Με το όνομα «Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία» αναφερόμαστε σήμερα στην απέραντη εκείνη επικράτεια όπου συντελέστηκε η πιο θαυμαστή μετάλλαξη που γνώρισε ποτέ η ανθρώπινη κοινωνία, οι πολλαπλές συνέπειες της οποίας δεν έχουν ακόμη εκτιμηθεί πλήρως, δυο χιλιάδες χρόνια μετά. Ο όρος «Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία» περιγράφει ένα καθεστώς χωρίς προηγούμενο, όπου η εξουσία ενός θεοποιημένου μονάρχη περιοριζόταν από την ισχύ των νόμων· και ταυτόχρονα τη διαρκή ακτινοβολία ενός πολιτισμού με οικουμενική αποστολή, συμβόλου ευημερίας και ειρήνης. Το αυτοκρατορικό καθεστώς - η «Ηγεμονία» - εγκαθιδρύθηκε με το τέλος των εμφυλίων πολέμων που αιματοκύλησαν τη ρωμαϊκή Δημοκρατία. Το 476 μ.Χ. χάθηκε οριστικά. Σ' αυτόν τον πολιτισμό, φυσικό κληρονόμο του ελληνισμού, σ' αυτό το «θαύμα που κράτησε πέντε αιώνες, και που δεν υπάρχει ελπίδα να αντικρίσουμε ξανά» (Ζ.Ζ. Ρουσώ), οφείλει ο σημερινός κόσμος όλα όσα τον χωρίζουν από τη βαρβαρότητα, την αμάθεια, την αδικία. Ποια υπήρξαν τα κυρίαρχα χαρακτηριστικά της ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας; Οι μεγάλες προσωπικότητες που σημάδεψαν την ιστορία των δυναστειών της; Τα επιτεύγματα που σηματοδότησαν το απόγειό του ή οι αδυναμίες που επέφεραν την παρακμή του; Σ' αυτά τα ερωτήματα επιχειρεί να δώσει απάντηση αυτό το βιβλίο.
Admitted to the École Normale Supérieure in 1933, and receiving a third in the "Agrégation des lettres" in 1935, he was member of the French School at Rome (1935-1937) then taught Latin at a Rennes lycée. Then he was active as a professor of Roman civilization at the faculties of Caen and Bordeaux, and finally at the Sorbonne for thirty years. He published studies on the Roman civilization, of which many volumes to the "Que sais-je?" series, and translations of Latin classical authors (Cicero, Seneca the Younger, Tacitus, Plautus, Terence). On his retirement, he also published biographies and fictionalized histories (Mémoires d’Agrippine, le procès Néron), more intended for the general public. At the end of his life, he campaigned for the safeguarding of literary teaching.
Apología de la ferocidad. La narración de Grimal es erudita, rítmica, algo teatral, bastante novelesca. Sobre todo, es pasional. Entre cuerpos apuñalados, cabezas rodantes, bacanales, festivales de cientos de bestias exóticas destripadas, esclavos atravesados de lado a lado, inocentes destrozados, entre políticos infernales con capacidades sobrehumanas, entre todos los vapores del inframundo, Grimal dice que el Imperio Romano fue una época de paz y prosperidad. Grimal es un abogado defensor del verticalismo antiguo, de la brutalidad institucionalizada que supuestamente superó a la barbarie. ¿Dónde exactamente ve la paz y la gestión del conflicto? ¿En Julio César asesinado después de matar a tanta gente por avidez personal? ¿En Cayo Calígula inseminando a sus hermanas todos los días? ¿En Nerón? ¿En el hitlerianismo de todos los emperadores y augustos? Sin embargo, creo que es un buen libro para entender que el fundamento del imperio es jurídico y militar. Lo jurídico estratégico y lo militar como concreción. Lo económico es un complemento, no un fundamento. Tampoco creo para nada que el fundamento haya sido religioso, jupiteriano. Sospecho que podrían haber divinizado un cactus con el mismo resultado: la voluntad y ejecución del dominio del mundo. Sorprende leer entre líneas cuánto del mundo actual es romano. Demasiado.
Ensayo que transita desde el final de la república hasta el final del imperio.
Buen comienzo, desgranando el imperium, la ley y las fuentes de poder. También nos habla de César y sobre todo de Augusto. Luego la obra se torna bastante general, dando un repaso a las dinastías del alto imperio, al siglo de desórdenes tras los Severos y el final y desintegración.
Interesante como punto de partida para comprender la estructura política post republicana, no es una obra de análisis en detalle.
Ce livre aurait dû s'appeler « La naissance de l'Empire romain ». Les cent premières pages sont consacrées à la fin de la république, à César et à Auguste. L'autre moitié couvre les quatre siècles restants. La première partie est donc riche en renseignements et permet de vraiment comprendre l’avènement de l'empire, alors que la seconde passe trop vite sur les empereurs, adoptant un rythme saccadé. Par ailleurs, j'ai déjà lu de meilleurs résumés de la chute de l'empire dans des livres généraux sur le Moyen Âge! Pour ceux qui ne connaissent pas bien la Rome antique, reconnaître certains personnages peut être ardu, car Pierre Grimal utilise les noms latins sans toujours les relier aux dénominations populaires. Néanmoins, le glossaire est utile.
Esta excelente obra de Pierre Grimal transporta-nos de forma breve pelas várias fases do império Romano, desde o seu início até à sua queda, passando por todas as mudanças de poder, o crescimento do cristianismo, as guerras e as mudanças geográficas do império. É um documento fantástico para quem procura saber um pouco mais sobre a complexidade política de um dos períodos mais impressionantes e chocantes da história da humanidade.
Ελαφρύ και τίμιο ανάγνωσμα, κάτι μεταξύ ιστορίας, χωρίς πολλές λεπτομέρειες, και δοκιμίου για τις ανάγκες και τον τρόπο που από δημοκρατία η Ρώμη εξελίχθηκε σε αυτοκρατορία.
Es un libro interesante. En realidad no pasa, a mi juicio, de dar un breve repaso cronológico -sin mucho detalle- de lo que fue el imperio deteniéndose un poco en el concepto mismo de "imperator" (lo que es muy valioso) pero poco, para mi gusto, en otros aspectos de lo que fue su organización. Creo, eso sí, que esta cita es clave: "[Y] una de las lecciones que nos da es la demostración de que todo es posible, que las relaciones entre los humanos no son forzosamente conflictivas, que existió durante siglos un sistema en el que la fuerza y las obligaciones materiales fueron reducidas casi a la nada, donde las reglas administrativas y las oficinas encargadas de aplicarlas funcionaban a un mismo nivel. El imperio romano aparece entonces como un lugar de libertad[...]"
En resumen encontré este libro bastante interesante, en particular su exploración del imperio en términos de cómo su sistema de gobernación cambió sobre tiempo, presentando los varios arquitectos y ideologías que causaron su transición desde una república débil hasta un gran imperio. Lo que me sorprendió lo más fue lo incoherente que era la estructura del imperio por mucho tiempo, con un sistema complicado de divisiones administrativas y estados vasallos, lejos de mi idea anterior de un estado casi monolítico como naciones modernas.
This entire review has been hidden because of spoilers.
Très bon ouvrage, qui requiert néanmoins beaucoup de connaissances de bases pour saisir les subtilités sans être submergé par les informations Lecture assez difficile