ชายผู้เขียนหนังสือได้ไม่เกินเจ็ดหน้า

by พิชา รัตนานคร

นวนิยายเล่มแรกของ “พิชา รัตนานคร” กล่าวถึงชายหนุ่มคนหนึ่ง เรียนจบมหาวิทยาลัยและตั้งใจที่จะรับแต่งานฟรีแลนซ์ แทบทุกวันเขาพักอยู่ในคอนโด วันว่างมักพาตัวเองเที่ยว เขาคิดว่าตนมีความสุขและใช้ชีวิตนอกกรอบ เขามักฝันถึงหญิงสาวคนหนึ่งซ้ำๆ ยิ่งเมื่อมีแมวตัวหนึ่งเข้ามาในห้อง เขาจึงถือเสมือนว่ามันคือรูมเมท

ย้อนไปไม่เกินสิบปีสมัยยังฝึกงานอยู่ที่สำนักงาน เขาได้พบ “กันยา” หญิงสาวหน้าตาดี ทั้งสองไม่ใช่แฟนแต่สนิทสนมกันมาก ขณะเดียวกันเขาก็มีเพื่อนอีกคนหนึ่งชื่อ “หัวเป็ด” เพื่อนคนนี้ร่ำรวยและมีหน้ามีตาทางสังคม แต่หัวเป็ดได้รับความกดดันจากครอบครัวมาเป็นเวลานาน ทั้งเรื่องการเรียน การทำงานเช่นเดียวกับพี่สาว ทำให้หัวเป็ดอยากจะทำความรู้จักกับปุถุชนคนธรรมดาอย่างเขา หัวเป็ดมักพาเขาเที่ยวผับ เล่นสนุ๊ก ร่ำสุราอยู่เสมอ

ในช่วงที่เขารู้จักทั้งกันยาและหัวเป็ด เขาพยายามหัดเขียนนวนิยาย แต่สุดท้ายเขามักเขียนได้ไม่เกิน 7 หน้า แล้ววันหนึ่งเขาก็ได้พบหญิงสาวในฝัน แต่สุดท้ายก็หาคำตอบไม่ได้ว่าเขาจะทำอย่างไรต่อไป ในเวลาเดียวกัน กันยาที่ถูกคนรอบข้างมองว่าเป็นแฟนกันนั้น แม้เขาจะมีโอกาสใกล้ชิด แต่สุดท้ายเธอก็มีแฟนเป็นพนักงานบริษัทที่เธอฝึกงาน เช่นเดียวกับหัวเป็ดที่ฉีกกฎเกณฑ์ของครอบครัว คลุกคลีกับเขาราวกับเป็นเพื่อนตาย แต่สุดท้ายวันหนึ่งหัวเป็ดก็ขี่มอเตอร์ไซค์มาหาเขาแล้วทิ้งไว้ที่นั่น ก่อนจะส่งคู่มือรถพร้อมกับโอนให้แก่เขาแล้วไม่ติดต่อกลับมา ร้ายที่สุดก็คือแมวสุดที่รักที่เขาเพียงแค่อาหาร เจ้าแมวก็ไม่ได้กลับมาหาเขาเช่นกัน กระนั้นวัฏจักรชีวิตเขาก็มิได้ขาดหาย เฉกเดียวกับฉากสุดท้ายที่ได้พบเห็นหญิงสาวอีกคนหนึ่ง

นวนิยายเรื่องนี้ จึงจุดประกายให้เราได้ตระหนักถึงการแสวงหาความเป็นอิสระอย่างเที่ยงแท้ นับแต่เรื่องการทำงาน มิตรภาพระหว่างเพื่อน จนถึงความรักความสัมพันธ์ได้เป็นอย่างดี

224 pages, Paperback

Published February 1, 2016

Reviews

[Suradech Chotiudompant]

หากใครชอบหนังฟรีแลนซ์ของเต๋อ นวพล หรือนวนิยายลัทธิเปลี่ยวเหงานิยมแบบมูราคาเมี่ยน ไม่ควรพลาดนวนิยายเรื่องนี้ ชายผู้เขียนหนังสือได้ไม่เกินเจ็ดหน้า นำเสนอชีวิตของคนรุ่นใหม่ใฝ่งานฟรีแลนซ์ที่เผชิญหน้ากับความเหว่ว้า ว่างเปล่า ฯลฯ ในยุคที่สายสัมพันธ์ต่างๆ มาเร็วไปเร็ว ในยุคที่คนถูกสอนให้เชื่อในความปัจเจกมากจนเลือกไม่เชื่อมโยงตัวเองกับสถาบัน องค์กร ครอบครัว เพื่อนฝูง หรือแม้กระทั่งแมว เพราะการเชื่อมโยงอาจนำมาซึ่งความคาดหวังและความเจ็บปวด แต่นวนิยายกลับไม่ได้นำเสนอแบบฟูมฟาย แต่มองว่าเหตุการณ์แต่ละอย่างที่เกิดขึ้นต่างมีความงามในแบบของมัน

[Prapatsara]

เรื่องของ ผม ผู้ชายธรรมดา ไม่มีความโดดเด่นอะไรในชีวิต เรียนจบสาขาภาษาเยอรมันแล้วก็ทำงานฟรีแลนซ์ รับเขียนบทความ รับแปลหนังสือ บรรยากาศของเรื่องมีกลิ่นอายของนิยายญี่ปุ่นที่ชอบอ่าน (ซึ่งไม่รู้เหมือนกันว่าเรียกว่าแนวไหน) อาจจะเป็นเพราะตัวเอกที่โคตรธรรมดา มีความเป็นคนชายขอบเล็กๆ เหมือนไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มไม่ว่าจะไปอยู่ที่ไหน มีเพลงคลาสสิค มีหนัง มีหนังสือ และเบียร์ ในหนังสือพูดถึงความสัมพันธ์ของ'ผม'กับหญิงสาวในฝัน หญิงสาวในชีวิตจริง เพื่อนคู่หูผู้ชาย และแมว มีความเซอเรียล เพราะ 'ผม' ฝันถึงสถานที่เดิม หญิงสาวคนเดิม ทุกวันคืนพุธ แต่อยู่ๆ ความฝันเกี่ยวกับเธอก็หายไป และมีการปรากฏตัวของแมวมาแทน มาจากที่ไหนไม่รู้ มาทุกวัน เวลาเดิม และหายไปเวลาเดิมเช่นกัน แล้วก็กลายมาเป็นรูมเมท(?)ที่เหมือนจะสื่อสารกันรู้เรื่อง แต่สุดท้ายเจ้าแมวก็หายไปจากชีวิตเขาอีกราย ในชีวิตจริง กันยา เป็นเพื่อนผู้หญิงที่สนิทกันมาก แต่เธอเป็นคนสวยที่คบใครได้ไม่เกิน8 เดือน เมื่อจบความสัมพันธ์ เธอจะกลับเข้ามาในชีวิตเขา และจะหายไปอีกครั้งเมื่อเริ่มความสัมพันธ์ครั้งใหม่ ส่วนเพื่อนผู้ชายอีกคน คือหัวเป็ด มีชีวิตที่โดดเด่นทุกด้าน หล่อ รวย เรียนเก่งแต่เบื่อหน่าย สุดท้ายกลายเป็นฮิปปี้ขี้เหล้า และมาสนิทกับเขาเพราะชื่นชอบในความแสนธรรมดา แต่สุดท้ายหัวเป็ดก็กลายเป็นอีกคนที่หายไปจากชีวิตของเขา ..ว่างเปล่า เดียวดาย

[Dheerapol]

จะอ่านสนุกกว่านี้ ถ้ามันเป็นเพียงกลิ่นของมูราคามิ ไม่ใช่มาทั้งภาพแบบนี้

ทั้งการบอกว่าเป็น "มือวางอันดับต้นๆ ในการเก็บกวาด" งานเขียนหลากหลาย เพื่อนสนิทนิสัยประหลาด เพื่อนสาวที่เป็นมากกว่าเพื่อนแต่ก็ไม่ใช่คนรัก แมวปริศนา บรรยายการทำอาหาร

คือสะดุดตั้งแต่หน้าสอง แล้วก็ลบภาพนั้นไปไม่ได้เลยจนจบเล่ม อ่านแล้วก็สะดุดเป็นระยะๆกับ "ความเหมือน"

เส้นแบ่งจางๆระหว่าง ลอกเลียนกับแรงบันดาลใจจริงๆ

: /

[Jacky]

เนื้อหาราบเรียบ เล่าเรื่องความสัมพันธ์ของคนในเมืองที่ใช้ชีวิต โดยการทำงานฟรีแลนซ์ เล่าสลับไปมาระหว่างชีวิตปัจจุบัน และสมัยเรียน ความสัมพันธ์ของตัวละครที่มีตัวละครไม่มากในเรื่อง บุคลิกของหัวเป็ด โดดเด่นมีเสน่ห์ จนอยากจะอ่านเรื่องของตัวละครตัวนี้เพิ่ม ..555 ภาษาที่ใช้ ใช้ภาษาง่ายๆ โครงเรื่องไม่ซับซ้อน ไม่มีให้ลุ้นหรือเดาอะไร แต่สำหรับความเห็นส่วนตัว เป็นเหมือนเพื่อน เขียนเล่า บอกเล่า เรื่องในชีวิตประจำวัน การใช้ชีวิตที่แสนธรรมดา ประโยคการพูดคุย การใช้ชีวิตที่ปกติของคนๆ หนึ่งในทุกวัน บางทีการที่คนเราชินกับการอ่านหนังสือที่เขียนแบบหนักๆ ซับซ้อน...จนลืมความธรรมดา เหมือนเราได้อ่านจดหมายของเพื่อนที่เขียนเล่าชีวิตธรรมดา โดยส่วนตัวชอบ ชอบมากทีเดียว ^^

[Hatako]

นวนิยายที่หากได้อ่านแล้วแทบแยกไม่ออกเลยว่าเป็นเรื่องจริงหรือเรื่องแต่ง ชอบความสมถะในอารมณ์ของตัวละคร ความละมุนในเนื้อเรื่อง ความเรียบง่ายและปมบางอย่างที่ซ่อนอยู่ในทุกๆ บท :)

[Yohei Nimura]

เขียนได้ไม่เลวแม้อ่านแล้วจะสับสนกับช่วงเวลาบ้าง แต่ถ้าจับจุดที่แมวไว้ก็จะไม่หลงเวลา

[top.]

ไม่เกี่ยวกับความฟรีแลนซ์หรืออะไร แต่เล่มนี้ก็เป็นเหมือนเรื่องสั้นขนาดยาวที่ไม่มีบทสรุป เรื่องยังคงดำเนินต่อไป สูญเสียไปเรื่อยๆ ไม่ค่อยมีอะไรพีคนะ ถ้าอยากอ่านแนวตื่นเต้น ฟูมฟาย ผ่านเล่มนี้ไปเลย