We Wprowadzeniu w chrześcijaństwo poprzez analizę "Credo" autor wprowadza czytelników w głębokie rozumienie kluczowych zagadnień wiary, dając świadectwo zarówno doskonałej znajomości sytuacji dzisiejszego człowieka, jak i ogromnej otwartości na współczesne prądy myślowe.
Originally Joseph Ratzinger, a noted conservative theologian before his election in 2005, Benedict XVI strove against the influence of secularism during his papacy to defend traditional Catholic teachings but since medieval times first resigned in 2013.
After Joseph Ratzinger served a long career as an academic and a professor at the University of Regensburg, Pope Paul VI appointed him as archbishop of Munich and Freising and cardinal in 1977. In 1981, he settled in Rome as prefect of the congregation for the doctrine of the faith, one most important office of the Roman curia. He also served as dean of the college of cardinals.
Benedict XVI reigned 265th in virtue of his office of bishop of Rome, the sovereign of the state of Vatican City and the head of the Church. A conclave named him on 19 April 2005; he celebrated his inaugural Mass on 24 April 2005 and took possession of his Lateran cathedral basilica of Saint John on 7 May 2005.
Benedict XVI succeeded Saint John Paul II, predecessor and his prolific writings on doctrine and values. Benedict XVI advocated a return to fundamental Christian values to counter the increase of many developed countries. Relativism denied objective truth and moral truths in particular; he viewed this central problem of the 21st century. With the importance of the Church, he understood redemptive love of God. He reaffirmed the "importance of prayer in the face of the activism" "of many Christians engaged in charitable work." Benedict also revived a number and elevated the Tridentine Mass to a more prominent position.
Benedict founded and patronized of the Ratzinger foundation, a charitable organization, which from the sale of books and essays makes money to fund scholarships and bursaries for students across the world.
Due to advanced age on 11 February 2013, Benedict announced in a speech in Latin and cited a "lack of strength of mind and body" before the cardinals. He effectively left on 28 February 2013.As emeritus, Benedict retained the style of His Holiness, and the title and continued to dress in the color of white. He moved into the newly renovated monastery of Mater Ecclesiae for his retirement. Pope Francis succeeded him on 13 March 2013.
Nie pamiętam, kiedy ostatnio zostałem tak intelektualnie przeczołgany. Niech Was nie zwiedzie tytuł - wstęp tylko dla weteranów filozofii i teologii :)
Książkę tę próbowałam przeczytać i czytałam przez 15 lat — tak, przez 15 lat. Od 15 lat wielokrotnie zaczynałam, stawałam w zachwycie i byłam zatrzymywana przez tracie - gęstość tekstu ogromna. Jedno pozostawało przez te wszystkie lata niezmienne: zachwyt.
Każda kolejna próba oznaczała mozolne zaczynanie od nowa. Dzięki temu początkowe części i rozdziały tej książki stały się częścią mojego życia i weszły do krwiobiegu. Argumenty i myśli, przez wielokrotne powtarzanie, wryły się w pamięć i serce tak głęboko, że ich treść stała się częścią mojego życia.
„Tak więc jak wierzący wie, że mu zawsze grozi niewiara, i tę niewiarę musi zawsze odczuwać jako nieustanną pokusę — tak dla niewierzącego wiara pozostaje zawsze zagrożeniem i pokusą w jego pozornie na zawsze zamkniętym świecie. (...) Nikt nie może uniknąć całkowicie wątpienia ani całkowicie wiary; dla jednych wiara będzie istniała przeciw wątpieniu, dla drugich przez wątpienie i w formie wątpienia. (...) Może właśnie wątpienie jednego i drugiego człowieka chroni ich przed zasklepieniem się w sobie i mogłoby się stać miejscem spotkania”.
Joseph Ratzinger jest jednym ze współczesnych myślicieli, którzy wzbudzają mój najwyższy szacunek i podziw. Charakteryzuje go niezwykły sposób panowania nad myślą. Skomplikowane powiązania na gruncie teologicznym, filozoficznym, naukowym, kulturowym i biblijnym przedstawia z wielką jasnością i dbałością o spójność wywodu. Prowadzi czytelnika przez zbudowaną przez siebie wielowymiarową macierz — ciągi przyczynowo-skutkowe, ukazywane z perspektywy różnych sposobów patrzenia i rozumienia rzeczywistości. Jasność umysłu, w kontakcie z którą człowiek co krok staje w zachwycie, zdumieniu i zadumie. Zdumieniu i zachwycie nad myślą, która jednak nie zatrzymuje czytelnika na osobie samego myśliciela. Myśl ta każe spojrzeć dalej, głębiej — na samą istotę wiary chrześcijańskiej. Nie pozwala pozostać obojętnym i przy rzetelnym przejściu drogi zaproponowanej przez Ratzingera zmusza do opowiedzenia się za czymś — za Kimś (lub przeciw). Z pewnością jednak domaga się zajęcia stanowiska.
Sposób przedstawienia wiary jako cudownej przygody, relacji z Osobą, która pragnie dla nas dobra i w której możemy odnaleźć bezpieczeństwo — czy nie jest to najdoskonalsza definicja Miłości? A jeśli tak, to jeszcze większym zachwytem napełnia czytelnika myśl, że Bóg jest Miłością — osobowym Bytem, którego istotą jest miłość. Książka ukazuje niezwykłą spójność wiary, która momentami jawi się jako zbiór, suma paradoksów. Paradoksów, które razem onieśmielają logiką i pięknem wiary, pięknem Boga.
Szczególnie poruszające jest otwarcie perspektywy na relację i relacyjność Boga w samej Jego istocie, a tym samym rzucenie światła na ludzką potrzebę bycia w relacji z innymi. Relacyjność człowieka jawi się tu jako coś, co znajduje swoje źródło w Boskich przymiotach. To właśnie relacje czynią nas bardziej ludzkimi, pozwalają pełniej urzeczywistniać naszą istotę.
Mogłabym napisać o tej książce cały olbrzymi wywód, podzielony na rozdziały a i to niewyczerpałoby tematu. O tym, jaką drogę przeszłam podczas lektury, najlepiej świadczy wygląd samej książki. Pierwsza połowa rozpadła się — luźne kartki, próby klejenia, ponowne rozczłonkowania. Cała książka pełna jest podkreśleń, a miejscami również komentarzy — pisanych przez lata! Podczas kolejnych iteracji, kolejnych prób ukończenia tej pozycji, zdarzało mi się przystawać zdumiona również nad własnymi konkluzjami, które niegdyś zanotowałam na marginesach. Była to piękna droga, choć długa i mozolna. Od czasów liceum — można powiedzieć — książka formująca. Podczas jej lektury dorastałam, zmieniała się moja wiara i zmieniałam się ja. Książka, do której warto wracać. Gęsta. Wnosząca do życia - Życie i radość drogi. Intelektualna uczta.
Życzyłabym sobie, choć trochę zbliżyć się jasnością wywodu i sposobem prowadzenia myśli do tego wybitnego myśliciela.
Ratzinger jest bardzo inteligentny, dawno nie czytałem książki, w której autor traktuje czytelnika jak inteligentnego i oczytanego człowieka. Wyjaśnia podstawowe pojęcia, jak wiara i Bóg, robi to dogłębnie i dociera do sensu. Są jednak spore fragmenty zbyt trudne dla mnie i niezrozumiałe. No i to podsumowanie, czym jest chrześcijaństwo: "nie ten, kto wyznaje tę wiarę, jest prawdziwym chrześcijaninem, tylko ten, kto przez to, iż jest chrześcijaninem, stał się naprawdę człowiekiem. Nie ten, kto zachowuje pewien system norm, niewolniczo i z nastawieniem na siebie, tylko ten, kto zdobył wolność, pozwalającą mu oddać się prostej ludzkiej dobroci."