვლებოდათ ერთი დღე ორად". ლევან ბერძენიშვილი.
Zaza Burchuladze (Georgian: ზაზა ბურჭულაძე) (born 9 September 1973 in Tbilisi, Georgia) is a contemporary postmodern Georgian writer and dramatist.
Zaza Burchuladze graduated the monumental and ornamental painting department of Tbilisi State Academy of Arts. Since 1998 he has been publishing his stories in Georgian newspapers and magazines such as “Arili” (Sun beam), “Alternative”, “Anabechdi” (Fingerprint), “Hot Chocolate”, “Playboy Georgia”, etc. Until 2001 published his works under a pen-name of Gregor Zamza (Zamza is the hero of Franz Kafka's story "The Metamorphosis"). Translated into Georgian books of Dostoevski, Sorokin, Elizarov, Bitov. In 2007 starred in “Jako’s boarders”, film based on Mikhail Javakhishvili’s story of the same name.
ჰმ... ამ წიგნის "რევიუს" დაწერა ალბათ უნდა დაიწყო ციტატით რომელსაც ბოლო გვერდებზე ხვდები: " ბაკურ სულაკაური პირდაპირი კაცია, ჰოდა, ამ ჩანაწერების წაკითხვის შემდეგ პირდაპირ მკითხა, ვისთვის წერ ამ ყველაფერს, რომელი მაილს დევისი ან სტივენ ჰოკინგი ხარ, რომ შენს დღიურებს რაიმე ობიექტური ღირებულება ჰქონდესო. მე კი ასე პირდაპირ ვერაფერი ვუპასუხე. შემრცხვა იმის თქმა, რომ პირველად არ ვიცი, კონკრეტულად ვისთვის ვწერ" გემრიელად, ერთი ამოსუნთქვითო რომ იტყვიან, ისე წასაკითხითხი წიგნია. იყო წიგნში რამდენიმე ისეთი მომენტი რომელმაც ბოლომდე ჩამითრია და ცოტა არ იყოს დამაფიქრა კიდეც, მაგრამ იყო ისეთი მომენტებიც რომლებმაც საერთოდ არაფერი არ მომცა. Mindestens არ მინანია რომ წავიკითხე, მითუმეტეს 2000+ დაბადებული მკითხველისთვის, ყველა წარსულის გადმოძახილი პასაჟი, ან ის მომენტები რომელსაც ირიბად თუ შევესწარი ინტრიგნულად კარგი იყო. *** "ცხადია, მზურვნელობამოკლებულ ბავშვებს უნდა დავეხმაროთ. მაგრამ რა ვუყოთ, მზრუნველობამომატებულებს?" *** "რა მოხდება, მათხოვრის ნაცვლად, მეტროში ერთხელაც მდიდარი რომ შემოვიდეს, ვაგონის შუაში დადგეს, გულზე ფორბსის ნომერი დაიდოს, ყდაზე საკთარი ფოტოთი, და მგზავრებს მიმართოს: "ქალბატონებო და ბატონებო, მე ვარ შეძლებული ადამიანი. რომ დავიწყო იმის ჩამოთვლა, რამდენი ცნობილი მხატვრის ტილო მაქვს, რამდენი იახტა, რამდენი კუნძული და სხვა მრავალი, დრო არ გვეყოფა. ჩემს სიმდიდრეზე წარმოდგენა რომ შეგიქმნათ, უბრალოდ გეტყვით, ჩემი მზარეული ჩემს შვილებს გოგლიმოგლის მხოლოდ ფაბერჟეს კვერცხებისგან უკეთებს. ნება მომეცით დაგეხმაროთ, ვისაც რამდენით შემიძლია." *** "ერთი მოჯმა ერი კი ვართ, მაგრამ ისეთი კოხტა, ჩარეცხვა დაგენანება"
I like Georgia and Armenia really very much. And this felt so close to me, almost family-like. It's like it's written by a distant cousin of mine. Even though the book is pretty much about nothing, I enjoyed just reading it and no stress... I can't say I'm nostalgic for communist times, but here it was more like you could soak up the atmosphere of a childhood under socialism, but not exactly someone who was persecuted, so actually cool. If I were to add my similar memories: what about the queues for bananas? Yes, it was true, but as a child I didn't worry about it, I was happy to get a banana. Similarly, the queue for the Skoda Favorit car. I didn't care, my grandfather eventually bought some car, he swapped his order in the queue for something else... And in a similar tone, I feel like this book is written. It recalls situations as facts, it doesn't judge, it doesn't condemn... it just tells a story. --- Mám slabost pro Gruzii a Arménii. A tohle mi připadalo takové blízké, až rodinně. Jako by to psal nějaký můj vzdálený bratranec. I když je to kniha vcelku o ničem, bavilo mě si to jen tak pročítat a nic neřešit. Nemůžu říct, že bych nostalgicky vzpomínala na komunistické časy, ale tady se spíš dala nasát atmosféra dětství v socialismu, ale ne zrovna někoho, kdo byl perzekuován, takže vlastně pohoda. Kdybych měla připojit svoje obdobné vzpomínky, tak fronty na banány? Ano, byly, ale jako dítě jsem to neřešila, měla jsem radost, že jsem dostala banán. Podobně pořadník na Favorita. Bylo mi to jedno, nějaké auto nakonec děda koupil, své pořadí vyměnil za něco jiného... A v podobném duchu mi připadá psaná tahle kniha. Vzpomíná na situace jako fakta, nehodnotí, nevynáší do nebes, neodsuzuje... prostě vypráví.
Aufzeichnungen aus Berlin des Alter Egos des Autors, mit Blick auf Tbilissi ("Tiflis" wird nicht einmal gebraucht...), der Stadt, die der Schriftsteller verlassen hat. Warum steht da "Roman" vorne drauf, wunderte ich mich bald einmal. Ist es nicht eher eine Sammlung von Gedanken, Beobachtungen und oft genug Erinnerungen, gemischt mit einer Prise Heimweh, des Autors? Oder will das "Roman" gerade hier Distanz schaffen: trotz desselben Namens, äußerer Ähnlichkeit und selbem Werk ist der Protagonist eine fiktionale Figur und nicht der Autor selbst? Wie man dieses Buch auch liest, man merkt, dass es von einer Person geschrieben ist, die noch stark mit Georgien in innerer Verbindung steht. Für mich war es eine gute Ergänzung zu adibas, außerdem musste ich immer wieder laut über originelle Formulierungen lachen. Gute 3 Sterne.
ეს წიგნი არის არაფერზე. ისე იწყება და ისე მთავრდება, რომ არაფერი არ ხდება წიგნში, არანაირი ხაზი არ ვითარდება, არა აქვს სიუჟეტი, მოკლედ არაფერი არაა, უბრალოდ ბლოკნოტში ერთმანეთთან სრულიად დაუკავშირებელი ჩანაწერებია, რომელთა უმეტესობაც საერთოდ არაფრის მომცემი იყო. ეს ორი ვარსკვლავიც დაიმსახურა იმ იშვიათად კარგმა შედარებებმა, რომელსაც იყენებს წიგნში.
ტესტი ჯერ არ ვიცი, არ გამიაზრებია, თუმცა ანოტაციას და ლიგამუსში წიგნის პრეზენტაციას რაც შეეხება, ლევან ბერძენიშვილი სულ "ანტიგონეზე" და მსგავს თემებზე უნდა ყვებოდეს, შეუდარებლად გამოსდის. აი, პოსტმოდრნს თავი უნდა დაანებოს. პლიუს, ზედმეტად ბევრ სიტყვას ხმარობს ცოტა სათქმელისთვის.
"ადიბასის", "გასაბერი ანგელოზის" და "მინერალური ჯაზის" ფონზე არის ნული. რაც ყველაზე მეტად მომწონს ამ ავტორში - პოსტმოდერნული მშვიდი თხრობა სრულიად დაკარგულია, ან ვაჭარბებ - ნაწილობრივ.
ტყუილად არ ჰქვია ამ წიგნს “ტურისტის საუზმე” და ტყუილად არ არის დღიურის, ბლო��ნოტის სტილში გაკეთებული, თავისი რბილი, მაგრამ მაინც მაგარი ყდითა და რეზინის თოკით. ეს არის ტურისტის დღიური, ტურისტის, რომელიც საკუთარ თუ სხვა ქვეყანაში, ყველგან ტურისტად გრძნობს თავს, ყველგან ხედავს დადებითსა თუ უარყოფითს, სენტიმენტებიც გააჩნია, მონატრებაც იცის, მაგრამ მაინც ტურისტია, შინ თუ გარეთ.
დღიურია, გულწრფელი ჩანაწერებით, ქართული ჩანაწერებით, ქართველი კაცის ჩანაწერებით, რომელიც შინ და გარეთაც, ყველგან ტურისტია.