What do you think?
Rate this book
Zawsze nie ma nigdy
Pierwszy wywiad rzeka z Jerzym Pilchem.
W książce Zawsze nie ma nigdy Jerzy Pilch, mistrz opowiadania, którego styl i poczucie humoru czytelnicy rozpoznają bez pudła, wraca do wiślańskich i krakowskich czasów, do studiów, pracy w „Tygodniku Powszechnym”, przeprowadzki do Warszawy. Za bohatera opowieści często wybiera szczegół, biurko, pudełka czy ołówki, niemo przypatrujące się burzliwym kolejom Pilchowego żywota.
To przejmujące sprawozdanie z życia, jak na Pilcha przystało, przesiąknięte jest miłością do literatury, pisania, czytania, do pisarzy i pisarek wreszcie.
Wywiad ten pozwala też się przekonać, jak prawdziwe jest obiegowe powiedzenie – tyle że w odwróconej wersji – że na inteligentne pytanie padnie inteligentna odpowiedź. Ewelina Pietrowiak – reżyserka teatralna i operowa, scenografka – okazuje się wytrawnym rozmówcą. Pyta o rzeczy ważkie i banalne, podnosi kwestie filozoficzne i podpytuje o bieżące wydarzenia. Wydobywa z Pilcha tę gorzką intymność, która zachwyca i przejmuje każdego, kto miał okazję się z nim zetknąć.
Zawsze nie ma nigdy to nie tylko świetna lektura, obowiązkowa dla fanów Pilchowej frazy, ale też prawdziwy album. Książka zawiera kilkadziesiąt nigdy wcześniej niepublikowanych fotografii – z czasów studenckich, okresu krakowskiego, warszawskiego i oczywiście z dzieciństwa. Na okładce pierwsza z nich – mały Jurek jest pochłonięty dziełem wstrząsającym i ostatecznym, czyli numerem „Przeglądu Sportowego”.
W książce Zawsze nie ma nigdy Jerzy Pilch, mistrz opowiadania, którego styl i poczucie humoru czytelnicy rozpoznają bez pudła, wraca do wiślańskich i krakowskich czasów, do studiów, pracy w „Tygodniku Powszechnym”, przeprowadzki do Warszawy. Za bohatera opowieści często wybiera szczegół, biurko, pudełka czy ołówki, niemo przypatrujące się burzliwym kolejom Pilchowego żywota.
To przejmujące sprawozdanie z życia, jak na Pilcha przystało, przesiąknięte jest miłością do literatury, pisania, czytania, do pisarzy i pisarek wreszcie.
Wywiad ten pozwala też się przekonać, jak prawdziwe jest obiegowe powiedzenie – tyle że w odwróconej wersji – że na inteligentne pytanie padnie inteligentna odpowiedź. Ewelina Pietrowiak – reżyserka teatralna i operowa, scenografka – okazuje się wytrawnym rozmówcą. Pyta o rzeczy ważkie i banalne, podnosi kwestie filozoficzne i podpytuje o bieżące wydarzenia. Wydobywa z Pilcha tę gorzką intymność, która zachwyca i przejmuje każdego, kto miał okazję się z nim zetknąć.
Zawsze nie ma nigdy to nie tylko świetna lektura, obowiązkowa dla fanów Pilchowej frazy, ale też prawdziwy album. Książka zawiera kilkadziesiąt nigdy wcześniej niepublikowanych fotografii – z czasów studenckich, okresu krakowskiego, warszawskiego i oczywiście z dzieciństwa. Na okładce pierwsza z nich – mały Jurek jest pochłonięty dziełem wstrząsającym i ostatecznym, czyli numerem „Przeglądu Sportowego”.
260 pages, Hardcover
First published January 1, 2016
2 people are currently reading
38 people want to read
About the author
Jerzy Pilch
44 books126 followersJerzy Pilch was a Polish writer, columnist, and journalist.
Critics have compared Pilch's style to Witold Gombrowicz, Milan Kundera, or Bohumil Hrabal.
Critics have compared Pilch's style to Witold Gombrowicz, Milan Kundera, or Bohumil Hrabal.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 8 of 8 reviews
February 6, 2016
Pilch mówi, że mówi tak, jak pisze. A potem przyznaje się do poprawiania wywiadów! Ten jest równie dobry, jak drugi "Dziennik", i dziwnie pozytywny jak na częstość pojawiania się słów "stary" czy "chory". Poczucie humoru i wspomnienia o świetnych ludziach pozwalają jednak chyba fajnie żyć.
February 14, 2016
Jest dobrze, a na pewno lepiej. :)
July 2, 2018
3.5/5 or 7/10
Read
July 28, 2025powiedział co wiedział
March 3, 2016
Pilch to taki pisarz, którego albo się uwielbia, albo też kompletnie nie trawi. Takie przynajmniej są moje doświadczenia, kiedy słucham opinii osób, którym chciałem go polecić, albo sami mi go odradzali. Ja należę do tych, którzy go uwielbiają. Wprawdzie nie miałem okazji czytać wielu jego pozycji, natomiast to co padło moim łupem zrobiło na mnie bardzo dobre wrażenie. Zawsze cenię sobie poczucie humoru, odwagę i dystans do siebie i otaczającego świata, a Jerzy Pilch zdecydowanie te cechy posiada. Jeżeli dodamy do tego jeszcze prawdziwą maestrię w operowaniu formą, to jak dla mnie koktajl gwarantujący ucztę literacką. Gdybym miał wybrać najlepszego w tym temacie pisarza światowego to zdecydowanie będzie to Salman Rushdie, a w Polsce prym wiedzie właśnie Jerzy Pilch
"Zawsze nie ma nigdy" to tzw. wywiad rzeka. Nie ukrywam, że jestem pod tak pozytywnym wrażeniem tej książki, że żałuję iż objętościowo nie jest on zbyt obszerny. Z pewnością można było rozwinąć wiele wątków poruszanych przez Pilcha, ale z drugiej strony może właśnie to, iż wywiad ten miał tak naprawdę charakter luźnej, przyjacielskiej rozmowy wpłynęło na to, iż jest on tak przyjemny w odbiorze. W związku z tym nie ma co narzekać, a warto się podelektować póki rozmowa trwa, bo kiedy dobiega końca to pojawia się uśmiech na twarzy. No przynajmniej ja tak miałem :)
Pisarz dzieli się z nami refleksjami dotyczącymi całego życia, począwszy od dzieciństwa po czas obecny. Wpuszcza nas dość blisko do swojego intymnego świata, opowiadając nam o relacjach rodzinnych, koleżeńskich, a zwłaszcza o relacjach z kobietami, bo przecież temat ten jest dość mocno obecny w jego twórczości. opowiada nam o swoim stosunku do obecnej sytuacji społecznej w Polsce, zdradza wiele faktów ukazujących współpracę z "Tygodnikiem Powszechnym", czy też "Polityką". Cofa się do czasów młodości, ukazując kto i co go ukształtowało jako człowieka, a przez to również jako pisarza. Ponadto, rzecz bardzo interesująca, zwłaszcza dla mnie, opisuje wiele anegdot ukazujących relację pomiędzy środowiskiem literatów na przestrzeni dziesięcioleci. Zdradzę tylko, że nazwiska takie jak Herbert, Miłosz, Szymborska pojawiają się tu w trochę nowej, nieznanej może wszystkim odsłonie, jak choćby Szymborska organizująca towarzyskie "loteryjki" czy też serwująca zupki z proszku na imprezach.
Opowieść w której towarzyszy Jerzemu Pilchowi Ewelina Pietrowiak prowadzona jest ze wspomnianym wcześniej dużym dystansem i przeogromnym ładunkiem humoru. Sprawia to, iż potwierdziła mi się wizja Jerzego Pilcha, jako człowieka 'swojskiego' , choć może to określenie głupio zabrzmi,, ale sam zainteresowany wspomina kilkakrotnie właśnie w tym wywiadzie, że nie lubi tego etosu pisarza nadludzkiego, odrealnionego. On jest zwykłym człowiekiem, który w wolnym czasie popatrzy nawet na durny program w TV celem rozrywki, ale za to kiedy zasiada do pisania to staje się ( przynajmniej dla mnie ) literackim idolem :) Polecam szczerze!
Osinskipoludzku.blogspot.com
"Zawsze nie ma nigdy" to tzw. wywiad rzeka. Nie ukrywam, że jestem pod tak pozytywnym wrażeniem tej książki, że żałuję iż objętościowo nie jest on zbyt obszerny. Z pewnością można było rozwinąć wiele wątków poruszanych przez Pilcha, ale z drugiej strony może właśnie to, iż wywiad ten miał tak naprawdę charakter luźnej, przyjacielskiej rozmowy wpłynęło na to, iż jest on tak przyjemny w odbiorze. W związku z tym nie ma co narzekać, a warto się podelektować póki rozmowa trwa, bo kiedy dobiega końca to pojawia się uśmiech na twarzy. No przynajmniej ja tak miałem :)
Pisarz dzieli się z nami refleksjami dotyczącymi całego życia, począwszy od dzieciństwa po czas obecny. Wpuszcza nas dość blisko do swojego intymnego świata, opowiadając nam o relacjach rodzinnych, koleżeńskich, a zwłaszcza o relacjach z kobietami, bo przecież temat ten jest dość mocno obecny w jego twórczości. opowiada nam o swoim stosunku do obecnej sytuacji społecznej w Polsce, zdradza wiele faktów ukazujących współpracę z "Tygodnikiem Powszechnym", czy też "Polityką". Cofa się do czasów młodości, ukazując kto i co go ukształtowało jako człowieka, a przez to również jako pisarza. Ponadto, rzecz bardzo interesująca, zwłaszcza dla mnie, opisuje wiele anegdot ukazujących relację pomiędzy środowiskiem literatów na przestrzeni dziesięcioleci. Zdradzę tylko, że nazwiska takie jak Herbert, Miłosz, Szymborska pojawiają się tu w trochę nowej, nieznanej może wszystkim odsłonie, jak choćby Szymborska organizująca towarzyskie "loteryjki" czy też serwująca zupki z proszku na imprezach.
Opowieść w której towarzyszy Jerzemu Pilchowi Ewelina Pietrowiak prowadzona jest ze wspomnianym wcześniej dużym dystansem i przeogromnym ładunkiem humoru. Sprawia to, iż potwierdziła mi się wizja Jerzego Pilcha, jako człowieka 'swojskiego' , choć może to określenie głupio zabrzmi,, ale sam zainteresowany wspomina kilkakrotnie właśnie w tym wywiadzie, że nie lubi tego etosu pisarza nadludzkiego, odrealnionego. On jest zwykłym człowiekiem, który w wolnym czasie popatrzy nawet na durny program w TV celem rozrywki, ale za to kiedy zasiada do pisania to staje się ( przynajmniej dla mnie ) literackim idolem :) Polecam szczerze!
Osinskipoludzku.blogspot.com
September 2, 2016
Książka na jeden wieczor . Bez nadęcia . O życiu , samotności , bałaganie na biurku i zakładkach na rożne okazje , o tym ze Szymborska nie przywiązywała uwagi do czystych naczyń i podawała gościom zupki chińskie ( tak , te z papierka ) . Polecam
February 18, 2016
5 za dystans do siebie, dystans do choroby, niezmienne poczucie humoru.
Displaying 1 - 8 of 8 reviews